Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
donderdag 16 april 2009 om 09:39
Als er nooit gepraat is over de ovrede die hij had,of die er gezamelijk was of is,kun je gewoonweg niet met de vinger naar jezelf wijzen,vreemdgaan is geen oplossing.
Je hebt nl een mond om te praten.
Het chatten en mailen is gewoonweg veels te leuk en spannend,en tuurlijk wordt het niet verteld,omdat ze heel goed weten dat er dan gepraat moet worden over de relatie,en dat het chatten enz gestopt moet worden.
Dus geef jezelf geen schuld van zijn gedrag!!
Dat is zijn ding en zijn ding alleen,daar sta je buiten,was zijn keus,zijn keus om met zijn onvrede om te gaan.
En helaas was jij niet helderziend,daar kun je ook niets aan doen.
Je hebt nl een mond om te praten.
Het chatten en mailen is gewoonweg veels te leuk en spannend,en tuurlijk wordt het niet verteld,omdat ze heel goed weten dat er dan gepraat moet worden over de relatie,en dat het chatten enz gestopt moet worden.
Dus geef jezelf geen schuld van zijn gedrag!!
Dat is zijn ding en zijn ding alleen,daar sta je buiten,was zijn keus,zijn keus om met zijn onvrede om te gaan.
En helaas was jij niet helderziend,daar kun je ook niets aan doen.
donderdag 16 april 2009 om 11:27
hi, als man wil ik je ook veel steun wensen. Soms schaam ik mij voor mijn eigen soort. Ik heb in mijn omgeving veel mannen gezien die een puinhoop achterlieten, nadat ze aandacht kregen van een veel jongere vrouw. Moet ook wel zeggen dat het bepaalde typen jonge vrouwen zijn die er op kicken om een man af te pakken van zijn vrouw. En de man denkt dan gelukkiger te worden. Ook ik heb vele malen aan de verleiding blootgestaan van mooie jonge vrouwen die ook wisten dat ik getrouwd was en die met mij graag een relatie wilden. Maar ik ben nooit gevlucht en heb altijd keihard gewerkt aan mijn relatie van nu 20 jaar. Wat ik hiermee wil zeggen is dat als een man zo makkelijk vlucht, niet in staat is naar zichzelf te kijken en geen respect kan opbrengen voor de mensen die van hem houden, dat je zo`n man meteen opzij moet zetten. Respect en vertrouwen, daar gaat het om in een relatie. Het is duidelijk dat jou man totaal geen respect toont en nu alleen in staat is zijn l.. achter na te lopen met nota bene zijn virtuele vriendin. Toon zelfrespect, laat hem gaan en kom op voor jezelf. veel sterkte,grote hug, lindos
donderdag 16 april 2009 om 13:17
Kinderen zo snel mogelijk op de hoogte brengendie voelen feilloos aan dat er iets niet klopt,en denk je dat het niet verwarrend is als je zegt we gaan scheiden maar hij bijv nog 7 jaar(zo lang duurt het hier voor een man alleen een flat krijgt!)
Je (ex)vent het huis uitpleuren hij kiest hiervoor mag ie ook de consequenties dragen!(camping seizoen is begonnen,staat zat te huur op campings)
Kies voor jezelf!Ook jij zal dit overleven,net als ik 10 jaar geleden,ook al wil je dat nog niet zien nu,en over een jaar of 2 weet je dat je beter af bent als met een vent die achter je rug om afspraakjes met een ander heeft!
knuffel meid!
Je (ex)vent het huis uitpleuren hij kiest hiervoor mag ie ook de consequenties dragen!(camping seizoen is begonnen,staat zat te huur op campings)
Kies voor jezelf!Ook jij zal dit overleven,net als ik 10 jaar geleden,ook al wil je dat nog niet zien nu,en over een jaar of 2 weet je dat je beter af bent als met een vent die achter je rug om afspraakjes met een ander heeft!
knuffel meid!
donderdag 16 april 2009 om 13:19
quote:daisybloempje schreef op 16 april 2009 @ 09:39:
Als er nooit gepraat is over de ovrede die hij had,of die er gezamelijk was of is,kun je gewoonweg niet met de vinger naar jezelf wijzen,vreemdgaan is geen oplossing.
Je hebt nl een mond om te praten.
Het chatten en mailen is gewoonweg veels te leuk en spannend,en tuurlijk wordt het niet verteld,omdat ze heel goed weten dat er dan gepraat moet worden over de relatie,en dat het chatten enz gestopt moet worden.
Dus geef jezelf geen schuld van zijn gedrag!!
Helemaal waar!! vluchten in een nieuwe liefde ipv je onvrede uitpraten met mensen die echt van je houden is zooooooo makkelijk...
Dat is zijn ding en zijn ding alleen,daar sta je buiten,was zijn keus,zijn keus om met zijn onvrede om te gaan.
En helaas was jij niet helderziend,daar kun je ook niets aan doen.
Als er nooit gepraat is over de ovrede die hij had,of die er gezamelijk was of is,kun je gewoonweg niet met de vinger naar jezelf wijzen,vreemdgaan is geen oplossing.
Je hebt nl een mond om te praten.
Het chatten en mailen is gewoonweg veels te leuk en spannend,en tuurlijk wordt het niet verteld,omdat ze heel goed weten dat er dan gepraat moet worden over de relatie,en dat het chatten enz gestopt moet worden.
Dus geef jezelf geen schuld van zijn gedrag!!
Helemaal waar!! vluchten in een nieuwe liefde ipv je onvrede uitpraten met mensen die echt van je houden is zooooooo makkelijk...
Dat is zijn ding en zijn ding alleen,daar sta je buiten,was zijn keus,zijn keus om met zijn onvrede om te gaan.
En helaas was jij niet helderziend,daar kun je ook niets aan doen.
donderdag 16 april 2009 om 13:21
donderdag 16 april 2009 om 13:31
quote:Bronny schreef op 16 april 2009 @ 12:14:
Tja met het internet weet je maar nooit .......misschien is dit wel zijn Amerikaanse internetvriendinnetje en denkt hij een leuke vrouw te hebben ontmoet online......
[afbeelding]
Whoehahahaha!
Zo erg zal het misschien niet zijn maar het kan/zal hem nog wel heul erg gaan tegenvallen.
Bovendien (en dat is niet zo leuk misschien voor Sannemer,) zou het mij niet verbazen als hij naast zijn USA-penpall ook nog wat hengeltjes dichter in de buurt heeft uitgegooid.. Ik weet het niet hoor, maar dat zou me echt niet verbazen.
Ik denk dat het inderdaad goed is als hij z.s.m. elders woonruimte gaat regelen.
Tja met het internet weet je maar nooit .......misschien is dit wel zijn Amerikaanse internetvriendinnetje en denkt hij een leuke vrouw te hebben ontmoet online......
[afbeelding]
Whoehahahaha!
Zo erg zal het misschien niet zijn maar het kan/zal hem nog wel heul erg gaan tegenvallen.
Bovendien (en dat is niet zo leuk misschien voor Sannemer,) zou het mij niet verbazen als hij naast zijn USA-penpall ook nog wat hengeltjes dichter in de buurt heeft uitgegooid.. Ik weet het niet hoor, maar dat zou me echt niet verbazen.
Ik denk dat het inderdaad goed is als hij z.s.m. elders woonruimte gaat regelen.
donderdag 16 april 2009 om 13:46
Ik heb niet alles gelezen, maar lees wel duidelijk je wanhoop, woede en verdriet. En terecht. Je partner blijkt opeens heel iemand anders te wezen, en veel gekoesterde momenten zullen opeeens hun waarde verliezen.
Je zult hem niet kunnen vertellen hoe je je voelt, en wat je denkt zonder helemaal de controle over jezelf te verliezen lijkt mij zo.
Misschien een idee om een gezamelijk bevriend stel op de hoogte te stellen (al dan niet met toestemming van hem) van het probleem (bedroch, lafheid, gezeik enz) en dan vervolgens hen aan hem laten vertellen hoe jij je voelt, en wat je hem zeggen wil.
Ik denk dat jullie zo snel mogelijk om tafel (of via mail naar elkaar) moeten om te gaan regelen hoe jullie dit de kinderen gaan vertellen, en hoe het nu verder moet in de zin van waar wie gaat wonen en hoe.
Hoe dan ook, heel veel sterkte, en vooral sterkte met het aan de kids vertellen. Ik zou niet verzwijgen dat hun vader van een ander houd en niet meer zo veel van mama als vroeger, maar ga hem niet zwart maken. Dat werkt vaak alleen maar tegen je.
Je zult hem niet kunnen vertellen hoe je je voelt, en wat je denkt zonder helemaal de controle over jezelf te verliezen lijkt mij zo.
Misschien een idee om een gezamelijk bevriend stel op de hoogte te stellen (al dan niet met toestemming van hem) van het probleem (bedroch, lafheid, gezeik enz) en dan vervolgens hen aan hem laten vertellen hoe jij je voelt, en wat je hem zeggen wil.
Ik denk dat jullie zo snel mogelijk om tafel (of via mail naar elkaar) moeten om te gaan regelen hoe jullie dit de kinderen gaan vertellen, en hoe het nu verder moet in de zin van waar wie gaat wonen en hoe.
Hoe dan ook, heel veel sterkte, en vooral sterkte met het aan de kids vertellen. Ik zou niet verzwijgen dat hun vader van een ander houd en niet meer zo veel van mama als vroeger, maar ga hem niet zwart maken. Dat werkt vaak alleen maar tegen je.
donderdag 16 april 2009 om 17:45
@ new: wouw meid ik wou dat ik kon schrijven zoals jij, en je hebt zo gelijk he met alles wat je zegt.
@ daisy: ook waar maar dat is heel moeilijk hoor, dit is zo onverwacht dat je automatisch jezelf de schuld geeft; waar ben ik fout gegaan?
@ bronny: whaaaaahahahahahah zou ik wel heeeel leuk vinden maar zal daar maar niet op hopen
@ lindos:
@ its : het idee dat hij daar zit is onverdraagbaar en daarbij komt nog dat we het niet kunnen betalen.
@ iedereen die ik vergeten ben
tja en dan dat uit huis zetten, zijn verschillende redenen voor dat dat nog niet gaat: 1, geen geld, 2 kinderen weten nog niets (gaan we van het weekend vertellen
), 3 vind dat hij in het begin ook de kinderen op moet vangen, 4 ben er zelf nog niet aan toe, aan de ene kant wel en wil ik hem zosnel mogenlijk weg hebben aan de andere kant het idee om alleen in dit huis te zitten waar we al zolang samen wonen is beangstigend.
inschrijving gemeente geregeld , ook informatie gevraagd over het aanvragen van een uitkering.
En,en,en........ 29 mei gesprek voor uren
ben uitgeput
@ daisy: ook waar maar dat is heel moeilijk hoor, dit is zo onverwacht dat je automatisch jezelf de schuld geeft; waar ben ik fout gegaan?
@ bronny: whaaaaahahahahahah zou ik wel heeeel leuk vinden maar zal daar maar niet op hopen
@ lindos:
@ its : het idee dat hij daar zit is onverdraagbaar en daarbij komt nog dat we het niet kunnen betalen.
@ iedereen die ik vergeten ben
tja en dan dat uit huis zetten, zijn verschillende redenen voor dat dat nog niet gaat: 1, geen geld, 2 kinderen weten nog niets (gaan we van het weekend vertellen
), 3 vind dat hij in het begin ook de kinderen op moet vangen, 4 ben er zelf nog niet aan toe, aan de ene kant wel en wil ik hem zosnel mogenlijk weg hebben aan de andere kant het idee om alleen in dit huis te zitten waar we al zolang samen wonen is beangstigend.inschrijving gemeente geregeld , ook informatie gevraagd over het aanvragen van een uitkering.
En,en,en........ 29 mei gesprek voor uren
ben uitgeput
donderdag 16 april 2009 om 17:59
Sanne, je hebt al heel erg veel gedaan en geregeld. Je mag ook gerust eens een dag als een zombie op de bank hangen hoor. De boog kan niet altijd gespannen staan.
Dit weekend gaan jullie het de kinderen vertellen? Oei, dat is heel heftig, heel veel sterkte daarmee.
Het verdriet van de kinderen snijdt mij ook door de ziel.
Jij bent ook kapot natuurlijk, maar jij bent dan tenminste nog een 'groot mens'... Die kinderen hebben helemaal nergens om gevraagd.
En hou de eer aan jezelf meis, laat je niet verleiden tot negatieve uitspraken over hem, laat je niet gek maken. Je kan wel tegen de kinderen zeggen wat er aan de hand is maar pas op met beschuldigende vingers, hoe moeilijk ook.
Naarmate de tijd verstrijkt zullen de kinderen hun eigen mening gaan vormen over wat er gebeurd is en er komt een dag dat ze het zullen snappen, hoe moeilijk het voor jou is, en dat jij ook gewoon voor het blok gezet wordt.
Je hebt al zoveel gedaan afgelopen week, slaap je wel? En eten? Wil dat? (vast niet.... pffff)
Liefie, denk aan jezelf.
Ik denk aan jou!
Dit weekend gaan jullie het de kinderen vertellen? Oei, dat is heel heftig, heel veel sterkte daarmee.
Het verdriet van de kinderen snijdt mij ook door de ziel.
Jij bent ook kapot natuurlijk, maar jij bent dan tenminste nog een 'groot mens'... Die kinderen hebben helemaal nergens om gevraagd.
En hou de eer aan jezelf meis, laat je niet verleiden tot negatieve uitspraken over hem, laat je niet gek maken. Je kan wel tegen de kinderen zeggen wat er aan de hand is maar pas op met beschuldigende vingers, hoe moeilijk ook.
Naarmate de tijd verstrijkt zullen de kinderen hun eigen mening gaan vormen over wat er gebeurd is en er komt een dag dat ze het zullen snappen, hoe moeilijk het voor jou is, en dat jij ook gewoon voor het blok gezet wordt.
Je hebt al zoveel gedaan afgelopen week, slaap je wel? En eten? Wil dat? (vast niet.... pffff)
Liefie, denk aan jezelf.
Ik denk aan jou!
donderdag 16 april 2009 om 18:04
PS: Het echte schelden deed ik ook hier. Achteraf viel het me mee dat er niet in werd gesensureerd door de angels, de gvd's (voluit) en andere scheldwoorden waren niet van de lucht.
Als ik ze van me afschreef waren ze uit mijn kop!
En natuurlijk was ook favoriet, ergens mijn auto parkeren en dan keihard janken , gillen schreeuwen, schelden... tot ik niet meer kon.
En heel vreemd maar vanmiddag had ik ook ineens weer een huilbui. Stond in de keuken te denken aan hoe hij ons oude huis verkwanselt, dat hij het van haar geld laat verbouwen, dat ik daar nooit meer 1 voet over de drempel wil zetten...het huis waar we zo over hebben getwijfelt, was het niet te hoog gegrepen? Moesten we het wel doen, ja uiteindelijk dan toch, maar we moesten er wel voor krom liggen... Godsamme, die plek heeft ons uiteindelijk de das om gedaan....... en ineens stond ik weer keihard te brullen....
Als ik ze van me afschreef waren ze uit mijn kop!
En natuurlijk was ook favoriet, ergens mijn auto parkeren en dan keihard janken , gillen schreeuwen, schelden... tot ik niet meer kon.
En heel vreemd maar vanmiddag had ik ook ineens weer een huilbui. Stond in de keuken te denken aan hoe hij ons oude huis verkwanselt, dat hij het van haar geld laat verbouwen, dat ik daar nooit meer 1 voet over de drempel wil zetten...het huis waar we zo over hebben getwijfelt, was het niet te hoog gegrepen? Moesten we het wel doen, ja uiteindelijk dan toch, maar we moesten er wel voor krom liggen... Godsamme, die plek heeft ons uiteindelijk de das om gedaan....... en ineens stond ik weer keihard te brullen....
donderdag 16 april 2009 om 18:13
ow meissie
ben niet van plan om met de vinger te gaan wijzen maar wil ze toch wel duidelijk maken dat het zijn idee is en ook dat papa van iemand anders houd. (mag ik eeeven een teiltje) enne nee de tussen haakjes zal ik niet zeggen
slapen???? tja 2,3 uurtjes?
eten??? blehhhh alleen vloeibaar, ben al 3 kilo kwijt :s
ben niet van plan om met de vinger te gaan wijzen maar wil ze toch wel duidelijk maken dat het zijn idee is en ook dat papa van iemand anders houd. (mag ik eeeven een teiltje) enne nee de tussen haakjes zal ik niet zeggen
slapen???? tja 2,3 uurtjes?
eten??? blehhhh alleen vloeibaar, ben al 3 kilo kwijt :s
donderdag 16 april 2009 om 20:39
quote:
tja en dan dat uit huis zetten, zijn verschillende redenen voor dat dat nog niet gaat: 1, geen geld, 2 kinderen weten nog niets (gaan we van het weekend vertellen ), 3 vind dat hij in het begin ook de kinderen op moet vangen, 4 ben er zelf nog niet aan toe, aan de ene kant wel en wil ik hem zosnel mogenlijk weg hebben aan de andere kant het idee om alleen in dit huis te zitten waar we al zolang samen wonen is beangstigend.
1. Dat is zijn probleem, hij wil toch niet verder? Mag hij ook een ander onderkomen zoeken! Vraag direct de voorlopige voorzieningen aan dat jij omwille van de kinderen in het huis blijf wonen! Zie dit zo snel mogelijk te regelen! De rest komt later wel en op jou tempo!
2. Goed zo! Zal vreselijk moeilijk zijn, maar kinderen voelen zo veel meer aan dan je denkt! Wens je heel veel sterkte! Je gaat het redden, écht!
3. Laat hem idd ook maar direct zijn verantwoordelijkheid nemen! Heel misschien dat dan zijn ogen open gaan....
4. Je zal er als een berg tegen op zien, maar al gauw zien dan je nu eens tijd voor jezelf krijgt en dat is ook héél veel waard! Echt!
Ik weet 'helaas' waar ik over praat! 3 jaar geleden over kwam het mij ook totaal onverwacht..... En ik heb hem dus wel direct gezegd dat ie kon vertrekken (zijn kleding stond in vuilniszakken al klaar), wat hij gelukkig ook deed! Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild, in het begin gehoopt dat ie terug zou komen op zijn besluit. Deed ie ook, om vervolgens wéér hetzelfde te flikken! Toen was ik er klaar mee! Half jaar later kreeg ik de vraag of ik het weer met hem wilde proberen, maar ik was inmiddels gewend aan mijn vrijheid en mijn leven en verlangde niet meer naar het leven samen met hem. Heb hem toen vierkant in het gezicht uit gelachen!
We zijn nu ruim 3 jaar verder, en oke, ik had het graag anders gezien. Alleenstaande moeder zijn was nou niet iets wat ik voor had....Maar mijn leven is stukken beter geworden. Ben niet meer alleen met hem bezig, heb nu tijd voor mij zelf, geniet van de kinderen! Doe nu dingen die ik nooit gedaan zou hebben als ik nog samen met hem zou zijn geweest.
Ik begrijp dat dit misschien nog 100 stappen te ver is voor jou, maar ook jij komt er! Daar ben ik van overtuigd!
Nogmaals de tip: zorg dat die voorlopige voorzieningen er snel komen! De rest is van later zorg!
tja en dan dat uit huis zetten, zijn verschillende redenen voor dat dat nog niet gaat: 1, geen geld, 2 kinderen weten nog niets (gaan we van het weekend vertellen
), 3 vind dat hij in het begin ook de kinderen op moet vangen, 4 ben er zelf nog niet aan toe, aan de ene kant wel en wil ik hem zosnel mogenlijk weg hebben aan de andere kant het idee om alleen in dit huis te zitten waar we al zolang samen wonen is beangstigend.1. Dat is zijn probleem, hij wil toch niet verder? Mag hij ook een ander onderkomen zoeken! Vraag direct de voorlopige voorzieningen aan dat jij omwille van de kinderen in het huis blijf wonen! Zie dit zo snel mogelijk te regelen! De rest komt later wel en op jou tempo!
2. Goed zo! Zal vreselijk moeilijk zijn, maar kinderen voelen zo veel meer aan dan je denkt! Wens je heel veel sterkte! Je gaat het redden, écht!
3. Laat hem idd ook maar direct zijn verantwoordelijkheid nemen! Heel misschien dat dan zijn ogen open gaan....
4. Je zal er als een berg tegen op zien, maar al gauw zien dan je nu eens tijd voor jezelf krijgt en dat is ook héél veel waard! Echt!
Ik weet 'helaas' waar ik over praat! 3 jaar geleden over kwam het mij ook totaal onverwacht..... En ik heb hem dus wel direct gezegd dat ie kon vertrekken (zijn kleding stond in vuilniszakken al klaar), wat hij gelukkig ook deed! Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild, in het begin gehoopt dat ie terug zou komen op zijn besluit. Deed ie ook, om vervolgens wéér hetzelfde te flikken! Toen was ik er klaar mee! Half jaar later kreeg ik de vraag of ik het weer met hem wilde proberen, maar ik was inmiddels gewend aan mijn vrijheid en mijn leven en verlangde niet meer naar het leven samen met hem. Heb hem toen vierkant in het gezicht uit gelachen!
We zijn nu ruim 3 jaar verder, en oke, ik had het graag anders gezien. Alleenstaande moeder zijn was nou niet iets wat ik voor had....Maar mijn leven is stukken beter geworden. Ben niet meer alleen met hem bezig, heb nu tijd voor mij zelf, geniet van de kinderen! Doe nu dingen die ik nooit gedaan zou hebben als ik nog samen met hem zou zijn geweest.
Ik begrijp dat dit misschien nog 100 stappen te ver is voor jou, maar ook jij komt er! Daar ben ik van overtuigd!
Nogmaals de tip: zorg dat die voorlopige voorzieningen er snel komen! De rest is van later zorg!
donderdag 16 april 2009 om 21:14
Lieve San,
Jeetje meid, al 3 kg eraf....ik hoop dat je wat reserve vet op je heupen hebt...Wat hakt er erin he?
En weet je ik heb ook nog bijna een jaar (!) met mijn zakkewasser 7 dagen per week samen in ons huis gewoond,...nu alleen de weekenden nog....
En weet je,....eerst lijkt dat fijn.....zo van, je kan nog veel praten, en elkaar zien, de liefde is niet meteen weg, en samen nog voor de kinderen zorgen., je hoopt nog op een verzoening...je denkt; hij is alleen maar in de war, straks landt hij weer met beide benen op de grond. Je gaat op je tenen lopen, terwijl jezelf al een psychisch en lichamelijk wrak bent....Maar het is uiteindelijk slopend....Voor jezelf en de kinderen
. Ze merken de spanningen, hoe goed je ook je best doet het te verbergen....Zelfs nu gaat er een zucht van verlichting maandag door het huis, als lamlul z`n biezen heeft gepakt....is niet goed......Voor niemand.
Maar meid, je bent al zo ongelooflijk goed bezig, daar kan ik nu nog van leren hoor.....
De tijd , de pijn, zal je nog betere inzichten geven in wat wel en niet te doen.....
Dikke hug van Stu.
Jeetje meid, al 3 kg eraf....ik hoop dat je wat reserve vet op je heupen hebt...Wat hakt er erin he?
En weet je ik heb ook nog bijna een jaar (!) met mijn zakkewasser 7 dagen per week samen in ons huis gewoond,...nu alleen de weekenden nog....
En weet je,....eerst lijkt dat fijn.....zo van, je kan nog veel praten, en elkaar zien, de liefde is niet meteen weg, en samen nog voor de kinderen zorgen., je hoopt nog op een verzoening...je denkt; hij is alleen maar in de war, straks landt hij weer met beide benen op de grond. Je gaat op je tenen lopen, terwijl jezelf al een psychisch en lichamelijk wrak bent....Maar het is uiteindelijk slopend....Voor jezelf en de kinderen
. Ze merken de spanningen, hoe goed je ook je best doet het te verbergen....Zelfs nu gaat er een zucht van verlichting maandag door het huis, als lamlul z`n biezen heeft gepakt....is niet goed......Voor niemand.
Maar meid, je bent al zo ongelooflijk goed bezig, daar kan ik nu nog van leren hoor.....
De tijd , de pijn, zal je nog betere inzichten geven in wat wel en niet te doen.....
Dikke hug van Stu.
donderdag 16 april 2009 om 22:46
@ sanne
Ik kan me voorstellen dat jij je afvraag wat je verkeerd zou hebben gedaan, of het (ook) aan jou ligt. Maar als iemand niet met je praat, niet de confrontatie met zichzelf en zijn huwelijk aangaat, maar wel contacten aangaat via internet*, hoe kan jij dan iets weten? Hij heeft mooi weer tegenover jou gespeeld, en jij bent niet achterdochtig geweest. Gelukkig maar, je hebt een gezin, een huwelijk, lijkt me tamelijk ongezond als je zonder aanleiding altijd achterdochtig zou moeten zijn. Als er issues zijn in je relatie (je huwelijk!) vind ik dat je deze open met elkaar moet bespreken. Als hij iets bij jou zou hebben aangekaart, en jij zou dit niet serieus hebben genomen of je hebt er niets mee gedaan, dan zou je jezelf iets kunnen verwijten. Maar hij heeft niet met je gepraat, hij heeft een andere uitweg gekozen, een behoorlijke laffe, de weg van de minste weerstand. Dus leg die schuldvraag neer bij wie die hoort!
*(op basis van leugens, die vrouwen leren niet eens de echte 'hij' kennen, hij liegt over wij hij is)
Ik kan me voorstellen dat jij je afvraag wat je verkeerd zou hebben gedaan, of het (ook) aan jou ligt. Maar als iemand niet met je praat, niet de confrontatie met zichzelf en zijn huwelijk aangaat, maar wel contacten aangaat via internet*, hoe kan jij dan iets weten? Hij heeft mooi weer tegenover jou gespeeld, en jij bent niet achterdochtig geweest. Gelukkig maar, je hebt een gezin, een huwelijk, lijkt me tamelijk ongezond als je zonder aanleiding altijd achterdochtig zou moeten zijn. Als er issues zijn in je relatie (je huwelijk!) vind ik dat je deze open met elkaar moet bespreken. Als hij iets bij jou zou hebben aangekaart, en jij zou dit niet serieus hebben genomen of je hebt er niets mee gedaan, dan zou je jezelf iets kunnen verwijten. Maar hij heeft niet met je gepraat, hij heeft een andere uitweg gekozen, een behoorlijke laffe, de weg van de minste weerstand. Dus leg die schuldvraag neer bij wie die hoort!
*(op basis van leugens, die vrouwen leren niet eens de echte 'hij' kennen, hij liegt over wij hij is)
vrijdag 17 april 2009 om 02:02
@ koekie: zal daar es naar informeren die voorlopige voorzieningen. 100 stappen???? zeg maar gerust 1000 hoor pff
@ roller : tuurlijk je hebt helemaal gelijk maar kan dat malen niet tegenhouden, blijf het ook maar aan hem vragen hoe heb je het zo kunnen doen??? waarom niet je mond open trekken?? waarom niet een jaar geleden al zeggen dat je er klaar mee bent? Maar antwoord krijgen ho maar, haalt zijn schouders op en zegt ja weet niet. Vind wel dat het niet een schoonheidsprijs verdient, tssssss hoezo een understatement. Nog steeds geeft hij niet toe dat het door die muts komt dat hij scheiden wil, zegt nog steeds dat hij ook zonder haar van mij weg had gewild maar ja hij is al een jaar bezig met, zover ik weet, 2 'dames' , en (ik val in herhaling) waarom dan niet eerder je mond opentrekken.
Hebben vanavond een lang gesprek gehad. Ben zoooo trots opmezelf, was heel kalm en bijmekaar, bijna niet gehuild (ehmmmm). Moest praten over hoe we het de kinderen gingen vertellen, dit is iets wat we echt samen moeten doen, en het viel me zo mee dat toen ik zei 'ik wil dat er gezegd word dat het van jou afkomt en datje al een nieuwe vriendin hebt' hij zei 'is prima'. Zal hij zich dan toch een beetje schuldig voelen?? als ik mijn vragen stel heb ik het idee dat hij zich helemaal niet schuldig voelt, in zijn hoofd was het een jaar geleden al over tenslotte.
Maar goed na een redelijk goed gesprek en ik had er een aardig goed gevoel bij moest ik het toch even vragen of hij aub pas naar amerika wil gaan als hier alles geregeld is of als hij in iedergeval hier niet meer woont. PATS nidden in mijn gezicht; 'nou dat kan ik niet beloven hoor' . Dat ik daarop reageerde dat ik dat respectloos tegenover mij vond, vond hij dat ik het ook wel even van zijn kant moest bekijken!!!!!!!!!!!! Ongeloofelijk wat een bokkel*l wat een........, wat een.........., argggggggggg
hoezo van zijn kant????? zijn kant bestaat niet !!!!!!!!!! grommmmm
Nu spatten de tranen dus op mijn toetsenbordje, en is mijn hele goede gevoel weer helemaal verdwenen, weg laatste restje nachtrust.
Koppijn :s
@ roller : tuurlijk je hebt helemaal gelijk maar kan dat malen niet tegenhouden, blijf het ook maar aan hem vragen hoe heb je het zo kunnen doen??? waarom niet je mond open trekken?? waarom niet een jaar geleden al zeggen dat je er klaar mee bent? Maar antwoord krijgen ho maar, haalt zijn schouders op en zegt ja weet niet. Vind wel dat het niet een schoonheidsprijs verdient, tssssss hoezo een understatement. Nog steeds geeft hij niet toe dat het door die muts komt dat hij scheiden wil, zegt nog steeds dat hij ook zonder haar van mij weg had gewild maar ja hij is al een jaar bezig met, zover ik weet, 2 'dames' , en (ik val in herhaling) waarom dan niet eerder je mond opentrekken.
Hebben vanavond een lang gesprek gehad. Ben zoooo trots opmezelf, was heel kalm en bijmekaar, bijna niet gehuild (ehmmmm). Moest praten over hoe we het de kinderen gingen vertellen, dit is iets wat we echt samen moeten doen, en het viel me zo mee dat toen ik zei 'ik wil dat er gezegd word dat het van jou afkomt en datje al een nieuwe vriendin hebt' hij zei 'is prima'. Zal hij zich dan toch een beetje schuldig voelen?? als ik mijn vragen stel heb ik het idee dat hij zich helemaal niet schuldig voelt, in zijn hoofd was het een jaar geleden al over tenslotte.
Maar goed na een redelijk goed gesprek en ik had er een aardig goed gevoel bij moest ik het toch even vragen of hij aub pas naar amerika wil gaan als hier alles geregeld is of als hij in iedergeval hier niet meer woont. PATS nidden in mijn gezicht; 'nou dat kan ik niet beloven hoor' . Dat ik daarop reageerde dat ik dat respectloos tegenover mij vond, vond hij dat ik het ook wel even van zijn kant moest bekijken!!!!!!!!!!!! Ongeloofelijk wat een bokkel*l wat een........, wat een.........., argggggggggg
hoezo van zijn kant????? zijn kant bestaat niet !!!!!!!!!! grommmmmNu spatten de tranen dus op mijn toetsenbordje, en is mijn hele goede gevoel weer helemaal verdwenen, weg laatste restje nachtrust.
Koppijn :s
vrijdag 17 april 2009 om 02:15
Lieve Sanne,
Vreselijk, een klap in je gezicht als hij zo keihard zegt dat hij niet kan wachten met weggaan tot jullie echt uit elkaar zijn.
Het geeft wel aan dat hij met zijn hoofd heel ergens anders zit dan bij jou en de kinderen.
Om teleurstellingen te voorkomen is het belangrijk dat je je realiseert dat jullie niet meer voor hetzelfde team spelen vanaf nu. Hij speelt voor zijn team, jij voor het jouwe. Verwacht geen redelijkheid of compassie, dan kan het ook niet tegenvallen. Of in ieder geval minder.
Het is hoe dan ook godgloeiendnakend ruk, dit allemaal. Maar hoe sneller jij je instelt op het feit dat je van je man niet meer op aan zult kunnen als het gaat om rekening houden met jouw gevoelens, hoe beter.
In jouw ogen bestaat zijn kant niet. In zijn ogen is het de enige kant die telt. Dat hoef je niet te begrgijpen, daar hoef je het ook niet meer eens te zijn, zolang je je maar realiseert dat hij er zo over denkt.
Als je lang niet goed slaapt, ga dan naar de huisarts. Slaap, rust is nu wat je heel hard nodig hebt. Nachten wakker liggen, malen en woelen zullen je verzwakken. Zorg goed voor jezelf, vooral nu. Ook al staat je hoofd er niet naar, blijven drinken, blijven eten, aan je vitamines denken en zo goed mogelijk proberen te slapen, desnoods met hulp van de huisarts.
Zet een kop thee of maak een beker melk warm, ga lezen bij een zacht lampje en laat de slaap je overvallen......
(f)
Vreselijk, een klap in je gezicht als hij zo keihard zegt dat hij niet kan wachten met weggaan tot jullie echt uit elkaar zijn.
Het geeft wel aan dat hij met zijn hoofd heel ergens anders zit dan bij jou en de kinderen.
Om teleurstellingen te voorkomen is het belangrijk dat je je realiseert dat jullie niet meer voor hetzelfde team spelen vanaf nu. Hij speelt voor zijn team, jij voor het jouwe. Verwacht geen redelijkheid of compassie, dan kan het ook niet tegenvallen. Of in ieder geval minder.
Het is hoe dan ook godgloeiendnakend ruk, dit allemaal. Maar hoe sneller jij je instelt op het feit dat je van je man niet meer op aan zult kunnen als het gaat om rekening houden met jouw gevoelens, hoe beter.
In jouw ogen bestaat zijn kant niet. In zijn ogen is het de enige kant die telt. Dat hoef je niet te begrgijpen, daar hoef je het ook niet meer eens te zijn, zolang je je maar realiseert dat hij er zo over denkt.
Als je lang niet goed slaapt, ga dan naar de huisarts. Slaap, rust is nu wat je heel hard nodig hebt. Nachten wakker liggen, malen en woelen zullen je verzwakken. Zorg goed voor jezelf, vooral nu. Ook al staat je hoofd er niet naar, blijven drinken, blijven eten, aan je vitamines denken en zo goed mogelijk proberen te slapen, desnoods met hulp van de huisarts.
Zet een kop thee of maak een beker melk warm, ga lezen bij een zacht lampje en laat de slaap je overvallen......
(f)
vrijdag 17 april 2009 om 02:28
mmmm laat de slaap je overvallen... klinkt erg goed.
Dat ik van mijn eigen man niet meer op aankan zit erbij nog lang niet in hoor, elke keer als ik naar hem kijk denk ik ' hij is van mij' ..Ik weet het dom dom dom, heeft toch duidelijk genoeg gemaakt dat dat niet meer het geval is maarja vertel jij het mijn hart??? mij wil ze niet geloven.
Dat ik van mijn eigen man niet meer op aankan zit erbij nog lang niet in hoor, elke keer als ik naar hem kijk denk ik ' hij is van mij' ..Ik weet het dom dom dom, heeft toch duidelijk genoeg gemaakt dat dat niet meer het geval is maarja vertel jij het mijn hart??? mij wil ze niet geloven.
vrijdag 17 april 2009 om 06:50
het viel me zo mee dat toen ik zei 'ik wil dat er gezegd word dat het van jou afkomt en datje al een nieuwe vriendin hebt' hij zei 'is prima'. Zal hij zich dan toch een beetje schuldig voelen??
Bij ons ging het precies zo. Ik dacht ook dat hij zich misschien schuldig voelde.. Nee hoor, het is gewoon lekker makkelijk. Jij knapt het wel voor hem op. En begrijp me goed, ik snap het helemaal. Jij wilt het goed doen voor de kinderen. Dat is zijn grootste troef.
Voor de kinderen heb ik zoveel geslikt, en nog steeds.
Ik moet werken en hij zegt gewoon, ik kan dan niet, waar de kinderen dan heem moeten?? Mijn probleem, en ik los het op voor de kids (en dus ook voor hem) Want ik ga het niet aan hem overlaten, ik wil weten waar mijn kinderen zijn.
Hem maakt het niet zoveel uit lijkt het wel.
Heel goed dat je rustig bent gebleven.
En tijdens gesprekken sta je geregeld met je kaak ongeveer op de grond... Wie is die man? Hij lijkt zo op je echtgenoot maar er komen heel vreemde woorden uit zijn mond, Woorden die je haast niet kan geloven, hoe kan hij zulke dingen bedenken, en ze dan ook nog glashard zeggen??? Onvoorstelbaar he...
Je denkt iemand te kennen en dan dit!
Leo zegt het ook heel goed vind ik
Probeer je nachtrust te krijgen al valt het niet mee. Ik zat ook nachtenlang achter mijn laptopje te schrijven, slapen? Onmogelijk.
Als je een nachtje goed doorslaapt kan je het beter aan allemaal maar het is nu waarschijnlijk even niet anders. Je zit in een uitputtingsslag,
Ga anders naar de huisarts voor een slaaptabletje, niet elke dag en niet tevaak maar af en toe om even rust in je hoofd te krijgen.
Sterkte liefie vandaag.
Neem het dag voor dag, verder kijken is nu even teveel.
En nu moet ik broodtrommeltjes klaar maken.
Dikke kus van NW
Bij ons ging het precies zo. Ik dacht ook dat hij zich misschien schuldig voelde.. Nee hoor, het is gewoon lekker makkelijk. Jij knapt het wel voor hem op. En begrijp me goed, ik snap het helemaal. Jij wilt het goed doen voor de kinderen. Dat is zijn grootste troef.
Voor de kinderen heb ik zoveel geslikt, en nog steeds.
Ik moet werken en hij zegt gewoon, ik kan dan niet, waar de kinderen dan heem moeten?? Mijn probleem, en ik los het op voor de kids (en dus ook voor hem) Want ik ga het niet aan hem overlaten, ik wil weten waar mijn kinderen zijn.
Hem maakt het niet zoveel uit lijkt het wel.
Heel goed dat je rustig bent gebleven.
En tijdens gesprekken sta je geregeld met je kaak ongeveer op de grond... Wie is die man? Hij lijkt zo op je echtgenoot maar er komen heel vreemde woorden uit zijn mond, Woorden die je haast niet kan geloven, hoe kan hij zulke dingen bedenken, en ze dan ook nog glashard zeggen??? Onvoorstelbaar he...
Je denkt iemand te kennen en dan dit!
Leo zegt het ook heel goed vind ik
Probeer je nachtrust te krijgen al valt het niet mee. Ik zat ook nachtenlang achter mijn laptopje te schrijven, slapen? Onmogelijk.
Als je een nachtje goed doorslaapt kan je het beter aan allemaal maar het is nu waarschijnlijk even niet anders. Je zit in een uitputtingsslag,
Ga anders naar de huisarts voor een slaaptabletje, niet elke dag en niet tevaak maar af en toe om even rust in je hoofd te krijgen.
Sterkte liefie vandaag.
Neem het dag voor dag, verder kijken is nu even teveel.
En nu moet ik broodtrommeltjes klaar maken.
Dikke kus van NW
vrijdag 17 april 2009 om 08:36
@ new
vanmorgen werd ik wakker (jawel wel 3 uurtjes geslapen) en voelde niets, helemaal niets. Zo verschrikkelijk vreemd, heeft maar een half uurtje geduurt maar toch, waar komt dat dan weer vandaan? Nu is gevoel weer dubbel en dwars terug, maar vond dit wel een hele rare gewaarwording hoor.
moet werken, morgen de dag.......brrrrrrrrrrrr
vanmorgen werd ik wakker (jawel wel 3 uurtjes geslapen) en voelde niets, helemaal niets. Zo verschrikkelijk vreemd, heeft maar een half uurtje geduurt maar toch, waar komt dat dan weer vandaan? Nu is gevoel weer dubbel en dwars terug, maar vond dit wel een hele rare gewaarwording hoor.
moet werken, morgen de dag.......brrrrrrrrrrrr
vrijdag 17 april 2009 om 09:22
Meid, je gevoelens zijn nu net een achtbaan. Je glijdt van het een in het ander. Het ene moment voel je niks, het volgende moment voel je alles.
Het loskomen van een man die al zoveel jaar jouw man is, is verschrikkelijk moeilijk en zal een heel tijd duren. Je hebt met die man werkelijk álles gedeeld, tot en met de WC borstel aan toe. Dat gevoel van 'hij is van mij' zal moeten slijten en dat duurt helaas langer dan je zou willen.
Het gaat heel langzaam, het proces van loskomen. Iedere dag laat er een heel klein weerhaakje los. Iedere dag opnieuw maar het zijn speldenprikjes en op dit moment merk je er nog niks van. Ook daar zal veel tijd overheen moeten gaan. Op een dag zul je merken dan je niet meer de hele dag aan je man denkt. Dat je warempel aan jezelf gedacht hebt, heel even. Niet iedere morgen is meer een grijze, zompige brij, waarvan je niet weet wat je er mee aan moet. Maar jammer genoeg gaat dat heel langzaam en nu is het zeer zeker nog niet aan de orde.
Je bent nu aan het overleven en op een gegeven moment zal dat weer overgaan in leven. Tot die tijd is het afzien. Moeilijk voor je, schrijf maar zo veel mogelijk van je af en laat je adviseren en troosten.
(f)
Het loskomen van een man die al zoveel jaar jouw man is, is verschrikkelijk moeilijk en zal een heel tijd duren. Je hebt met die man werkelijk álles gedeeld, tot en met de WC borstel aan toe. Dat gevoel van 'hij is van mij' zal moeten slijten en dat duurt helaas langer dan je zou willen.
Het gaat heel langzaam, het proces van loskomen. Iedere dag laat er een heel klein weerhaakje los. Iedere dag opnieuw maar het zijn speldenprikjes en op dit moment merk je er nog niks van. Ook daar zal veel tijd overheen moeten gaan. Op een dag zul je merken dan je niet meer de hele dag aan je man denkt. Dat je warempel aan jezelf gedacht hebt, heel even. Niet iedere morgen is meer een grijze, zompige brij, waarvan je niet weet wat je er mee aan moet. Maar jammer genoeg gaat dat heel langzaam en nu is het zeer zeker nog niet aan de orde.
Je bent nu aan het overleven en op een gegeven moment zal dat weer overgaan in leven. Tot die tijd is het afzien. Moeilijk voor je, schrijf maar zo veel mogelijk van je af en laat je adviseren en troosten.
(f)
vrijdag 17 april 2009 om 09:28
Wilde je even zeggen dat ik je een topwijf vind..en dat je ondanks je ellende goed bezig bent! Ook jij komt er wel,en wordt hier zeker een sterkere vrouw door!Heel veel sterkte dit weekend bij het vertellen van de kinderen,ik weet helaas hoe moeilijk dat is,ook al waren mijne 5 en 8 jaar toen IK het moest vertellen,het blijft een hele zware taak die voor je ligt!
knuffelzzzzzzzzzzz
knuffelzzzzzzzzzzz
