Contact met ouders verbroken

Mijn jeugd is kort gezegd niet leuk geweest. Heb eigenlijk nooit liefde gevoeld vanuit mijn ouders. Moest altijd maar doorgaan en mocht nooit "klagen" of ziek zijn. Ook heb ik altijd gevoeld dat er wel liefde was voor mijn zus, heb mij als jonger kind vaak afgevraagd of ik wel welkom was en of het wel mijn echte ouders waren. Er zijn heel veel dingen gebeurd die misschien te veel zijn om op te noemen, maar heftig zijn sommige dingen zeker. Ook ben ik op den duur gaan denken dat het misschien normaal was hoe het ging...

Tot ik 4 jaar geleden een relatie heb gekregen en ben gaan samenwonen. Ik kreeg te maken met een liefdevol gezin, mijn schoonfamilie. Wat had ik het moeilijk om daar heen te gaan, want ik werd continue geconfronteerd met hoe het ook kon zijn. Dit zorgde weer voor spanningen tussen mijn vriend en mij.

Mijn vriend had al redelijk snel door hoe mijn ouders in elkaar zaten en "confronteerde" mij hier ook regelmatig mee. Ik kon maar wou het vooral niet in zien, het zijn toch je ouders he...

Tot er afgelopen half jaar regelmatig wat dingen zijn voorgevallen dat ik echt weer geen liefde ontving en alles zo naar boven kwam van vroeger wat ik altijd goed kon wegstoppen. Een half jaar geleden kreeg ik een spoed operatie, maar mijn ouders hadden geen tijd om langs te komen, ik moest maar iemand anders bellen. Er zijn een maand later veel harde woorden gevallen waar ik alleen maar verwijten kreeg dat ik me laat manipuleren door mijn vriend, deze niet goed voor mij is etc et. Terwijl ik juist de liefde die ik van hem krijg en voel nooit eerder heb gevoeld.. In het begin had ik zelfs moeite om daar mee om te gaan!

3 maanden geleden heb ik daarom besloten om psychische hulp te zoeken om het verleden een plaatsje te geven en het contact met mijn ouders (tijdelijk) te verbreken. Wat was dat contact verbreken een opluchting, er viel zoveel van mijn schouders. Ik ervaarde rust waar ik zo aan toe was. Veel gaven aan het zo erg te vinden dat ik geen contact had met me ouders, maar ik vond het wel prima zo. Ik miste ze niet, vond het misschien alleen erg voor mijn oma die zich er drukt om maakt. Van de psycholoog moest ik alle dingen van vroeger gaan opschrijven. Dit viel mij wel zwaar, er vallen zoveel tranen de laatste tijd. Ik ben best hard en huilde weinig, ik huil nu zo vaak. Hij geeft aan dat dit bij het traject hoort, en ik merk wel dat het rustiger er van word in mijn hoofd.

Maar de laatste dagen spookt continue door mijn hoofd, hoe zouden ze zich voelen? Zouden ze zich van kwaad bewust zijn? Of zouden ze nog steeds denken dat mijn vriend dit allemaal heeft opgezet en het niet mijn eigen keuze is. Wat als ik een keer een kindje mag krijgen, dan heb ik geen liefdevolle ouders waar ik dit geluk mee kan delen. Dat valt me heel zwaar... Waarom hebben ze mij zo behandeld.. Ik heb slapeloze nachten, zie er moe uit en voel me soms down. Ik heb het er voor over om me uiteindelijk beter te voelen maar zou hopen dat ze beseffen wat ze in mijn jeugd hebben aangedaan...

Wat ik wil met dit forum, ik weet het niet goed. Misschien even van me afschrijven en misschien zijn er lot genoten die ook contact met hun ouders hebben verbroken en misschien wat ervaring kunnen delen.

Ik ben op dit moment nog onder psychologische hulp, nog aan het begin hier van. 4 consulten gehad. Ik wil ook zeker eerst stabiel zijn voordat ik aan kinderen begin, als het ons gegund is.

patchouli_ schreef: ↑

25-09-2019 11:52

Ik denk dat je als uitgangspunt moet nemen dat dit voor nu beter is voor jou. Zodat je de ruimte krijgt om aan jezelf te werken en sterker te worden.

Met hulp kan je leren niet meer emotioneel afhankelijk te zijn van de goedkeuring en zorg van je ouders. En als je hen daar niet meer voor nodig hebt, is er wellicht in de toekomst ruimte voor een andere vorm van contact.

Maar nu, nu even niet. En dat mag.

Hoe is het contact met je zus?

bedankt voor je reactie.
Het contact met mijn zus is er nu op dit moment niet. We hebben nooit echt een goeie relatie gehad. Komt waarschijnlijk ook doordat wij verschillend behandeld werden. Ook veel ruzies tussen ons geweest en liggen elkaar niet. Moet zeggen hier heb ik de minste moeite mee, dit nou eenmaal altijd zo geweest en ze is zo anders dan ik ben qua mensen behandelen etc.

Bedankt voor jullie reacties.
Op dit moment is het beste geen contact en wie weet in die toekomst op een laag pitje.

Ik ben alleen een onzeker iemand. Word de laatste week elke ochtend wakker en ga me zelf vragen stellen of het echt allemaal zo erg is en of het het waard is zoals ik het nu heb gedaan en alles eruit "gooi". Ik moet mezelf dan echt toespreken dat dat echt de goeie keuze is geweest en de fout bij hun ligt en niet bij mij.

In het begin ging het me zo makkelijk af en nu heb ik zoveel verdriet waarom ze dit mij, maar ook ons want onze relatie heeft er zeker onder geleden, hebben aangedaan.

Ik hoop dat er snel weer wat zonneschijn komt want dit verdriet put me best uit

lilalinda schreef: ↑

26-09-2019 07:49

Heb je het met je psycholoog al eens over emdr gehad? Voor de voorvallen?

Ja dit gaat hij met mij doen als we wat verder zijn. Eerst wil hij dat ik zoveel mogelijk zelf herinner en allemaal opschrijf en daarna wil hij dat doen

Ttroeteltje schreef: ↑

26-09-2019 10:00

(Tijdelijk) contact verbreken met ouders kan een heel leerzame en gezonde keuze zijn.
En niets moet voor altijd he. Vertrouw er op dat jij doet wat NU voor jou goed is.

Ikzelf zette het contact op een laag pitje. Zoals lilalinda schrijft...zelf vader of moeder worden laat nogal wat zaken de revue passeren en de fundering wankelen, wanneer daar een en ander niet helemaal stabiel is. Ik werd ineens met mijn neus op de feiten gedrukt dat mijn jeugd behoorlijk ziek was. Periodes volgden elkaar waarin ik mij verdrietig, boos, machteloos, ellendig, hulpeloos etc voelde.
Inmiddels heb ik reeds 3 jaar geen contact op mijn initiatief. Wel heeft er eenmalig een ontmoeting plaatsgevonden op mijn verzoek, wat resulteerde in de bewustwording mijnerzijds dat het niet hebben van contact goed voor me is en dat ik het zo graag zal voortzetten. Een toevallige ontmoeting, of een kort samenzijn vanwege contact met hun kleinkind waarbij ik dan dienst doe als "chauffeur die afzet op plek van bestemming" als dat niet anders ingeregeld kan worden, daar pas ik me dan aan aan. De wetenschap dat ik er zo insta en er op deze manier mee om (kan) gaan is voor mij de bevestiging dat het goed is zo. Dat ik geleerd heb, niet stil heb gestaan in mijn ontwikkeling op dat vlak en door kan en wil met MIJN leven.

Dat is ook zeker zo en dat moet ik ook leren. Alles is voor mij bepaald of hebben ze willen bepalen en nu ga ik bepalen wat ik wel en niet wil en grenzen leren aangeven. Wist niet dat dat moeilijk kon zijn. Knap hoe jij het hebt opgepakt. Geeft me hoop voor de toekomst

Merk ook dat ik labiel ben het ene moment voelt het goed dat ik dit traject ben gestart het volgende moment denk ik waar ben ik aan begonnen en stopte ik me gevoel maar weg. Maar dit gaf mij belemmering in mijn dagelijkse leven en dus zeker geen optie meer.

Fijn dat jullie allemaal zo reageren en tips geven. Dat doet me zeker goed

malibu82 schreef: ↑

26-09-2019 18:09

Je verhaal is wel herkenbaar, een tijd geleden zat ik met eenzelfde soort probleem. Ook dat je zo aan jezelf gaat twijfelen zoals je hierboven al beschreef, dat herken ik ook. Volgens mij is dat een soort beschermingsmechanisme. Ik had me altijd aangepast, mijn eigen behoeftes onderdrukt en het gevoel weggedrukt of weggerationaliseerd. En dan gebeurt er iets, zie je het ineens helder, kom je in een stroomversnelling en is er geen weg meer terug. Ergens wil je op de oude voet verder, het allemaal weer wegdrukken, maar dat voelt ook niet meer goed. Dus moet je door, door de shit heen.

Je zit er nu middenin, het is ongelofelijk pittig, soms ronduit klote, maar geloof me, je gaat hier uiteindelijk beter uitkomen. Opschrijven hielp bij mij ook goed en ga gewoon huilen als je dat wil. Hou het niet langer tegen, dan heb je waarschijnlijk vroeger al genoeg gedaan. Je hebt een inhaalslag te maken. Nu alsnog dingen verwerken die je vroeger weggedrukt hebt.

Over het contact met je ouders: doe wat voor jou goed voelt. Als geen contact je nu rust geeft, dan hoeft dat niet. En later zie je dan wel weer.
Ikzelf heb een tijd wat minder contact gehad, maar nu gaat het langzaamaan steeds beter.

Sterkte met alles

Je beschrijft inderdaad precies zoals het is..Alles komt naar boven wat ik jaren lang heb weggestopt. Hoelang heeft het proces bij jou geduurd voordat het echt beter met je ging?

RockOla schreef: ↑

27-09-2019 07:02

Mijn man heeft vele jaren geleden alle contact met zijn ouders en zus verbroken. Jouw verhaal lijkt veel op zijn ervaringen. Toen mijn man geboren werd ging zijn vader al liever vissen, en zijn hele jeugd heeft hij duidelijk gemerkt dat hij niet gewenst was. Zijn jongere zus daarentegen werd aan alle kanten opgehemeld. Dat is zijn hele leven zo geweest, alles wat hij deed was fout. Zijn vader was een vreselijke narcistische tiran, zijn moeder een kruiperig laf mens die het altijd voor haar man opnam zodat vaderlief ongestoord zijn gang kon gaan met zijn vooral psychische mishandelingen. Toen ik in de familie kwam had ik al snel door hoe het zat, en ik heb nooit mijn mond gehouden als zijn ouders mijn man akelig behandelden. Dat vonden ze natuurlijk niet fijn, want vooral zijn vader genoot enorm als andere mensen voor hem sidderden. Hij kickte op angst van anderen. Hoewel we al jaren geen contact hadden hoorden we soms wel wat er gebeurde daar, we wonen in dezelfde gemeente. Niet fijn voor een kind om te horen dat de politie daar moest komen omdat je pa door het lint gaat voor de zoveelste keer. Hij terroriseerde de buurt en maakte ruzie met iedereen. Zelfs al weet iedereen dat mijn man er al jaren afstand van had, hij schaamde zich toch.
Mijn man heeft vrede met de beslissing om afstand te nemen. Zijn ouders hielden niet van hem, zijn schoonfamilie wel. Hij weet nu ook dat het anders kan. Sinds hij geen contact meer heeft gaat het stukken beter met hem.

Mijn vader is ook een narcist, 100 procent. Dit komt met herinneringen ophalen ook steeds meer naar boven. Ook mijn vriend had het zelfde als jou. Begreep niet dat ik me zo liet behandelen en werd daar heel boos over naar mijn ouders toe. Wat er toe leidde dat hij het niet trok om langer aan te zien wat voor verdriet ze mij deden. Uiteindelijk door hem ben ik minder mijn gevoelens gaan weg stoppen. En helpt hij mij heel erg om dit zware traject te volgen. Maar door alles wat ik lees van andere is dit de enige juiste keuze