Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 14:31
Want een huis samen bezitten en bewonen is absoluut een vereiste om iemand lief te hebben?DS1971 schreef: ↑06-05-2020 14:30Alles kan. Maar zou ik in gemeenschap van goederen getrouwd zijn en mijn vrouw zou zeggen dat ze graag de helft van de waarde van het huis wil en de gemeenschap wil opheffen omdat ze niet meer gelukkig is met haar leven nu, dan zou ik toch even doorvragen, want dan vermoed ik dat je beter meteen door kan pakken, als je begrijpt wat ik bedoel.
woensdag 6 mei 2020 om 14:33
net zoals dat je in een relatie niet zegt:TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:09Ik vind dat ook vreemd. Je praat toch met elkaar? Als je ineens een andere baan hebt en dan zegt, ja ik sta op maandagmiddag nog wel bij de bso, dus voor jou verandert er niks, maar ik zit vanaf nu wel de halve week op Schiermonnikoog. Zouden er echt relaties zijn waar dit normaal is?
IK wil een andere baan, dus jij moet een andere baan en we gaan ons huis verkopen
woensdag 6 mei 2020 om 14:43
TO wil verhuizen, naar een stad, zodat ze werk kan zoeken of een nieuwe opleiding kan beginnen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:09Ik vind dat ook vreemd. Je praat toch met elkaar? Als je ineens een andere baan hebt en dan zegt, ja ik sta op maandagmiddag nog wel bij de bso, dus voor jou verandert er niks, maar ik zit vanaf nu wel de halve week op Schiermonnikoog. Zouden er echt relaties zijn waar dit normaal is?
Mij lijkt het logischer om eerst te kijken wat je dan precies wil doen en te kijken waar het kan, alvorens te verhuizen. Wanneer de zaken er concreter voorstaan is het al veel gemakkelijker om zo een keuzes te maken.
woensdag 6 mei 2020 om 14:47
TO heeft al een gesprek op de planning staan. Ze is dus al op zoek naar die baan en heeft al concrete stappen gezet.zurimat schreef: ↑06-05-2020 14:43TO wil verhuizen, naar een stad, zodat ze werk kan zoeken of een nieuwe opleiding kan beginnen.
Mij lijkt het logischer om eerst te kijken wat je dan precies wil doen en te kijken waar het kan, alvorens te verhuizen. Wanneer de zaken er concreter voorstaan is het al veel gemakkelijker om zo een keuzes te maken.
woensdag 6 mei 2020 om 14:51
Ze heeft een (eerste) gesprek met een recruiter staan, dat is inderdaad een begin, maar voor ik wil verhuizen zou ik toch wel wat antwoorden willen hebben op een aantal vragen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:47TO heeft al een gesprek op de planning staan. Ze is dus al op zoek naar die baan en heeft al concrete stappen gezet.
Wat houdt de job precies in? Wat zijn de voorwaarden? Waar is die baan, moet ik 100% van de tijd op kantoor zijn?
Voor hetzelfde geld heft die recruiter een jobvoorstel in het oosten, zit je daar mooi in je nieuw appartement in de Randstad.
woensdag 6 mei 2020 om 14:57
Of de recuiter stelt haar voor aan het bedrijf en dat neemt haar niet aan. Zit je daar in je dure huis in de Randstad, zonder enige financiële zekerheid (omdat man zijn baan ook moest opzeggen van TO).
Dat is dus waarom iedereen er steeds op hamert dat ze eerst maar eens een vast contract moet zien te krijgen, voor ze alle schepen achter zich verbranden.
woensdag 6 mei 2020 om 14:58
Uiteraard, dat is precies waar ze nu mee bezig is. Ze is een baan aan het zoeken en het aanbod is hoog in de stad waar ze wil wonen, dus dat gaat vast goedkomen.zurimat schreef: ↑06-05-2020 14:51Ze heeft een (eerste) gesprek met een recruiter staan, dat is inderdaad een begin, maar voor ik wil verhuizen zou ik toch wel wat antwoorden willen hebben op een aantal vragen.
Wat houdt de job precies in? Wat zijn de voorwaarden? Waar is die baan, moet ik 100% van de tijd op kantoor zijn?
Voor hetzelfde geld heft die recruiter een jobvoorstel in het oosten, zit je daar mooi in je nieuw appartement in de Randstad.
woensdag 6 mei 2020 om 14:59
Of een huurwoning zolang ze een tijdelijk contract heeft.Trotter schreef: ↑06-05-2020 14:57Of de recuiter stelt haar voor aan het bedrijf en dat neemt haar niet aan. Zit je daar in je dure huis in de Randstad, zonder enige financiële zekerheid (omdat man zijn baan ook moest opzeggen van TO).
Dat is dus waarom iedereen er steeds op hamert dat ze eerst maar eens een vast contract moet zien te krijgen, voor ze alle schepen achter zich verbranden.
woensdag 6 mei 2020 om 14:59
Lijkt me erg sterk nu met de crisis.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:58Uiteraard, dat is precies waar ze nu mee bezig is. Ze is een baan aan het zoeken en het aanbod is hoog in de stad waar ze wil wonen, dus dat gaat vast goedkomen.
woensdag 6 mei 2020 om 15:01
Fijne positieve ingesteldheid.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:58Uiteraard, dat is precies waar ze nu mee bezig is. Ze is een baan aan het zoeken en het aanbod is hoog in de stad waar ze wil wonen, dus dat gaat vast goedkomen.
Maar ik geef niet al mijn zekerheden op voor luchtkastelen, noem me maar gerust empathieloos.
woensdag 6 mei 2020 om 15:09
Ze vroeg hem om te solliciteren op een baan in de randstad en daar ook te gaan wonen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 15:07Dat vraagt ze ook niet van hem. Waar halen jullie dat toch vandaan?
Nog voordat zij een vast contract of uberhaupt een baan had.
woensdag 6 mei 2020 om 15:10
In mijn vakgebied is het tekort nog net zo nijpend. Je hebt ook sectoren waar het nu een stuk drukker is dan normaal. De wereld draait voor een groot deel gewoon door.
woensdag 6 mei 2020 om 15:44
TO heeft niet gezegd dat ze al concrete stappen heeft gezet, afgezien van die sollicitatie. In een leuk huwelijk bespreek je zoiets vervolgens, en begin je over een eventuele nieuwe toekomst: "Stel dat we zouden verhuizen? Stel dat jij dan reageert op die vacature in de Randstad? Stel dat ik die baan vervolgens krijg? Stel dat we dan - niet nu! - ons huis zouden verkopen en rustig zouden uitkijken naar een leuk huis in de Randstad? Stel dat jij dat niet wilt, omdat je gehecht bent aan ons huis en je leven hier, dan kunnen we ook over een andere constructie nadenken, met een extra appartementje of een B&B. Stel dat we nog een ándere oplossing kunnen vinden voor het feit dat ik niet gelukkig ben hier en graag weer aan het werk wil. Wat denk je, zie je zoiets voor je?"
Het antwoord was: nee.
Wel duidelijk, dat scheelt. Maar hoe dan ook zijn de gesprekken tussen TO en haar man ongetwijfeld nog in de verkennende fase. Zij heeft nog geen bod uitgebracht op een huis in de Randstad. Hooguit peilt ze bij haar man hoe hij staat tegenover de toekomst die zij altijd heeft geambieerd, die zij voor hem op de lange baan heeft geschoven en die nu ineens werkelijkheid lijkt te kunnen worden. Het gaat denk ik meer om de bereidwilligheid van haar man om überhaupt mee te denken (en hopelijk te bewegen, ooit). Deze patstelling is kansloos. Voor haar is die baan waarschijnlijk ook niet meer interessant, als het betekent dat ze haar man ongelukkig maakt. Ze gaat het vast niet doen. En dan zit ze nog steeds in dat bos, in die grote tuin, zonder kinderen en zonder baan, maar wel met een man die heel gelukkig is. Iemand zal hier een beetje water bij de wijn moeten doen. Is zij diegene? Vind ik niet, zij heeft haar wensen al opzij geschoven toen híj carrière kon maken. Het minste wat die man kan doen, is luisteren, begrip tonen, meedenken. Misschien hoeft hij dan niet eens te verhuizen en komen ze, al pratende, op het plan om samen over de wereld te gaan zeilen - je weet het niet, alles kan, maar de bedoeling is wel dat ze elkáár gelukkig maken en elkáár iets gunnen. Anders is een huwelijk niks waard.
Dus: praten. Nóg eens proberen, en daarna nog eens.
woensdag 6 mei 2020 om 15:48
Nou meer dat ik als blijkt dat mijn partner en ik totaal andere dingen willen, ik niet per sé de relatie wil rekken totdat we een hekel aan elkaar gaan krijgen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:31Want een huis samen bezitten en bewonen is absoluut een vereiste om iemand lief te hebben?
Dan maar uit elkaar en los van elkaar gelukkig worden.
woensdag 6 mei 2020 om 15:49
Soms zijn er geen compromissen mogelijk. Haar man weet waar hij wel en vooral niet gelukkig van wordt op het gebied van wonen en dat matcht gewoon op geen enkel front met TO's nieuwe plannen.samarinde schreef: ↑06-05-2020 15:44TO heeft niet gezegd dat ze al concrete stappen heeft gezet, afgezien van die sollicitatie. In een leuk huwelijk bespreek je zoiets vervolgens, en begin je over een eventuele nieuwe toekomst: "Stel dat we zouden verhuizen? Stel dat jij dan reageert op die vacature in de Randstad? Stel dat ik die baan vervolgens krijg? Stel dat we dan - niet nu! - ons huis zouden verkopen en rustig zouden uitkijken naar een leuk huis in de Randstad? Stel dat jij dat niet wilt, omdat je gehecht bent aan ons huis en je leven hier, dan kunnen we ook over een andere constructie nadenken, met een extra appartementje of een B&B. Stel dat we nog een ándere oplossing kunnen vinden voor het feit dat ik niet gelukkig ben hier en graag weer aan het werk wil. Wat denk je, zie je zoiets voor je?"
Het antwoord was: nee.
Wel duidelijk, dat scheelt. Maar hoe dan ook zijn de gesprekken tussen TO en haar man ongetwijfeld nog in de verkennende fase. Zij heeft nog geen bod uitgebracht op een huis in de Randstad. Hooguit peilt ze bij haar man hoe hij staat tegenover de toekomst die zij altijd heeft geambieerd, die zij voor hem op de lange baan heeft geschoven en die nu ineens werkelijkheid lijkt te kunnen worden. Het gaat denk ik meer om de bereidwilligheid van haar man om überhaupt mee te denken (en hopelijk te bewegen, ooit). Deze patstelling is kansloos. Voor haar is die baan waarschijnlijk ook niet meer interessant, als het betekent dat ze haar man ongelukkig maakt. Ze gaat het vast niet doen. En dan zit ze nog steeds in dat bos, in die grote tuin, zonder kinderen en zonder baan, maar wel met een man die heel gelukkig is. Iemand zal hier een beetje water bij de wijn moeten doen. Is zij diegene? Vind ik niet, zij heeft haar wensen al opzij geschoven toen híj carrière kon maken. Het minste wat die man kan doen, is luisteren, begrip tonen, meedenken. Misschien hoeft hij dan niet eens te verhuizen en komen ze, al pratende, op het plan om samen over de wereld te gaan zeilen - je weet het niet, alles kan, maar de bedoeling is wel dat ze elkáár gelukkig maken en elkáár iets gunnen. Anders is een huwelijk niks waard.
Dus: praten. Nóg eens proberen, en daarna nog eens.
woensdag 6 mei 2020 om 15:50
Ja precies. Over dit soort dingen praat je toch samen? Je bent op je 50e toch niet al half-dood dat het vanzelfsprekend is dat alles blijft bij hoe het vandaag gaat en dat tot in lengte der dagen? Je hebt toch ideeën voor de toekomst, hoe je dat voor je ziet? En je luistert toch oprecht naar hoe de ander dat voor zich ziet en kan dan samen dromen over leuke plannen voor allebei?samarinde schreef: ↑06-05-2020 15:44TO heeft niet gezegd dat ze al concrete stappen heeft gezet, afgezien van die sollicitatie. In een leuk huwelijk bespreek je zoiets vervolgens, en begin je over een eventuele nieuwe toekomst: "Stel dat we zouden verhuizen? Stel dat jij dan reageert op die vacature in de Randstad? Stel dat ik die baan vervolgens krijg? Stel dat we dan - niet nu! - ons huis zouden verkopen en rustig zouden uitkijken naar een leuk huis in de Randstad? Stel dat jij dat niet wilt, omdat je gehecht bent aan ons huis en je leven hier, dan kunnen we ook over een andere constructie nadenken, met een extra appartementje of een B&B. Stel dat we nog een ándere oplossing kunnen vinden voor het feit dat ik niet gelukkig ben hier en graag weer aan het werk wil. Wat denk je, zie je zoiets voor je?"
Het antwoord was: nee.
Wel duidelijk, dat scheelt. Maar hoe dan ook zijn de gesprekken tussen TO en haar man ongetwijfeld nog in de verkennende fase. Zij heeft nog geen bod uitgebracht op een huis in de Randstad. Hooguit peilt ze bij haar man hoe hij staat tegenover de toekomst die zij altijd heeft geambieerd, die zij voor hem op de lange baan heeft geschoven en die nu ineens werkelijkheid lijkt te kunnen worden. Het gaat denk ik meer om de bereidwilligheid van haar man om überhaupt mee te denken (en hopelijk te bewegen, ooit). Deze patstelling is kansloos. Voor haar is die baan waarschijnlijk ook niet meer interessant, als het betekent dat ze haar man ongelukkig maakt. Ze gaat het vast niet doen. En dan zit ze nog steeds in dat bos, in die grote tuin, zonder kinderen en zonder baan, maar wel met een man die heel gelukkig is. Iemand zal hier een beetje water bij de wijn moeten doen. Is zij diegene? Vind ik niet, zij heeft haar wensen al opzij geschoven toen híj carrière kon maken. Het minste wat die man kan doen, is luisteren, begrip tonen, meedenken. Misschien hoeft hij dan niet eens te verhuizen en komen ze, al pratende, op het plan om samen over de wereld te gaan zeilen - je weet het niet, alles kan, maar de bedoeling is wel dat ze elkáár gelukkig maken en elkáár iets gunnen. Anders is een huwelijk niks waard.
Dus: praten. Nóg eens proberen, en daarna nog eens.
woensdag 6 mei 2020 om 15:51
Dat gaat vast goedkomen. Tuurlijk. Want het aantal werkzoekenden is laag. Dat is wel vaker zo in crisistijd.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 14:58Uiteraard, dat is precies waar ze nu mee bezig is. Ze is een baan aan het zoeken en het aanbod is hoog in de stad waar ze wil wonen, dus dat gaat vast goedkomen.
Iets met de huid verkopen terwijl je het geweer nog moet laden.
woensdag 6 mei 2020 om 15:52
Weet je nou echt zeker dat jij to niet bent?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 15:10In mijn vakgebied is het tekort nog net zo nijpend. Je hebt ook sectoren waar het nu een stuk drukker is dan normaal. De wereld draait voor een groot deel gewoon door.
woensdag 6 mei 2020 om 15:59
Ze zal die inschatting zelf wel kunnen maken. Zo onvoorstelbaar is het nu ook weer niet. Veel werk gaat gewoon door in aangepaste vorm, crisis of niet.
woensdag 6 mei 2020 om 16:00
Dan zou hij daar wat mij betreft lekker alleen van mogen gaan genieten. Je kunt niet iemand gegijzeld houden in een situatie die alleen leuk is voor jezelf.redbulletje schreef: ↑06-05-2020 15:49Soms zijn er geen compromissen mogelijk. Haar man weet waar hij wel en vooral niet gelukkig van wordt op het gebied van wonen en dat matcht gewoon op geen enkel front met TO's nieuwe plannen.
woensdag 6 mei 2020 om 16:03
Van mij mocht ze vertrekken zolang ik maar niet mee zou hoeven.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 16:00Dan zou hij daar wat mij betreft lekker alleen van mogen gaan genieten. Je kunt niet iemand gegijzeld houden in een situatie die alleen leuk is voor jezelf.
