Geen commitment?

Beste mede forummers,

Wegens herkenbaarheid plaats ik dit onder een nieuwe nick.

Alvast excuses voor mijn lang verhaal, ik probeer het zo kort mogelijk te houden en tegelijk zoveel info als mogelijk te geven.

Pakweg 5 jaar geleden ben ik mijn huidige vriend tegen het lijf gelopen (Ook nog letterlijk). Na 2 jaar wou hij graag een eigen zaak beginnen, omdat ik in de ZW zat en een eindcontract bij vorige werkgever had getekend, kon ik hem hierin volledig ondersteunen en meehelpen. Het UWV vond het zelfs een geweldig idee, zodat ik aan mezelf kon werken. Het plan was eigenlijk dat we een vennootschap zouden opzetten, maar hij is zzp-er geworden. Wat ik ansich ook niet erg vond. Ik was super trots op wat we binnen een korte tijd bereikt hadden. We zijn toen gaan samenwonen, niet officieel. Hij bleef ingeschreven bij zijn ouders in Duitsland. (Hijzelf is NL en het bedrijf is er ook gevestigd) Een tijd daarna raakte ik in verwachting. We besloten dat het appartement niet geschikt was voor een kind (super klein, gehorig en achterstallig onderhoud) en gingen op huizenjacht. Dit liep niet zoals verwacht helaas. Zijn vader kwam met een aanbod dat hij ons zou helpen een huis te kunnen kopen. Dit kon alleen in Duitsland. Eigenlijk had ik hier nee op moeten zeggen. Maar met mijn hoofd vol hormonen en een naderende uitgerekende datum ben ik overstag gegaan, na enkele beloften en afspraken. Het werd een huurkoop, we zouden zsm gaan trouwen (In DE is geen samenlevingscontract), ik zou de zorg van ons kind op me nemen zodat hij zich op het werk kon storten (60+ urige werkweek), alles zou geregeld worden.

Nu zijn we ondertussen al 2 jaar verder en ik heb geen "ring" om mijn vinger. Er staat niets op papier over het huis. Ik heb de afgelopen 1,5 jaar elke week moeten vragen om boodschappen geld. (Nu krijg ik 400 euro per maand op mijn eigen rekening gestort) Als ik over de afspraken begon, dan knapte er iets in hem? Het eindigde in ieder geval altijd in ruzie, terwijl ik hier niet op uit was.

Woorden wat me bijblijven zijn:
de erfenis van mijn ouders blijft van mij (uhm ok, hier heb ik niet eens over gepraat)
Ik doe toch alles voor jullie.
Trouwen kost geld en ik wil een groot feest. (Ik wil gewoon wat zekerheid)
Ik maak er een einde aan. (Na elk gesprek wat ik probeer aan te knopen)
Je hoeft niet te gaan werken, we hebben genoeg (maar wel elke maand zeggen, we hebben niets meer. Ik loop trouwens zelf nog steeds in mijn positiekleding, inclusief voedingsbh)
Mijn ouders doen het ook zo. (Die zijn wel getrouwd)
We komen hier nooit uit. (Het conflict over de afspraken)
Jou ouders zijn gescheiden, je moeder heeft je vader kaal geplukt. (Mijn vader heeft ook een eigen bedrijf, omdat mijn moeder thuis bleef om voor ons te zorgen en parttime te werken kreeg ze de helft. Niet dat mijn plan is om te scheiden)

Dit wil ik graag nog erbij vermelden.
Moeilijke bevalling gehad, lang verbleven in het zh, spoedkeizersnede. 6 uur na de bevalling is hij vertrokken na het werk, want klanten.
Toen ik een mental breakdown had, kind sliep enorm slecht en ik was oververmoeid heb ik hem gesmeekt om een dag thuis te blijven. Dit kon niet, mijn vader heeft hem zelfs opgebeld om te vragen of hij zijn gezin kon managen. Dit buiten mijn weten om. Vorige week was zijn moesje jarig en toen kon meneer de zaak wel dichtgooien om te gaan uiteten.


Al dagen heb ik buikpijn, omdat ik er eigenlijk met hem over wil praten. Maar ik weet waar het op uit loopt. Ik ben me ervan bewust dat ik best zelf werk kan gaan zoeken, maar daar los ik dit "probleem" niet mee op. Los van het feit dat de kdv wachtlijsten hanteert van 1 jaar, ik heb al bij meerdere geïnformeerd.
Ik heb geen inzicht op onze financiën, wel op het huishoudelijk budget en het kindergeld. Eigenlijk wil ik voorstellen om naar een mediator te gaan
Maar trek ik niet aan een dood paard? Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en kan doen. Ik vind het super vervelend, deze situatie.

Heeft iemand advies?
Sorry voor de lap tekst!

Bee_Kind schreef: ↑

14-11-2019 21:51

Eenhoofdig gezag?? Heeft hij het kind wel erkend?

Dat wel.

Tintelfris schreef: ↑

14-11-2019 21:56

Nou dan blijf je toch bij die tiran van je.
Tooeeii.

Het wordt werkelijk waar steeds erger met de onnozele topics hier.
Hoe wil je bij een man blijven die jou kleineert, je ouders schoffeert en jou als klein kind behandeld door je af te schepen met 400 euro zakgeld per maand waar je de boodschappen van mag doen.
Je hebt dus geen cent om je kont te krabben verder en loopt er verwaarloosd bij.
Kom op nou vrouw..

Krijg je verstand effe.

Bedankt voor je mening. Prima ongezouten ook, maar ik waardeer het. Ondanks dat je mijn topic onnozel noemt, waardeer ik het. Ik heb hier verder met niemand over gepraat, tot nu. Ik heb gewoon een schop onder mijn kont nodig. En een harde..

Bedankt voor jullie reacties, ik voel me een beetje opgelucht, maar tegelijkertijd ook wel onzeker. Ik denk dat het tijd wordt om knopen door te hakken. Morgen ga ik sowieso langs mijn moeder, de moed bij elkaar rapen en vertellen wat voor een zooitje het is geworden. Mijn grootste issue is gewoon dat ik super onzeker ben en duizend maal nadenk of ik niet de foute keuze maak met iets. Maar als ik mijn verhaal terug lees, dan denk ik wat doe ik hier nog

Tijd om een plan te maken, en de wijde wereld in te trekken.

Weet iemand toevallig of ik gewoon naar een Nederlandse advocaat moet gaan of hier in Duitsland?

Odense2 schreef: ↑

14-11-2019 22:09

TO, je zit in een nare situatie.
Knuffel voor jou.

Voor alle duidelijkheid: ik veroordeel je niet.
(Ik heb zelf een absurde relatie gehad.)

Hoe is de relatie met je moeder?
Kan je bijvoorbeeld een maand samen met je peuter bij haar gaan logeren, om op adem te komen?

Dat idee had ik ook echt niet hoor!

Vast wel, ik ga morgen na haar toe. We hadden al een afspraak staan. We hebben een goede relatie, alleen heb ik dit nooit verteld, omdat ik bang was dat ze hem niet meer zou mogen.

Scv1989 schreef: ↑

14-11-2019 22:09

Laat je niet meteen gek maken door berichten van ‘ga weg bij hem’, dat is de standaard reactie hier op het forum. Gebaseerd op een eenzijdig beeld wat nu in het verhaal is geschetst. Je houdt niet voor niets van je man. Het beste is om je eigen shit gewoon te regelen en daarna zie je wel hoe het in de relatie loopt.

Tuurlijk, maar ik overweeg het wel. Maar als ik mijn eigen shit geregeld heb, is hij dan ook van plan om shit te regelen. Dit is sowieso geen ding wat ik morgen geregeld kan hebben.

Tintelfris schreef: ↑

14-11-2019 22:16

Ja ik word er gewoon boos van te lezen dat iemand zich zo laat behandelen en zelf blijkbaar de ernst van de situatie niet inziet. Je schrijft er zo luchtig over.
Alsof je afgestompt bent.
En dat is natuurlijk ook heel verdrietig voor jouzelf maar ik dacht inderdaad ook die heeft een flinke schop onder haar hol nodig dus ik houd me niet in.
Je moet weg bij die man geloof me.
Dit is geen goed voorbeeld voor je kind.

Sterkte!

Mag, ik zou er bij een ander ook boos om worden! Ik schrijf inderdaad luchtig over, maar dat heeft er meer mee te maken dat me emotioneel probeer in te houden, ik heb niet zoveel zin om opgemerkt te worden thuis. Want als ik er te diep op in ga, dan lopen de tranen over mijn wangen. Bedankt voor je schop!

PotjePindakaas schreef: ↑

14-11-2019 22:19

Probeer anders met kind een paar weken bij 1 van je ouders te logeren. Een andere omgeving zorgt dat je even loskomt van de thuis situatie en dan weet je beter wat je nu precies wil.

Sowieso klinkt de hele relatie ongelijkwaardig en heeft je partner geen boodschap aan jou behoeften. Hoe is hij in de omgang met het kind? Spendeert hij ook nog tijd met hem/haar of 'zorgt hij er financieel voor dat het hem of haar aan niks ontbreekt'?

Hij is heus wel betrokken, maar vaak met een diepe zucht. Ook is zijn mobielte echt wel interessanter dan het nieuwe trucje wat peuter kan. Terwijl hij naar de buitenwereld zo een leuke papa is!

En er ontbreekt niets financieel omdat ik het kindergeld binnen krijg, anders had het arme schaap nog in maat 56 gezeten. (Zwaar overdreven)
Maar had zeker minder te makken gehad.

Nogmaals bedankt voor alle reacties! Ik ga toch eens langzaam naar bed, morgen begint de dag weer om 6 uur