Psyche
alle pijlers
Verdrietig en gekwetst
zondag 10 mei 2020 om 01:49
Hoi!
Ik wil graag even iets kwijt en ben benieuwd of er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen.
Ik ben een vrouw van 30 jaar en heb nog nooit een relatie gehad. Ik denk zelf dat dit alles te maken heeft met de relatie die ik met mijn ouders heb. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was. Voor mijn vader ben ik letterlijk bang geweest (tot een paniekaanval en flauwvallen aan toe) en doordat hij overduidelijk wél ‘leuke’ aandacht had voor mijn broertje en bij mij alleen maar hamerde op goede cijfers en studeren, ben ik opgegroeid met de overtuiging dat ik nooit goed genoegd ben geweest. Mijn moeder heeft in mijn puberteit een chatverslaving gehad (althans, zo hebben mijn broertje en ik dat ervaren), dus ook vanuit haar kant was er in die tijd weinig aandacht voor mij. Ze heeft ook nooit meer een nieuwe vriend gekregen, en aangezien ik bij haar woonde en slechts om het weekend een dag naar mijn vader ging, heb ik een ‘compleet’ gezinsleven nooit gekend.
Inmiddels ben ik dus 30 en nog steeds single. Ik zit voortdurend met mezelf in een strijd, want ik wil heel graag een vriend en mijn leven met iemand delen, maar het lukt me gewoon niet, want als iemand ook maar iets serieus probeert sla ik altijd volledig dicht. Ik krijg dan letterlijk buikpijn en raak in paniek, dus kap ik het zo snel mogelijk af.
Daarbij zit ik nog met een groot dilemma: ik heb een hele grote kinderwens. Het feit dat ik 30 ben en dat ik nog steeds alleen ben baart me zorgen. Ik ben onwijs bang dat het me nooit gaat lukken om die drempel over te komen en een leuke vriend te vinden, en dat ik dus ook nooit (samen) kinderen kan krijgen. Tegelijkertijd heb ik ook een heel negatief beeld van mezelf en dat maakt het alleen maar moeilijker om die drempel over te komen.
En dan hebben we nog de reden dat ik dit bericht hier nu typ. Mijn 24-jarige schoonzusje zat weer te klagen dat ze zich oud voelde omdat iemand die ze kende nu zwanger was, terwijl ze 19 is. Als mensen dit zeggen voel ik me zó verdrietig en gekwetst. Dan denk ik echt: hoor je wel wat je zegt? Ik ben dus compleet kansloos op mijn 30e?! Ik weet rationeel heel goed dat je ook mid-30 nog prima kinderen kan krijgen, maar de angst om niemand te vinden en alleen te blijven is zo groot, het houdt me letterlijk elke dag bezig.
Ik weet niet of iemand zich in mijn verhaal herkent, of misschien wel de gouden tip heeft om over bepaalde angsten heen te komen, maar ik wilde het in elk geval even kwijt vandaag...
Ik wil graag even iets kwijt en ben benieuwd of er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen.
Ik ben een vrouw van 30 jaar en heb nog nooit een relatie gehad. Ik denk zelf dat dit alles te maken heeft met de relatie die ik met mijn ouders heb. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 3 was. Voor mijn vader ben ik letterlijk bang geweest (tot een paniekaanval en flauwvallen aan toe) en doordat hij overduidelijk wél ‘leuke’ aandacht had voor mijn broertje en bij mij alleen maar hamerde op goede cijfers en studeren, ben ik opgegroeid met de overtuiging dat ik nooit goed genoegd ben geweest. Mijn moeder heeft in mijn puberteit een chatverslaving gehad (althans, zo hebben mijn broertje en ik dat ervaren), dus ook vanuit haar kant was er in die tijd weinig aandacht voor mij. Ze heeft ook nooit meer een nieuwe vriend gekregen, en aangezien ik bij haar woonde en slechts om het weekend een dag naar mijn vader ging, heb ik een ‘compleet’ gezinsleven nooit gekend.
Inmiddels ben ik dus 30 en nog steeds single. Ik zit voortdurend met mezelf in een strijd, want ik wil heel graag een vriend en mijn leven met iemand delen, maar het lukt me gewoon niet, want als iemand ook maar iets serieus probeert sla ik altijd volledig dicht. Ik krijg dan letterlijk buikpijn en raak in paniek, dus kap ik het zo snel mogelijk af.
Daarbij zit ik nog met een groot dilemma: ik heb een hele grote kinderwens. Het feit dat ik 30 ben en dat ik nog steeds alleen ben baart me zorgen. Ik ben onwijs bang dat het me nooit gaat lukken om die drempel over te komen en een leuke vriend te vinden, en dat ik dus ook nooit (samen) kinderen kan krijgen. Tegelijkertijd heb ik ook een heel negatief beeld van mezelf en dat maakt het alleen maar moeilijker om die drempel over te komen.
En dan hebben we nog de reden dat ik dit bericht hier nu typ. Mijn 24-jarige schoonzusje zat weer te klagen dat ze zich oud voelde omdat iemand die ze kende nu zwanger was, terwijl ze 19 is. Als mensen dit zeggen voel ik me zó verdrietig en gekwetst. Dan denk ik echt: hoor je wel wat je zegt? Ik ben dus compleet kansloos op mijn 30e?! Ik weet rationeel heel goed dat je ook mid-30 nog prima kinderen kan krijgen, maar de angst om niemand te vinden en alleen te blijven is zo groot, het houdt me letterlijk elke dag bezig.
Ik weet niet of iemand zich in mijn verhaal herkent, of misschien wel de gouden tip heeft om over bepaalde angsten heen te komen, maar ik wilde het in elk geval even kwijt vandaag...
zondag 10 mei 2020 om 05:48
Hoi,
Ik denk dat je therapie voor jezelf moet zoeken. Want er liggen diepe onderliggende faktoren die eerst uitgewerkt moeten worden.
Groot voordeel is dat je jezelf best wel begrijpt in hetgeen is gebeurt. Je moet je dus eerst leren bevrijden van de overtuiging dat je niet goed genoeg bent en je negatieve zelfbeeld.
En daar heb je echt hulp bij nodig. Zoek dus een goede therapeut.
Verder heb je een mooie droom: je wil graag kinderen.
Houd deze droom voor ogen wanneer je werkt aan jezelf om te helen en gebalanceerder te worden zodat je wanneer je echt een kindje gaat krijgen met een eventuele partner, jij een goede moeder wordt die op een goede manier van zichzelf houdt en van haar baby.
Dan herhaal je niet de geschiedenis van je ouders.
Ik denk dat je therapie voor jezelf moet zoeken. Want er liggen diepe onderliggende faktoren die eerst uitgewerkt moeten worden.
Groot voordeel is dat je jezelf best wel begrijpt in hetgeen is gebeurt. Je moet je dus eerst leren bevrijden van de overtuiging dat je niet goed genoeg bent en je negatieve zelfbeeld.
En daar heb je echt hulp bij nodig. Zoek dus een goede therapeut.
Verder heb je een mooie droom: je wil graag kinderen.
Houd deze droom voor ogen wanneer je werkt aan jezelf om te helen en gebalanceerder te worden zodat je wanneer je echt een kindje gaat krijgen met een eventuele partner, jij een goede moeder wordt die op een goede manier van zichzelf houdt en van haar baby.
Dan herhaal je niet de geschiedenis van je ouders.
zondag 10 mei 2020 om 07:03
Wat vervelend voor je dat je je zo voelt. Het is wellicht wel een idee om via een datingapp wat in contact te komen met mannen, om zo eens wat (chat-)ervaring op te doen. Wellicht eens voorzichtig te gaan daten en proberen niet direct af te haken maar kijken wat het je brengt om de tijd te nemen iemand beter te leren kennen.
Daarnaast kan het geen kwaad eens in gesprek te gaan met een coach/psycholoog om over jouw onzekerheden te praten.
30 is een leeftijd waarbij het nog alle kanten op kan. Goed dat je beseft dat je het anders wilt. Je hebt de kans om (jezelf) en ‘het probleem’ nu aan te pakken!
Heb vertrouwen en ga ervoor!
Daarnaast kan het geen kwaad eens in gesprek te gaan met een coach/psycholoog om over jouw onzekerheden te praten.
30 is een leeftijd waarbij het nog alle kanten op kan. Goed dat je beseft dat je het anders wilt. Je hebt de kans om (jezelf) en ‘het probleem’ nu aan te pakken!
Heb vertrouwen en ga ervoor!
zondag 10 mei 2020 om 07:35
ik heb een oefening voor je die je misschien helpt om de negatieve gedachten over jezelf en die je via je ouders hebt gekregen, te vervangen door door jou zelf gekozen positieve gedachten.
Pak een schrift en schrijf de situaties op met de gevoelens en gedachten die je had als kind, die jij je kunt herinneren, waarin jij je akelig voelde door hoe er met je werd omgegaan.
Schrijf daarna bij elke situatie welk advies je als volwassene zou willen geven aan het kind van toen.
Door deze oefening koppel je je opvattingen als volwassene aan je gevoelens en gedachten van toen en help je het kind van toen de stap naar het hier en nu te maken en zelf te kiezen over hoe je over jezelf denkt en voelt.
Als je dit moeilijk vindt of niet gelooft dat dit werkt, probeer het dan eens eerst met 1 situatie.
Pak een schrift en schrijf de situaties op met de gevoelens en gedachten die je had als kind, die jij je kunt herinneren, waarin jij je akelig voelde door hoe er met je werd omgegaan.
Schrijf daarna bij elke situatie welk advies je als volwassene zou willen geven aan het kind van toen.
Door deze oefening koppel je je opvattingen als volwassene aan je gevoelens en gedachten van toen en help je het kind van toen de stap naar het hier en nu te maken en zelf te kiezen over hoe je over jezelf denkt en voelt.
Als je dit moeilijk vindt of niet gelooft dat dit werkt, probeer het dan eens eerst met 1 situatie.
elfjetwaalfje wijzigde dit bericht op 10-05-2020 08:54
0.56% gewijzigd
Love is the meaning of life
zondag 10 mei 2020 om 07:45
Dertig jaar is heel vaak de leeftijd waarop vrouwen gaan terugkijken naar hun jeugd. Ze zien dat er dingen misgelopen zijn en daarvan geven ze dan hun ouders de schuld. Dat ligt nogal voor de hand aangezien een kind een onbeschreven blad is waar ouders het eerste op schrijven. Als er dingen misgaan dan voelt het dus natuurlijk om dat te wijten aan ouders. En misschien waren de dingen wel anders gegaan met andere ouders, maar dan had je ook niet bestaan.
Later besef je dat ouders gewone mensen zijn, die een kind krijgen, van toeten noch blazen weten en alles maar moeten proberen goed te doen. En omdat het mensen zijn met hun aangeboren en verworven eigenschappen (net als jij) laten ze steken vallen. Niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze niet méér kunnen leveren.
Vanaf het punt waar je nu bent kan je niet afwachten tot je ouders zichzelf hebben gefixt en nu de ideale ouders zijn geworden die jou alsnog geven wat jij nodig denkt te hebben, dus dit is een heilloze weg. Je moet proberen alles achteraf voor jezelf te helen. Misschien dat psychologische coaching je zal helpen.
Later besef je dat ouders gewone mensen zijn, die een kind krijgen, van toeten noch blazen weten en alles maar moeten proberen goed te doen. En omdat het mensen zijn met hun aangeboren en verworven eigenschappen (net als jij) laten ze steken vallen. Niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze niet méér kunnen leveren.
Vanaf het punt waar je nu bent kan je niet afwachten tot je ouders zichzelf hebben gefixt en nu de ideale ouders zijn geworden die jou alsnog geven wat jij nodig denkt te hebben, dus dit is een heilloze weg. Je moet proberen alles achteraf voor jezelf te helen. Misschien dat psychologische coaching je zal helpen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 10 mei 2020 om 08:21
Ik heb me altijd voor gehouden:tot je 25r mag je je ouders nog de schuld van alles geven. Daarna woman up, own je shit.
Dus aan de slag.
Je legt een enorme druk op jezelf en daar is het leven te kort voor. Mooie gelegenheid om aan de slag te gaan, je hebt het inzicht al, het rotste heb je doorstaan, dus vanuit rust kun je aan jezelf werken.
Als je jezelf hiervoor 2 jaar geeft en er rekening mee houdt dat niemand perfect is en jij dat ook niet hoeft te zijn, heb je nog tijd zat voor kinderen.
Je klinkt daarnaast als iemand die eerder zichzelf dan een ander benadeelt dus sowieso zul je een fantastische moeder worden.
die schijtopmerking over genoeg beschadigde kinderen kun je dus naast je neerleggen.
Dus aan de slag.
Je legt een enorme druk op jezelf en daar is het leven te kort voor. Mooie gelegenheid om aan de slag te gaan, je hebt het inzicht al, het rotste heb je doorstaan, dus vanuit rust kun je aan jezelf werken.
Als je jezelf hiervoor 2 jaar geeft en er rekening mee houdt dat niemand perfect is en jij dat ook niet hoeft te zijn, heb je nog tijd zat voor kinderen.
Je klinkt daarnaast als iemand die eerder zichzelf dan een ander benadeelt dus sowieso zul je een fantastische moeder worden.
die schijtopmerking over genoeg beschadigde kinderen kun je dus naast je neerleggen.
zondag 10 mei 2020 om 08:27
Dit vind Ik eigenlijk en heel slecht advies. Als je in deze situatie, met zo'n laag zelfbeeld gaat daten (al is het maar om te oefenen), trek je compleet de verkeerde mannen aan. Elke negatieve ervaring brengt je in zijn situatie dieper in de put.MaggyMay schreef: ↑10-05-2020 07:03Wat vervelend voor je dat je je zo voelt. Het is wellicht wel een idee om via een datingapp wat in contact te komen met mannen, om zo eens wat (chat-)ervaring op te doen. Wellicht eens voorzichtig te gaan daten en proberen niet direct af te haken maar kijken wat het je brengt om de tijd te nemen iemand beter te leren kennen.
Daarnaast kan het geen kwaad eens in gesprek te gaan met een coach/psycholoog om over jouw onzekerheden te praten.
30 is een leeftijd waarbij het nog alle kanten op kan. Goed dat je beseft dat je het anders wilt. Je hebt de kans om (jezelf) en ‘het probleem’ nu aan te pakken!
Heb vertrouwen en ga ervoor!
zondag 10 mei 2020 om 08:39
Volgens mij is dit eerder rond de 18-25 jaar, die fase.retrostar schreef: ↑10-05-2020 07:45Dertig jaar is heel vaak de leeftijd waarop vrouwen gaan terugkijken naar hun jeugd. Ze zien dat er dingen misgelopen zijn en daarvan geven ze dan hun ouders de schuld. Dat ligt nogal voor de hand aangezien een kind een onbeschreven blad is waar ouders het eerste op schrijven. Als er dingen misgaan dan voelt het dus natuurlijk om dat te wijten aan ouders. En misschien waren de dingen wel anders gegaan met andere ouders, maar dan had je ook niet bestaan.
Later besef je dat ouders gewone mensen zijn, die een kind krijgen, van toeten noch blazen weten en alles maar moeten proberen goed te doen. En omdat het mensen zijn met hun aangeboren en verworven eigenschappen (net als jij) laten ze steken vallen. Niet omdat ze slecht zijn maar omdat ze niet méér kunnen leveren.
Vanaf het punt waar je nu bent kan je niet afwachten tot je ouders zichzelf hebben gefixt en nu de ideale ouders zijn geworden die jou alsnog geven wat jij nodig denkt te hebben, dus dit is een heilloze weg. Je moet proberen alles achteraf voor jezelf te helen. Misschien dat psychologische coaching je zal helpen.
Met 30 zijn de meesten daar lang en breed overheen.
zondag 10 mei 2020 om 08:57
Stel je zou je openingspost op een datingsite zetten, denk je dat je dan veel reacties zou krijgen?
Je zal vast een hartstikke leuk vrouw zijn, en 30 is echt niet oud. Alleen wanneer je focust op negativiteit, dat je problemen hebt, dat je een grote kinderwens hebt, wordt de leuke kant van je overschaduwt.
Volgens mij heb je veel mee gemaakt in je leven, en zit je met allerlei vragen. Goede therapie kan je echt helpen! Investeer eerst in jezelf.
Je zal vast een hartstikke leuk vrouw zijn, en 30 is echt niet oud. Alleen wanneer je focust op negativiteit, dat je problemen hebt, dat je een grote kinderwens hebt, wordt de leuke kant van je overschaduwt.
Volgens mij heb je veel mee gemaakt in je leven, en zit je met allerlei vragen. Goede therapie kan je echt helpen! Investeer eerst in jezelf.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 10 mei 2020 om 09:02
Ga in therapie. Nu vind je jezelf heel zielig en je neemt geen verantwoordelijkheid voor jezelf. Oké, je hebt een rotjeugd gehad, maar je bent nu volwassen dus ga ermee aan de slag zodat de rest van je leven niet rot blijft. Focus dus eerst op jezelf, jij moet beter worden. Een eventuele partner en kind komen daarna pas.
zondag 10 mei 2020 om 09:22
Zit wat in, zo heb ik het niet bekeken ... ((vandaar dat ik zo lang verkeerde mannen aantrok))
zondag 10 mei 2020 om 09:33
Het is voor een ander heel moeilijk om jou leuk te vinden, als je jezelf niet eens leuk vindt. Dit zie je ontzettend veel bij dertigers die lang single blijven. Diep van binnen zijn ze onzeker en/of kennen ze zichzelf niet goed genoeg. Daardoor houden ze (soms bewust, soms onbewust) afstand van anderen, zeker als die te dichtbij dreigen te komen.
Ga in therapie, lees boeken, ga met jezelf aan de slag, dan gaat er een wereld voor je open. Er is zoveel mogelijk wat betreft persoonlijke ontwikkeling, maar dan moet je er wel voor open staan. Succes!
Ga in therapie, lees boeken, ga met jezelf aan de slag, dan gaat er een wereld voor je open. Er is zoveel mogelijk wat betreft persoonlijke ontwikkeling, maar dan moet je er wel voor open staan. Succes!
zondag 10 mei 2020 om 09:51
Het klinkt misschien heel hard, maar op een gegeven moment ben je zelf verantwoordelijk voor je eigen leven. Vanaf een jaar of dertig zijn zaken die niet goed lopen in je eigen leven, echt niet meer de schuld of verantwoordelijkheid van je ouders. Iedereen heeft leuke en minder leuke herinneringen aan haar jeugd. Het gaat erom hoe je hier in de loop der jaren mee dealt.
Dat is aan de andere kant ook erg fijn. Want dat geeft je de kans om het heft in eigen hand te nemen en aan jezelf te gaan veranderen wat je dwars zit. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen geluk. Stop met slachtofferschap, dat zit namelijk alleen maar in de weg om tot een oplossing te komen.
Ga dus aan het werk met jezelf.
Dat is aan de andere kant ook erg fijn. Want dat geeft je de kans om het heft in eigen hand te nemen en aan jezelf te gaan veranderen wat je dwars zit. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen geluk. Stop met slachtofferschap, dat zit namelijk alleen maar in de weg om tot een oplossing te komen.
Ga dus aan het werk met jezelf.
zondag 10 mei 2020 om 10:02
maandag 11 mei 2020 om 00:19
Bedankt voor jullie reacties allemaal! Ik ben al vaker naar een psycholoog geweest, maar dus nooit met het juiste resultaat.
@Snoesje83, ik weet niet goed waarom ik dichtklap, maar op het moment dat iemand mijn nummer vraagt of een vriendin wil me ter plekke koppelen schiet ik altijd volledig in de stress.
@Luci_Morgenster, ik wil niet zeggen dat ik dan wel een ‘gezinsleven‘ had gekend hoor, ik bedoel meer dat ik niet anders gewend ben dat mijn moeder alleen is.
@Snoesje83, ik weet niet goed waarom ik dichtklap, maar op het moment dat iemand mijn nummer vraagt of een vriendin wil me ter plekke koppelen schiet ik altijd volledig in de stress.
@Luci_Morgenster, ik wil niet zeggen dat ik dan wel een ‘gezinsleven‘ had gekend hoor, ik bedoel meer dat ik niet anders gewend ben dat mijn moeder alleen is.
dinsdag 19 mei 2020 om 23:17
Ik herken deels wat je verteld. Ik heb nu sinds vier jaar een hele lieve vriend. Maar daarvoor was ik 5 jaar single. Ik kreeg namelijk net als jij, buikpijn als iemand te dichtbij kwam en ook ik kapte het dan af. Vier jaar geleden leerde ik dus mijn vriend kennen en bij hem had ik geen buikpijn of angst. Dat kan zijn omdat ik er toen klaar voor was of omdat hij als deksel zijnde perfect op mij als potje paste. Mijn advies is. Forceer niks. Als je echt in de angst en buikpijn schier bij iemand ben je er wellicht of nog niet klaar voor of hij is het niet voor je, gebrek aan vertrouwen en gevoel van veiligheid.
Verder kan ik je adviseren de 'Zelfbeeldmodule' bij de GGZ te doen. Dit is een vorm van therapie gericht op het creëren van een realistisch zelfbeeld. Het is niet altijd even makkelijk maar mij helpt het goed. Als je klaar bent met de module kan je trots zijn op jezelf en heb je als het goed is geen laag zelfbeeld meer.
Succes!
Verder kan ik je adviseren de 'Zelfbeeldmodule' bij de GGZ te doen. Dit is een vorm van therapie gericht op het creëren van een realistisch zelfbeeld. Het is niet altijd even makkelijk maar mij helpt het goed. Als je klaar bent met de module kan je trots zijn op jezelf en heb je als het goed is geen laag zelfbeeld meer.
Succes!
