Relaties
alle pijlers
Geen commitment?
donderdag 14 november 2019 om 20:56
Beste mede forummers,
Wegens herkenbaarheid plaats ik dit onder een nieuwe nick.
Alvast excuses voor mijn lang verhaal, ik probeer het zo kort mogelijk te houden en tegelijk zoveel info als mogelijk te geven.
Pakweg 5 jaar geleden ben ik mijn huidige vriend tegen het lijf gelopen (Ook nog letterlijk). Na 2 jaar wou hij graag een eigen zaak beginnen, omdat ik in de ZW zat en een eindcontract bij vorige werkgever had getekend, kon ik hem hierin volledig ondersteunen en meehelpen. Het UWV vond het zelfs een geweldig idee, zodat ik aan mezelf kon werken. Het plan was eigenlijk dat we een vennootschap zouden opzetten, maar hij is zzp-er geworden. Wat ik ansich ook niet erg vond. Ik was super trots op wat we binnen een korte tijd bereikt hadden. We zijn toen gaan samenwonen, niet officieel. Hij bleef ingeschreven bij zijn ouders in Duitsland. (Hijzelf is NL en het bedrijf is er ook gevestigd) Een tijd daarna raakte ik in verwachting. We besloten dat het appartement niet geschikt was voor een kind (super klein, gehorig en achterstallig onderhoud) en gingen op huizenjacht. Dit liep niet zoals verwacht helaas. Zijn vader kwam met een aanbod dat hij ons zou helpen een huis te kunnen kopen. Dit kon alleen in Duitsland. Eigenlijk had ik hier nee op moeten zeggen. Maar met mijn hoofd vol hormonen en een naderende uitgerekende datum ben ik overstag gegaan, na enkele beloften en afspraken. Het werd een huurkoop, we zouden zsm gaan trouwen (In DE is geen samenlevingscontract), ik zou de zorg van ons kind op me nemen zodat hij zich op het werk kon storten (60+ urige werkweek), alles zou geregeld worden.
Nu zijn we ondertussen al 2 jaar verder en ik heb geen "ring" om mijn vinger. Er staat niets op papier over het huis. Ik heb de afgelopen 1,5 jaar elke week moeten vragen om boodschappen geld. (Nu krijg ik 400 euro per maand op mijn eigen rekening gestort) Als ik over de afspraken begon, dan knapte er iets in hem? Het eindigde in ieder geval altijd in ruzie, terwijl ik hier niet op uit was.
Woorden wat me bijblijven zijn:
de erfenis van mijn ouders blijft van mij (uhm ok, hier heb ik niet eens over gepraat)
Ik doe toch alles voor jullie.
Trouwen kost geld en ik wil een groot feest. (Ik wil gewoon wat zekerheid)
Ik maak er een einde aan. (Na elk gesprek wat ik probeer aan te knopen)
Je hoeft niet te gaan werken, we hebben genoeg (maar wel elke maand zeggen, we hebben niets meer. Ik loop trouwens zelf nog steeds in mijn positiekleding, inclusief voedingsbh)
Mijn ouders doen het ook zo. (Die zijn wel getrouwd)
We komen hier nooit uit. (Het conflict over de afspraken)
Jou ouders zijn gescheiden, je moeder heeft je vader kaal geplukt. (Mijn vader heeft ook een eigen bedrijf, omdat mijn moeder thuis bleef om voor ons te zorgen en parttime te werken kreeg ze de helft. Niet dat mijn plan is om te scheiden)
Dit wil ik graag nog erbij vermelden.
Moeilijke bevalling gehad, lang verbleven in het zh, spoedkeizersnede. 6 uur na de bevalling is hij vertrokken na het werk, want klanten.
Toen ik een mental breakdown had, kind sliep enorm slecht en ik was oververmoeid heb ik hem gesmeekt om een dag thuis te blijven. Dit kon niet, mijn vader heeft hem zelfs opgebeld om te vragen of hij zijn gezin kon managen. Dit buiten mijn weten om. Vorige week was zijn moesje jarig en toen kon meneer de zaak wel dichtgooien om te gaan uiteten.
Al dagen heb ik buikpijn, omdat ik er eigenlijk met hem over wil praten. Maar ik weet waar het op uit loopt. Ik ben me ervan bewust dat ik best zelf werk kan gaan zoeken, maar daar los ik dit "probleem" niet mee op. Los van het feit dat de kdv wachtlijsten hanteert van 1 jaar, ik heb al bij meerdere geïnformeerd.
Ik heb geen inzicht op onze financiën, wel op het huishoudelijk budget en het kindergeld. Eigenlijk wil ik voorstellen om naar een mediator te gaan
Maar trek ik niet aan een dood paard? Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en kan doen. Ik vind het super vervelend, deze situatie.
Heeft iemand advies?
Sorry voor de lap tekst!
Wegens herkenbaarheid plaats ik dit onder een nieuwe nick.
Alvast excuses voor mijn lang verhaal, ik probeer het zo kort mogelijk te houden en tegelijk zoveel info als mogelijk te geven.
Pakweg 5 jaar geleden ben ik mijn huidige vriend tegen het lijf gelopen (Ook nog letterlijk). Na 2 jaar wou hij graag een eigen zaak beginnen, omdat ik in de ZW zat en een eindcontract bij vorige werkgever had getekend, kon ik hem hierin volledig ondersteunen en meehelpen. Het UWV vond het zelfs een geweldig idee, zodat ik aan mezelf kon werken. Het plan was eigenlijk dat we een vennootschap zouden opzetten, maar hij is zzp-er geworden. Wat ik ansich ook niet erg vond. Ik was super trots op wat we binnen een korte tijd bereikt hadden. We zijn toen gaan samenwonen, niet officieel. Hij bleef ingeschreven bij zijn ouders in Duitsland. (Hijzelf is NL en het bedrijf is er ook gevestigd) Een tijd daarna raakte ik in verwachting. We besloten dat het appartement niet geschikt was voor een kind (super klein, gehorig en achterstallig onderhoud) en gingen op huizenjacht. Dit liep niet zoals verwacht helaas. Zijn vader kwam met een aanbod dat hij ons zou helpen een huis te kunnen kopen. Dit kon alleen in Duitsland. Eigenlijk had ik hier nee op moeten zeggen. Maar met mijn hoofd vol hormonen en een naderende uitgerekende datum ben ik overstag gegaan, na enkele beloften en afspraken. Het werd een huurkoop, we zouden zsm gaan trouwen (In DE is geen samenlevingscontract), ik zou de zorg van ons kind op me nemen zodat hij zich op het werk kon storten (60+ urige werkweek), alles zou geregeld worden.
Nu zijn we ondertussen al 2 jaar verder en ik heb geen "ring" om mijn vinger. Er staat niets op papier over het huis. Ik heb de afgelopen 1,5 jaar elke week moeten vragen om boodschappen geld. (Nu krijg ik 400 euro per maand op mijn eigen rekening gestort) Als ik over de afspraken begon, dan knapte er iets in hem? Het eindigde in ieder geval altijd in ruzie, terwijl ik hier niet op uit was.
Woorden wat me bijblijven zijn:
de erfenis van mijn ouders blijft van mij (uhm ok, hier heb ik niet eens over gepraat)
Ik doe toch alles voor jullie.
Trouwen kost geld en ik wil een groot feest. (Ik wil gewoon wat zekerheid)
Ik maak er een einde aan. (Na elk gesprek wat ik probeer aan te knopen)
Je hoeft niet te gaan werken, we hebben genoeg (maar wel elke maand zeggen, we hebben niets meer. Ik loop trouwens zelf nog steeds in mijn positiekleding, inclusief voedingsbh)
Mijn ouders doen het ook zo. (Die zijn wel getrouwd)
We komen hier nooit uit. (Het conflict over de afspraken)
Jou ouders zijn gescheiden, je moeder heeft je vader kaal geplukt. (Mijn vader heeft ook een eigen bedrijf, omdat mijn moeder thuis bleef om voor ons te zorgen en parttime te werken kreeg ze de helft. Niet dat mijn plan is om te scheiden)
Dit wil ik graag nog erbij vermelden.
Moeilijke bevalling gehad, lang verbleven in het zh, spoedkeizersnede. 6 uur na de bevalling is hij vertrokken na het werk, want klanten.
Toen ik een mental breakdown had, kind sliep enorm slecht en ik was oververmoeid heb ik hem gesmeekt om een dag thuis te blijven. Dit kon niet, mijn vader heeft hem zelfs opgebeld om te vragen of hij zijn gezin kon managen. Dit buiten mijn weten om. Vorige week was zijn moesje jarig en toen kon meneer de zaak wel dichtgooien om te gaan uiteten.
Al dagen heb ik buikpijn, omdat ik er eigenlijk met hem over wil praten. Maar ik weet waar het op uit loopt. Ik ben me ervan bewust dat ik best zelf werk kan gaan zoeken, maar daar los ik dit "probleem" niet mee op. Los van het feit dat de kdv wachtlijsten hanteert van 1 jaar, ik heb al bij meerdere geïnformeerd.
Ik heb geen inzicht op onze financiën, wel op het huishoudelijk budget en het kindergeld. Eigenlijk wil ik voorstellen om naar een mediator te gaan
Maar trek ik niet aan een dood paard? Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en kan doen. Ik vind het super vervelend, deze situatie.
Heeft iemand advies?
Sorry voor de lap tekst!
donderdag 14 november 2019 om 23:02
Als to een adres heeft in Nederland waar ze en ingeschreven staat en woont dan kan ze bijstand krijgen als overbrugging tot ze een eigen inkomen heeft. Ik neem niet aan dat ze vermogen heeft.
donderdag 14 november 2019 om 23:51
Je klinkt erg onzeker en beïnvloedbaar.
Is je man in alles zo of is ie verder heel lief? Hebben jullie t fijn samen?
Ik zou sowieso gaan werken. En dan tegen je man zeggen dat t je menens is. Dat jullie dingen gaan regelen en anders ga je weg. En dan zeggen binnen een maand ofzo. Is er na de maand niks veranderd dan pak je je spullen en je beeb en ga je naar Nederland terug.
Is je man in alles zo of is ie verder heel lief? Hebben jullie t fijn samen?
Ik zou sowieso gaan werken. En dan tegen je man zeggen dat t je menens is. Dat jullie dingen gaan regelen en anders ga je weg. En dan zeggen binnen een maand ofzo. Is er na de maand niks veranderd dan pak je je spullen en je beeb en ga je naar Nederland terug.
donderdag 14 november 2019 om 23:53
Waarvoor heb je een advocaat nodig? Je hebt nergens recht op qua huis en geld en spullen want alles is van je partner. En je hebt eenhoofdig gezag.CrocodileTears schreef: ↑14-11-2019 22:14Bedankt voor jullie reacties, ik voel me een beetje opgelucht, maar tegelijkertijd ook wel onzeker. Ik denk dat het tijd wordt om knopen door te hakken. Morgen ga ik sowieso langs mijn moeder, de moed bij elkaar rapen en vertellen wat voor een zooitje het is geworden. Mijn grootste issue is gewoon dat ik super onzeker ben en duizend maal nadenk of ik niet de foute keuze maak met iets. Maar als ik mijn verhaal terug lees, dan denk ik wat doe ik hier nog
Tijd om een plan te maken, en de wijde wereld in te trekken.
Weet iemand toevallig of ik gewoon naar een Nederlandse advocaat moet gaan of hier in Duitsland?
vrijdag 15 november 2019 om 06:22
vrijdag 15 november 2019 om 07:34
Dit klinkt erg ongezond.
Zet voor jezelf alles op een rijtje en ga dan serieus met hem in gesprek. Laat je niet de mond snoeren, want kom op, je bent zijn vrouw. Als hij die al niet meer serieus neemt...
Wil hij er aan werken en ziet hij serieus in dat dingen niet kloppen dan ga je dingen veranderen. Wil hij niet, kleineert hij jou dan is de boodschap duidelijk en kan je beter vertrekken.
Houdt er rekening mee dat hij best veel weerstand kan geven, omdat je voor jezelf opkomt en hij dat niet gewend is en niet leuk vind. Maar houd voet bij stuk.
Zet voor jezelf alles op een rijtje en ga dan serieus met hem in gesprek. Laat je niet de mond snoeren, want kom op, je bent zijn vrouw. Als hij die al niet meer serieus neemt...
Wil hij er aan werken en ziet hij serieus in dat dingen niet kloppen dan ga je dingen veranderen. Wil hij niet, kleineert hij jou dan is de boodschap duidelijk en kan je beter vertrekken.
Houdt er rekening mee dat hij best veel weerstand kan geven, omdat je voor jezelf opkomt en hij dat niet gewend is en niet leuk vind. Maar houd voet bij stuk.
vrijdag 15 november 2019 om 10:12
HIj heeft, onafhankelijk van of hij gezag heeft of niet, sowieso ‘family life’ en dus recht op omgang. Ga naar een familierecht advocaat en laat je voorlichten wat precies jouw/zijn/jullie kind’s positie is zodat je weet waar je aan toe bent op dat vlak.
Zoek verder alle overige dingen uit. Waar wonen/werken en hoe? Maak dan de rest van je plan en voer het uit.
Met deze vent gaat het ‘m namelijk niet worden.
Zoek verder alle overige dingen uit. Waar wonen/werken en hoe? Maak dan de rest van je plan en voer het uit.
Met deze vent gaat het ‘m namelijk niet worden.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 15 november 2019 om 10:56
Aangezien jullie niet getrouwd zijn, vallen jij (en je kindje) gewoon onder het NL recht.CrocodileTears schreef: ↑14-11-2019 22:14Bedankt voor jullie reacties, ik voel me een beetje opgelucht, maar tegelijkertijd ook wel onzeker. Ik denk dat het tijd wordt om knopen door te hakken. Morgen ga ik sowieso langs mijn moeder, de moed bij elkaar rapen en vertellen wat voor een zooitje het is geworden. Mijn grootste issue is gewoon dat ik super onzeker ben en duizend maal nadenk of ik niet de foute keuze maak met iets. Maar als ik mijn verhaal terug lees, dan denk ik wat doe ik hier nog
Tijd om een plan te maken, en de wijde wereld in te trekken.
Weet iemand toevallig of ik gewoon naar een Nederlandse advocaat moet gaan of hier in Duitsland?
vrijdag 15 november 2019 om 10:59
vrijdag 15 november 2019 om 11:03
Ik zou ook teruggaan naar Nederland. Wat heb je te zoeken bij een man die amper aandacht heeft voor zijn gezin, die zelfs in de kraamtijd andere prioriteiten heeft, die tegen je praat alsof je een of andere golddigger bent maar je intussen niet eens een paar fatsoenlijke kleren aan je lijf gunt?
Kies voor jezelf en neem afscheid.
Kies voor jezelf en neem afscheid.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 15 november 2019 om 11:27
TO schreef donderdag 14 november 2019 om 22:01 dat haar vriend het kind wèl heeft erkend.Cleidy36 schreef: ↑15-11-2019 10:59PS: aangezien hij het kind niet heeft erkend en het jouw naam draagt, heeft hij geen gezag en kan hij dus niet zomaar een omgang afdwingen. Hij kan alleen het kind zien met jouw instemming.
Mooi naar NL gaan en vanuit daar weer werken aan jezelf.
En het nooit meer zover laten komen.
vrijdag 15 november 2019 om 14:25
Dat is dus niet waar. Ten eerste is het kind wel erkend en ten tweede is er ‘family life’ in de zin van het EVRM en dus recht op omgang. Er kan trouwens ook ‘family life’ zijn als het kind niet erkend is. Dat kan zelfs met een niet-bloedverwant/gezinslid.
Hoe het in het specifieke geval zit en geregeld kan worden, hangt ook van de wensen van alle partijen af en is werk voor een gespecialiseerd familierecht advocaat, liefst één uit het grensgebied die vaker met dit bijltje heeft gehakt
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 15 november 2019 om 14:37
Je hebt helemaal gelijk maar ik vraag mij af of deze man wel “family life” wil met zijn kind. Heeft hij vast geen tijd voor en/of zin in.Argentovivo schreef: ↑15-11-2019 14:25Dat is dus niet waar. Ten eerste is het kind wel erkend en ten tweede is er ‘family life’ in de zin van het EVRM en dus recht op omgang. Er kan trouwens ook ‘family life’ zijn als het kind niet erkend is. Dat kan zelfs met een niet-bloedverwant/gezinslid.
Hoe het in het specifieke geval zit en geregeld kan worden, hangt ook van de wensen van alle partijen af en is werk voor een gespecialiseerd familierecht advocaat, liefst één uit het grensgebied die vaker met dit bijltje heeft gehakt
Volg het advies van Argentovivo To en regel de eventuele omgang zwart op wit. Ik heb echter het idee dat vriend van alles af gaat zien maar ook niet zal willen betalen voor zijn kind.
vrijdag 15 november 2019 om 14:42
Ook dat is niet waar, het hangt er vanaf of sprake is van woonlandbeginsel of niet en het tijdstip van ‘bepalen’ is zo niet door leken te zeggen.
Mijn advies aan TO: als je van plan bent terug te gaan naar NL, vraag dan aan een Nederlandse advocaat welk recht (nu) van toepassing is welk recht (op welke termijn) als je naar NL verhuist met kind.
Het recht op omgang bij ‘family life’ geldt volgens het EVRM In heel Europa maar per lidstaat kunnen wel onderlinge verschillen zijn in de implementatie.
Mij lijkt dat het in dit geval gewoon neerkomt op onderlinge afspraken maken danwel afwachten tot man ermee komt, maar vraag dat nogmaals aan een gespecialiseerd advocaat.
Volgens mij zit er in het grensgebied één die ook Duits spreekt. Handig in dit geval. Moet je ff opzoeken.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 15 november 2019 om 14:46
Jojanneke12 schreef: ↑15-11-2019 14:37Je hebt helemaal gelijk maar ik vraag mij af of deze man wel “family life” wil met zijn kind. Heeft hij vast geen tijd voor en/of zin in.
Volg het advies van Argentovivo To en regel de eventuele omgang zwart op wit. Ik heb echter het idee dat vriend van alles af gaat zien maar ook niet zal willen betalen voor zijn kind.
Daar zou je zomaar gelijk in kunnen hebben (dat man niet taalt naar omgang) maar het is goed om de rechten en plichten (alimentatie!) te kennen en zo je positie en handelen te bepalen.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
vrijdag 15 november 2019 om 14:57
Heel sympathieke bijdrage, zo wordt de sfeer op dit forum een stuk beter
TO, het eerste wat moet gebeuren is zorgen voor je eigen inkomen.
Wonen jouw ouders ver weg of redelijk dicht bij de grens? Kun je met je ouders afspraken maken over oppas oid als jij gaat werken?
Ik zou overigens niet eerst een KDV zoeken, maar vooral eerst werk.
Hoe oud is je peuter? In Duitsland gaan ze met 3 jaar al naar school toch? Kun je iets onder schooltijd vinden?
vrijdag 15 november 2019 om 17:11
Misschien die advocaat eerder bevragen ivm kind zomaar willen meenemen.VelvetVolvo schreef: ↑15-11-2019 15:15Ik zou verhuizen naar Nederland, daar een advocaat inhuren en alimentatie eisen.
Kind is niet alleen van TO.
Laat haar eerst eens een baan regelen en wat geld. Dan die hulp die ze wilde en dan verder kijken naar eigen woonplek.
vrijdag 15 november 2019 om 18:58
Dat je nog geen ring om je vinger hebt is best te verklaren. Deze man wil ook niet met je trouwen en misschien heeft hij dat ook nooit gewild. Hij houdt niet van je. Volgens mij weet hij al dat hij je gaat verlaten, want hij zit al krampachtig op zijn centen.
Je klinkt wel als een afhankelijk type. Je werkte al niet en bent dat dus nooit meer gaan doen. Ga ervoor zorgen dat je weer meer wordt dan de afhankelijke ‘moeder van’. Je hoeft niet meteen weg bij je vriend, maar begin in iedergeval met iets opbouwen. Werken, contacten maken, onderzoeken wat de opties zijn rondom verhuizen. Ga je stapje voor stapje voorbereiden op een minder afhankelijk leven.
Je klinkt wel als een afhankelijk type. Je werkte al niet en bent dat dus nooit meer gaan doen. Ga ervoor zorgen dat je weer meer wordt dan de afhankelijke ‘moeder van’. Je hoeft niet meteen weg bij je vriend, maar begin in iedergeval met iets opbouwen. Werken, contacten maken, onderzoeken wat de opties zijn rondom verhuizen. Ga je stapje voor stapje voorbereiden op een minder afhankelijk leven.
