Lat-ten na samenwonen? werkt dat....

denk dat het werkt..

maar dan moet je niet ELKE avond met je toilettasje gaan slepen maar paar nachtjes per week.

quote:marileentje schreef op 07 april 2009 @ 12:33:

Hij is 23 ik ben 23, allebei nog erg jong en samenwonen werkte ook echt niet. Hij wilde het liefst altijd alleen zijn in ons appartement en keek me letterlijk bijna weg, ik wilde ook óf alleen zijn hier, of constant samen zijn in de zin van knuffelen, leuke dingen doen, tv kijken etc. als ik thuis was.

Ik gaf hem hier geen eigen leven, hij wilde daardoor al helemaal niets meer met mij doen en vond het allemaal wel best, hij werd onrustig en benauwd hier, kon niet naar buiten, voelde zich opgesloten en stond constant onder spanning...





Wilde hij echt alleen zijn of miste hij een eigen plek waar hij zich terug kon trekken? Indien het eerste, dan lost niet-samenwonen maar heel vaak bij elkaar zijn (iedere avond met toilettas op en neer) ook niets op denk ik.



Jij zegt 'Ik gaf hem hier geen eigen leven', maar hij is wel verantwoordelijk voor zijn eigen leven, hij moet er ook zelf wat van maken, zelf initiatief nemen enzo.



Hoezo, hij kon niet naar buiten? Had ie geen sleutel

Misschien heeft ie veel moeite om zijn eigen ruimte in te nemen, om zeg maar een plek te 'veroveren' in jullie leven samen. Denk dat ie dat in zijn eentje ook niet zal leren.



Het komt op mij ook een beetje over alsof jij hem behoorlijk claimt en dat hij daar niet over durft te praten, maar ik kan het wel helemaal mis hebben.

Ook ik heb zo'n periode meegemaakt. Mijn ex wilde opzichzelf wonen, zelf ontdekken hoe alles werkt in een huishouden (kwam rechtstreeks bij mamma vandaan) en dus niet meer samenwonen. Wel was ik ook de vrouw met wie hij oud wilde worden en kinderen krijgen. Hield ontzettend veel van me en wilde me echt niet kwijt....

Maar bij ons heeft het absoluut niet gewerkt, hij genoot erg van zijn vrijheid, iets teveel zelfs want hij is uiteindelijk vreemd gegaan.....

Ergens wist ik wel dat het nooit goed zou komen en mijn onderbuikgevoel heeft dus ook gelijk gehad.

Nu ik er op terugkijk zou ik het dus ook nooit meer doen, latten na samenwonen. Ik zeg: je gaat ervoor of niet....

Met m'n huidige vriend ben ik na 2 weken al gaan samenwonen en daar hebben we allebei absoluut nog geen spijt van!



Tuurlijk kan het bij jou anders lopen, maar eerlijk gezegd denk ik dat je zelf al best weet wat dit gaat betekenen voor je relatie....

Ik vind het een vreemd voorstel om dan pas na de zomervakantie de relatie weer op te pakken. Als je zou willen LATten, dan kan dat nu toch ook al?



Of wil hij een periode vrijgezel zijn met jou achter de hand?

Een vriendin van mij is na 7 jaar relatie met samenwonen uit elkaar gegaan en daarna gaan latten. Inmiddels lat ze alweer 3 jaar. En vooralsnog werkt dat voor beide. Dus het kan wel. Misschien moet je het gewoon proberen en het voor jezelf een periode geven (bijvoorbeeld een jaar), waarna je gaat bedenken hoe je samen verder wilt in de toekomst.

Tis denk ik een beetje wat je zelf van het latten verwacht

Als je hoopt dat hij na een paar maanden weer zegt, nee dit is het ook niet we gaan weer samenwonen zal het niet gaan werken



Als je dit echt als een langdurig iets kan zien en je voelt je er prettig bij dan zou ik zeggen go fot it!



Zorg dat de verwachtingen van beide dus hetzelfde zijn

Goed praten dus



Succes

of bedoelt hij met latten: ik wil iemand achter de hand hebben voor als ik erge zin heb in sex....

quote:jolief schreef op 07 april 2009 @ 12:38:

denk dat het werkt..

maar dan moet je niet ELKE avond met je toilettasje gaan slepen maar paar nachtjes per week.

Precies ja, je moet niet elke dag/avond op elkaars lip gaan zitten, want dan streef je je doel juist voorbij. Gewoon 2 a 3 nachtjes per week samen slapen is meer dan voldoende en dan heb je beiden ook ruim tijd voor jezelf.

Overigens denk ik dat je er niet op moet rekenen dat latten 'n opstapje wordt naar uiteindelijk weer samenwonen.

quote:marileentje schreef op 07 april 2009 @ 13:18:

Hij mist zijn vrijheid in de zin van een eigen plek om zich terug te trekken... Waar hij als hij wil zonder gezeur de hele dag achter zijn pc of voor tv kan zitten, waar hij de was en de afwas 100 dagen mag en kan laten staan zonder gezeur...

Hij wil niet verplicht zijn dingen te doen die "wat hij zelf ook aangaf, heel normaal zijn als je samenwoont" hij niet wil doen. Als schoonmaken etc.



Ik moet leren daarentegen los te laten. Als hij op stap wil te durven zeggen "ga maar schat, veel plezier"

Ik ga moeilijk doen, huilen, me eenzaam voelen etc. Waar hij dan weer gek van werd waardoor hij op een gegeven moment nooit meer weg ging 's avonds.....



En praten over een compromis is geen optie? Uberhaupt een constructief gesprek?



Hij doet wat in het huishouden, jullie nemen een poetsmevrouw, jij gaat af en toe mee op stap....



Ik denk dat als deze verschillen blijven bestaan en wanneer jullie geen tussenweg vinden dat samenwonen nooit gaat werken.



Ik werk zelf ook vaak thuis en 9 van de 10 keer ben ik dan echt aan het werk (en aan het forummen tussendoor) maar dan ben ik dus ook niet bezig met huishoudelijke dingen en vind ik het ook heel irritant als mijn man steeds mijn aandacht vraagt.

Schoonmaken is trouwens ook vrij normaal als je niet samenwoont. Zelfs als je bij je vader en moeder woont.

quote:marileentje schreef op 07 april 2009 @ 13:18:

Hij mist zijn vrijheid in de zin van een eigen plek om zich terug te trekken... Waar hij als hij wil zonder gezeur de hele dag achter zijn pc of voor tv kan zitten, waar hij de was en de afwas 100 dagen mag en kan laten staan zonder gezeur...

Hij wil niet verplicht zijn dingen te doen die "wat hij zelf ook aangaf, heel normaal zijn als je samenwoont" hij niet wil doen. Als schoonmaken etc.



Ik moet leren daarentegen los te laten. Als hij op stap wil te durven zeggen "ga maar schat, veel plezier"

Ik ga moeilijk doen, huilen, me eenzaam voelen etc. Waar hij dan weer gek van werd waardoor hij op een gegeven moment nooit meer weg ging 's avonds.....



Als je zo claimerig bent , dan vind ik het al knap dat ie je uberhaubt een tweede kans geeft.



Latten na samenwonen kan op zich wel werken, als het is wat je allebei wilt. als het doel van een van beiden is om ooit wel weer te gaan samenwonen, dan is het geen oplossing. dan kun je beter kijken naar wat er mis ging en hoe je dat kunt oplossen.



Samenwonen maakt je geen siamese tweeling, maar je zult wel rekening met elkaar moeten houden. Dus aan de ene kant moet hij idd gewoon een keer een avondje pc of TV kunnen hangen zonder dat jij aan m vastgekleefd zit. En moeten hij en jij ook wel eens iets apart van elkaar kunnen doen zonder huilscenes. Ik had vroeger ook een vriendje die duidelijk liet merken dat hij het vreselijk vond als ik iets zoner hem deed. En inderdaad, dan blijf je op een gegeven moment thuis, maar vooral omdat je een scene wilt voorkomen, en niet omdat je het allerliefste bij die ander bent.

UIteindelijk liep die relatie stuk omdat ik iemand anders ontmoette die me niet claimde, en met wie het gezellig was om te zijn ipv drama als ik even los wilde.



Aan de andere kant moet je wel concessies doen over het huishouden. Wassen afwassen en schoonmakem moet gewoon gebeuren. Als de een smetvrees heeft en de ander Sloddervos is, heb je daarin ook een potentiele conflicthaard. Maar als de relatie verder goed is, kun je daar wel water bij de wijn doen. Hoe erg is het als de afwas een avondje blijft staan, omdat je liever iets leuks doet, zolang het maar geen week is. Hoe erg is het om een keer extra te stofzuigen omdat je vriendin dat graag wil. En als je er echt niet uitkomt, huur een poets.





jouw probleem lijkt echter niet te zitten in het huishouden maar in het claimen. Wat helpt is als jij ook iets meer je eigen dingetjes gaat doen, en minder afhankelijk bent van hem om je te vermaken. Zoek een hobby, ga sporten, zodat je ook twee avonden per week weg bent, hij even het huis voor zichzelf heeft en jij m ook nog eens iets te vertellen hebt.

Wil jij wel een relatie met iemand die niet voor zichzelf kan zorgen? Die niet eens in staat is zijn eigen plek in een relatie in te nemen maar van jou verwacht dat er eentje krijgt? Op die manier kun je het natuurlijk nooit goed doen.



Hij stelt zich wel heel afhankelijk op lijkt me, en jij bent zijn moeder niet, en dat moet je niet willen ook.



Misschien is het handig dat jij ook leert om bevestiging dat je er mag zijn uit jezelf te halen ipv uit anderen. Dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan hoor, veel makkelijker zelfs, been there, done that, maakte mijn relatie wel 1000 x leuker.

Wat vind je eigenlijk nog wel leuk aan hem? Behalve dat het vertrouwd is en dat ie jou wilt?



Je bent nog maar 23! Waarom ga je niet lekker op zoek naar een jongen die veel beter bij je past. Je kunt beter kort verdriet hebben dan langdurige ellende hoor.

quote:marileentje schreef op 07 april 2009 @ 13:42:

ik ga ook zeker aan mezelf werken de komende tijd en moet echt meer me op mezelf richten.

Als vriendinnetjes belden of ik die avond nog kon komen, zei ik altijd nee, niet omdat ik niet wilde maar omdat ik dan dacht "dan gaat vriend misschien wel op stap en dat wil ik niet"



En waarom wil je niet dat hij op stap gaat? Op die manier maak je toch ook van je relatie een gevangenis? Als jij thuis moet blijven omdat hij anders misschien wel weggaat? Lijkt me inderdaad heel naar en vermoeiend om zo in je relatie te staan. de juiste insteek volgens mij is. Ik ga iets leuks doen met vrienden, hij ook, en daarna komen we weer terug bijelkaar, omdat we daar het liefste zijn. Ik vond het juist altijd heerlijk om na een avondje dansen en uit mijn dak gaan met vriendinnetjes veilig in zijn armen te kruipen en in slaap te vallen. als je zelf niet meer durft weg te gaan of je partner niet meer durft te laten gaan uit angst dat ie niet meer terugkomt, dan ben je elkaar aan het gijzelen en bestaat je relatie uit stockholmsyndroom.

Terwijl hij het alleen maar lekker vind als ik mijn eigen leven heb en hij stimuleerde dat heel erg.



Hij echter is ontzettend lui, zoekt nu al een jaar matig naar een nieuwe baan, werkt alleen in de weekenden....

Dus is overdag hele dagen thuis....

Ik werk overdag, soms tot 22.00 uur 's avonds ( 3 keer per week) dus als ik dan thuiskom om half 11 wil ik gewoon lekker samen zijn...

Hij zit dan echter als ik er niet naar vraag gewoon tot 12 uur achter de computer.... zonder iets thuis te hebben gedaan in de tijd dat ik naar mijn werk was.... terwijl hij wel thuis was, dat stoort me en dan werd ik al snel boos en irriteerde ik me, wat zorgde voor spanningen....



Hij hoeft toch niet alles te doen omdat ie thuis is? En zeker moet je er iet zomaar van uitgaan dat hij alles wel ff doet omdat ie thuis is. gewoon taken verdelen en afspraken maken.



Echter heeft hij ook dingen gedaan waar ik jaloerzig van werd....Geen leuke dingen maar dat heb ik hem vergeven...



Je hebt m helemaal niet vergeven, want je controleert m tot op het bot en je durft m geen minuut alleen te laten. Elke stap die hij zonder jou wil zetten leidt tot huilend aan zijn voeten liggen. Als je echt de relatie wilt laten werken, dan zul je echt moeten vergevn en weer vertrouwen, en dus inderdaad gewon naar je vriendinnen gaan, en gewoon tegen hem zeggen, veel plezier als hij gaat stappen alleen. Ook als je het in je hart nog niet meent. als je bij jezelf kunt denken, ok, ik vind het eng, ik ben bang dat ie mss wegblijft, maar ik heb liever een vent die uit vrije keus blijft of gaat dan iemand die alleen bij me is omdat ik een touw om zijn nek heb gelegd, dan kun je begnnen met vertrouwen opbouwen.



Hij zou er ALLES wat nodig aan doen om me terug te winnen, hij wilde me niet kwijt, maar uiteindelijk heeft dat alles in de zin van niet meer stappen zonder mij, hem zo benauwd dat hij wel moest wegvluchten hier....Dus zul jij er ALLES aan moeten doen om minder jaloers en claimerig te zijn, om zijn misstappen echt te vergeven en te geloven dat hij echt voor je gaat. je zult m de ruimte en vrijgheid moeten geven. En daarvoor moet jij heel hard aan je eigen onafhankelijkheid gan werken. en mischien kom je dan alsnog tot de conclusie dat je hem niet nodig hebt.

.

Krijg het idee Marileentje dat jij je in een heel andere fase van het leven bevind dan de "werkloze zelfstandige ondernemer" (age is just a number). Dus hoewel jullie beide 23 zijn, is hij nog in de onverantwoordelijke rebelse fase van zijn leven, mooi mot kunnen, maar als jij dan met hem verder wilt, zul je alleen maar meer moeten "inschikken". Het latten heeft alleen wat fysieke voordelen, m.n. voor hem (is momenteel te gemakzuchtig om te gaan jagen, dus komen automatisch de woorden dat hij je mist etc.) en dat is voor jou die ook een emotionele relatie nastreeft toch echt te weinig. Je doet jezelf alleen maar geweld aan door hier te lang in mee te gaan, over een paar jaar kijk je hierop terug als "wat een verloren tijd". Weet het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is time to move on Marleentje