Relaties
alle pijlers
Mijn moeder is overleden
maandag 16 december 2019 om 19:24
Hallo,
Om met de deur in huis te vallen, mijn moeder is sinds juli overleden. Ze werd 52 haar, ik ben bijna 31.
Lang verhaal kort. Ze bleek uitgezaaide kanker te hebben en er zat vanaf het moment van diagnose tot euthanasie ongeveer 3 weken.
Mijn moeder is heel belangrijk voor mij, ik groeide bij haar op als enigst kind. Bij mijn vader heb ik wel broers en zussen die ik om het weekend zag.
Ik mis haar zo, zo erg. Ze begreep mij en wist altijd wat ze tegen me moest zeggen. Wanneer ik stress had, wanneer ik relatie problemen had, wanneer ik worstelde met mezelf of dingen in het leven ging ik naar haar toe. Ze was mijn rots in de branding, mijn veilig haven. Onvoorwaardelijk liefde is eigenlijk heel zeldzaam, we hadden dat beide voor elkaar..en ik mis dat enorm.
Ook mijn dochter mist haar oma verschrikkelijk. Ik heb een geweldige dochter, heerlijke bonus kinderen, de liefste vriend die ik maar kan wensen en een klein aantal vrienden en een (schoon)familie die me steunen.
Maar o, wat voel ik me vaak overweldigd door verdriet en gemis... mijn wereld is gewoon niet meer hetzelfde. Ik heb mijn ervaring in tegenslag in mijn leven echt wel opgedaan maar het verlies van mijn moeder oef, daar voel ik me vaak niet tegen op gewassen emotioneel gezien.
Hoe ga je met zoiets om? Ik ga naar mijn werk, ga er op uit met de kinderen, heb sinterklaas gevierd, bijna alles afgerond wat er geregeld moest worden na het overlijden, ik maak plannen voor de toekomst. Maar bah, de glans is er momenteel wel even af.
Om met de deur in huis te vallen, mijn moeder is sinds juli overleden. Ze werd 52 haar, ik ben bijna 31.
Lang verhaal kort. Ze bleek uitgezaaide kanker te hebben en er zat vanaf het moment van diagnose tot euthanasie ongeveer 3 weken.
Mijn moeder is heel belangrijk voor mij, ik groeide bij haar op als enigst kind. Bij mijn vader heb ik wel broers en zussen die ik om het weekend zag.
Ik mis haar zo, zo erg. Ze begreep mij en wist altijd wat ze tegen me moest zeggen. Wanneer ik stress had, wanneer ik relatie problemen had, wanneer ik worstelde met mezelf of dingen in het leven ging ik naar haar toe. Ze was mijn rots in de branding, mijn veilig haven. Onvoorwaardelijk liefde is eigenlijk heel zeldzaam, we hadden dat beide voor elkaar..en ik mis dat enorm.
Ook mijn dochter mist haar oma verschrikkelijk. Ik heb een geweldige dochter, heerlijke bonus kinderen, de liefste vriend die ik maar kan wensen en een klein aantal vrienden en een (schoon)familie die me steunen.
Maar o, wat voel ik me vaak overweldigd door verdriet en gemis... mijn wereld is gewoon niet meer hetzelfde. Ik heb mijn ervaring in tegenslag in mijn leven echt wel opgedaan maar het verlies van mijn moeder oef, daar voel ik me vaak niet tegen op gewassen emotioneel gezien.
Hoe ga je met zoiets om? Ik ga naar mijn werk, ga er op uit met de kinderen, heb sinterklaas gevierd, bijna alles afgerond wat er geregeld moest worden na het overlijden, ik maak plannen voor de toekomst. Maar bah, de glans is er momenteel wel even af.
maandag 16 december 2019 om 19:28
Geef het de tijd, natuurlijk zul je haar altijd blijven missen, maar toch gaat het leven door en ze zou vast niet willen dat jij geen plezier meer hebt door haar dood.
Zelf ben ik mijn moeder verloren toen ik 21 was. Het laat een gat in je hart achter maar kan zeker zeggen dat ik gelukkig ben.
Sterkte, gecondoleerd ook nog.
Het valt niet mee.
Zelf ben ik mijn moeder verloren toen ik 21 was. Het laat een gat in je hart achter maar kan zeker zeggen dat ik gelukkig ben.
Sterkte, gecondoleerd ook nog. Het valt niet mee.
maandag 16 december 2019 om 19:30
Gecondoleerd wintervuur, het is verschrikkelijk en dat blijft het. Er gaat tijd voorbij en het missen blijft, het wordt eigenlijk nog erger. Want er komen steeds meer dingen waarbij ze niet bij is. Maar er komt ook acceptatie, het is niet anders, het is geen keuze.
Het is inmiddels bijna 15 jaar geleden dat mijn moeder overleed op 56 jarige leeftijd. Ik was toen 26.
Het is inmiddels bijna 15 jaar geleden dat mijn moeder overleed op 56 jarige leeftijd. Ik was toen 26.
maandag 16 december 2019 om 19:33
maandag 16 december 2019 om 19:59
Och Wintervuur... ik snap het zo goed hoe je wereld op de kop kan staan. Het is ook nog maar net geleden he? Het is nu bijna 2 jaar geleden dat mijn vader overleed en ik ben er nog steeds heel veel mee bezig. Maar de acute pijn van het eerste jaar, die is er niet meer. Het gemis blijft en ik heb er nog steeds soms heel erg veel verdriet van maar de acceptatie begint nu echt wel te komen. Het leven is gewoon niet meer hetzelfde en daar moet je aan wennen, ook al schreeuwt je hart 'nee!'.
Heel veel sterkte. Het is gewoon onzettend @$%!
Heel veel sterkte. Het is gewoon onzettend @$%!
lady_day wijzigde dit bericht op 16-12-2019 20:57
0.18% gewijzigd
maandag 16 december 2019 om 20:21
Heel veel sterkte hiermee...
Tja, hoe je er mee omgaat is zo'n lastige vraag. Mijn moeder is sinds 2 jaar ook helaas plotseling overleden (3 weken in jouw geval vind ik ook plotseling). Ook ik heb kindjes en was zwanger van de 2e op dat moment. Die glans... Ja, alles was mat. Alles.
2 jaar verder voelt voor mij wel anders dan 5 maanden. Tijd duurt lang maar verzacht wel wat wonden voor mij. Ze komt er niet mee terug en ik mis haar net zo hard, maar het is niet meer zo benauwend en allesomvattend.
Sterkte, hou vol
Tja, hoe je er mee omgaat is zo'n lastige vraag. Mijn moeder is sinds 2 jaar ook helaas plotseling overleden (3 weken in jouw geval vind ik ook plotseling). Ook ik heb kindjes en was zwanger van de 2e op dat moment. Die glans... Ja, alles was mat. Alles.
2 jaar verder voelt voor mij wel anders dan 5 maanden. Tijd duurt lang maar verzacht wel wat wonden voor mij. Ze komt er niet mee terug en ik mis haar net zo hard, maar het is niet meer zo benauwend en allesomvattend.
Sterkte, hou vol
maandag 16 december 2019 om 20:21
Mijn vader is al 6 jaar dood, in het dagelijks leven sta ik er amper nog bij stil, maar nu met kerst mis ik hem, en de kerst vroeger thuis( moeder woont nu ergens anders, ouderlijk huis verkocht ) .
maandag 16 december 2019 om 20:42
maandag 16 december 2019 om 20:42
De tijd.....heelt alle wonden. Zeggen ze wel eens.Wintervuur schreef: ↑16-12-2019 19:24Hoe ga je met zoiets om? Ik ga naar mijn werk, ga er op uit met de kinderen, heb sinterklaas gevierd, bijna alles afgerond wat er geregeld moest worden na het overlijden, ik maak plannen voor de toekomst. Maar bah, de glans is er momenteel wel even af.
En in zekere zin is dat zo. Na jaren gemis denk je er minder aan.
Maar in het begin zie je je moeder overal om je heen: 'daar fietst ze' en dan kom je dichterbij....'o nee toch niet'. Vervolgens loop je in de stad of ergens is het druk en in de verte zie je: ' ja daar is je moeder!'. Maar helaas, als je dichterbij komt blijkt het toch een ander persoon te zijn.
Het enige wat je kunt doen, is de tijd 'uitzitten'. Denk aan al je goede tijden, denk aan hoe je moeder omgegaan zou zijn met het issue wat op dat moment in jouw leven speelt en geef dit door aan jouw kinderen. Zo leeft je moeder voort in je kinderen.
Heb ik goede tips? Nee. Het is k*t en het is gewoon zo.
Neem de goede dingen mee die je geleerd hebt van haar en voort wil zetten in je kinderen. Daar eer je haar het best mee.
Hoe verder de tijd vordert, hoe minder dat je aan haar gaat denken. Dat wil niet zeggen dat je haar gaat vergeten. Want op de belangrijkste momenten van je leven komt ze echt wel weer even kijken hoor
Maar hoe hard dit ook klinkt, je leven gaat door. En ja, de glans is er dit moment even af. Heel normaal! Maar je zult zien dat je op een dag merkt dat je al iets minder aan je moeder denkt en het gewone leven weer voortkabbelt.
Maar voor nu: onderga het proces. Zeker met de komende feestdagen in het vooruitzicht!
maandag 16 december 2019 om 20:46
maandag 16 december 2019 om 21:22
Bedankt voor de reacties, stuk voor stuk! Ben vandaag al emotioneel en na het lezen van jullie lieve berichtjes nog meer mijn meid ligt op bed en ik heb even een potje gejankt , even wat emoties eruit laten lopen.
Het is troostend om te lezen dat het anders wordt met de tijd. En dat de vlagen er wel zijn maar anders.
Ik vind het soms lastig om erover te praten. Omdat ik dan ineens wordt overvallen door de emotie en besef. Rouwen en verder gaan in de nieuwe situatie gaan wisselen elkaar af. Alsof ik net niet genoeg van beide doe
mijn meid ligt op bed en ik heb even een potje gejankt , even wat emoties eruit laten lopen.Het is troostend om te lezen dat het anders wordt met de tijd. En dat de vlagen er wel zijn maar anders.
Ik vind het soms lastig om erover te praten. Omdat ik dan ineens wordt overvallen door de emotie en besef. Rouwen en verder gaan in de nieuwe situatie gaan wisselen elkaar af. Alsof ik net niet genoeg van beide doe
maandag 16 december 2019 om 21:26
Gecondoleerd met het verlies van je moeder. Dat is heftig. Mijn moeder is vorig jaar juli overleden. Zo lag in het ziekenhuis en ineens was ze er nier meer. Anderhalf jaar eerder overleed mijn vader en ging ik van rouw in nog meer rouw. Mijn hart was gebroken en ik dacht dat het dat het nooit meer goed zou komen.
Inmiddels ben ik bijna anderhalf verder. Mijn intense huilbuien zijn een stuk minder geworden. Ze zijn er nog en ik laat ze ook toe. Het gemis is er nog steeds, zal ook blijven, maar het wordt anders. Mijn verdriet en gemis maakt plaats voor mooie herinneringen aan mijn ouders. En lekker janken mag ook! Boos zijn ook!
Wat ik eigenlijk wil zeggen: laat je verdriet en boosheid toe. Het wordt op de duur minder. Leg er geen tijdsdruk op! Luister niet naar mensen die denken dat het gejank en verdiet maar over moet zijn. Ze weten niet waar jouw verdriet over gaat.
Deze periode is gewoon shit. Dan komen herinneren van vorig jaar extra hard binnen. Laat het toe. Je bent niet de enige met met dit verdriet. De een uit het anders, dan de ander. Dat merkte ik aan mijn broers en zussen. Ik begreep het niet. Waarom waren zij niet zo intens verdrietig als ik? Ze hadden verdriet, maar uitten dat op een andere manier. Begonnen alleen te janken, als ze zagen dat ik kapot ging van verdriet.
Mijn gebroken hart is veranderd in een hart met een gat erin. Dat kan niemand opvullen en dat wil ook niet. Ik moet ermee leren leven en dat is op het ene moment oké en op het andere moment helemaal niet oké.
Zoals eerder is gezegd: onderga het proces. Voel wat je voelt. Het is heel zwaar, maar je moet er ooit doorheen. En je mag naast je verdiet ook mooie momenten beleven en Leven! Ik heb meegemaakt, dat mensen dachten dat ik alles als had verwerkt, omdat ik weer “leuke dingen” deed. Het ging weer goed met mij, dachten ze dan. Voor mij was het een vlucht om ook plezier te mogen voelen. Dan hoefde ik even niet te voelen of aan ze te denken. Dat betekent niet, dat ik de dood van mijn ouders heb verwerkt. Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe ik het moet verwerken. Ik leer er mee leven. Een week was een week, toen een maand, een half jaar, verjaardagen zonder, kerst zonder, afscheid nemen van een jaar waar veel is gebeurd. Dat was zo K. Ik zie wel hoe het gaat.
Heel veel sterkte de komende tijd en vooral
de komende weken.
Inmiddels ben ik bijna anderhalf verder. Mijn intense huilbuien zijn een stuk minder geworden. Ze zijn er nog en ik laat ze ook toe. Het gemis is er nog steeds, zal ook blijven, maar het wordt anders. Mijn verdriet en gemis maakt plaats voor mooie herinneringen aan mijn ouders. En lekker janken mag ook! Boos zijn ook!
Wat ik eigenlijk wil zeggen: laat je verdriet en boosheid toe. Het wordt op de duur minder. Leg er geen tijdsdruk op! Luister niet naar mensen die denken dat het gejank en verdiet maar over moet zijn. Ze weten niet waar jouw verdriet over gaat.
Deze periode is gewoon shit. Dan komen herinneren van vorig jaar extra hard binnen. Laat het toe. Je bent niet de enige met met dit verdriet. De een uit het anders, dan de ander. Dat merkte ik aan mijn broers en zussen. Ik begreep het niet. Waarom waren zij niet zo intens verdrietig als ik? Ze hadden verdriet, maar uitten dat op een andere manier. Begonnen alleen te janken, als ze zagen dat ik kapot ging van verdriet.
Mijn gebroken hart is veranderd in een hart met een gat erin. Dat kan niemand opvullen en dat wil ook niet. Ik moet ermee leren leven en dat is op het ene moment oké en op het andere moment helemaal niet oké.
Zoals eerder is gezegd: onderga het proces. Voel wat je voelt. Het is heel zwaar, maar je moet er ooit doorheen. En je mag naast je verdiet ook mooie momenten beleven en Leven! Ik heb meegemaakt, dat mensen dachten dat ik alles als had verwerkt, omdat ik weer “leuke dingen” deed. Het ging weer goed met mij, dachten ze dan. Voor mij was het een vlucht om ook plezier te mogen voelen. Dan hoefde ik even niet te voelen of aan ze te denken. Dat betekent niet, dat ik de dood van mijn ouders heb verwerkt. Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe ik het moet verwerken. Ik leer er mee leven. Een week was een week, toen een maand, een half jaar, verjaardagen zonder, kerst zonder, afscheid nemen van een jaar waar veel is gebeurd. Dat was zo K. Ik zie wel hoe het gaat.
Heel veel sterkte de komende tijd en vooral
de komende weken.
maandag 16 december 2019 om 21:39
Gecondoleerd Wintervuur.
Mijn moeder is vorige maand overleden en ik heb exact dezelfde woorden als jij: de glans is eraf.
Sinterklaas gevierd, vandaag de kerstboom opgetuigd. Voor mij hoeft het allemaal niet, maar voor kinderen een mooi afleiding. Die zijn al zo verdrietig
Sterkte, ik leef me je mee
Mijn moeder is vorige maand overleden en ik heb exact dezelfde woorden als jij: de glans is eraf.
Sinterklaas gevierd, vandaag de kerstboom opgetuigd. Voor mij hoeft het allemaal niet, maar voor kinderen een mooi afleiding. Die zijn al zo verdrietig
Sterkte, ik leef me je mee
maandag 16 december 2019 om 21:39
Wat herkenbaar Wintervuur. Mijn moeder is in dezelfde periode aan kanker overleden als jouw moeder. Ik ben ook van jouw leeftijd. Mijn moeder is langer ziek geweest en dat was een rotperiode, maar ook een periode waarbij we nog dichter tot elkaar zijn gekomen.
Ik mis mijn moeder heel erg. Nu voor het eerst de feestdagen zonder haar.. Dat doet extra pijn. Ik zou er alles voor over hebben als ze daar bij zou zijn. Gewoon even met haar praten en vast houden. Het lijkt soms zo'n simpele wens.
Ik vind het fijn om te lezen dat de pijn en het intense verdriet minder wordt. Daar hou ik mij ook maar aan vast. En super cliché, mijn moeder zou willen dat ik door ga met mijn leven. Ik denk de meeste moeders wel. Dat trekt mij uit die donkere wolk.
Sterkte in deze moeilijke periode .
Ik mis mijn moeder heel erg. Nu voor het eerst de feestdagen zonder haar.. Dat doet extra pijn. Ik zou er alles voor over hebben als ze daar bij zou zijn. Gewoon even met haar praten en vast houden. Het lijkt soms zo'n simpele wens.
Ik vind het fijn om te lezen dat de pijn en het intense verdriet minder wordt. Daar hou ik mij ook maar aan vast. En super cliché, mijn moeder zou willen dat ik door ga met mijn leven. Ik denk de meeste moeders wel. Dat trekt mij uit die donkere wolk.
Sterkte in deze moeilijke periode
.
dinsdag 17 december 2019 om 08:52
Gecondoleerd en heel veel sterkte.
Ik lees hier veel herkenbare dingen. De eerste periode waarin je denkt haar te zien, of even te bellen. Het verdriet wat soms als golven over je heen slaat. De glans die ontbreekt. En na jaren nog het gemis, omdat je haar nog zo nodig hebt.
Soms som ik op wat er allemaal in mijn leven veranderd is sinds mijn moeder er niet meer is. En wat is dat veel in 10, bijna 11 jaar tijd. Ik was 26 en mijn kinderen waren baby en dreumes. Nu gaan ze naar groep 8 en de brugklas.
Het verdriet wordt minder heftig, maar zoals iemand al schreef, het gat blijft.
Ik heb een jaar na het overlijden van mijn moeder 8 gesprekken gehad bij een psych om een en ander op een rijtje te krijgen. Dat heeft me wel wat geholpen.
Ik lees hier veel herkenbare dingen. De eerste periode waarin je denkt haar te zien, of even te bellen. Het verdriet wat soms als golven over je heen slaat. De glans die ontbreekt. En na jaren nog het gemis, omdat je haar nog zo nodig hebt.
Soms som ik op wat er allemaal in mijn leven veranderd is sinds mijn moeder er niet meer is. En wat is dat veel in 10, bijna 11 jaar tijd. Ik was 26 en mijn kinderen waren baby en dreumes. Nu gaan ze naar groep 8 en de brugklas.
Het verdriet wordt minder heftig, maar zoals iemand al schreef, het gat blijft.
Ik heb een jaar na het overlijden van mijn moeder 8 gesprekken gehad bij een psych om een en ander op een rijtje te krijgen. Dat heeft me wel wat geholpen.
woensdag 18 december 2019 om 12:21
Mijn moeder is overleden aan kanker toen ik 17 was. Het is nu ondertussen ongeveer 20 jaar geleden, maar ik denk nog steeds vaak aan haar.
Ze betekende alles voor me en het is bij mij een proces geweest van jaren om te proberen een plekje te geven aan het gemis.
Ik weet nog hoeveel mensen tegen me zeiden dat ik het moest leren accepteren en dat ik nooit begreep hoe ik dat zou moeten doen met een verlies dat zo immens was.
Ik heb uiteindelijk leren accepteren dat het leven en ik nooit meer helemaal hetzelfde zou zijn ipv het accepteren van het verlies.
Men zegt dat de tijd alle wonden heelt.
Dat is deels waar, het wordt makkelijker met de tijd, maar het gemis zal blijven.
Ik probeer aan de leuke dingen te denken, de goeie herinneringen en wat ik van haar heb geleerd. Op die manier is ze altijd nog een beetje bij me.
Ik ben dankbaar voor de tijd die ik met haar heb gehad, dat neemt niemand je meer af en wat ik heb gekregen van haar is meer dan sommige mensen ooit in hun leven hebben gehad.
Neem de tijd, hou de herinnering aan haar in leven door wat ze je heeft geleerd te gebruiken, de tradities van je jeugd door te geven aan je kinderen.
Het wordt makkelijker.
Fijne kerst
Ze betekende alles voor me en het is bij mij een proces geweest van jaren om te proberen een plekje te geven aan het gemis.
Ik weet nog hoeveel mensen tegen me zeiden dat ik het moest leren accepteren en dat ik nooit begreep hoe ik dat zou moeten doen met een verlies dat zo immens was.
Ik heb uiteindelijk leren accepteren dat het leven en ik nooit meer helemaal hetzelfde zou zijn ipv het accepteren van het verlies.
Men zegt dat de tijd alle wonden heelt.
Dat is deels waar, het wordt makkelijker met de tijd, maar het gemis zal blijven.
Ik probeer aan de leuke dingen te denken, de goeie herinneringen en wat ik van haar heb geleerd. Op die manier is ze altijd nog een beetje bij me.
Ik ben dankbaar voor de tijd die ik met haar heb gehad, dat neemt niemand je meer af en wat ik heb gekregen van haar is meer dan sommige mensen ooit in hun leven hebben gehad.
Neem de tijd, hou de herinnering aan haar in leven door wat ze je heeft geleerd te gebruiken, de tradities van je jeugd door te geven aan je kinderen.
Het wordt makkelijker.
Fijne kerst
