narcisme/gaslighting

05-2019 schreef: ↑

09-03-2020 21:56

Natuurlijk ik begrijp wat je bedoeld maar juist daar ben ik voor gewaarschuwd dat ze je op die manier bespelen.
En natuurlijk hebben ze ook emoties en gevoelens maar dat geeft ze het recht nog niet om mensen zo slecht te behandelen.
Als ik er nu tegenaan kijk vind ik het vooral heel sneu voor iemand dat hij of zij zo is.

Ja, daar heb ik ook over nagedacht. Ik begrijp ook wel dat zulk gedrag vaak voortkomt uit angst of onmacht. Dat vond ik eerst ook wel erg.

Cliché misschien, maar bij mij ging de knop om toen ik dacht, zou hij andersom zo ook wel eens over mij gedacht hebben? Dat ik emoties heb en gevoel en dat dat niet het speelgoed is van ene mafketel zoals hij? En ik weet wel zeer zeker van niet.

Ik vind dat het goed is om met mensen mee te leven, zelfs met mensen die anderen beschadigen, uit onwetendheid of onkunde of whatever. Maar ik trek de grens bik iemand die andersom niet in staat is om dat met anderen te hebben.
Hard gezegd mogen zulke mensen van mij vandaag nog met het grofvuil mee.
Jammer van je gebrek, maar dolle honden schiet je ook af tenslotte.

Mariagalatea schreef: ↑

09-03-2020 22:33

Ja, daar heb ik ook over nagedacht. Ik begrijp ook wel dat zulk gedrag vaak voortkomt uit angst of onmacht. Dat vond ik eerst ook wel erg.

Cliché misschien, maar bij mij ging de knop om toen ik dacht, zou hij andersom zo ook wel eens over mij gedacht hebben? Dat ik emoties heb en gevoel en dat dat niet het speelgoed is van ene mafketel zoals hij? En ik weet wel zeer zeker van niet.

Ik vind dat het goed is om met mensen mee te leven, zelfs met mensen die anderen beschadigen, uit onwetendheid of onkunde of whatever. Maar ik trek de grens bik iemand die andersom niet in staat is om dat met anderen te hebben.
Hard gezegd mogen zulke mensen van mij vandaag nog met het grofvuil mee.
Jammer van je gebrek, maar dolle honden schiet je ook af tenslotte.

Precies.
Ik kreeg zelf te horen je bent in mijn ruimte gekomen en dan moet je mij tevreden houden. Wat jij vind of voelt doet er niet toe.

@Mariagalatea: dank voor je verhaal, heel herkenbaar en ook fijn om te lezen dat jij de mind-fuck op zo'n zelfde manier hebt ervaren. Wat een verschrikking, wat je hebt meegemaakt. Het verschil met mijn verhaal is dat er bij jou serieuze bedreigingen bij kwamen kijken in de vorm van die brieven. Dat maakt de bedreiging concreet en tastbaar, inderdaad, en héél eng. Gelukkig heb ik nooit een concrete bedreiging gehad, alleen ongrijpbare dingen, en dan vooral de alom-aanwezigheid van de stalker. Want ook als hij er níet is, is hij er.

Ik snap dat niet iedereen begrijpt wat dit soort stalker-toestanden te maken hebben met gaslighting, maar dat is wel de essentie van de ervaring. Als ik jou zo lees, heb jij het ook zo ervaren. Dat iemand er lol in heeft om je om de tuin te leiden, te slim af te zijn, tóch weer in je blikveld te verschijnen, voor de zoveelste keer onverwachts je pad te kruisen, 's avonds in het donker opeens op te doemen aan het eind van de straat, of - een van mijn schokkendste ervaringen - midden in het park plotseling vanachter een boom vandaan te komen joggen, achteloos, en dan rustig weg te lopen. Om vervolgens, nog geen twintig minuten later, op de fiets vanuit een compleet andere richting en vlakbij mijn huis aan te komen rijden en enthousiast te zwaaien. Maar... hij was net toch nog in het park?? Wás hij dan niet in het park?? Jawel, want ik herken hem uit duizenden. Bovendien heb ik zijn jas, zijn huidskleur en zijn (immense) postuur herkend. Hij was wél in het park. En nu fietst hij hier? In een andere jas? Dat kan toch niet? Ben ik gek?

Ja hoor, ik ben gek. Maar niet heus. Dit soort gestoorde mannen heeft niks anders te doen dan... dit. Zijn baan is geen baan, maar een dekmantel voor zijn stalker-activiteiten. Hij is eigen baas, hij kan zijn eigen tijd indelen. En dit heeft zijn prioriteit, dit is zijn ultieme kick, zijn levens-elixer.

Net als die oude vent die jou achtervolgde en bedreigde. Wij kunnen niet bij die mannen in hun hoofd kijken, of in hun huis, maar ik heb een sterk vermoeden dat er héél weinig te zien is. Grote leegte. En die leegte wordt gevuld met een obsessie. Want ze hebben geen leven, geen vrienden, geen besef van de werkelijkheid zoals wij die kennen. Sociaal verkeer interesseert ze niet, ze zijn geobsedeerd door een fantasie, dat is veel leuker en mooier dan de werkelijkheid, waarmee ze niet uit de voeten kunnen.

Hier wordt gevraagd: maar moet die man dan niet werken? Nee. Niks moet. En het tijdsbesef van zo iemand is waarschijnlijk heel anders dan dat van ons, normale stervelingen. Wij denken dat we op een dag wat nuttige dingen moeten doen. En dat het normaal is om in een sociale cirkel te leven. En dat de nachten bedoeld zijn om te slapen. Voor gestoorden geldt dat allemaal niet per se. Zij zetten het leven naar hun hand, alles kan, alles mag, zij bepalen. Grote kans dat hij nu buiten staat, hoor, aan de overkant van mijn huis. Wat is er eigenlijk zo gek aan? Als hij er een kick van krijgt, is het toch prima? Hij offert zijn nachtrust graag op. (Narcisten en psychopaten schijnen heel weinig te slapen.)

samarinde schreef: ↑

09-03-2020 23:15

zijn levens-elixer.

het tijdsbesef van zo iemand is waarschijnlijk heel anders dan dat van ons, normale stervelingen.

(Narcisten en psychopaten schijnen heel weinig te slapen.)

Brrrr nee als ik dit zo lees was mijn ex gewoon een getroubleerde jongen, maar dit klinkt echt als een vampier

Murrmurr schreef: ↑

09-03-2020 21:30

Ik denk wel dat stalkers bestaan. Ik denk dat als het zou gaan om een relatie hebben met iemand die gaslighting als techniek inzet, je niet veel hebt aan magisch denken. Ik dacht eerst dat het topic daarover ging en daarom zei ik, soms is het goed om je eigen rol te analyseren. Maar nogmaals, een rando gek kan iedereen achter zich aankrijgen en dat is heel erg. Ik kan het niet veel duidelijker zeggen

Het is geen magisch denken, het is proberen te doorgronden wat iemand beweegt. Als ik zeg dat hij een 'verdwijn-kunstenaar' is, bedoel ik dat niet letterlijk, maar het is wél iets dat mijn verstand te boven gaat. De snelle, behendige, geraffineerde manier waarop hij te werk gaat. Is dat magisch denken? Nee, dat is pure verbijstering van mijn kant over zoveel vernuft. Er moet veel voorbereiding bij komen kijken, veel planning, veel research. Hoe kan hij mij in een groot, onoverzichtelijk park traceren? Ik ben naar dat park gevlucht omdat ik hem écht niet meer wilde zien op straat (tijdens mijn wandelingen), en dit leek mij de perfecte oplossing. Het duurde een WEEK, toen had hij me opgespoord op een of ander bospad. Is dat magisch denken? Of is dat méédenken met iemand die kennelijk dat hele park in kaart heeft gebracht, en die erin slaagt om mij tijdens mijn wandeling tóch weer te confronteren. (Ik ben hem in dat park nog veel vaker tegengekomen, minstens twintig keer.) Dat is dus een mind-fuck. Hij wíst dat ik hem ontliep, en omdat het een spel is, maakt hij een lange neus naar me. Want ik moet vooral niet denken dat ik hem te slim af ben.

Samarinde, ik vind jouw verhaal eigenlijk nog erger. Ik heb daar nooit over nagedacht voor jouw bericht, maar ik had tenminste nog die brieven..

Ik denk dat je het toch je man beter kan vertellen. Hoe langer je wacht, hoe meer hij ervan gaat schrikken dat je hiermee rond hebt gelopen, als je man is zoals je beschrijft. Beter nu dan over een half jaar of een jaar, of hoe lang dit ook gaat duren, toch. Ondertussen loop je er in je eentje mee.

Ja het is zo zonde, het beheerst je leven

Ja precies dat Samarinde. Hij maakt er een spel van, en je verliest dat altijd, want hij is geen obsessie van jou. Jij probeert juist hem te ontwijken? Het is dus altijd een ongelijke strijd (en ik denk dat zo een soort figuur daar dus op kickt).
Het is voor mensen die niet geobsedeerd zijn op die manier echt ongelooflijk om te snappen hoe ver het gaat.
Wat voor capriolen iemand uit moet halen om jou op die plekken te treffen. Als ik uit ongemak ging controleren of hij in de straat stond zag ik hem nooit, maar ging ik dan echt uit, dan zag ik hem weglopen, hij zorgde dan wel dat ik hem zag.
Dat was wel zo onwerkelijk..
Als ik dit zo schrijf snap ik heel goed waar Murmurrs gedachte, het zijn geen vampiers hoor, vandaan komt.
Ik geloof helemaal niet in bovennatuurlijke zaken. Maar die obsessie of drive is echt zo gek.

Mariagalatea schreef: ↑

09-03-2020 23:36

Samarinde, ik vind jouw verhaal eigenlijk nog erger. Ik heb daar nooit over nagedacht voor jouw bericht, maar ik had tenminste nog die brieven..

Ik denk dat je het toch je man beter kan vertellen. Hoe langer je wacht, hoe meer hij ervan gaat schrikken dat je hiermee rond hebt gelopen, als je man is zoals je beschrijft. Beter nu dan over een half jaar of een jaar, of hoe lang dit ook gaat duren, toch. Ondertussen loop je er in je eentje mee.

Ja, klopt. Wat jij ook al schreef: een verhaal als dit vertel je niet zo snel, omdat... duizend redenen. Maar de belangrijkste reden is dat het bijna niet uit te leggen is. Het raffinement, de twijfel, het ongeloof, en dat zorgt er ook weer voor dat het zo lang doorgaat, want heel vaak maak ik mezelf wijs dat het allemaal wel meevalt. Zodra het een paar dagen rustig is (en ik hem niet zie), denk ik tóch weer tegen beter weten in dat ik misschien toch overdrijf, of in elk geval een déél verzin, me dingen inbeeld, het erger maak enzovoort. Omdat ik het nog steeds niet echt kan geloven. En als ik het zélf zo moeilijk kan geloven, is het bijna onmogelijk om een ander te overtuigen.

Maar dan herlees ik mijn eigen dagboek-document, en dan zakt de moed me in de schoenen. Het is zó veel. Zó bizar. En dan kan ik het niet meer ontkennen, want alles staat zwart op wit. Inmiddels kan ik niet meer door mijn eigen buurt lopen, of door het park, zonder om de haverklap te denken: o ja, dáár stond hij toen... en toen wachtte hij me dáár op, naast die winkel... en dát is de plek waar hij uit de struiken kwam... en híer zag ik hem die steeg inschieten... en hier fietste hij ineens recht op me af en keek hij me doordringend aan zonder me te herkennen, zogenaamd... en daar... en aan de overkant... Echt, het is absurd veel.

Mariagalatea schreef: ↑

09-03-2020 23:50

Wat voor capriolen iemand uit moet halen om jou op die plekken te treffen. Als ik uit ongemak ging controleren of hij in de straat stond zag ik hem nooit, maar ging ik dan echt uit, dan zag ik hem weglopen, hij zorgde dan wel dat ik hem zag.
Dat was wel zo onwerkelijk..

Exact! Dit! Hoe kan het, hè? Ik ben op een onbewust niveau bijna altijd wel op mijn hoede, of voorbereid op een confrontatie, maar het gebeurt áltijd onverwachts. In die zin verbaast het me eigenlijk hoe wéinig ik blijkbaar op mijn hoede ben, en hoe vaak ik kennelijk toch een beetje gedachteloos voor me uit staar. En dán zie ik hem. En ja, ik heb precies dezelfde ervaring: hij wíl dat ik hem zie. Het is niet stiekem. De bedoeling is dat hij door mij wordt waargenomen. Dáár gaat het om: gezien worden. (Gaat het erom dat ik bang ben? Dat weet ik niet. Ik snap niet zo goed wat de inzet is. Weet jij dat?)

En dat Samarinde, is het geniepige. Jij word wantrouwig en paranoia. Dat is volkomen terecht, maar toch. En zo zien mensen die dit niet kennen dus ook: jouw paranoia. Dat ook echt die gek in elke struik kan opduiken, wat ie natuurlijk niet doet of kan, klinkt als jouw gekte en niet die van "de man in de bosjes".

En zo werkt gashlighten dus.

Vertel het je man, tenzij die gek geen slachtoffer kan vinden dat hij interessanter vind dan jou, naast vrouwen zwanger maken en mensen bedriegen, blijf jij het, maar heb je in ieder geval steun.

.

Rozentuin234 schreef: ↑

10-03-2020 00:04

Mensen op dit forum. Ik ben heel bang voor het virus. Toch word ik hier belachelijk gemaakt. Ik vind het belachelijk! Dan krijg ik gewoon narcisten over mij heen. Dat pestgedrag!

Mens doe normaal en laat het los.

Nee, dat weet ik nog steeds niet.
Het moet inderdaad wel uit een soort leegte komen, daar kan je zeker van zijn.
Maar wil hij dat jij hem ziet?
Dat je bang bent?
Dat je weet dat hij de macht heeft?

Ik dacht bij de mijne vooral dat hij gewoon niet genegeerd wilde worden. Maar als ik het vroeg aan de politie, zeiden ze dat hij echt mijn aandacht wilde.
Ik heb zelfs van een agent gehoord die een brief las, zou je niet eens met hem praten?
Natuurlijk, na twee jaar negeren op jullie eigen advies en gebleken is dat dat niet helpt ga ik nu even het gesprek met hem aan, ok?

Ik denk dat het niet uitmaakt wie je bent, de gestoorde heeft z'n zinnen op jou gezet. Tot er een beter object komt (of je doet precies wat hij niet verwacht, dus die klap in zijn gezicht, maar dat kan ook helemaal fout aflopen natuurlijk) ga je er maar van uit dat jij de lul bent.
Leuker kan ik het niet maken.

Vertel het je omgeving maar wel, dus.

samarinde schreef: ↑

09-03-2020 23:54

Ja, klopt. Wat jij ook al schreef: een verhaal als dit vertel je niet zo snel, omdat... duizend redenen. Maar de belangrijkste reden is dat het bijna niet uit te leggen is. Het raffinement, de twijfel, het ongeloof, en dat zorgt er ook weer voor dat het zo lang doorgaat, want heel vaak maak ik mezelf wijs dat het allemaal wel meevalt. Zodra het een paar dagen rustig is (en ik hem niet zie), denk ik tóch weer tegen beter weten in dat ik misschien toch overdrijf, of in elk geval een déél verzin, me dingen inbeeld, het erger maak enzovoort. Omdat ik het nog steeds niet echt kan geloven. En als ik het zélf zo moeilijk kan geloven, is het bijna onmogelijk om een ander te overtuigen.

Maar dan herlees ik mijn eigen dagboek-document, en dan zakt de moed me in de schoenen. Het is zó veel. Zó bizar. En dan kan ik het niet meer ontkennen, want alles staat zwart op wit. Inmiddels kan ik niet meer door mijn eigen buurt lopen, of door het park, zonder om de haverklap te denken: o ja, dáár stond hij toen... en toen wachtte hij me dáár op, naast die winkel... en dát is de plek waar hij uit de struiken kwam... en híer zag ik hem die steeg inschieten... en hier fietste hij ineens recht op me af en keek hij me doordringend aan zonder me te herkennen, zogenaamd... en daar... en aan de overkant... Echt, het is absurd veel.

Dit herken ik echt helemaal.

Mariagalatea schreef: ↑

10-03-2020 00:02

En dat Samarinde, is het geniepige. Jij word wantrouwig en paranoia. Dat is volkomen terecht, maar toch. En zo zien mensen die dit niet kennen dus ook: jouw paranoia. Dat ook echt die gek in elke struik kan opduiken, wat ie natuurlijk niet doet of kan, klinkt als jouw gekte en niet die van "de man in de bosjes".

En zo werkt gashlighten dus.

Haha, ja! Dit is inderdaad wel een goede omschrijving. Ik zie mezelf eigenlijk niet serieus aan mijn man of een vriendin vertellen dat er af en toe een man uit de bosjes springt die het blijkbaar op mij gemunt heeft, om de een of andere reden, want hoe breng ik dat enigszins geloofwaardig? Ze liggen in een deuk, denk ik. Dat is trouwens ook vaak mijn eigen reactie, als het me net is overkomen: 'What the Hell...?!' Ik ben elke keer weer stomverbaasd over de schaamteloosheid, het totale gebrek aan decorum, en vooral ook: zijn minachting voor mij, want als hij mij ook maar enigszins serieus zou nemen, deed hij dit toch niet? Ik zíe toch wat hij doet?! Hij kan mij toch nóóit meer onder ogen komen na zo'n gestoorde actie? Nou... hij zit er niet mee.

En het andere punt met gaslighten is dat híj ook niet het type lijkt om zoiets krankzinnigs te doen. Nou ja: wie wel? Maar ik kan hem bij wijze van spreken al hóren zeggen: "Hoe bedoel je, in de bosjes? Ik? En dat gebeurde dus op klaarlichte dag, volgens jou? Maar eh... wat dééd ik daar dan precies, en waarom heb je me dan niet even aangesproken..?" Nou, probeer je daar nog maar eens uit te lullen. Haha. Het is zo verrekte gestoord, en zo sluw: hij wéét dat ik geen poot heb om op te staan. Mensen zullen denken dat ik gek ben, aandacht nodig heb, of (die kans lijkt me het grootst) dat ik geobsedeerd ben door hém. Dat gaat hij zéker zeggen. (Als hij het niet allang zegt. Deze man is zo kwaadaardig dat hij waarschijnlijk alles al in stelling heeft gebracht voor het moment waarop ik eventueel ga praten.)

Mariagalatea schreef: ↑

10-03-2020 00:13

Nee, dat weet ik nog steeds niet.
Het moet inderdaad wel uit een soort leegte komen, daar kan je zeker van zijn.
Maar wil hij dat jij hem ziet?
Dat je bang bent?
Dat je weet dat hij de macht heeft?

Ik dacht bij de mijne vooral dat hij gewoon niet genegeerd wilde worden. Maar als ik het vroeg aan de politie, zeiden ze dat hij echt mijn aandacht wilde.
Ik heb zelfs van een agent gehoord die een brief las, zou je niet eens met hem praten?
Natuurlijk, na twee jaar negeren op jullie eigen advies en gebleken is dat dat niet helpt ga ik nu even het gesprek met hem aan, ok?

Ik denk dat het niet uitmaakt wie je bent, de gestoorde heeft z'n zinnen op jou gezet. Tot er een beter object komt (of je doet precies wat hij niet verwacht, dus die klap in zijn gezicht, maar dat kan ook helemaal fout aflopen natuurlijk) ga je er maar van uit dat jij de lul bent.
Leuker kan ik het niet maken.

Vertel het je omgeving maar wel, dus.

Ja, hij wil dat ik hem zie. Eenrichtingsverkeer. Het gaat er niet om dat hij míj ziet, met andere woorden: ik ben nooit bang dat hij me stiekem staat te begluren uit een soort 'verliefdheid', want met verliefdheid heeft het niks te maken. Het is macht, controle, en het voelt ook als een straf. Ik moet gestraft worden omdat... eh... nou ja, vul maar iets in. Het zou kunnen dat hij me bang wil maken. Ik ben niet echt bang, ik voel me vooral beklemd. Hij dringt zich aan me op. Hij wil laten weten: ik ben er altijd, ook als ik er niet ben. Iets anders is dat hij doelbewust onvoorspelbaar is. Ik heb hem nog nóóit twee keer op een en dezelfde plek gezien. Hij wisselt van locatie en van strategie.

Ik ben eigenlijk alleen bang als ik hem langere tijd níet zie. Dat is heel dubbel, maar die stilte betekent iets. Zo goed 'ken' ik hem inmiddels wel. Stilte is nooit goed. Dan ga ik me zorgen maken over wat er nú dan gaat gebeuren. De achtervolgingen zijn inmiddels 'vertrouwd', daar ben ik aan gewend, maar de echte dreiging wordt voelbaar als hij een tijdje onzichtbaar is. Dat is de kracht van gaslighting, hè? Alles is suggestie, invulling, raadselachtigheid. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat hij die stiltes ook op die manier inzet: om te dreigen en te intimideren. En ja, ook dáár ben ik inmiddels aan gewend.

Wat de politie tegen jou heeft gezegd, is echt idioot. Het klinkt zo gemakzuchtig allemaal. Niet dat ik weet welk advies wél goed is, maar ik denk dat veel stalkers die politie-bemoeienis (die uiteindelijk tot niets leidt) alleen maar beschouwen als extra aandacht. Stalkers staan boven de wet, hè? Ze lachen om agenten. Ik doe wat jij eerst ook deed: negeren, negeren, negeren. En inderdaad hopen dat hij zijn pijlen op iets of iemand anders richt.

Maar de belangrijkste reden is dat het bijna niet uit te leggen is. Het raffinement, de twijfel, het ongeloof, en dat zorgt er ook weer voor dat het zo lang doorgaat, want heel vaak maak ik mezelf wijs dat het allemaal wel meevalt. Zodra het een paar dagen rustig is (en ik hem niet zie), denk ik tóch weer tegen beter weten in dat ik misschien toch overdrijf, of in elk geval een déél verzin, me dingen inbeeld, het erger maak enzovoort. Omdat ik het nog steeds niet echt kan geloven. En als ik het zélf zo moeilijk kan geloven, is het bijna onmogelijk om een ander te overtuigen.

Maar dan herlees ik mijn eigen dagboek-document, en dan zakt de moed me in de schoenen. Het is zó veel.

Zo herkenbaar.

Schiet me nog een bizar verhaal te binnen. Andere vriendin. Leuke meid eigen huisje goede baan en die kreeg verkering met een man waar ze eerst niet zoveel voor voelde behalve vriendschap...tot hij wel zo goed bij haar en haar toekomst idealen bleek te passen.... En dat is de beren val. De tactiek. Ze ontwikkelde gevoelens voor hem nou prima ik vond het beetje rare combi maar kon er de vinger niet op leggen. Mijn relatie ging uit en ik logeerde paar dagen bij haar en als zij naar haar werk ging begon die vent giga negatief over haar te doen. Kil en berekenend en volgens hem was mijn vriendin niet wie ik dacht dat ze was. Hij vond haar emotioneel en gestoord en binnen een half jaar zou ie weg zijn. Mijn bek viel open. En ik had m door. Hij probeerde haar af te zonderen. En met succes want ondanks 10 jaar vriendschap geloofde ze me niet. Hij was een engel als ze thuis kwam. Hoe durfde ik zulke gekke dingen te beweren. Gunde ik haar dr geluk niet? Dus maar verder mijn bek gehouden en na een half jaar haar verbaasde Ben ik nou gek of klopt dit niet - verhalen heb ik haar een link over gaslightning gestuurd. Maar pas nadat ze zo labiel en suïcidaal deed dat ik haar echt nog 0 terugkende en het ook beu was dat ze me weer snikkend belde als ie weer wat had gedaan (straffen door ineens geen affectie te tonen het hele riedeltje negeren en haar dan het idee geven dat hij wel liefde wilde geven maar zij maakte dat onmogelijk met haar gedrag)

Eigenlijk word je een worst voorgehouden die zo dicht bij hangt dat je die 2 stappen er wel voor over hebt om hem te pakken. En dan doet ie weer een stap achteruit en weer...tot je er zoveel in hebt geïnvesteerd en zo bent afgedwaald van de realiteit zin dat je een soort Stockholm syndroom ontwikkelt. Na een jaar maakte ze het eindelijk uit.

Ik zoek die vent nog weleens op op Instagram en hij is het slachtoffer hij heeft een gebroken hart. Dat hij met zijn auto op haar in is gereden daarover zwijgt ie. Hoe hij haar verrot scheld dat vermeld ie er niet bij. Nee sippe selfies en domme tegeltjes quotes over hoe iemand liefde niet waard bleek echt die gast is niet goed. 4 maanden is ie bezig geweest om als een stampvoetend kind haar terug te krijgen echt bizar want tegen mij vertelde ie na 4 maanden verkering al ijskoud dat ie dus geen kloot om haar gaf en het binnenkort zelf uit ging maken. Even dacht ik zelf dat ik gek was geworden. Maar nee omdat ik niet verliefd was werkte dat truukje dus niet. Dus werd ik een vijand die hij moest opruimen.

Het bizarre is dat ze alles van de zijlijn heeft meegemaakt met mijn inmiddels ex ... En me regelmatig voor gek verklaarde maar als ik dan aangaf dat haar nu precies hetzelfde gebeurde dan ging ze m verdedigen tot op het bot nee dat zag ik echt verkeerd nee hij was echt wel lief en nee hij bedoelde het allemaal niet zo. Jaja.

Eggo schreef: ↑

10-03-2020 02:47

Het bizarre is dat ze alles van de zijlijn heeft meegemaakt met mijn inmiddels ex ... En me regelmatig voor gek verklaarde maar als ik dan aangaf dat haar nu precies hetzelfde gebeurde dan ging ze m verdedigen tot op het bot nee dat zag ik echt verkeerd nee hij was echt wel lief en nee hij bedoelde het allemaal niet zo. Jaja.

Jouw vriendin is het perfecte voorbeeld van iemand die vooraf zou zeggen "dat overkomt mij nooit" en er dan toch ook zelf zo in die val loopt. Ze zijn zo geslepen.

Iemamd schreef hier dat zo een manipulatieve, gaslightende partner ook gevoelens en emoties hebben. Ja, maar enkel naar zichzelf toe. Alles draait om hun behoeftes, hun pijn, hun zieligheid. Er is 0 compassie en begrip voor jouw gevoelens eni emoties en 0 ruimte voor jouw behoeftes. Tenzij dat hem misschien een keer goed uitkomt. Zoals iemand anders al schreef is begrip en compassie hebben met je zieke ex hartstikke mooi, maar ook gevaarlijk omdat je er dan niet los van komt. Iemand die niet hetzelfde kan voelen voor jou, hoe treurig ook voor die persoon, moet je ver vandaan blijven want het enige wat ze voor jou voelen is haat, wraakzucht en een diepe minachting die alleen maar groter wordt, hoe langer je in zijn nabijheid blijft.

Mariagalatea schreef: ↑

09-03-2020 22:33

Ja, daar heb ik ook over nagedacht. Ik begrijp ook wel dat zulk gedrag vaak voortkomt uit angst of onmacht. Dat vond ik eerst ook wel erg.

Cliché misschien, maar bij mij ging de knop om toen ik dacht, zou hij andersom zo ook wel eens over mij gedacht hebben? Dat ik emoties heb en gevoel en dat dat niet het speelgoed is van ene mafketel zoals hij? En ik weet wel zeer zeker van niet.

Ik vind dat het goed is om met mensen mee te leven, zelfs met mensen die anderen beschadigen, uit onwetendheid of onkunde of whatever. Maar ik trek de grens bik iemand die andersom niet in staat is om dat met anderen te hebben.
Hard gezegd mogen zulke mensen van mij vandaag nog met het grofvuil mee.
Jammer van je gebrek, maar dolle honden schiet je ook af tenslotte.

Hele goede. Teveel begrip en compassie voor een (ex)partner die datzelfde niet bepaald voor jou voelt, integendeel, die jou zelfs diep haat en minacht, is gevaarlijk. Goed dat je daar een grens kunt trekken. Dat is niet makkelijk als je een erg empathisch persoon bent. Ik kan ondanks alles mijn ex niet haten, zou liefst zien dat hij gelukkig wordt of geluk en liefde kan voelen, maar hij weet niet wat dat is en zal het ook nooit snappen. Ik vind dat wel heel erg treurig voor hem, maar ik weet ook dat ik me daar niet meer mee bezig moet houden en dat zijn haat, woede en minachting op een dag mijn dood zouden betekenen als ik gebleven was. Ik vind het ook erg voor zijn toekomstige partners, die hij ook stuk voor stuk kapot zal maken, maar er is niets aan te doen denk ik.

samarinde schreef: ↑

09-03-2020 23:54

Zodra het een paar dagen rustig is (en ik hem niet zie), denk ik tóch weer tegen beter weten in dat ik misschien toch overdrijf, of in elk geval een déél verzin, me dingen inbeeld, het erger maak enzovoort. Omdat ik het nog steeds niet echt kan geloven. En als ik het zélf zo moeilijk kan geloven, is het bijna onmogelijk om een ander te overtuigen.

Maar dan herlees ik mijn eigen dagboek-document, en dan zakt de moed me in de schoenen. Het is zó veel. Zó bizar. En dan kan ik het niet meer ontkennen, want alles staat zwart op wit. Inmiddels kan ik niet meer door mijn eigen buurt lopen, of door het park, zonder om de haverklap te denken: o ja, dáár stond hij toen... en toen wachtte hij me dáár op,

Dat herken ik ook ja. Als hij er dan niet stond ga je je afvragen waar hij dan wel is of opduikt.
Soms is het dan bijna een opluchting om hem te zien, bijvoorbeeld als je daarna een taxi of bus neemt, en hij je niet zomaar achterna kan gaan. Dan heb je een half uur of zo waarin hij echt niet weet waar je bent.
Maar het gaat je leven beheersen. Dat is ook wat zo een persoon wil denk ik. Je zit nergens meer echt lekker. Want of je nou op familiebezoek gaat of naar een pretpark of wat dan ook, het is een kwestie van tijd eer hij er weer staat. Als hij er niet al staat zonder dat je hem ziet dan.
En je weet niet wat hij gaat doen hé. Als iemand zoveel moeite doet, wat gaat hij dan nog meer doen?
Want het kan in je eigen optiek nooit bevredigend zijn om uren te posten en dat soort onzin, alleen om iemand van zijn stuk te brengen. Je gaat dus ook nog eens zitten wachten op een "climax".
En ja, hij besmet heel je omgeving op die manier. Voor andere mensen is het gewoon een straat. Voor jou word het de straat waar hij een keer je arm vastpakt, en op die hoek schold je hem verrot (toen nam een goedbedoelde voorbijganger het ook nog op voor die arme nette meneer..ik ging immers zomaar schelden..) en daar stond ie voor een etalage naar schoenen te kijken..

En het is onvermijdelijk dat je dat doet.

En qua onbegrip van omgeving: hoe vaak ik niet hoorde:

"Nou ja, zolang hij niks DOET.."
"Hij staat er niet hoor, dus nu is er niks aan de hand. "
"Hij moet jou wel heel leuk vinden" : dit was idioot genoeg ook een agent.. Als ik dit type geloof ik het zelf amper.
"Wat heb jij dan gedaan dat hij jou zo moet hebben".


Nou niks dus! Of je moet een oude man aanbieden om voor hem ook koffie te halen omdat de trein vertraging heeft uitlokking noemen.

Ik begrijp veel later dat hij waarschijnlijk al op zoek was naar iemand als ik. Als ik hem met een groepje vrienden was gaan uitlachen elke keer was ie zo vertrokken denk ik.
Maar dat deed ik in het begin niet, en ik werd steeds banger. Als ik dat later had gedaan had ie het alleen maar leuk gevonden en een triomf denk ik: "Kijk eens wat zij voor vooropgezette actie bedenkt om MIJ weg te krijgen". Door zo een actie kijkt een echte berekenend gek heus wel heen.
Het is alleen maar extra aandacht dan.

Ik heb het al vaker gezegd Saraminde, vertel het je man of in ieder geval iemand die je vertrouwt. Dit kan echt jaren doorgaan en hoe langer je wacht, hoe vreemder het verhaal word. Het is nu al moeilijk te geloven voor mensen die dit niet kennen, dus wacht daar niet mee.

En laat dat dagboekdocument ook lezen.