Relaties
alle pijlers
Constant irritaties
maandag 27 april 2020 om 21:43
Hi allemaal,
Graag zou ik wat advies willen krijgen over het volgende.
Ik ben inmiddels 2,5 jaar samen met mijn vrienr waarmee ik ook samenwoon. Wij hebben een hele rumoerige tijd achter de rug en het lijkt nu er rust is dat ik dingen in een ander licht begin te zien.
Ik stoor mij enorm aan zijn karakter wat steeds erger lijkt te worden. Wat voorbeelden. Als hij vind dat iets zo moet gebeuren, dan moet het ook. Hij wilt constant het laatste woord hebben en praat veel in de bezitterige vorm (mijn huis, mijn tv etc). Daarnaast benadrukt hij graag wat hij allemaal doet en vind hij - zonder dat zo te zeggen - dat dat het belangrijkste is.
In deze corona periode zit hij thuis gezien zijn werk niet vanuit huis of met voldoende afstand gedaan kan worden. Ik werk daarintegen gewoon nog 40 uur (soms meer). Als hij een dag thuis is stofzuigt hij vanwege de honden maar verder zit hij de hele dag op de playstation, telefoon of een uurtje sporten. Ik merk dat het bij mij irritatie oproept zeker nu ik hem heb aangegeven enorm moe te zijn door de drukte en hectiek op mijn werk waar geen begrip voor voelt te zijn.
Daarnaast valt het mij steeds meer op dat hij dingen op zijn manier wilt doen en er geen andere weg/optie mogelijk is. Ik wil graag een kast om hangkleding op te hangen maar dit wordt al weken vooruit geschoven. Elk idee wat ik aandraag wordt afgeschoten en daarna is het, we kijken wel even. Zo ook nu met een project in de tuin die aangepakt moet worden.
Ik vraag me af dat als we nu al of zulke dingen het niet eens kunnen worden, hoe moet dat dan met een gezamenlijk koophuis, kinderen etc.
Verder stoor ik me enorm aan dat hij geen stop kent. Als hij iets wilt zeggen wat hem stoort moet hij dat 10 keer achter elkaar herhalen en als ik vraag of hij wilt stoppen of even naar de slaapkamer ga, blijft hij doorgaan, waar ik dan ook heen ga.
Het erover praten heb ik meerdere keren geprobeerd maar hij vind dat het niet aan hem ligt. Ik weet gewoon niet meer hoe ik hem kan uitleggen wat ik bedoel.
Hopelijk kan iemand een advies geven. Natuurlijk is de corona periode een gekke periode maar het is niet dat we 24/7 bij elkawr zijn, alleen de avonden maar dit zijn we altijd.
Graag zou ik wat advies willen krijgen over het volgende.
Ik ben inmiddels 2,5 jaar samen met mijn vrienr waarmee ik ook samenwoon. Wij hebben een hele rumoerige tijd achter de rug en het lijkt nu er rust is dat ik dingen in een ander licht begin te zien.
Ik stoor mij enorm aan zijn karakter wat steeds erger lijkt te worden. Wat voorbeelden. Als hij vind dat iets zo moet gebeuren, dan moet het ook. Hij wilt constant het laatste woord hebben en praat veel in de bezitterige vorm (mijn huis, mijn tv etc). Daarnaast benadrukt hij graag wat hij allemaal doet en vind hij - zonder dat zo te zeggen - dat dat het belangrijkste is.
In deze corona periode zit hij thuis gezien zijn werk niet vanuit huis of met voldoende afstand gedaan kan worden. Ik werk daarintegen gewoon nog 40 uur (soms meer). Als hij een dag thuis is stofzuigt hij vanwege de honden maar verder zit hij de hele dag op de playstation, telefoon of een uurtje sporten. Ik merk dat het bij mij irritatie oproept zeker nu ik hem heb aangegeven enorm moe te zijn door de drukte en hectiek op mijn werk waar geen begrip voor voelt te zijn.
Daarnaast valt het mij steeds meer op dat hij dingen op zijn manier wilt doen en er geen andere weg/optie mogelijk is. Ik wil graag een kast om hangkleding op te hangen maar dit wordt al weken vooruit geschoven. Elk idee wat ik aandraag wordt afgeschoten en daarna is het, we kijken wel even. Zo ook nu met een project in de tuin die aangepakt moet worden.
Ik vraag me af dat als we nu al of zulke dingen het niet eens kunnen worden, hoe moet dat dan met een gezamenlijk koophuis, kinderen etc.
Verder stoor ik me enorm aan dat hij geen stop kent. Als hij iets wilt zeggen wat hem stoort moet hij dat 10 keer achter elkaar herhalen en als ik vraag of hij wilt stoppen of even naar de slaapkamer ga, blijft hij doorgaan, waar ik dan ook heen ga.
Het erover praten heb ik meerdere keren geprobeerd maar hij vind dat het niet aan hem ligt. Ik weet gewoon niet meer hoe ik hem kan uitleggen wat ik bedoel.
Hopelijk kan iemand een advies geven. Natuurlijk is de corona periode een gekke periode maar het is niet dat we 24/7 bij elkawr zijn, alleen de avonden maar dit zijn we altijd.
maandag 27 april 2020 om 22:12
maandag 27 april 2020 om 22:13
Maar wil jij een toekomst met hem? Als er geen gesprek te voeren valt zonder ruzie...
Echte problemen gaan nog komen naarmate jullie langer bij elkaar zijn.
maandag 27 april 2020 om 22:14
Oh hé, dit fenomeen werd recent nog besproken op het forum: sunk costs..evy-23 schreef: ↑27-04-2020 21:58Ik denk omdat we al zoveel hebben doorstaan dat ik het niet wil opgeven. Ik kom uit een lange relatie van 8,5 jaar die 180 graden anders was en dat ik hoopte dat dit anders zou zijn.
Het is deels denk ook wel angst om los te laten terwijl ik had gehoopt dat nu alles eindelijk op de rails zou zijn .
leeg
maandag 27 april 2020 om 22:16
Omdat mensen zich vaak in het begin van een relatie op hun best laten zien. Wat je nu ziet is de echte persoon. En dat is geen leuke.
maandag 27 april 2020 om 22:20
Ik denk dat wederzijds respect hier niet speelt.
Het lijkt op kinderlijk gedrag wat je omschrijft.
'kijk eens wat ik heb, mijn lolly is groter dan die van jou'...
Het steeds moeten strijden is zo vermoeiend. Ik had dat als kind met mijn nichtje. Alles wat ik deed deed zij ook. En dat van haar was dan beter. Ik kocht op mn 17e een seat, was helemaal trots.
Zij kocht daarna de nieuwere variant.
Op dit moment zijn mijn partner en ik druk met een gigantisch project wat al loopt sinds 1februari. Elke dag aan de gang ermee.
Ik kan soms ook bazig zijn omdat ik denk dat mijn manier de beste is en zijn manier niet klopt.
Maar heel eerlijk, als ik zie wat die man voor me doet... Niet normaal. Daar moet ik echt heel erg dankbaar voor zijn want zo vind je ze niet vaak. Ik geef zeer regelmatig aan hoe dankbaar ik ben en ik denk er ook aan om de romantiek te behouden en niet alleen te zeggen hoe dankbaar ik ben. Lekker eten koken, gezellig avondje samen, etc.
Als ik iets voor iemand moet doen zonder dat daar enige blijk van waardering tegenover zou staan zou ik er heel gauw klaar mee zijn.
Dit is dus ook wat jij nu voelt. Er is geen gelijkwaardige relatie, dus ga je je respect voor hem verliezen.
Het lijkt op kinderlijk gedrag wat je omschrijft.
'kijk eens wat ik heb, mijn lolly is groter dan die van jou'...
Het steeds moeten strijden is zo vermoeiend. Ik had dat als kind met mijn nichtje. Alles wat ik deed deed zij ook. En dat van haar was dan beter. Ik kocht op mn 17e een seat, was helemaal trots.
Zij kocht daarna de nieuwere variant.
Op dit moment zijn mijn partner en ik druk met een gigantisch project wat al loopt sinds 1februari. Elke dag aan de gang ermee.
Ik kan soms ook bazig zijn omdat ik denk dat mijn manier de beste is en zijn manier niet klopt.
Maar heel eerlijk, als ik zie wat die man voor me doet... Niet normaal. Daar moet ik echt heel erg dankbaar voor zijn want zo vind je ze niet vaak. Ik geef zeer regelmatig aan hoe dankbaar ik ben en ik denk er ook aan om de romantiek te behouden en niet alleen te zeggen hoe dankbaar ik ben. Lekker eten koken, gezellig avondje samen, etc.
Als ik iets voor iemand moet doen zonder dat daar enige blijk van waardering tegenover zou staan zou ik er heel gauw klaar mee zijn.
Dit is dus ook wat jij nu voelt. Er is geen gelijkwaardige relatie, dus ga je je respect voor hem verliezen.
maandag 27 april 2020 om 22:21
Mijn eerste relatie ben ik ingestapt op mijn 17de. Ik dacht dat dat mijn toekomst was maar door huiselijk geweld heb ik na lange tijd er een punt achter gezet. Met 28 ben ik dezerelatie aangegaan. Een man die totaal anders was en mij de rust kon geven die ik zocht. Ik heb last van dissociatie wat mij op bepaalde vlakken (reizen en alleen zijn) vaak opbreekt en hij vulde dat aan. Ik had het gevoel een maatje gevonden te hebben.
Helaas na een paar maanden samenwonen enorm veel tegenslagen met zijn familie gehad waarin hij van hun een keuze moest maken en dat niet kon. Hij loog tegen hun dat hij mij zag en vertelde mij niet wat zij zeiden. Ik zag dat als een zwaktepunt waaraan we konden werken omdat hij nog nooit eerder een vaste relatie heeft gehad. De band met de familie aan zijn kant is hersteld maar ik merk dat mijn vertrouwen in hem - beloften niet nakomen - niet volledig is hersteld en dat breekt mij nu ook op. Hij zegt wat toe om vervolgens weer weg te wuiven. Compromissen hebben we regelmatig gemaakt maar telkens komt er wat tussen. Ik weet gewoon oprecht niet meer hoe ik het gesprek met hem moet aangaan om te vertellen dat op deze manier mijn leven alleen prettiger lijkt. Constant ruzies doen mijn dissociatie ook niet goed.
Helaas na een paar maanden samenwonen enorm veel tegenslagen met zijn familie gehad waarin hij van hun een keuze moest maken en dat niet kon. Hij loog tegen hun dat hij mij zag en vertelde mij niet wat zij zeiden. Ik zag dat als een zwaktepunt waaraan we konden werken omdat hij nog nooit eerder een vaste relatie heeft gehad. De band met de familie aan zijn kant is hersteld maar ik merk dat mijn vertrouwen in hem - beloften niet nakomen - niet volledig is hersteld en dat breekt mij nu ook op. Hij zegt wat toe om vervolgens weer weg te wuiven. Compromissen hebben we regelmatig gemaakt maar telkens komt er wat tussen. Ik weet gewoon oprecht niet meer hoe ik het gesprek met hem moet aangaan om te vertellen dat op deze manier mijn leven alleen prettiger lijkt. Constant ruzies doen mijn dissociatie ook niet goed.
maandag 27 april 2020 om 22:32
Tuurlijk zijn er voor jou wel dingen veranderd. De corona-tijd is voor iedereen spannend. Daarnaast heb jij het nu op je werk drukker dan normaal en heb je thuis niet zoals anders een man die ook gewoon fulltime werkt, maar één die thuis zit, waardoor jij niet meer het idee hebt dat je samen voor het inkomen zorgt (ook al wordt hij op dit moment kennelijk nog wel doorbetaald, want daar hoor ik je verder niet over). Van de andere kant zit hij ineens thuis zich 'nutteloos' te voelen, en daar kun je aardig in wegzakken kan ik je vertellen. Dan kún je op zich natuurlijk best een kast kopen en een tuinproject aanpakken, maar daar kun je je dan misschien helemaal niet meer toe zetten. En misschien maakt hij zich ook nog zorgen over de financiën? (Kunnen we die kast eigenlijk wel betalen?)
Ik zit nu natuurlijk van alles te interpreteren, maar ik probeer een plaatje te schetsen van wat er zowel in zijn als in jouw hoofd om zou kunnen gaan. De enige oplossing daarvoor is met elkaar praten en zo nodig afspraken maken. Van de andere kant geef je aan dat het eigenlijk al het hele laatste jaar niet meer gezellig is. Dat heeft natuurlijk weinig met corona te maken. Misschien zit het er dus ook gewoon niet (meer) in.
maandag 27 april 2020 om 22:54
Er zijn gelukkig geen geldzorgen of zorgen over baan verlies. Wat ik moeilijk vind is dat hij mij erop aanvalt dat ik een keer geen koffie zet en het dan meteen wordt gedraaid dat hij dat als enige doet. Het steekt mij dat dat op die manier gaat omdat ik heus wel andere dingen doe. Ik val hem niet aan op wat hij wel of niet doet, dat heeft geen zin.Lariba schreef: ↑27-04-2020 22:32Tuurlijk zijn er voor jou wel dingen veranderd. De corona-tijd is voor iedereen spannend. Daarnaast heb jij het nu op je werk drukker dan normaal en heb je thuis niet zoals anders een man die ook gewoon fulltime werkt, maar één die thuis zit, waardoor jij niet meer het idee hebt dat je samen voor het inkomen zorgt (ook al wordt hij op dit moment kennelijk nog wel doorbetaald, want daar hoor ik je verder niet over). Van de andere kant zit hij ineens thuis zich 'nutteloos' te voelen, en daar kun je aardig in wegzakken kan ik je vertellen. Dan kún je op zich natuurlijk best een kast kopen en een tuinproject aanpakken, maar daar kun je je dan misschien helemaal niet meer toe zetten. En misschien maakt hij zich ook nog zorgen over de financiën? (Kunnen we die kast eigenlijk wel betalen?)
Ik zit nu natuurlijk van alles te interpreteren, maar ik probeer een plaatje te schetsen van wat er zowel in zijn als in jouw hoofd om zou kunnen gaan. De enige oplossing daarvoor is met elkaar praten en zo nodig afspraken maken. Van de andere kant geef je aan dat het eigenlijk al het hele laatste jaar niet meer gezellig is. Dat heeft natuurlijk weinig met corona te maken. Misschien zit het er dus ook gewoon niet (meer) in.
Ik zou graag afspraken willen maken maar ik weet niet goed wat voor.
maandag 27 april 2020 om 22:54
Ja, na zo’n ex is iedereen een held.evy-23 schreef: ↑27-04-2020 22:21Mijn eerste relatie ben ik ingestapt op mijn 17de. Ik dacht dat dat mijn toekomst was maar door huiselijk geweld heb ik na lange tijd er een punt achter gezet. Met 28 ben ik dezerelatie aangegaan. Een man die totaal anders was en mij de rust kon geven die ik zocht. Ik heb last van dissociatie wat mij op bepaalde vlakken (reizen en alleen zijn) vaak opbreekt en hij vulde dat aan. Ik had het gevoel een maatje gevonden te hebben.
Helaas na een paar maanden samenwonen enorm veel tegenslagen met zijn familie gehad waarin hij van hun een keuze moest maken en dat niet kon. Hij loog tegen hun dat hij mij zag en vertelde mij niet wat zij zeiden. Ik zag dat als een zwaktepunt waaraan we konden werken omdat hij nog nooit eerder een vaste relatie heeft gehad. De band met de familie aan zijn kant is hersteld maar ik merk dat mijn vertrouwen in hem - beloften niet nakomen - niet volledig is hersteld en dat breekt mij nu ook op. Hij zegt wat toe om vervolgens weer weg te wuiven. Compromissen hebben we regelmatig gemaakt maar telkens komt er wat tussen. Ik weet gewoon oprecht niet meer hoe ik het gesprek met hem moet aangaan om te vertellen dat op deze manier mijn leven alleen prettiger lijkt. Constant ruzies doen mijn dissociatie ook niet goed.
maandag 27 april 2020 om 23:42
Er wordt vaak heel makkelijk geroepen je kan het uitmaken hoor. En tuurlijk dat zal ze ook wel weten. Maar zo'n stap is vaak niet zo eenvoudig als dat het geroepen wordt. Mensen die getrouwd zijn en/of kinderen hebben denken misschien je bent nog 'vrij' en kan makkelijk gaan en staan waar je wil. Maar ook dan kan het nog lastig zijn die stap te zetten, dat begrijp ik heel goed.
Maar het is belangrijk te kijken of deze persoon iets toevoegt aan jouw leven. Of het jullie beide levens fijner maakt. Zo te horen is dat nu al niet meer het geval. Dan is het goed om na te denken hoe je je toekomst dan ziet met of zonder deze man. Het kan nu misschien beangstigend lijken om voor jezelf te kiezen maar vaak blijkt al snel dat het een opluchting is en dat je achteraf denkt maar goed dat ik deze keus gemaakt heb.
Maar het is belangrijk te kijken of deze persoon iets toevoegt aan jouw leven. Of het jullie beide levens fijner maakt. Zo te horen is dat nu al niet meer het geval. Dan is het goed om na te denken hoe je je toekomst dan ziet met of zonder deze man. Het kan nu misschien beangstigend lijken om voor jezelf te kiezen maar vaak blijkt al snel dat het een opluchting is en dat je achteraf denkt maar goed dat ik deze keus gemaakt heb.
maandag 27 april 2020 om 23:51
Dan wordt het tijd om eens goed te gaan praten. Misschien is het niet verstandig om binnen te zitten maar op een neutralere plek. Waarom ga je niet samen wandelen in het bos, even er tussen uit. En dat je dan probeert een normale gesprek te voeren. Als dat al niet zou lukken dan vraag ik me wel af of deze relatie nog zin heeft? Ik bedoel bepaald dominant gedrag dat zit er eenmaal in. Dat is heel moeilijk om eruit te krijgen. Want dat gaat erin sluipen. Het is aan jou wat je ermee doet? Maar ik zou zeggen stap voor stap en begin eens met een goed gesprek. De rest komt later wel.
dinsdag 28 april 2020 om 06:38
Je voelt je niet gewaardeerd, maar voor lief genomen, lees ik hier uit. En dan krijg je ook nog kritiek. Als je op een neutrale manier met hem over jullie ergernissen wilt praten, krijg je "Ja, maar jij ...." te horen.
Je gaat je heel vrij en gelukkig voelen als je het uitmaakt.
Je gaat je heel vrij en gelukkig voelen als je het uitmaakt.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
dinsdag 28 april 2020 om 07:08
Dat wordt hier zo vaak zo makkelijk geroepen inderdaad. Alsof sommigen zo hun eigen (geen) relatiefrustratie kwijt kunnenDragonfly01 schreef: ↑27-04-2020 23:42Er wordt vaak heel makkelijk geroepen je kan het uitmaken hoor. En tuurlijk dat zal ze ook wel weten. Maar zo'n stap is vaak niet zo eenvoudig als dat het geroepen wordt. Mensen die getrouwd zijn en/of kinderen hebben denken misschien je bent nog 'vrij' en kan makkelijk gaan en staan waar je wil. Maar ook dan kan het nog lastig zijn die stap te zetten, dat begrijp ik heel goed.
Maar het is belangrijk te kijken of deze persoon iets toevoegt aan jouw leven. Of het jullie beide levens fijner maakt. Zo te horen is dat nu al niet meer het geval. Dan is het goed om na te denken hoe je je toekomst dan ziet met of zonder deze man. Het kan nu misschien beangstigend lijken om voor jezelf te kiezen maar vaak blijkt al snel dat het een opluchting is en dat je achteraf denkt maar goed dat ik deze keus gemaakt heb.
En misschien is dat hier de beste oplossing. Geen idee
Je weet hier vaak maar een paar procent van hoe het zit. En dan eenzijdig verteld.
dinsdag 28 april 2020 om 07:23
dinsdag 28 april 2020 om 07:31
[quote=evy-23 post_id=31299166 time=1588018863 user_id=191670]
Mijn eerste relatie ben ik ingestapt op mijn 17de. Ik dacht dat dat mijn toekomst was maar door huiselijk geweld heb ik na lange tijd er een punt achter gezet. Met 28 ben ik deze relatie aangegaan. Een man die totaal anders was en mij de rust kon geven die ik zocht. Ik heb last van dissociatie wat mij op bepaalde vlakken (reizen en alleen zijn) vaak opbreekt en hij vulde dat aan. Ik had het gevoel een maatje gevonden te hebben.
Dit lijkt mij geen gezonde basis voor een relatie. Jou rust geven en je problemen met dissociatie oplossen/verzachten is mi geen taak voor een partner. Jij hebt, interpretatie van mijn kant, onverwerkte problemen. Die probeer je, zo lijkt het, op te lossen via een andere relatie. Het werkt vervolgens niet, integendeel het lijkt je problemen te verergeren. Ik zou eens met iemand gaan praten om alles op een rijtje te zetten. En daarna eens nadenken wat je van een relatie verwacht en of deze relatie daaraan voldoet.
Mijn idee over de relatie zelf: dit gaat alleen maar erger worden. Zeker als je een huis samen gaat kopen of als je kinderen zou willen krijgen, dan ben je nog verder van huis. Ik gok zomaar dat je partner zelf de nodige overwerkte problemen heeft en jou ook "gebruikt" als oplossing voor deze problemen. Al met al vind ik het nogal ongezond klinken voor jullie beide. Maar dit is natuurlijk compleet invulling van mijn kant.
Mijn eerste relatie ben ik ingestapt op mijn 17de. Ik dacht dat dat mijn toekomst was maar door huiselijk geweld heb ik na lange tijd er een punt achter gezet. Met 28 ben ik deze relatie aangegaan. Een man die totaal anders was en mij de rust kon geven die ik zocht. Ik heb last van dissociatie wat mij op bepaalde vlakken (reizen en alleen zijn) vaak opbreekt en hij vulde dat aan. Ik had het gevoel een maatje gevonden te hebben.
Dit lijkt mij geen gezonde basis voor een relatie. Jou rust geven en je problemen met dissociatie oplossen/verzachten is mi geen taak voor een partner. Jij hebt, interpretatie van mijn kant, onverwerkte problemen. Die probeer je, zo lijkt het, op te lossen via een andere relatie. Het werkt vervolgens niet, integendeel het lijkt je problemen te verergeren. Ik zou eens met iemand gaan praten om alles op een rijtje te zetten. En daarna eens nadenken wat je van een relatie verwacht en of deze relatie daaraan voldoet.
Mijn idee over de relatie zelf: dit gaat alleen maar erger worden. Zeker als je een huis samen gaat kopen of als je kinderen zou willen krijgen, dan ben je nog verder van huis. Ik gok zomaar dat je partner zelf de nodige overwerkte problemen heeft en jou ook "gebruikt" als oplossing voor deze problemen. Al met al vind ik het nogal ongezond klinken voor jullie beide. Maar dit is natuurlijk compleet invulling van mijn kant.
dinsdag 28 april 2020 om 22:46
Bedankt voor jullie reacties met adviezen. Wij hebben vanavond een uitgebreid gesprek gehad en we zullen zien waarheen de weg gaat leiden.
Beide hebben altijd debet aan dit soort situaties alleen vind ik het daardoor moeilijk om goed te zien waar dit door komt. Hopelijk heeft het gesprek geholpen en zal er een positieve draai komen.
Beide hebben altijd debet aan dit soort situaties alleen vind ik het daardoor moeilijk om goed te zien waar dit door komt. Hopelijk heeft het gesprek geholpen en zal er een positieve draai komen.
zondag 24 mei 2020 om 11:53
evy-23 schreef: ↑28-04-2020 22:46Bedankt voor jullie reacties met adviezen. Wij hebben vanavond een uitgebreid gesprek gehad en we zullen zien waarheen de weg gaat leiden.
Beide hebben altijd debet aan dit soort situaties alleen vind ik het daardoor moeilijk om goed te zien waar dit door komt. Hopelijk heeft het gesprek geholpen en zal er een positieve draai komen.
En, hoe is het de afgelopen maand gegaan? Betere communicatie onderling? Wederzijds respect?
Ik denk dat het voor jou al heel goed zou zijn als je hem niet meer als je medicijn nodig zou hebben, dat je zorgt dat je die stabiliteit kunt regelen zonder afhankelijk te zijn van hem. Het klinkt nu namelijk niet gelijkwaardig.
