Relaties
alle pijlers
Acceptatie
vrijdag 27 december 2019 om 12:58
Naar aanleiding van een ander topic het volgende: stel een man en vrouw samen. De man is stil/rustig praat niet makkelijk. De schoonfamilie zijn mensen die makkelijk praten en snappen het eigenlijk niet als iemand niet makkelijk praat. Hierdoor ligt de man niet goed bij de familie.
De schoonfamilie laten het initiatief bij de man liggen. Hij moet zelf maar praten. De man wordt niet bij gesprekken betrokken en zit er vaak verloren bij. Juist hierdoor is het voor hem nog moeilijker een gesprek te beginnen.
Uiteindelijk komen er kinderen. Deze zijn spontaan en schoonfam ontvangt ze met open armen. Er wordt lief tegen de kinderen gedaan en veel tegen gepraat. De man wordt nog steeds genegeerd.
Is het terecht wat de familie doet of gaan ze te ver?
De schoonfamilie laten het initiatief bij de man liggen. Hij moet zelf maar praten. De man wordt niet bij gesprekken betrokken en zit er vaak verloren bij. Juist hierdoor is het voor hem nog moeilijker een gesprek te beginnen.
Uiteindelijk komen er kinderen. Deze zijn spontaan en schoonfam ontvangt ze met open armen. Er wordt lief tegen de kinderen gedaan en veel tegen gepraat. De man wordt nog steeds genegeerd.
Is het terecht wat de familie doet of gaan ze te ver?
vrijdag 27 december 2019 om 16:09
Stel dat de man niet goed bij de familie ligt en zij hem niet missen. Het gaat ze alleen om de kinderen en niet om de man.
vrijdag 27 december 2019 om 16:10
Je stelt steeds dezelfde vraag....bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:09Stel dat de man niet goed bij de familie ligt en zij hem niet missen. Het gaat ze alleen om de kinderen en niet om de man.
Volgens mij zijn er al een paar antwoorden gegeven. Wat zou je zelf doen dan?
vrijdag 27 december 2019 om 16:13
Je kunt toch niet van mensen verwachten dat zij elke keer verantwoordelijk zijn voor al dan niet interactie voor/met die man? En wat ze ook doen het is nooit goed. Praten ze tegen hem, dan is dat te ‘dwingend’, te confronterend of zijn de onderwerpen weer te infantiel/buiten interessegebieden/hoog ‘je moest erbij zijn’ gehalte. Praten ze niet, buiten gewoon groeten, informeren wat iemand wil drinken... dan ben je schijnbaar actief bezig met niet-accepteren, maak je een of ander statement, enz.bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 15:56Maar wat als iemand verlegen is en daarom niet makkelijk praat. Dan is het geen negeren. Het is geen kwade wil om stil te zijn.
Is het dan terecht om iemand nergens bij te betrekken? Of zou het juist kunnen helpen om iemand die verlegen is wel bij dingen te betrekken?
En welke weg ze ook kiezen, ze krijgen altijd achteraf commentaar van de partner van ‘Stille Willy’ want thuis worden dan ook nog eens al jouw daden of juist passiviteit onder de loep genomen en geanalyseerd.
Je zou voor minder spontaan twee uur Peppa Pig met de kleinkinderen gaan kijken.
vrijdag 27 december 2019 om 16:18
Iedereen reageert op een eenzijdig verhaal, dus iedereen heeft z'n eigen invulling van hoe die andere kant eruit ziet, en hoe je daar op mag reageren.bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:13Ik zou wegblijven en mijn kinderen zouden daar niet de deur platlopen.
Ik was verbaasd in het andere topic dat sommigen het goed vinden om iemand die stil is verder te negeren ipv ergens bij te betrekken.
vrijdag 27 december 2019 om 16:20
Het punt is dat ze juist niets doen wat betreft aandacht schenken. Terwijl andere mensen dat wel doen bij de man. Dat is juist waar de man zich zo rot onder voelt. Dat zo duidelijk is dat hij niet wordt geaccepteerd. Ze praten niet tegen hem dus er kan niets confronterends zijn. Maar ze praten wel veel tegen andere mensen.lemoos2 schreef: ↑27-12-2019 16:13Je kunt toch niet van mensen verwachten dat zij elke keer verantwoordelijk zijn voor al dan niet interactie voor/met die man? En wat ze ook doen het is nooit goed. Praten ze tegen hem, dan is dat te ‘dwingend’, te confronterend of zijn de onderwerpen weer te infantiel/buiten interessegebieden/hoog ‘je moest erbij zijn’ gehalte. Praten ze niet, buiten gewoon groeten, informeren wat iemand wil drinken... dan ben je schijnbaar actief bezig met niet-accepteren, maak je een of ander statement, enz.
En welke weg ze ook kiezen, ze krijgen altijd achteraf commentaar van de partner van ‘Stille Willy’ want thuis worden dan ook nog eens al jouw daden of juist passiviteit onder de loep genomen en geanalyseerd.
Je zou voor minder spontaan twee uur Peppa Pig met de kleinkinderen gaan kijken.
anoniem_63eb6502901fc wijzigde dit bericht op 27-12-2019 16:23
4.70% gewijzigd
vrijdag 27 december 2019 om 16:22
Mijn schoonvader zegt ook weinig, maar omdat al hij wat zegt het vooral een snauw naar zijn vrouw is, betrek ik hem ook niet in gesprekken.
Als het een aardige man was, of intelligente opmerkingen had, .zou ik anders doen.
Aan de andere kant zeg ik ook weinig als schoonmoeder praat, want ze praat er toch doorheen.
Als het een aardige man was, of intelligente opmerkingen had, .zou ik anders doen.
Aan de andere kant zeg ik ook weinig als schoonmoeder praat, want ze praat er toch doorheen.
vrijdag 27 december 2019 om 16:29
bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 15:56Maar wat als iemand verlegen is en daarom niet makkelijk praat. Dan is het geen negeren. Het is geen kwade wil om stil te zijn.
Is het dan terecht om iemand nergens bij te betrekken? Of zou het juist kunnen helpen om iemand die verlegen is wel bij dingen te betrekken?
Verlegen? dat is een excuus als je iemand voor het eerst ontmoet. Nou vooruit, de tweede keer mag je ook nog verlegen zijn.
Maar bij je schoonfamilie waar je al jaren over de vloer komt? Dat is geen kwestie meer van 'verlegen' zijn. Dan is die man of sociaal volledig gehandicapt, of hij vindt het ergens wel fijn dat ie wordt genegeerd, zodat ie lekker kan klagen over het feit dat ie genegeerd wordt terwijl hij zelf geen enkele moeite doet om contact te maken.
vrijdag 27 december 2019 om 16:31
Dus omdat hun vader niet in staat is om sociaal te doen, mogen de kinderen geen contact hebben met opa en oma?bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:24En dan is de man dus weggekeken en heeft de fam wat zij willen.
Ik zou mijn kinderen daar ook weghouden. Maar heel sporadisch dat ze mee gingen.
Nou ja, op die manier gaan ze wel lekker op hun vader lijken zullen we maar zeggen.
vrijdag 27 december 2019 om 16:35
Het was een verzonnen verhaal toch of gaat dit toch om jullie gezin? Je lijkt me nl nogal druk te maken.bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:20Het punt is dat ze juist niets doen wat betreft aandacht schenken. Terwijl andere mensen dat wel doen bij de man. Dat is juist waar de man zich zo rot onder voelt. Dat zo duidelijk is dat hij niet wordt geaccepteerd. Ze praten niet tegen hem dus er kan niets confronterends zijn. Maar ze praten wel veel tegen andere mensen.
De andere familie zal deze man die zo vaak zien, voor hun is het steeds maar even moeite om hem aandacht te geven.
Je gaf aan dat het vanaf het begin al zo is, en dat er daarna kinderen zijn gekomen. Dit speelt dus al jaren. Deze man heeft dus jaren de tijd gehad iets aan zijn probleem te doen maar nooit gedaan. Het valt me op dat je de schuld steeds bij die familie legt. Maar deze man hebben hier ook zeker een eigen aandeel in.
Daarnaast is het een eenzijdig verhaal. Als mijn schoonzus waar ik in dit topic over vertelde hier zou reageren zou ze ws hetzelfde schrijven als jij nu schrijft. Haar kinderen kunnen er niks aan doen dat hun moeder zo is en ik geef hun dan ook gewoon de aandacht die ik elk neefje en nichtje geef.
vrijdag 27 december 2019 om 16:35
Nee hoor. Omdat opa en oma hun vader niet accepteert brengen ze minder tijd met ze door. Zij zijn namelijk ook een deel van hun vader. Dat kan niet uitgewist worden. Vandaar de weinige tijd. Als de man wel was geaccepteerd hadden opa en oma meer tijd gehad met de kleinkinderen.
vrijdag 27 december 2019 om 16:36
Ik snap de geschetste situatie niet geloof ik. Hoe denkt die man over zijn directe schoonfamilie? Wat wil hij en wat onderneemt hij daartoe? En is dit nu gewoon hypothetisch, gebaseerd op dat andere topic of heb je het nu over bestaande mensen?bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:24En dan is de man dus weggekeken en heeft de fam wat zij willen.
Ik zou mijn kinderen daar ook weghouden. Maar heel sporadisch dat ze mee gingen.
vrijdag 27 december 2019 om 16:38
Maar jij had toch ook de moeite gedaan om te praten maar kreeg geen antwoord terug. In dit voorbeeld is vanaf het begin geen praatjes gemaakt. Hoe zou het dan verder lopen?Tess1981 schreef: ↑27-12-2019 16:35Het was een verzonnen verhaal toch of gaat dit toch om jullie gezin? Je lijkt me nl nogal druk te maken.
De andere familie zal deze man die zo vaak zien, voor hun is het steeds maar even moeite om hem aandacht te geven.
Je gaf aan dat het vanaf het begin al zo is, en dat er daarna kinderen zijn gekomen. Dit speelt dus al jaren. Deze man heeft dus jaren de tijd gehad iets aan zijn probleem te doen maar nooit gedaan. Het valt me op dat je de schuld steeds bij die familie legt. Maar deze man hebben hier ook zeker een eigen aandeel in.
Daarnaast is het een eenzijdig verhaal. Als mijn schoonzus waar ik in dit topic over vertelde hier zou reageren zou ze ws hetzelfde schrijven als jij nu schrijft. Haar kinderen kunnen er niks aan doen dat hun moeder zo is en ik geef hun dan ook gewoon de aandacht die ik elk neefje en nichtje geef.
vrijdag 27 december 2019 om 16:41
Nou, dat.
Is het echt?
Er zijn zoveel redenen waarom mensen elkaar niet liggen, en iedere reden heeft weer een andere aanpak....
vrijdag 27 december 2019 om 16:44
De man voelt zich erg opgelaten bij de fam. Hij zou graag ook erbij horen. Maar ook al probeert hij interesse te tonen, hij wordt steeds genegeerd en nergens bij betrokken. De fam zegt al jaren dat het tijd kost voor ze om tegen hem te praten.
Er verandert niets wat hij ook doet. De fam blijft volhouden dat alles maar vanuit hem moet komen.
Stel dat het zo extreem zou zijn. Is het dan goed om iemand te negeren omdat hij rustig van aard is? En is het dan goed om de kinderen wel meteen te accepteren, om zo groot contrast te laten zien? Het lijkt mij ontzettend kwetsend.
vrijdag 27 december 2019 om 16:49
vrijdag 27 december 2019 om 16:51
Ik kan mij hier echt niets bij voorstellen. Iemand komt als partner van voor een eerste keer mee. Mensen begroeten elkaar en stellen zich voor. Kan dat iemand dan verlegen is. Een tweede keer geef je, ook als verlegen persoon, toch wel een blijk van aandacht voor de gastheer/vrouw. Door iets te onthouden wat de vorige keer is gezegd, een presentje mee te nemen, iets.bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:20Het punt is dat ze juist niets doen wat betreft aandacht schenken. Terwijl andere mensen dat wel doen bij de man. Dat is juist waar de man zich zo rot onder voelt. Dat zo duidelijk is dat hij niet wordt geaccepteerd. Ze praten niet tegen hem dus er kan niets confronterends zijn. Maar ze praten wel veel tegen andere mensen.
Ik heb best wat vreemde mensen ontmoet in mijn leven maar ik ben er nog nooit tegen gekomen die na de eerste “Hallo ik ben de moeder/zus/dochter/tante/nicht/vriendin/buurvrouw/oma van...” bedenken: ‘Ach wat, hier wissel ik nooit meer een woord mee’.
vrijdag 27 december 2019 om 16:54
bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:35Nee hoor. Omdat opa en oma hun vader niet accepteert brengen ze minder tijd met ze door. Zij zijn namelijk ook een deel van hun vader. Dat kan niet uitgewist worden. Vandaar de weinige tijd. Als de man wel was geaccepteerd hadden opa en oma meer tijd gehad met de kleinkinderen.
Wat bedoel je met 'accepteren'? Die man is gewoon welkom, maar heeft kennelijk weinig behoefte aan een gesprek, anders zou hij zijn mond wel open doen.
De kinderen doen hun mond wel open. Het is natuurlijk een stuk fijner omgaan met mensen die wel communiceren.
Maar jij zou het dus logisch vinden als opa en oma hun kleinkinderen negeren, omdat hun vader niet in staat is om zich sociaal op te stellen?
vrijdag 27 december 2019 om 16:54
Op de een of andere manier zien sommige grootouders hun kleinkinderen als alleen maar van henzelf afstammend, dus in die zin is dat niet gek dat ze daar wel normaal tegen doen.bitterkoekjespudding schreef: ↑27-12-2019 16:44De man voelt zich erg opgelaten bij de fam. Hij zou graag ook erbij horen. Maar ook al probeert hij interesse te tonen, hij wordt steeds genegeerd en nergens bij betrokken. De fam zegt al jaren dat het tijd kost voor ze om tegen hem te praten.
Er verandert niets wat hij ook doet. De fam blijft volhouden dat alles maar vanuit hem moet komen.
Stel dat het zo extreem zou zijn. Is het dan goed om iemand te negeren omdat hij rustig van aard is? En is het dan goed om de kinderen wel meteen te accepteren, om zo groot contrast te laten zien? Het lijkt mij ontzettend kwetsend.
Leuk is het niet, nee, maar de enige die er iets mee kan is de genegeerde en partner.
vrijdag 27 december 2019 om 16:59
Je vraagt het niet aan mij, maar ik zat wel in de situatie dat schoonmoeder mij als concurrent zag t.a.v. de kinderen. Ze negeerde de kinderen dan dus niet, maar ik deed absoluut geen moeite om haar meer tijd met de kinderen te geven. Doe je lullig tegen mij, dan ga ik ook geen moeite voor je doen. Ik liet de kinderen dus niet bellen, tekeningen maken, daar laten....julius schreef: ↑27-12-2019 16:54Wat bedoel je met 'accepteren'? Die man is gewoon welkom, maar heeft kennelijk weinig behoefte aan een gesprek, anders zou hij zijn mond wel open doen.
De kinderen doen hun mond wel open. Het is natuurlijk een stuk fijner omgaan met mensen die wel communiceren.
Maar jij zou het dus logisch vinden als opa en oma hun kleinkinderen negeren, omdat hun vader niet in staat is om zich sociaal op te stellen?
(Edit: na een paar jaar is het kwartje wel gevallen dat zij niet de moeder was en ik het broedvehikel. Ze doet nu normaler.)
quincy2 wijzigde dit bericht op 27-12-2019 17:00
6.92% gewijzigd
