Contact met ouders verbroken

Mijn jeugd is kort gezegd niet leuk geweest. Heb eigenlijk nooit liefde gevoeld vanuit mijn ouders. Moest altijd maar doorgaan en mocht nooit "klagen" of ziek zijn. Ook heb ik altijd gevoeld dat er wel liefde was voor mijn zus, heb mij als jonger kind vaak afgevraagd of ik wel welkom was en of het wel mijn echte ouders waren. Er zijn heel veel dingen gebeurd die misschien te veel zijn om op te noemen, maar heftig zijn sommige dingen zeker. Ook ben ik op den duur gaan denken dat het misschien normaal was hoe het ging...

Tot ik 4 jaar geleden een relatie heb gekregen en ben gaan samenwonen. Ik kreeg te maken met een liefdevol gezin, mijn schoonfamilie. Wat had ik het moeilijk om daar heen te gaan, want ik werd continue geconfronteerd met hoe het ook kon zijn. Dit zorgde weer voor spanningen tussen mijn vriend en mij.

Mijn vriend had al redelijk snel door hoe mijn ouders in elkaar zaten en "confronteerde" mij hier ook regelmatig mee. Ik kon maar wou het vooral niet in zien, het zijn toch je ouders he...

Tot er afgelopen half jaar regelmatig wat dingen zijn voorgevallen dat ik echt weer geen liefde ontving en alles zo naar boven kwam van vroeger wat ik altijd goed kon wegstoppen. Een half jaar geleden kreeg ik een spoed operatie, maar mijn ouders hadden geen tijd om langs te komen, ik moest maar iemand anders bellen. Er zijn een maand later veel harde woorden gevallen waar ik alleen maar verwijten kreeg dat ik me laat manipuleren door mijn vriend, deze niet goed voor mij is etc et. Terwijl ik juist de liefde die ik van hem krijg en voel nooit eerder heb gevoeld.. In het begin had ik zelfs moeite om daar mee om te gaan!

3 maanden geleden heb ik daarom besloten om psychische hulp te zoeken om het verleden een plaatsje te geven en het contact met mijn ouders (tijdelijk) te verbreken. Wat was dat contact verbreken een opluchting, er viel zoveel van mijn schouders. Ik ervaarde rust waar ik zo aan toe was. Veel gaven aan het zo erg te vinden dat ik geen contact had met me ouders, maar ik vond het wel prima zo. Ik miste ze niet, vond het misschien alleen erg voor mijn oma die zich er drukt om maakt. Van de psycholoog moest ik alle dingen van vroeger gaan opschrijven. Dit viel mij wel zwaar, er vallen zoveel tranen de laatste tijd. Ik ben best hard en huilde weinig, ik huil nu zo vaak. Hij geeft aan dat dit bij het traject hoort, en ik merk wel dat het rustiger er van word in mijn hoofd.

Maar de laatste dagen spookt continue door mijn hoofd, hoe zouden ze zich voelen? Zouden ze zich van kwaad bewust zijn? Of zouden ze nog steeds denken dat mijn vriend dit allemaal heeft opgezet en het niet mijn eigen keuze is. Wat als ik een keer een kindje mag krijgen, dan heb ik geen liefdevolle ouders waar ik dit geluk mee kan delen. Dat valt me heel zwaar... Waarom hebben ze mij zo behandeld.. Ik heb slapeloze nachten, zie er moe uit en voel me soms down. Ik heb het er voor over om me uiteindelijk beter te voelen maar zou hopen dat ze beseffen wat ze in mijn jeugd hebben aangedaan...

Wat ik wil met dit forum, ik weet het niet goed. Misschien even van me afschrijven en misschien zijn er lot genoten die ook contact met hun ouders hebben verbroken en misschien wat ervaring kunnen delen.

Vannacht een slechte nacht gehad met wat andere hier boven ook beschrijven, nachtmerries. Elk uur er van wakker geworden met een soort angst of paniek in mijn lichaam. Van de week gaan we een paar dagen weg en ben ontzettend bang dat het die dagen ook beïnvloed. Slapen is de laatste weken moeilijker bij mij door alles en ben bang dat ik straks daar helemaal moeite heb met slapen. Terwijl ik er juist naar uit wil kijken om even er tussen uit te gaan. Dit zelfde maakt me ook meteen weer boos en verdrietig. Ze moesten eens weten wat ze hun kind aan doen. Me vriend probeert mij altijd te steunen door dik en dun maar zoals de nachten vind hij moeilijk wat hij dan moet doen en dat begrijp ik.

malibu82 schreef: ↑

27-09-2019 22:20

Hoe lang het duurde voor het echt beter ging weet ik niet, het ging heel erg met ups en downs. Ik kreeg flashbacks, ging raar dromen, barstte soms zo in huilen uit, terwijl ik daarvoor vrijwel nooit huilde. Het kwam ook niet allemaal tegelijk naar boven, ik denk dat ik eerst gebeurtenis nr 1 moest verwerken voordat nr 2 zich kon aandienen enz. Dat was aan de ene kant best irritant (wanneer eindigt dit nou..), maar aan de andere kant kreeg ik daardoor ook meer vertrouwen dat ik het wel aankon, dat ik niet alles tegelijk op mijn bordje geschoven kreeg, maar pas wanneer ik daar "mentaal klaar" voor was.

Een jaar geleden zat ik volop in het proces. Het begin was het meest intens en vond ik het moeilijkst. Daarna had ik in de gaten dat huilen echt kon opluchten en liet ik dat ook veel makkelijker toe. Ook heb ik veel brieven geschreven (die ik nooit heb verstuurd) aan mezelf en aan mijn ouders. Pagina's vol, wat maar in me opkwam. Op den duur weet je wat voor jou werkt en dat maakt het wel wat makkelijker. Ik kreeg na een tijdje zelfs zoiets van "kom maar op!"

De dromen, flashbacks en huilbuien hebben denk ik een paar maanden geduurd. Het was niet constant, maar ging echt bij vlagen en in het begin het meest heftig. Ik denk wel dat het mede afhankelijk is van wat er is gebeurd en het effect daarvan. Mijn ouders zijn geen narcisten, maar alle aandacht ging vroeger wel uit naar de andere 2 kinderen. Ik was altijd degene die "zo leuk alleen kon spelen" en ben daardoor enorm zelfstandig opgegroeid, maar voelde me ook altijd eenzaam, niet gezien en kon niet vertrouwen op anderen. Juist op die punten is er het afgelopen jaar zoveel veranderd. Die verandering zit hem soms ook in schijnbaar kleine dingen die toch wel veel zeggen. Ik vond het bijvoorbeeld altijd heel moeilijk om te zien als een vader of moeder een kind troostte. Nu is die lading ervan af en voel ik eerder vertedering.

Al met al denk ik terug aan deze tijd als enorm pittig, maar ik ben er zoveel beter uitgekomen. Je hebt zo te lezen goede ondersteuning, maak daar vooral gebruik van. En neem de tijd die je nodig hebt...

Dat denk ik inderdaad ook dat het heel erg scheelt per persoon en wat er is gebeurd. Misschien wil ik te snel en vind ik het soms moeilijk om alles over me heen te laten komen. Dat brieven schrijven lijkt me ook nog een goed idee wat mij misschien rustiger maakt en het meer een plekje geeft.

malibu82 schreef: ↑

29-09-2019 10:48

Vervelend dat je zo slecht slaapt

Je boosheid en verdriet herken ik. Allerlei emoties komen naar boven die je jarenlang hebt weggestopt. Bij mij zakte dat na een tijdje weer af, maar het is echt een emotionele achtbaan.

Misschien is een andere omgeving voor een paar dagen juist wel even goed?

Dat denk ik ook ik kijk er ook wel erg naar uit om even weg te gaan. Maar tegelijkertijd denk ik dan weer als ik maar wel normale nachten heb zodat me dagen niet verpest worden.. vrijdag ben ik weer thuis, word vervolgd;)

Het heeft tijd nodig, meer tijd dan ik dacht dat besef ik me steeds meer

Vannacht gelukkig weer wat beter geslapen en vandaag ook een betere dag, vandaag voelt het weer als het is goed zo allemaal, geen contact etc. Ik heb toch niks aan ze. En heb liever de mensen die echt van mij houden dicht bij me.

Morgen 3 dagen weg, hopelijk kan ik er van genieten en ook goed slapen.
Bedankt voor de lieve berichtjes en ervaringen, dat doet mij goed.

Het ging beter met mij. Even in een andere omgeving had mij goed gedaan. Het thuis slapen ging ook weer beter en was zelfs gestopt met de rustgevende tabletten van de kruidvat voor het slapen gaan. Maar vannacht was het ineens helemaal mis. Een angst om niet te kunnen slapen was er heel erg dingen van vroeger kwamen weer naar boven. Uit eindelijk toch maar weer een rustgevend tabletje ingenomen en vanmorgen om 5 uur weer met een raar angst gevoel wakker. Ik weet dat het met ups en downs moet gaan maar wat baal ik hier van. Merk ook meteen dat ik weer een soort van bang ben dat het vanavond weer gebeurt. Heb 4 weken heel veel moeten opschrijven over vroeger, morgen terug naar de psycholoog

Mermedina schreef: ↑

17-10-2019 06:24

Ik hoop dat je psycholoog snel start met de emdr, dan gaat de emotionele lading van je herinnering(en) af.

Maak je geen zorgen over het niet kunnen slapen, je hoofd is nu druk bezig. Leid jezelf een beetje af met muziek of lezen of iets anders. Je moet er doorheen. Ben je harder geworden door je jeugd, volgens mij schreef je zoiets, wees nu dan zacht voor jezelf.

Ben zeker hard geworden door mijn jeugd. Voornamelijk voor mezelf. Het aller ergste als vannacht vind ik dat ik een soort wanhopig word en mijn vriend er mee "lastigval" als ik dan vanmorgen wakker word denk ik waarom heb ik het niet zelf opgelost en hem rustig laten slapen.

Ik ben heel benieuwd naar dat EMDR. Hoop als het zo ver is het mij ook helpt. Ergens zie ik er ook tegen op, er komt misschien nog wel veel meer naar boven dan nu

Annawanna schreef: ↑

18-10-2019 08:20

Super van je dat je hulp heb gezocht. Je verhaal klinkt heel herkenbaar!
Wat mijn psycholoog zegt en wat mij helpt: focus je op wat JIJ nodig hebt. Natuurlijk hoop je dat je ouders in gaan zien dat ze verkeerd waren, maar je hebt geen invloed op ze. De enige persoon op wie je invloed hebt, ben jijzelf. Je maakt je geluk afhankelijk van je ouders als je hun wilt veranderen. Wat je wel verder kan helpen, is dingen doen die jij leuk vindt. Daarnaast zijn muziek en beweging onmisbaar voor een beter leven. Is onderzocht en ik merk het zelf ook!
Natuurlijk is het super heftig en ik voel me regelmatig woedend, maar het helpt niet om daar in te blijven hangen. Al kan ik me precies vinden in wat je beschrijft, probeer naar de mooie dingen in het leven te kijken en naar wat jij nodig hebt. Ook zonder je ouders kun je een normaal leven leiden. Probeer eerst je eigen leven op t bouwen voordat je teruggaat naar je ouders. Veel sterkte !

Bedankt voor je reactie. Het is altijd "fijn" om iemand te horen die het herkent. Als ik er met vrienden over praat denk ik soms weleens van maar jullie kunnen het je toch niet voorstellen, jou ouders zijn wel zoals het hoort. Ik merk dat me verdriet nu weer beetje weg trekt en me boosheid weer meer word. Een letterlijke achtbaan van emoties. Vanavond een avond alleen thuis en net een huilbui van boosheid gehad. Ik kan het nog sfeeds niet begrijpen en ga hef waarschijnlijk ook niet begrijpen. Merk wel dat alleen zijn moeilijk voor me is in deze periode. En nu weer proberen alleen te slapen geeft me ook weer wat meer angsten.

lolllaaa schreef: ↑

24-10-2019 19:37

Dit zou zo mijn verhaal kunnen zijn. Ik kan alleen maar zeggen volg je hart! Sterkte

Jij ook heel veel sterkte!

2 maanden geleden was ik bij mijn oma langs geweest waardoor het ter sprake kwam ik wil mij zelf niet moeten verdedigen en laat het dus erg op de vlakte waarom ik het contact verbroken heb. Oma weet wel dingen van vroeger en heb het idee dat ze het ergens ook wel begrijpt. Wel deed het haar verdriet en moest ze huilen. Dit heeft mij erg aangegrepen toen waardoor ik letterlijk ziek daar van ben geweest.

Ik merk dat ik.daarna overige familie een beetje heb gemeden. Heb geen behoefte aan iemand anders zijn mening en wil niet dat ik.aan ze zie hoe.erg het ook is voor mijn ouders.

Nu ga ik vrijdag toch naar familie. Ik kan ze niet blijven ontlopen als het ware. Dat verdienen ze ook niet. Maar het voelt al wel dagen alsof er een steen in mijn maag zit. Zouden ze er over beginnen. Zullen ze me begrijpen. Moet ik alles vertellen of me op de vlakte houden en zeggen dat ik er liever nog niet over praat. Pfff vind het lastig.

Sorry dat ik weer wat post hier. Het ging de laatste maand beter met mij. Ik slaap gelukkig weer beter En geniet weer van sommige dingen. Wel gaat er nog geen dag over heen dat ik er niet aan denk

Zaterdag was ik bij mijn oma en vroeg mij wanneer ik het eens goed ging maken met mijn moeder. Achteraf doet zo een zin mij best pijn. Zien ze nou echt niet wat ze hebben aangedaan en waarom er geen contact is? Wat zou ik goed moeten maken...

En gister kreeg ik ineens een appje van me moeder. Het gaat minder met mijn opa van 86 en gaat naar een verzorging tehuis. Ik heb hem niet vaak gezien afgelopen half jaar door al dit gebeuren en dat maakt me verdrietig. Ook het feit dat ik den appje heb gekregen merk ik dat me lichaam meteen weer gestresst is. Ook al ben ik wel blij dat ik deze situatie weet natuurlijk.

Case-je schreef: ↑

02-12-2019 07:16

Logisch dat je meteen weer spanningen ervaart na zo'n vraag van je oma en een appje van je moeder.

Die vraag van je oma is natuurlijk ook wel heel akelig om te krijgen. Want wat moet je daarmee? Ik kan me voorstellen dat je daar over nasuddert in je hoofd en je afvraagt of ze het niet begrijpt, of ze echt denkt dat je het op een gegeven moment 'goed gaat maken' (en hoezo moet jij dat doen? en kán dat wel, in deze situatie? weet ze wel hoe erg het is geweest voor jou?)

Door dit soort dingen zie je vaak dat je oude aangeleerde mechanismes meteen weer opduiken en je even kwijt bent hoe je tegenwoordig met dit soort zaken omgaat. Dat is heel verwarrend, alsof je een terugval hebt. Maar die spanning en verwarring horen erbij, want je oude mechanismes zijn hardnekkig.. en je hebt ze ook jaren moeten toepassen om je in het gezin staande te kunnen houden. Dus wees aardig voor jezelf en verwijt jezelf niets. Niet over vroeger en ook niet dat je het nu lastig vindt hoe om te gaan met die vraag van je oma en dat appje en je opa.

Je doet het hartstikke goed joh!

Heel lief! Dankjewel...

Van de week ben ik onverwachts mijn ouders tegen gekomen. Ik weet geneens of ze mij hebben gezien maar ik hun wel. En merk dat het meer invloed op me heeft dan ik dacht. Ik heb weer meer woede en verdriet. Gister er de hele dag buikpijn van en afgelopen nacht er door een horror nacht met 2 uur slaap. Ik kreeg een soort paniek aanvallen. Mijn vriend heeft vandaag een belangrijke dag en had zijn slaap nodig en werd een beetje boos geïrriteerd op mij. Ik kan dat wel begrijpen maar voelde me toen nog meer eenzaam. Hij zei dat ik gewoon even rustig beneden moest gaan zitten, maar bij het idee dat ik alleen beneden ging zitten raakte ik nog meer in paniek. Uiteindelijk is het wel gelukt om redelijk rustig te blijven liggen en op mijn ademhaling te letten. Maar jullie begrijpen het al, nu alweer angst voor komende nacht... vind dit sowieso een hele heftige maand met de feestdagen in zicht.

Van de week ben ik onverwachts mijn ouders tegen gekomen. Ik weet geneens of ze mij hebben gezien maar ik hun wel. En merk dat het meer invloed op me heeft dan ik dacht. Ik heb weer meer woede en verdriet. Gister er de hele dag buikpijn van en afgelopen nacht er door een horror nacht met 2 uur slaap. Ik kreeg een soort paniek aanvallen. Mijn vriend heeft vandaag een belangrijke dag en had zijn slaap nodig en werd een beetje boos geïrriteerd op mij. Ik kan dat wel begrijpen maar voelde me toen nog meer eenzaam. Hij zei dat ik gewoon even rustig beneden moest gaan zitten, maar bij het idee dat ik alleen beneden ging zitten raakte ik nog meer in paniek. Uiteindelijk is het wel gelukt om redelijk rustig te blijven liggen en op mijn ademhaling te letten. Maar jullie begrijpen het al, nu alweer angst voor komende nacht... vind dit sowieso een hele heftige maand met de feestdagen in zicht.