Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 17:03
Tuurlijk, meid. Iedereen die hier gereageerd heeft heeft zelf ook geen baan die iets voorstelt.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 16:25Ik denk toch dat dit voortkomt uit het idee dat als getrouwde vrouw/ moeder je werk niet veel voor kan stellen. Wel erg triest om die reacties te lezen. We hebben nog een heel lange weg te gaan.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 17:05
Als je niet meer in je gezamenlijke huis woont en er ook nooit meer wil wonen dan is je huwelijk toch gewoon voorbij? Mens, verlos je partner maar vooral jezelf uit je lijden en vertrek gewoon.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 16:43Je gaat toch niet op een koopcontract en op een hypotheekakte staan van een huis waar je niet meer woont en waar je ook niet wil wonen?
TO zou dat appartement vervolgens kunnen kopen van haar eigen geld. Het huis is immers 50% van haar.
Ik heb niet de indruk dat TO wil scheiden. Ze wil alleen in de stad wonen en haar werk uitoefenen. Als haar man dat reden vindt om te scheiden is dat aan hem natuurlijk, maar ik vind de wensen van TO niet gek. Mensen willen wel eens meer iets en in een stad wonen 30km verderop in hetzelfde land en gewoon je werk uitvoeren waarvoor je bent opgeleid is geen gekke sprong.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 17:07
En haar man kan zichzelf verwijten dat hij al die jaren niet naar haar heeft geluisterd en altijd zijn eigen belangen op 1 heeft gezet. Dat laat je toch ook niet gebeuren? Als ik van mijn man zou weten dat het zijn grote droom is om nog eens zijn vliegbrevet te halen, of een reis te maken, om maar iets te noemen, maar hij stelt dat steeds uit, of denkt dat het niet kan omwille van mij of zijn gezin, dan zou ik hem aanmoedigen om wel stappen te ondernemen. Ik zie hem namelijk graag gelukkig. Ik zou het hem misschien zelfs cadeau geven als ik weet dat het zijn hartenwens is. Of wanneer er meer ruimte is in ons leven, dan zou ik er zelf nog eens over beginnen ´Goh schat, zei jij niet altijd dat je nog eens naar Japan wilde, hoe zie je dat nu? Hoe kunnen we dat realiseren?´fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 16:59De meeste mensen praten daar al vanaf het begin van hun relatie over en richten hun leven zo in dat ze niet doodongelukkig 26 jaar de martelaar gaan lopen uithangen. Misschien moet TO zichzelf verwijten dat ze kennelijk dus al 26 jaar waardeloos communiceert.
Om nu 26 jaar iemand straal te negeren vind ik best bijzonder. Natuurlijk is het voornamelijk TO haar eigen verantwoordelijkheid, maar die vent is er al die tijd ook bij geweest. Als je van iemand houdt denk je daar toch over na?
woensdag 6 mei 2020 om 17:11
Haha nog een keer, ik ben echt TO niet. Zij heeft toch geen enkele reden om ineens met een ander account te gaan meeschrijven? Ze komt hopelijk nog terug. Ik ben erg benieuwd wat zij ervan vindt. Misschien zie ik sommige dingen wel helemaal verkeerd, dat kan. Maar dit is de indruk die ik krijg uit haar post, het meeste staat er letterlijk in.fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 17:05Als je niet meer in je gezamenlijke huis woont en er ook nooit meer wil wonen dan is je huwelijk toch gewoon voorbij? Mens, verlos je partner maar vooral jezelf uit je lijden en vertrek gewoon.
En nee, als je niet meer in een gezamenlijk huis wil wonen, dan hoeft je huwelijk niet voorbij te zijn. Een huwelijk is namelijk veel meer dan samenwonen in een huis. De liefde gaat toch hopelijk wel wat verder dan dat. Er zijn zoveel meer manieren om een relatie vorm te geven. Veel mensen kiezen op wat oudere leeftijd voor een lat-relatie. Ik zou daar zelf ook wel voor openstaan als ik 50+ ben, maar dat is voor mij nog ver weg.
anoniem_397783 wijzigde dit bericht op 06-05-2020 17:12
0.38% gewijzigd
woensdag 6 mei 2020 om 17:11
Wat een valse weergave van wat TO vertelde. Ze was glashelder, ze gingen naar het oosten omdat ze SAMEN vonden dat dat voor het gezin zo goed was. Niet omdat haar man dat zo nodig wilde. Je verdraait het verhaal echt op een vrij misselijke manier, eerlijk gezegd.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 17:07En haar man kan zichzelf verwijten dat hij al die jaren niet naar haar heeft geluisterd en altijd zijn eigen belangen op 1 heeft gezet. Dat laat je toch ook niet gebeuren? Als ik van mijn man zou weten dat het zijn grote droom is om nog eens zijn vliegbrevet te halen, of een reis te maken, om maar iets te noemen, maar hij stelt dat steeds uit, of denkt dat het niet kan omwille van mij of zijn gezin, dan zou ik hem aanmoedigen om wel stappen te ondernemen. Ik zie hem namelijk graag gelukkig. Ik zou het hem misschien zelfs cadeau geven als ik weet dat het zijn hartenwens is. Of wanneer er meer ruimte is in ons leven, dan zou ik er zelf nog eens over beginnen ´Goh schat, zei jij niet altijd dat je nog eens naar Japan wilde, hoe zie je dat nu? Hoe kunnen we dat realiseren?´
Om nu 26 jaar iemand straal te negeren vind ik best bijzonder. Natuurlijk is het voornamelijk TO haar eigen verantwoordelijkheid, maar die vent is er al die tijd ook bij geweest. Als je van iemand houdt denk je daar toch over na?
woensdag 6 mei 2020 om 17:11
In Schiphol heb ik dan toevallig weer wel inzicht, dat heb ik al eerder gezegd. Maar goed, iedereen die een krant leest of een journaal kijkt weet dat Schiphol zo ongeveer het hardst geraakt is in het hele land.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 17:02Je zegt net zelf dat je geen inzicht heb in andere branches. Waarom denk je dan wel te weten hoe makkelijk of moeilijk TO aan een baan in haar werkveld kan komen? Je weet niet eens precies wat ze doet. Waarom denk je het dan toch beter te weten dan TO zelf? Dat is toch een totale ontkenning van haar expertise?
Maar goed, supertof dat op je 53e na er twintig jaar uit te zijn geweest middenin de Coronacrisis terwijl Schiphol staatssteun krijgt er voor jou een uitzondering wordt gemaakt en ze je zelfs thuis achter de geraniums vandaan komen halen!
Echt oprecht, als het waar was zou je direct mijn held zijn. Maar dan zat je niet op het Vivaforum maar was je vanavond te gast in Op1.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 17:14
Heel veel bedrijven willen nu echt even aankijken wat er gaat gebeuren, ook in bedrijfstakken waar het op zich goed gaat.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 15:59Ze zal die inschatting zelf wel kunnen maken. Zo onvoorstelbaar is het nu ook weer niet. Veel werk gaat gewoon door in aangepaste vorm, crisis of niet.
woensdag 6 mei 2020 om 17:16
Noem mij eens een werkveld waar ze nu zo zitten te springen om specialisten die al 16 jaar uit de running zijn en die daarvoor met gemak 6 cijfers voor willen betalen. Ik kan er geen bedenken.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 17:02Je zegt net zelf dat je geen inzicht heb in andere branches. Waarom denk je dan wel te weten hoe makkelijk of moeilijk TO aan een baan in haar werkveld kan komen? Je weet niet eens precies wat ze doet. Waarom denk je het dan toch beter te weten dan TO zelf? Dat is toch een totale ontkenning van haar expertise?
woensdag 6 mei 2020 om 17:17
Misschien is TO wel luchtvaart-advocaat, we weten het niet. Maar in dit topic wordt erg ingehakt op haar ambities, terwijl ze er nog weinig over heeft verteld, behalve dat ze snel weer aan de slag kan.
Dat hoeven wij niet in twijfel te trekken, dat weet ze zelf het beste. Ze komt in de OP niet over als een verwend vrouwtje dat op kosten van haar man een boekwinkeltje wil openen omdat dat al jaren haar droom is, ze wil gewoon aan het werk. (En ik ken vrouwelijke advocaten die jaren thuis zijn geweest en die gewoon weer goede banen hebben op advocatenkantoren en op de rechtbank. Het kan gewoon, in genoeg beroepsgroepen.)
Dat hoeven wij niet in twijfel te trekken, dat weet ze zelf het beste. Ze komt in de OP niet over als een verwend vrouwtje dat op kosten van haar man een boekwinkeltje wil openen omdat dat al jaren haar droom is, ze wil gewoon aan het werk. (En ik ken vrouwelijke advocaten die jaren thuis zijn geweest en die gewoon weer goede banen hebben op advocatenkantoren en op de rechtbank. Het kan gewoon, in genoeg beroepsgroepen.)
woensdag 6 mei 2020 om 17:19
Ik heb werkelijk nog nooit mensen vanuit een jarenlange samenwoonconstructie naar een succesvolle lat zien gaan. Dat is in veel gevallen het begin van het einde. Latten is iets wat in je moet zitten.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 17:11Haha nog een keer, ik ben echt TO niet. Zij heeft toch geen enkele reden om ineens met een ander account te gaan meeschrijven? Ze komt hopelijk nog terug. Ik ben erg benieuwd wat zij ervan vindt. Misschien zie ik sommige dingen wel helemaal verkeerd, dat kan. Maar dit is de indruk die ik krijg uit haar post, het meeste staat er letterlijk in.
En nee, als je niet meer in een gezamenlijk huis wil wonen, dan hoeft je huwelijk niet voorbij te zijn. Een huwelijk is namelijk veel meer dan samenwonen in een huis. De liefde gaat toch hopelijk wel wat verder dan dat. Er zijn zoveel meer manieren om een relatie vorm te geven. Veel mensen kiezen op wat oudere leeftijd voor een lat-relatie. Ik zou daar zelf ook wel voor openstaan als ik 50+ ben, maar dat is voor mij nog ver weg.
woensdag 6 mei 2020 om 17:25
Vooralsnog wordt er vooral vervelend tégen me gedaan vanwege dingen die ik helemaal niet geschreven heb.
En voor de menopauze ben ik gelukkig nog net wat te jong.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 17:31
Ik trek ook niet in twijfel dat ze snel weer aan de slag kan, ik trek in twijfel dat ze iets in de luchtvaart en/of bij defensie doet. En eerlijk gezegd trek ik ook het niveau van de geambieerde baan in twijfel.samarinde schreef: ↑06-05-2020 17:17Misschien is TO wel luchtvaart-advocaat, we weten het niet. Maar in dit topic wordt erg ingehakt op haar ambities, terwijl ze er nog weinig over heeft verteld, behalve dat ze snel weer aan de slag kan.
Dat hoeven wij niet in twijfel te trekken, dat weet ze zelf het beste. Ze komt in de OP niet over als een verwend vrouwtje dat op kosten van haar man een boekwinkeltje wil openen omdat dat al jaren haar droom is, ze wil gewoon aan het werk. (En ik ken vrouwelijke advocaten die jaren thuis zijn geweest en die gewoon weer goede banen hebben op advocatenkantoren en op de rechtbank. Het kan gewoon, in genoeg beroepsgroepen.)
Ik vond dat TO nogal onrealistische dingen zei over met name salarissen waardoor ik het idee kreeg dat ze daar niet zoveel vanaf weet. Maar als je echt in de categorie >100K per jaar zit dan heb je echt wel een idee van marktwaardes. Ik geloof er niks van dat TO in die categorie zit. Zéker niet als vrouw. De vrouwen die op dat niveau zitten zijn namelijk vrijwel altijd ook buiten hun vakgebied bekend omdat ze uitzonderlijk zijn.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 17:39
Dit zou best eens kunnen nu ik erover nadenk. Misschien kan ze nu juist wel aan de bak omdat dit precies haar specialiteit is? 12 jaar geleden tijdens de crisis zal ze dan ook goed geboerd hebben en nu weer een tijdje minder omdat het zo goed ging met de economie. Je weet het niet. Sommige branches floreren juist tijdens een plotselinge crisis.samarinde schreef: ↑06-05-2020 17:17Misschien is TO wel luchtvaart-advocaat, we weten het niet. Maar in dit topic wordt erg ingehakt op haar ambities, terwijl ze er nog weinig over heeft verteld, behalve dat ze snel weer aan de slag kan.
Dat hoeven wij niet in twijfel te trekken, dat weet ze zelf het beste. Ze komt in de OP niet over als een verwend vrouwtje dat op kosten van haar man een boekwinkeltje wil openen omdat dat al jaren haar droom is, ze wil gewoon aan het werk. (En ik ken vrouwelijke advocaten die jaren thuis zijn geweest en die gewoon weer goede banen hebben op advocatenkantoren en op de rechtbank. Het kan gewoon, in genoeg beroepsgroepen.)
Ze zal het zelf vast het beste weten. Het is haar vast ook niet ontgaan dat er op dit moment iets gaande is in de wereld, dat krijg je zelfs in lutjebroek nog wel mee.
woensdag 6 mei 2020 om 17:45
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 17:3912 jaar geleden tijdens de crisis zal ze dan ook goed geboerd hebben
Nee. Ze heeft al 16 jaar geen baan op haar niveau meer gehad.
woensdag 6 mei 2020 om 17:49
Wauw, dit vind ik echt superscherp LL
woensdag 6 mei 2020 om 17:49
Maar ze heeft wel gewoon gewerkt. Ik heb zelf ook een aantal jaren onder mijn niveau gewerkt, maar dat betekent niet dat je bij de Zeeman onderbroeken staat te vouwen (ook niks mis met dat werk trouwens).
Voor mij betekende het da ik alsnog een prima betaalde baan op hbo niveau had, maar het wo niveau bereikte ik las later.
woensdag 6 mei 2020 om 18:07
Dit idee heeft niemand van de werkende vrouwen hier. Integendeel...de werkende vrouwen zijn realistisch en hebben ervaring op de arbeidsmarkt en weten hoe de woningmarkt werkt.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 16:25Ik denk toch dat dit voortkomt uit het idee dat als getrouwde vrouw/ moeder je werk niet veel voor kan stellen. Wel erg triest om die reacties te lezen. We hebben nog een heel lange weg te gaan.
Ze weten als geen ander dat alles geld kost en niets gratis is, zeker geen huis in a’dam.
Het toppunt van seksisme is namelijk de verwachting dat man automatisch de wensen van to betaalt. Het is al op pagina 5 gezegd: put your money where your mouth is.
Aan de slag dus en van daaruit verder kijken.
woensdag 6 mei 2020 om 18:20
We duiken met heel Europa een enorme recessie in waar uiteindelijk iedereen in meer of mindere mate de pijn gaat voelen. Ook ik vind het ongeloofwaardig dat TO enorm gewild is, juist omdat ze er zo gemakkelijk overdenkt vind ik het niet realistisch.
Als je to niet bent tante Olivia, heb je wel echt alles goed terug gelezen? Dit omdat je later aanhaakte en het me opvalt dat je causale verbanden legt en er allerlei dingen bij haalt die m.i. niet van toepassing zijn. Lees bijv. de post van ds71 pagina’s terug tav de drie opties: bij alle opties moet het huis verkocht worden.
Ik geloof oprecht dat iedereen to een goede baan wenst. De crux is alleen dat het daar niet omgaat (ik val in herhaling).
Als je to niet bent tante Olivia, heb je wel echt alles goed terug gelezen? Dit omdat je later aanhaakte en het me opvalt dat je causale verbanden legt en er allerlei dingen bij haalt die m.i. niet van toepassing zijn. Lees bijv. de post van ds71 pagina’s terug tav de drie opties: bij alle opties moet het huis verkocht worden.
Ik geloof oprecht dat iedereen to een goede baan wenst. De crux is alleen dat het daar niet omgaat (ik val in herhaling).
woensdag 6 mei 2020 om 18:22
Dat staat nergens hoor. Ze is nu eerst een baan aan het regelen en met dat geld kan ze in de stad gaan wonen. Als je goed verdient zijn er zeker mogelijkheden. De randstad is trouwens groter dan Amsterdam.zusjevanLady_Day schreef: ↑06-05-2020 18:07Dit idee heeft niemand van de werkende vrouwen hier. Integendeel...de werkende vrouwen zijn realistisch en hebben ervaring op de arbeidsmarkt en weten hoe de woningmarkt werkt.
Ze weten als geen ander dat alles geld kost en niets gratis is, zeker geen huis in a’dam.
Het toppunt van seksisme is namelijk de verwachting dat man automatisch de wensen van to betaalt. Het is al op pagina 5 gezegd: put your money where your mouth is.
Aan de slag dus en van daaruit verder kijken.
woensdag 6 mei 2020 om 18:26
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 18:22Dat staat nergens hoor. Ze is nu eerst een baan aan het regelen en met dat geld kan ze in de stad gaan wonen. Als je goed verdient zijn er zeker mogelijkheden. De randstad is trouwens groter dan Amsterdam.
Met dat geld kan ze in de stad gaan wonen? En haar leven daar dus ook? Is haar salaris alleen voor haarzelf bedoeld nu ze gaat werken?
En dan blijft er nog genoeg over om de helft van hun hypotheek in Boekelo te dragen? En haar deel van de vaste lasten van die woning? Of moet haar soon-to-be ex-man dat blijven betalen, omdat het toch op scheiden uitdraait?
woensdag 6 mei 2020 om 18:26
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 18:22Dat staat nergens hoor. Ze is nu eerst een baan aan het regelen en met dat geld kan ze in de stad gaan wonen. Als je goed verdient zijn er zeker mogelijkheden. De randstad is trouwens groter dan Amsterdam.
Maar TO schreef dat ze een topbaan op bijvoorbeeld Schiphol ambieert. Dan is sde dichtstbijzijnde grote stad toch echt Amsterdam. En ze heeft nu dan misschien wel een oriënterend gesprek met een recruiter, maar dat is nog geen baan. En al helemaal geen vast contract. Te weinig zekerheid dus om hun huis en het vaste inkomen van haar man zomaar af te stoten. Zou jij de toekomst en huisvesting van je gezin op het spel zetten voor een jaarcontract?
woensdag 6 mei 2020 om 18:32
TO wil dat huis het liefst verkopen. Uiteindelijk is het een beetje vreemd om iemand te dwingen om te blijven betalen voor een huis waar ze ten eerste niet meer woont en dat ze ten tweede helemaal niet meer wil.Parallella schreef: ↑06-05-2020 18:26Met dat geld kan ze in de stad gaan wonen? En haar leven daar dus ook? Is haar salaris alleen voor haarzelf bedoeld nu ze gaat werken?
En dan blijft er nog genoeg over om de helft van hun hypotheek in Boekelo te dragen? En haar deel van de vaste lasten van die woning? Of moet haar soon-to-be ex-man dat blijven betalen, omdat het toch op scheiden uitdraait?
Als haar man het huis koste wat kost wil houden, dan zal hij er ook voor moeten betalen. Uitkopen lijkt me dan de meest logische optie. En dat zij dan gewoon voor haar eigen huis betaalt in de stad. Zo doe je het ook als je gaat latten neem ik toch aan.
