Relaties
alle pijlers
advies geven aan je ouders
dinsdag 7 april 2009 om 21:31
Het klinkt misschien raar, maar ik heb niet zoveel met mijn ouders.
Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven. Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen?
Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.
Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.
Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.
Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg, maar ik kan me daar best aan irriteren. Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan? En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.
Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven. Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen?
Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.
Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.
Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.
Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg, maar ik kan me daar best aan irriteren. Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan? En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.
dinsdag 7 april 2009 om 21:39
Ik herken me er gedeeltelijk in
Woon nu door omstandigdheden een paar maanden bij ouders in huis. In het begin ergerde ik me aan meerdere dingen, In de dingen die ze deden, wat ze aten en gespreksonderwerpen.
Na veel klagen bij vriendinnen hierover ben ik nu bij het punt:
-Het zijn ouders en ik hou van ze, zijn niet mijn vrienden
-Ze zijn al meer dan 30 jaar getrouwd en gelukkig samen dus wie ben ik om daar wat van te zeggen.
-Ze zijn van een andere generatie en doen dingen anders, dit hoeft niet beter/slechter te zijn dan dat ik doe.
Kortom ik probeer ze te accepteren zoals ze zijn en dat gaat prima zo, denk wel dat veel dingen die ik opvallend/ vreemd/irritant aan mijn ouders vind, zij waarschijnlijk hetzelfde vinden van mij.
Woon nu door omstandigdheden een paar maanden bij ouders in huis. In het begin ergerde ik me aan meerdere dingen, In de dingen die ze deden, wat ze aten en gespreksonderwerpen.
Na veel klagen bij vriendinnen hierover ben ik nu bij het punt:
-Het zijn ouders en ik hou van ze, zijn niet mijn vrienden
-Ze zijn al meer dan 30 jaar getrouwd en gelukkig samen dus wie ben ik om daar wat van te zeggen.
-Ze zijn van een andere generatie en doen dingen anders, dit hoeft niet beter/slechter te zijn dan dat ik doe.
Kortom ik probeer ze te accepteren zoals ze zijn en dat gaat prima zo, denk wel dat veel dingen die ik opvallend/ vreemd/irritant aan mijn ouders vind, zij waarschijnlijk hetzelfde vinden van mij.
dinsdag 7 april 2009 om 21:42
quote:noledam schreef op 07 april 2009 @ 21:31:
Het klinkt misschien raar, maar ik heb niet zoveel met mijn ouders.
Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven. Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen?
Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.
Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.
Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.
Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg, maar ik kan me daar best aan irriteren. Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan? En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.Je wilt advies geven aan je ouders? Wiens problemen denk je daarmee op te lossen?
Het klinkt misschien raar, maar ik heb niet zoveel met mijn ouders.
Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven. Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen?
Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.
Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.
Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.
Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg, maar ik kan me daar best aan irriteren. Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan? En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.Je wilt advies geven aan je ouders? Wiens problemen denk je daarmee op te lossen?
dinsdag 7 april 2009 om 21:45
Jullie zijn niet 't zelfde en ongevraagd advies geven terwijl zij nergens problemen mee hebben lijkt me vooral erg storend voor hen. Zou jij het op prijs stellen als iemand zich met jouw manier van doen zou bemoeien?
Ik dacht dat het topic er over zou gaan dat je als volwassene ook wel 'ns door je ouders gevraagd wordt om advies omdat jij op bepaalde vlakken meer kennis hebt dan je ouders. Dat zou 'n heel andere insteek zijn.
Ik dacht dat het topic er over zou gaan dat je als volwassene ook wel 'ns door je ouders gevraagd wordt om advies omdat jij op bepaalde vlakken meer kennis hebt dan je ouders. Dat zou 'n heel andere insteek zijn.
dinsdag 7 april 2009 om 21:47
Hebben je ouders er zelf een probleem mee? Vragen ze jou om advies of zijn ze tevreden met hun eigen manier van doen?
Het klinkt een beetje denigrerend, om er vanuit te gaan dat jouw manier altijd beter is dan die van je ouders. Laat ze. Blijkbaar redden ze zich prima.
Het klinkt een beetje denigrerend, om er vanuit te gaan dat jouw manier altijd beter is dan die van je ouders. Laat ze. Blijkbaar redden ze zich prima.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
dinsdag 7 april 2009 om 21:49
Hoe oud zijn je ouders?
Juist, accepteer hoe ze zijn, op deze leeftijd verander je niet meer zo makkelijk. Ik herken me er wel gedeeltelijk maar ik heb geleerd dat mijn ouders zijn wie ze zijn en dat ik ze niet kan veranderen/dat moet ik ook niet willen. Ik zal ook wel voor hun irritante trekjes hebben en zij nemen mij ook zoals ik ben.
Juist, accepteer hoe ze zijn, op deze leeftijd verander je niet meer zo makkelijk. Ik herken me er wel gedeeltelijk maar ik heb geleerd dat mijn ouders zijn wie ze zijn en dat ik ze niet kan veranderen/dat moet ik ook niet willen. Ik zal ook wel voor hun irritante trekjes hebben en zij nemen mij ook zoals ik ben.
Stressed is just desserts spelled backwards
dinsdag 7 april 2009 om 22:12
quote:Maleficent schreef op 07 april 2009 @ 21:49:
Hoe oud zijn je ouders?
Juist, accepteer hoe ze zijn, op deze leeftijd verander je niet meer zo makkelijk. Ik herken me er wel gedeeltelijk maar ik heb geleerd dat mijn ouders zijn wie ze zijn en dat ik ze niet kan veranderen/dat moet ik ook niet willen. Ik zal ook wel voor hun irritante trekjes hebben en zij nemen mij ook zoals ik ben.
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.
Hoe oud zijn je ouders?
Juist, accepteer hoe ze zijn, op deze leeftijd verander je niet meer zo makkelijk. Ik herken me er wel gedeeltelijk maar ik heb geleerd dat mijn ouders zijn wie ze zijn en dat ik ze niet kan veranderen/dat moet ik ook niet willen. Ik zal ook wel voor hun irritante trekjes hebben en zij nemen mij ook zoals ik ben.
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.
dinsdag 7 april 2009 om 22:16
dinsdag 7 april 2009 om 22:16
quote:noledam schreef op 07 april 2009 @ 22:12:
[...]
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.Inderdaad: gewoon accepteren. En je daarna laven aan de gedachte dat jouw ouders alles aan jou zullen begrijpen, steunen, goedkeuren en bewonderen natuurlijk
[...]
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.Inderdaad: gewoon accepteren. En je daarna laven aan de gedachte dat jouw ouders alles aan jou zullen begrijpen, steunen, goedkeuren en bewonderen natuurlijk
dinsdag 7 april 2009 om 22:19
quote:noledam schreef op 07 april 2009 @ 22:12:
[...]
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.Al bedacht dat jouw ouders precies hetzelfde kunnen denken over jou, als jij over hen: "Ze doet de dingen heel anders dan wij zouden doen. Maar laten we maar niets zeggen, het is haar leven"
[...]
In de 60.
Daar zit wat in ja. Misschien ben ik daar nu te veel mee bezig. Dat ik zie hoe zij dingen doen, die ik zelf gewoon compleet anders aan zou pakken. Gewoon accepteren dus.Al bedacht dat jouw ouders precies hetzelfde kunnen denken over jou, als jij over hen: "Ze doet de dingen heel anders dan wij zouden doen. Maar laten we maar niets zeggen, het is haar leven"
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 7 april 2009 om 22:25
maar het zijn HUN beslissingen, en niet die van jou!
stel je nou eens voor dat jouw dochter dit over 20 jaar over jou zegt... hoe zou jij je dan voelen??
mijn ouders zijn verre van perfect, maar ben niet mishandelt etc etc. ze hebben zich krom gewerkt om voor mijn zusje en mij een opleiding te betalen en alles wat er nog meer bij kids komt kijken.
zou niet in mijn hoofd komen om zoiets over mijn ouders te zeggen...
stel je nou eens voor dat jouw dochter dit over 20 jaar over jou zegt... hoe zou jij je dan voelen??
mijn ouders zijn verre van perfect, maar ben niet mishandelt etc etc. ze hebben zich krom gewerkt om voor mijn zusje en mij een opleiding te betalen en alles wat er nog meer bij kids komt kijken.
zou niet in mijn hoofd komen om zoiets over mijn ouders te zeggen...
dinsdag 7 april 2009 om 23:30
Noledam: ik weet heel goed hoe je je voelt; heb precies hetzelfde al een paar jaar... Heb ook getracht om hen anders tegen dingen aan te laten kijken, maar... daar staan ze helemaal niet voor open! Sterker nog: ze zagen het als 'commentaar' op hun eigen manier van leven.
En tja. Daar hebben ze best wel een beetje gelijk in misschien. Ons voordeel is, dat onze ouders krom hebben gelegen om ons te kunnen laten studeren. Om ons de kans te geven die ze zelf vroeger misschien wel wilden, maar niet kregen. Dus ja, wij studeerden en ja, wij kregen een goede baan en ja, wij dachten anders/zakelijker/moderner en ja, wij kregen zakenrelaties en ja, wij liepen vaker tegen conflicten aan die we op moesten lossen...
Dit maakt ons geen BETER mens, maar we staan wel stukken minder "onbenullig" in het leven. Maar onbenullig klinkt dan weer denigrerend, en dat bedoel ik dus niet zo. Maar ik herken je helemaal, maar ik denk dat we het gewoon moeten accepteren, hoeveel goeds (beters?) we het ook voor ze zouden willen...
En tja. Daar hebben ze best wel een beetje gelijk in misschien. Ons voordeel is, dat onze ouders krom hebben gelegen om ons te kunnen laten studeren. Om ons de kans te geven die ze zelf vroeger misschien wel wilden, maar niet kregen. Dus ja, wij studeerden en ja, wij kregen een goede baan en ja, wij dachten anders/zakelijker/moderner en ja, wij kregen zakenrelaties en ja, wij liepen vaker tegen conflicten aan die we op moesten lossen...
Dit maakt ons geen BETER mens, maar we staan wel stukken minder "onbenullig" in het leven. Maar onbenullig klinkt dan weer denigrerend, en dat bedoel ik dus niet zo. Maar ik herken je helemaal, maar ik denk dat we het gewoon moeten accepteren, hoeveel goeds (beters?) we het ook voor ze zouden willen...
woensdag 8 april 2009 om 00:27
quote:noledam schreef op 07 april 2009 @ 21:31:
Het klinkt misschien raar, maar ik heb niet zoveel met mijn ouders.
Je hebt niet zoveel met je ouders? Nou, eh, tsja, goh, enzo. En aan welke kant van de 25 zit jij?
quote:Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven.Ja, dat heb je soms zo.quote:Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen? Nee hoor, dat is niet heel raar. Maar wat is het probleem?quote:Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.Nou, poeh, poeh, dat is inderdaad niet doorsnee zeg. Nog steeds getrouwd? Zwijgzame man, kletsende vrouw, nee, dat zie je niet vaak.quote:Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.Wat een weekendje Parijs al niet los kan maken he.quote:Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.De appel valt niet ver van de boom he.quote:Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg,Bot, ja. Maar ook alsof je een beetje simpel bent, als ik zo eerlijk mag zijn. Die botheid valt wel mee, eigenlijk, het klinkt echt meer alsof je met een wat simpele, zestienjarige blik zit, en nu zoek je bevestiging bij de andere meiden?quote:maar ik kan me daar best aan irriteren.Nee, je kan je er aan ergeren, of het kan je irriteren. Maar goed, dat is dan weer mijn irritatie.quote:Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan?Oh, heel ver. Als je 16 bent, een beperkt idee van beschaving hebt mee gekregen in je opvoeding, of gewoon een beetje simpel bent, kan je daar héél ver in gaan.quote:En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.WAAAAAAAAAT? dus je ouders nemen je schattige advies niet ter harte? Foei zeg!quote:Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.Ik herken het wel, ik zie wel eens vaker pubermeiden zoals jij. Meestal komt dat wel goed met de jaren.
Het klinkt misschien raar, maar ik heb niet zoveel met mijn ouders.
Je hebt niet zoveel met je ouders? Nou, eh, tsja, goh, enzo. En aan welke kant van de 25 zit jij?
quote:Het zijn echt schatten hoor, en het is niet dat ik niet van ze hou, alleen
zou ik het zelf niet als de meest geweldige band die je als dochter met
je ouders kunt hebben omschrijven.Ja, dat heb je soms zo.quote:Is dat heel raar, of zijn er mensen
die dat herkennen? Nee hoor, dat is niet heel raar. Maar wat is het probleem?quote:Mijn ouders zijn nog steeds getrouwd. Het zijn niet de doorsnee mensen te noemen. Mijn vader is best stil, die vind alles wel best. Mijn moeder kan geen moment stil zijn, ze praat aan een stuk door, en vaak zijn het nogal warrige zinnen. Soms denk ik dat ze bang is dat het stil is, maar het heeft volgens mij vooral met onzekerheid te maken.Nou, poeh, poeh, dat is inderdaad niet doorsnee zeg. Nog steeds getrouwd? Zwijgzame man, kletsende vrouw, nee, dat zie je niet vaak.quote:Een tijdje terug ben ik met ze op vakantie geweest, een weekendje naar Parijs. Het viel me toen op dat ze totaal geen standpunt ergens over innemen, en nergens echt zelf een mening over hebben.Wat een weekendje Parijs al niet los kan maken he.quote:Ze zijn ook best goedgelovig, een beetje 'simpel', om het zo maar te zeggen. Ook als ze iets kopen, of iets aan het huis laten doen, laten ze zich van alles wijsmaken, en gaan ze met de eerste de beste in zee, zonder zich wat beter te oriënteren.De appel valt niet ver van de boom he.quote:Het klinkt misschien bot hoe ik het nu zo zeg,Bot, ja. Maar ook alsof je een beetje simpel bent, als ik zo eerlijk mag zijn. Die botheid valt wel mee, eigenlijk, het klinkt echt meer alsof je met een wat simpele, zestienjarige blik zit, en nu zoek je bevestiging bij de andere meiden?quote:maar ik kan me daar best aan irriteren.Nee, je kan je er aan ergeren, of het kan je irriteren. Maar goed, dat is dan weer mijn irritatie.quote:Ik heb er wel eens wat van gezegd, maar hoe ver kun je hierin gaan?Oh, heel ver. Als je 16 bent, een beperkt idee van beschaving hebt mee gekregen in je opvoeding, of gewoon een beetje simpel bent, kan je daar héél ver in gaan.quote:En nadat ik het een paar keer gezegd heb, heb ik niet het idee dat ze er ook echt iets mee doen.WAAAAAAAAAT? dus je ouders nemen je schattige advies niet ter harte? Foei zeg!quote:Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen, en hoe ze hier mee omgaan.Ik herken het wel, ik zie wel eens vaker pubermeiden zoals jij. Meestal komt dat wel goed met de jaren.
woensdag 8 april 2009 om 00:29
woensdag 8 april 2009 om 11:09
Noledam, wees blij dat jouw ouders jou wél in je waarde laten. Jij laat hen namelijk niet in hun waarde.
Je gebruikt woorden over hen als 'simpel', 'goedgelovig', 'warrig', 'onzekerheid', 'geen mening hebben'. Dat klinkt behoorlijk minachtend en veroordelend.
Heb je er wel eens aan gedacht dat je ouders over jouw manier van leven misschien ook wel bedenkingen zouden kunnen hebben? Maar wellicht zijn ze een stuk toleranter dan jij en veroordelen ze jouw manier van leven daarom nog niet gelijk.
Je gebruikt woorden over hen als 'simpel', 'goedgelovig', 'warrig', 'onzekerheid', 'geen mening hebben'. Dat klinkt behoorlijk minachtend en veroordelend.
Heb je er wel eens aan gedacht dat je ouders over jouw manier van leven misschien ook wel bedenkingen zouden kunnen hebben? Maar wellicht zijn ze een stuk toleranter dan jij en veroordelen ze jouw manier van leven daarom nog niet gelijk.
woensdag 8 april 2009 om 14:03
quote:Mootje1967 schreef op 07 april 2009 @ 23:30:
Noledam: ik weet heel goed hoe je je voelt; heb precies hetzelfde al een paar jaar... Heb ook getracht om hen anders tegen dingen aan te laten kijken, maar... daar staan ze helemaal niet voor open! Sterker nog: ze zagen het als 'commentaar' op hun eigen manier van leven.
En tja. Daar hebben ze best wel een beetje gelijk in misschien. Ons voordeel is, dat onze ouders krom hebben gelegen om ons te kunnen laten studeren. Om ons de kans te geven die ze zelf vroeger misschien wel wilden, maar niet kregen. Dus ja, wij studeerden en ja, wij kregen een goede baan en ja, wij dachten anders/zakelijker/moderner en ja, wij kregen zakenrelaties en ja, wij liepen vaker tegen conflicten aan die we op moesten lossen...
Dit maakt ons geen BETER mens, maar we staan wel stukken minder "onbenullig" in het leven. Maar onbenullig klinkt dan weer denigrerend, en dat bedoel ik dus niet zo. Maar ik herken je helemaal, maar ik denk dat we het gewoon moeten accepteren, hoeveel goeds (beters?) we het ook voor ze zouden willen...
Dat is waar ook. Ze zijn in een compleet andere tijd opgegroeid, hadden niet al die vrijheid en keuzes die wij hadden. Plus het feit dat ze er alles aan gedaan hebben om mij te laten studeren.
Ik merk dat het wat makkelijker praat op het moment dat je het herkent.
Het klinkt inderdaad wat denigrerend om te zeggen dat je ouders 'onbenullig' zijn, of dat je vind dat ze 'simpel' zijn. Het wordt hier door sommigen nogal uit zijn verband getrokken, het valt
allemaal wel mee als je 't mij vraagt. Meningen en gevoelens van mensen verschillen nou eenmaal, daar doe je niks aan. Het zou behoorlijk saai worden als iedereen het altijd met elkaar eens is.
Ik heb het beste met ze voor (en zij ook met mij), en dan vind ik het soms lastig als ik zie hoe ze in het leven staan. Maar, inderdaad: het is hun leven, en het zijn hun keuzes!
Noledam: ik weet heel goed hoe je je voelt; heb precies hetzelfde al een paar jaar... Heb ook getracht om hen anders tegen dingen aan te laten kijken, maar... daar staan ze helemaal niet voor open! Sterker nog: ze zagen het als 'commentaar' op hun eigen manier van leven.
En tja. Daar hebben ze best wel een beetje gelijk in misschien. Ons voordeel is, dat onze ouders krom hebben gelegen om ons te kunnen laten studeren. Om ons de kans te geven die ze zelf vroeger misschien wel wilden, maar niet kregen. Dus ja, wij studeerden en ja, wij kregen een goede baan en ja, wij dachten anders/zakelijker/moderner en ja, wij kregen zakenrelaties en ja, wij liepen vaker tegen conflicten aan die we op moesten lossen...
Dit maakt ons geen BETER mens, maar we staan wel stukken minder "onbenullig" in het leven. Maar onbenullig klinkt dan weer denigrerend, en dat bedoel ik dus niet zo. Maar ik herken je helemaal, maar ik denk dat we het gewoon moeten accepteren, hoeveel goeds (beters?) we het ook voor ze zouden willen...
Dat is waar ook. Ze zijn in een compleet andere tijd opgegroeid, hadden niet al die vrijheid en keuzes die wij hadden. Plus het feit dat ze er alles aan gedaan hebben om mij te laten studeren.
Ik merk dat het wat makkelijker praat op het moment dat je het herkent.
Het klinkt inderdaad wat denigrerend om te zeggen dat je ouders 'onbenullig' zijn, of dat je vind dat ze 'simpel' zijn. Het wordt hier door sommigen nogal uit zijn verband getrokken, het valt
allemaal wel mee als je 't mij vraagt. Meningen en gevoelens van mensen verschillen nou eenmaal, daar doe je niks aan. Het zou behoorlijk saai worden als iedereen het altijd met elkaar eens is.
Ik heb het beste met ze voor (en zij ook met mij), en dan vind ik het soms lastig als ik zie hoe ze in het leven staan. Maar, inderdaad: het is hun leven, en het zijn hun keuzes!
woensdag 8 april 2009 om 14:15
Ik herken het wel een beetje, het gevoel dat je je ouders 'ontgroeid' bent. Het is inderdaad handig je te realiseren dat je ouders zeer waarschijnlijk over net zoveel intellect beschikken als jij, immers, dat is voor een groot deel genetisch bepaald, maar dat zij niet de kans hebben gekreen om hun kwaliteiten te laten aanrijpen. Misschien hadden jouw ouders het wel veel verder geschopt dan jij als ze in hetzelfde tijdperk waren opgegroeid. Maar eer je ouders, zij hebben ervoor gezorgd dat jij je hebt kunnen ontwikkelen.
woensdag 8 april 2009 om 14:32
quote:noledam schreef op 08 april 2009 @ 14:03:
Het klinkt inderdaad wat denigrerend Vind je? Echt?quote:Ik heb het beste met ze voor (en zij ook met mij), en dan vind ik het soms lastig als ik zie hoe ze in het leven staan. Maar, inderdaad: het is hun leven, en het zijn hun keuzes!Inderdaad. Zij zijn jouw ouders, niet andersom he. Ik vind het persoonlijk nogal pretentieus om "het beste met ze voor te hebben". Volgens mij heb je een vrij ongezond idee over de verhouding ouders/kinderen. Of niet ongezond, maar eerder simpel. Puberaal.
Het klinkt inderdaad wat denigrerend Vind je? Echt?quote:Ik heb het beste met ze voor (en zij ook met mij), en dan vind ik het soms lastig als ik zie hoe ze in het leven staan. Maar, inderdaad: het is hun leven, en het zijn hun keuzes!Inderdaad. Zij zijn jouw ouders, niet andersom he. Ik vind het persoonlijk nogal pretentieus om "het beste met ze voor te hebben". Volgens mij heb je een vrij ongezond idee over de verhouding ouders/kinderen. Of niet ongezond, maar eerder simpel. Puberaal.
woensdag 8 april 2009 om 14:58
@Rider: dit is absoluut niet puberaal. Ze vindt (lees ook: ik vind) het gewoon soms jammer dat haar ouders niet wat meer "in het leven" staan, wereldbewuster zijn, zoals wij dat als kinderen doen.
Btw: mooie uitdrukking Milaatje: inderdaad: ontgroeid zijn.
Maar waarschijnlijk hebben onze ouders dat hetzelfde met hun eigen ouders meegemaakt!
Btw: mooie uitdrukking Milaatje: inderdaad: ontgroeid zijn.
Maar waarschijnlijk hebben onze ouders dat hetzelfde met hun eigen ouders meegemaakt!
woensdag 8 april 2009 om 16:56
quote:Mootje1967 schreef op 08 april 2009 @ 14:58:
@Rider: dit is absoluut niet puberaal. Ze vindt (lees ook: ik vind) het gewoon soms jammer dat haar ouders niet wat meer "in het leven" staan, wereldbewuster zijn, zoals wij dat als kinderen doen.
Btw: mooie uitdrukking Milaatje: inderdaad: ontgroeid zijn.
Maar waarschijnlijk hebben onze ouders dat hetzelfde met hun eigen ouders meegemaakt!
Het zou ook kunnen dat de mening dat je ouders niet zo 'wereldbewust' zijn, puur op jullie eigen subjectieve perceptie berust. Misschien vinden je ouders wel precies hetzelfde van jullie, maar dan in andere opzichten.
Ik heb ook over heel wat zaken andere opvattingen dan mijn ouders (of buren, vrienden...) hebben/hadden, maar vind daarom niet dat ze minder in de wereld staan. Het zijn gewoon andere opvattingen, punt.
Als je het over iets niet met je ouders eens bent, kun je er met hen over discussiëren op gelijkwaardige basis, maar geef hen geen 'advies', alsof jij een deskundige bent en zij onwetenden zijn.
@Rider: dit is absoluut niet puberaal. Ze vindt (lees ook: ik vind) het gewoon soms jammer dat haar ouders niet wat meer "in het leven" staan, wereldbewuster zijn, zoals wij dat als kinderen doen.
Btw: mooie uitdrukking Milaatje: inderdaad: ontgroeid zijn.
Maar waarschijnlijk hebben onze ouders dat hetzelfde met hun eigen ouders meegemaakt!
Het zou ook kunnen dat de mening dat je ouders niet zo 'wereldbewust' zijn, puur op jullie eigen subjectieve perceptie berust. Misschien vinden je ouders wel precies hetzelfde van jullie, maar dan in andere opzichten.
Ik heb ook over heel wat zaken andere opvattingen dan mijn ouders (of buren, vrienden...) hebben/hadden, maar vind daarom niet dat ze minder in de wereld staan. Het zijn gewoon andere opvattingen, punt.
Als je het over iets niet met je ouders eens bent, kun je er met hen over discussiëren op gelijkwaardige basis, maar geef hen geen 'advies', alsof jij een deskundige bent en zij onwetenden zijn.
woensdag 8 april 2009 om 18:12
Ik heb wel een hele goede band met mijn ouders (en zou er niet aan denken om ze 'simpel' te noemen, want dat zijn ze echt niet) maar ik herken wel wat TO schrijft. Is die goedgelovigheid en niet zo kritische houding niet gewoon een generatie-ding? Mijn ouders zijn ook goedgelovig, laten zich vanalles op de mouw spelden, stellen geen prioriteiten maar klagen wel dat ze verschillende dingen willen en er geen geld voor hebben om vervolgens behoorlijke uitgaven te doen aan dingen die in mijn ogen niet echt nodig zijn. Ach. Het is hun leven en het zijn hun keuzes.
Ik geef wel mijn mening hoor en geef advies, maar als ze hier niets mee doen is dat hun eigen verantwoordelijkheid. Ik kan het jammer vinden omdat ik liever heb dat het hen voor de wind gaat, maar dat is het dan ook. Mijn moeder verzucht weleens: hád ik maar naar je geluisterd! En dan moet ik heel hard lachen. En zij ook.
Ik geef wel mijn mening hoor en geef advies, maar als ze hier niets mee doen is dat hun eigen verantwoordelijkheid. Ik kan het jammer vinden omdat ik liever heb dat het hen voor de wind gaat, maar dat is het dan ook. Mijn moeder verzucht weleens: hád ik maar naar je geluisterd! En dan moet ik heel hard lachen. En zij ook.
woensdag 8 april 2009 om 22:04
Ik geef mijn ouders ook adviezen hoor.
En zij mij nog steeds.
Soms vind ik dat ze iets niet slim gedaan hebben en zeg ik dat ook. Zij ook tegen mij al zij dat van iets vinden.
Soms vinden we elkaars adviezen heel goed en volgen ze dankbaar op.
Mijn dochter geeft mij inmiddels ook adviezen,en ik haar ook nog steeds.
Zelfde verhaal verder als hier boven.
Verschllende mensen,verschillende meningen,andere ervaringen,andere kennis,andere generatie dus verschillende adviezen.
En we pikken eruit waar we wat aan denken te hebben en zo niet,ook goed.
Fijn toch?
Ik snap niet wat er zo raar aan is om je ouders adviezen te geven.
En zij mij nog steeds.
Soms vind ik dat ze iets niet slim gedaan hebben en zeg ik dat ook. Zij ook tegen mij al zij dat van iets vinden.
Soms vinden we elkaars adviezen heel goed en volgen ze dankbaar op.
Mijn dochter geeft mij inmiddels ook adviezen,en ik haar ook nog steeds.
Zelfde verhaal verder als hier boven.
Verschllende mensen,verschillende meningen,andere ervaringen,andere kennis,andere generatie dus verschillende adviezen.
En we pikken eruit waar we wat aan denken te hebben en zo niet,ook goed.
Fijn toch?
Ik snap niet wat er zo raar aan is om je ouders adviezen te geven.
