Relaties
alle pijlers
Vriend heeft minder zin
zondag 3 mei 2020 om 15:23
Ik heb voor dit topic een oud account bovengehaald ivm herkenbaarheid.
Mijn vriend heeft als tiener (dus voor we elkaar leerden kennen) een hersenbloeding gehad. Gelukkig is hij hiervan goed genezen, met slechts beperkte restletsels (hij heeft problemen met fijne motoriek en is sneller vermoeid). Op zich heeft dit weinig impact op onze relatie, we moeten er rekening mee houden als we ergens naartoe gaan (hij heeft veel slaap nodig, we kunnen nergens naartoe gaan die te druk is, hij heeft geen rijbewijs,...), maar verder ondervindt hij weinig last. Enkel in bed gaat het wat moeizamer (hij heeft een lager libido, hij wordt niet zo gemakkelijk opgewonden, we moeten het meer plannen), maar dat ging altijd goed, omdat hij veel compenseerde (veel intimiteit, we praten over veel, we knuffelden vaak, hij nam erectiepillen).
Vijf jaar geleden heeft hij een tweede hersenoperatie ondergaan (om littekenweefsel weg te halen). Op zich is dit goed gegaan (geen nieuwe letsels), maar hij is sindsdien toch vaker vermoeid en hij is wat egoïstischer geworden (is een harder woord dan ik bedoel, maar ik weet geen beter). Hij heeft bv een slechtere relatie met zijn ouders (hij ziet ze vijf keer per jaar, ik zie mijn ouders wekelijks). Hij vindt het dan ook maar normaal dat hij ook maar vijf keer per jaar naar mijn ouders gaat (hij wil zijn energie daar niet aan verspillen). Ik vind dat jammer omdat ik toch een goede relatie heb met mijn ouders en dat voor mij ontspanning is. Voor hem is dat een opgave, terwijl hij daar vroeger nooit problemen mee had. Hij sluit zich meer af, doet vaker dingen alleen (hij kijkt bv niet mee naar mijn tv programma's, maar verwacht wel dat ik hem met dingen help (hij heeft geen rijbewijs, dus ik moet hem overal brengen). Op zich zijn dat maar kleine dingen.
Ik vind het jammer dat hij ook in bed wat egoïstischer geworden is. Zijn libido is nog wat afgenomen. Als hij geen zin heeft, dan heeft hij geen zin. Hij zal nooit meer compenseren met bv een massage of iets enkel voor mij. Als hij zin heeft, dan 'durf' ik geen nee zeggen, omdat ik anders weer enkele weken moeten wachten, waardoor we soms vrijen zonder dat ik echt 'in the mood' ben.
Ik vind dat best jammer, omdat ik soms het gevoel heb dat het toch wel anders zou kunnen. Het ontneemt wat plezier uit de relatie, die verder wel goed is. Ik twijfel niet aan onze relatie, maar ik denk toch dat er meer moet zijn. Erover praten lukt niet echt. Hij zegt dat hij vaker moe is, en dat hij het ook jammer vindt (maar hij doet er vervolgens wel niets aan).
Ik weet niet of er herkenning is? Heeft iemand advies? Bedankt.
Mijn vriend heeft als tiener (dus voor we elkaar leerden kennen) een hersenbloeding gehad. Gelukkig is hij hiervan goed genezen, met slechts beperkte restletsels (hij heeft problemen met fijne motoriek en is sneller vermoeid). Op zich heeft dit weinig impact op onze relatie, we moeten er rekening mee houden als we ergens naartoe gaan (hij heeft veel slaap nodig, we kunnen nergens naartoe gaan die te druk is, hij heeft geen rijbewijs,...), maar verder ondervindt hij weinig last. Enkel in bed gaat het wat moeizamer (hij heeft een lager libido, hij wordt niet zo gemakkelijk opgewonden, we moeten het meer plannen), maar dat ging altijd goed, omdat hij veel compenseerde (veel intimiteit, we praten over veel, we knuffelden vaak, hij nam erectiepillen).
Vijf jaar geleden heeft hij een tweede hersenoperatie ondergaan (om littekenweefsel weg te halen). Op zich is dit goed gegaan (geen nieuwe letsels), maar hij is sindsdien toch vaker vermoeid en hij is wat egoïstischer geworden (is een harder woord dan ik bedoel, maar ik weet geen beter). Hij heeft bv een slechtere relatie met zijn ouders (hij ziet ze vijf keer per jaar, ik zie mijn ouders wekelijks). Hij vindt het dan ook maar normaal dat hij ook maar vijf keer per jaar naar mijn ouders gaat (hij wil zijn energie daar niet aan verspillen). Ik vind dat jammer omdat ik toch een goede relatie heb met mijn ouders en dat voor mij ontspanning is. Voor hem is dat een opgave, terwijl hij daar vroeger nooit problemen mee had. Hij sluit zich meer af, doet vaker dingen alleen (hij kijkt bv niet mee naar mijn tv programma's, maar verwacht wel dat ik hem met dingen help (hij heeft geen rijbewijs, dus ik moet hem overal brengen). Op zich zijn dat maar kleine dingen.
Ik vind het jammer dat hij ook in bed wat egoïstischer geworden is. Zijn libido is nog wat afgenomen. Als hij geen zin heeft, dan heeft hij geen zin. Hij zal nooit meer compenseren met bv een massage of iets enkel voor mij. Als hij zin heeft, dan 'durf' ik geen nee zeggen, omdat ik anders weer enkele weken moeten wachten, waardoor we soms vrijen zonder dat ik echt 'in the mood' ben.
Ik vind dat best jammer, omdat ik soms het gevoel heb dat het toch wel anders zou kunnen. Het ontneemt wat plezier uit de relatie, die verder wel goed is. Ik twijfel niet aan onze relatie, maar ik denk toch dat er meer moet zijn. Erover praten lukt niet echt. Hij zegt dat hij vaker moe is, en dat hij het ook jammer vindt (maar hij doet er vervolgens wel niets aan).
Ik weet niet of er herkenning is? Heeft iemand advies? Bedankt.
zondag 3 mei 2020 om 16:38
Nou, dat zie ik toch anders. Ja, hij gedraagt zich egoïstisch, maar de hersenbeschadiging kan wel degelijk een "excuus" zijn (hoewel "oorzaak" mij een beter woord lijkt). Misschien kán hij door zijn niet-aangeboren hersenletsel echt niet anders dan hoe hij nu doet. Dus om te impliceren dat hij dit alles met opzet doet vind ik wel wat ver gaan.
Dat jij wel een hersenbeschadiging hebt maar je niet zo egoïstisch gedraagt, zegt natuurlijk helemaal niks. Elke persoon is anders en elke hersenbeschadiging is anders.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat TO hier maar tevreden mee moet zijn. Het is geven en nemen en als je alleen maar geeft omdat de ander dit niet kan/doet, dan breekt dat wel een keer op natuurlijk.
TO, hebben jullie wel eens begeleiding gehad van professionals ten aanzien van hoe jullie om kunnen gaan met zijn niet-aangeboren hersenletsel? Dat zou je nog eens kunnen proberen samen. In ieder geval succes; het lijkt me een lastige situatie.
Here am I in my little bubble
zondag 3 mei 2020 om 16:40
Dat dus.RainyDays schreef: ↑03-05-2020 16:38Nou, dat zie ik toch anders. Ja, hij gedraagt zich egoïstisch, maar de hersenbeschadiging kan wel degelijk een "excuus" zijn (hoewel "oorzaak" mij een beter woord lijkt). Misschien kán hij door zijn niet-aangeboren hersenletsel echt niet anders dan hoe hij nu doet. Dus om te impliceren dat hij dit alles met opzet doet vind ik wel wat ver gaan.
Dat jij wel een hersenbeschadiging hebt maar je niet zo egoïstisch gedraagt, zegt natuurlijk helemaal niks. Elke persoon is anders en elke hersenbeschadiging is anders.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat TO hier maar tevreden mee moet zijn. Het is geven en nemen en als je alleen maar geeft omdat de ander dit niet kan/doet, dan breekt dat wel een keer op natuurlijk.
TO, hebben jullie wel eens begeleiding gehad van professionals ten aanzien van hoe jullie om kunnen gaan met zijn niet-aangeboren hersenletsel? Dat zou je nog eens kunnen proberen samen. In ieder geval succes; het lijkt me een lastige situatie.
TO, hebben jullie ( ook jij) wel eens psycho-educatie gehad mbt zijn beperkingen? Zou daar eens naar vragen bij een huisarts of behandelaar van je vriend. Als je niet meteen wil uitmaken.
zondag 3 mei 2020 om 16:45
RainyDays schreef: ↑03-05-2020 16:38Nou, dat zie ik toch anders. Ja, hij gedraagt zich egoïstisch, maar de hersenbeschadiging kan wel degelijk een "excuus" zijn (hoewel "oorzaak" mij een beter woord lijkt). Misschien kán hij door zijn niet-aangeboren hersenletsel echt niet anders dan hoe hij nu doet. Dus om te impliceren dat hij dit alles met opzet doet vind ik wel wat ver gaan.
Waar heb ik dat gezegd? Nergens toch! Okay dan leg mij geen woorden in de mond.
zondag 3 mei 2020 om 17:50
Luci_Morgenster schreef: ↑03-05-2020 16:40Dat dus.
TO, hebben jullie ( ook jij) wel eens psycho-educatie gehad mbt zijn beperkingen? Zou daar eens naar vragen bij een huisarts of behandelaar van je vriend. Als je niet meteen wil uitmaken.
Ik wil het helemaal niet uitmaken.
Ik ken mijn vriend ook niet anders. Ik wist dat hij beperkingen had toen ik met hem een relatie begon. Het feit dat hij rustig was, we als vrienden begonnen zijn en goed met elkaar konden praten en lachen, is ook waarvoor ik op hem gevallen ben. We houden rekening met zijn beperkingen en op zich heeft dat weinig impact. Hij heeft epilepsie, daarom is het belangrijk dat hij elke dag op het zelfde uur in bed zit en 's avonds niet te veel prikkels krijgt. Daarom gaan we 's middags uit eten ipv 's avonds. Dit is een klein voorbeeld, maar we kunnen alles doen, wat andere koppels ook doen, maar met kleine aanpassingen. Hij is opgevolgd door een neuroloog (en daarbij is een psycholoog verbonden, gespecialiseerd in hersenletsels) en ik ga hierbij vaak mee (vond hij vroeger lastig, omdat hij niet 'zwak' wil zijn). Ze geven goede adviezen.
Ik denk dat hij wel wat veranderd is na zijn laatste operatie. Hij is harder in het stellen van grenzen. Voordien ging hij vaak door, terwijl hij eigenlijk te moe was (wat hem later zuur opbrak, doordat hij een aanval kreeg of in bed moest blijven).
Mbt de intimiteit vind ik het moeilijker om te accepteren, omdat ik het gevoel heb dat er geen compromissen meer zijn, maar dat ik mij gewoon erbij moet neerleggen. Ik begrijp dat hij weinig zin heeft en moe is, maar niemand is toch te moe om bv op zondagvoormiddag uit te 'slapen' en wat te knuffelen (dus geen nadruk op prestatie). Er zijn nog veel dingen die we kunnen doen, maar wat ik voorstel, schiet hij af. Volgens de neuroloog en mijn huisarts is het eigen aan een hersenletsel. Misschien moet ik het gewoon accepteren, maar nu heb ik het gevoel dat we nog niet alles geprobeerd hebben (en dat hij soms zijn ziekte als een excuus gebruikt).
zondag 3 mei 2020 om 18:31
Ik denk dat als je alle details weghaalt jij gewoon meer intimiteit wilt dan dat hij geeft. Dat gebeurt heel vaak in een relatie, er is bijna iedere week wel een topic over. Ik zou het met hem bespreken, met nadruk dat je nu niet gelukkig bent en je meer wilt knuffelen / zoenen / handen vasthouden / waar jij je maar fijn bij voelt.
Ik wil vaker seks dan mijn vriend, want hij is vaak moe / lui / whatever, beide gewoon gezond (hij gaat mentaal nu echter niet heel lekker). Ik herken het 'je hebt eigenlijk geen zin maar anders moet je weer wachten' ook wel. Mijn vriend ziet knuffelen / zoenen vaak ook als dat ik zin heb in seks, waar hij dit niet heeft, en daardoor heeft hij soms minder zin in knuffelen/zoenen want dan moet hij mij weer teleur stellen. Misschien heeft jouw vriend dat ook?
Wij hebben dit nu deels opgelost door goede gesprekken en met speeltjes (voor samen en alleen). Blijf er vooral over praten!
Ik wil vaker seks dan mijn vriend, want hij is vaak moe / lui / whatever, beide gewoon gezond (hij gaat mentaal nu echter niet heel lekker). Ik herken het 'je hebt eigenlijk geen zin maar anders moet je weer wachten' ook wel. Mijn vriend ziet knuffelen / zoenen vaak ook als dat ik zin heb in seks, waar hij dit niet heeft, en daardoor heeft hij soms minder zin in knuffelen/zoenen want dan moet hij mij weer teleur stellen. Misschien heeft jouw vriend dat ook?
Wij hebben dit nu deels opgelost door goede gesprekken en met speeltjes (voor samen en alleen). Blijf er vooral over praten!
zondag 3 mei 2020 om 18:37
Ik vind dit nogal tegenstrijdig. En ja natuurlijk zijn er mensen met zat aandoeningen en hersenletsel/problemen/prikkelverwerkingsproblemen waar dat ook al te veel is.sammetjex1 schreef: ↑03-05-2020 17:50Ik wil het helemaal niet uitmaken.
Ik ken mijn vriend ook niet anders. Ik wist dat hij beperkingen had toen ik met hem een relatie begon. Het feit dat hij rustig was, we als vrienden begonnen zijn en goed met elkaar konden praten en lachen, is ook waarvoor ik op hem gevallen ben. We houden rekening met zijn beperkingen en op zich heeft dat weinig impact. Hij heeft epilepsie, daarom is het belangrijk dat hij elke dag op het zelfde uur in bed zit en 's avonds niet te veel prikkels krijgt. Daarom gaan we 's middags uit eten ipv 's avonds. Dit is een klein voorbeeld, maar we kunnen alles doen, wat andere koppels ook doen, maar met kleine aanpassingen. Hij is opgevolgd door een neuroloog (en daarbij is een psycholoog verbonden, gespecialiseerd in hersenletsels) en ik ga hierbij vaak mee (vond hij vroeger lastig, omdat hij niet 'zwak' wil zijn). Ze geven goede adviezen.
Ik denk dat hij wel wat veranderd is na zijn laatste operatie. Hij is harder in het stellen van grenzen. Voordien ging hij vaak door, terwijl hij eigenlijk te moe was (wat hem later zuur opbrak, doordat hij een aanval kreeg of in bed moest blijven).
Mbt de intimiteit vind ik het moeilijker om te accepteren, omdat ik het gevoel heb dat er geen compromissen meer zijn, maar dat ik mij gewoon erbij moet neerleggen. Ik begrijp dat hij weinig zin heeft en moe is, maar niemand is toch te moe om bv op zondagvoormiddag uit te 'slapen' en wat te knuffelen (dus geen nadruk op prestatie). Er zijn nog veel dingen die we kunnen doen, maar wat ik voorstel, schiet hij af. Volgens de neuroloog en mijn huisarts is het eigen aan een hersenletsel. Misschien moet ik het gewoon accepteren, maar nu heb ik het gevoel dat we nog niet alles geprobeerd hebben (en dat hij soms zijn ziekte als een excuus gebruikt).
Ik denk echt dat het een combi is toch blijven praten erover maar ook dat stukje leren begrijpen en accepteren. En anders moet je voor een andere partner kiezen.
zondag 3 mei 2020 om 18:39
Speeltjes gaan echt geen niets veranderen als het nu niet gaat ivm overprikkeling door hersenaandoening. Verder eens. Het is een verschil in behoeftes.hallohoihey567 schreef: ↑03-05-2020 18:31Ik denk dat als je alle details weghaalt jij gewoon meer intimiteit wilt dan dat hij geeft. Dat gebeurt heel vaak in een relatie, er is bijna iedere week wel een topic over. Ik zou het met hem bespreken, met nadruk dat je nu niet gelukkig bent en je meer wilt knuffelen / zoenen / handen vasthouden / waar jij je maar fijn bij voelt.
Ik wil vaker seks dan mijn vriend, want hij is vaak moe / lui / whatever, beide gewoon gezond (hij gaat mentaal nu echter niet heel lekker). Ik herken het 'je hebt eigenlijk geen zin maar anders moet je weer wachten' ook wel. Mijn vriend ziet knuffelen / zoenen vaak ook als dat ik zin heb in seks, waar hij dit niet heeft, en daardoor heeft hij soms minder zin in knuffelen/zoenen want dan moet hij mij weer teleur stellen. Misschien heeft jouw vriend dat ook?
Wij hebben dit nu deels opgelost door goede gesprekken en met speeltjes (voor samen en alleen). Blijf er vooral over praten!
zondag 3 mei 2020 om 18:46
Mijn man heeft Niet Aangeboren Hersenletsel en ik herken dingen die jij verteld. Zou info hierover opzoeken en bij jezelf nagaan hoe dit voor jou is. Het egoïstische herken ik wat mijn man vroeger totaal niet was. Het is heel ingewikkeld hersenletsel. Misschien toch nog eens duidelijk aangeven hoe belangrijk dit voor jou is en dan op zoek naar mogelijkheden of accepteren dat dit het is. Of het de tijd geven eraan te werken. Je hebt begrip maar je hebt ook eigen behoeftes en verlangens.
zondag 3 mei 2020 om 19:50
Ik word echt oprecht moe van dit soort kut reacties op het forum! Geef advies of steun iemand, maar laat dit soort reacties achterwege. Voegt niets toe aan het topic.
OT:
Ik begrijp dat het lastig is. Maar ik denk dat je wel zaken benoemd die er voor jou toe doen. Je voelt je vooral niet gehoord door je partner en ik denk dat daar het verleden verder niets mee te maken heeft. Hij kan moe zijn of zijn libido laag, maar ik neem aan dat hij gewoon gevoel begrijpt en kan praten? Ik persoonlijk vind het oprecht bull-shit dat je dan maar moet aanpassen.
Natuurlijk kan hij een keer geen zin hebben, of andersom. Maar het is toch geven en nemen? Wat wil je echt TO? En waar ben je bang voor?
