Relaties
alle pijlers
Vriendschap
vrijdag 8 mei 2020 om 23:14
Goedenavond!
De laatste tijd kom ik steeds meer tot de realisatie dat ik niet echt een vaste vriendschap met iemand heb. Ik heb wel mensen waarmee ik geregeld appjes stuur, heel sporadisch eens mee ga lunchen, maar zoiets als een beste vriend of vriendin heb ik niet. Tot voor kort maakte dit voor mij niks uit, maar nu voel ik me er de laatste tijd best verdrietig door.
Ik heb vaker een goede vriendin gehad. Maar dan spreek ik over de middelbare schooltijd tot aan hoger onderwijs. Deze vriendschap is op een vervelende manier geëindigd (niet vanuit mijn kant). Ik wil niet in detail treden, maar het kwam er op neer dat zij vond dat haar leven belangrijker was dan de mijne. Er ontstond onenigheid en uiteindelijk kreeg ik de silent treatment. Een poging het bij te leggen is er niet meer van gekomen en we hebben elkaar toen een paar jaar niet gesproken. Het leek mij leuk na die jaren nog eens af te spreken. Ik had het issue immers achter mij gelaten. Maar ik merkte dat tijdens deze afspraak onze levens op geen enkel vlak meer matchten en we uit elkaar waren gegroeid.
Een andere vriendschap is door mij beëindigd. Deze vriendin maakte regelmatig dubbele afspraken en zegde mij dan af. Ik was in dat geval nooit de partij waar ze wel voor koos. Of ze kwam veel te laat. Toen dit nogmaals gebeurde, was ik er klaar mee en heb ik aangegeven dat het voor mij daar ophield.
Wel zijn er twee meiden die ik al lang ken. Alleen kennen zij twee elkaar voor mij. Regelmatig delen zij op social media dat ze met z'n tweeën afspreken. Het steekt dat ik niet gevraagd word. Ik heb wel eens gezegd; gezellig, mag ik de volgende keer ook mee? Dit gebeurd ook wel, maar de keren erna niet meer. Ik voel me daardoor wel eens buitengesloten.
Het punt is dat ik best een serieus persoon ben. Ik laat niet gauw het achterste van mijn tong zien. Ik word in de gezamenlijke vriendengroep van mijn vriend en mij wel eens een nerd genoemd, omdat ik veel weet en ik daardoor ook bijdehand overkom. Ook word ik beschreven als een control freak, doordat ik het soms moeilijk vind om iets spontaan te ondernemen. De vrienden uit onze groep zijn mensen die wel van een drankje en een feestje houden. Ik lust ook wel een drankje, maar ik kan mij daar niet in laten gaan. Ik ben bijvoorbeeld nog nooit dronken geweest.
Op een of andere manier kan ik maar geen vriendschap vinden (lees: kan ik geen vriendschap onderhouden), waarin er wederzijds respect plaatsvindt en daardoor ook lang kan duren. Waardoor er zeg maar een hechte vriendschap ontstaat. Iemand die jouw naam noemt als er aan ze wordt gevraagd, op wie kun je altijd terugvallen of wie vertrouw je door en door? Ik weet niet hoe dit voelt of hoe dit is en dat maakt me steeds verdrietiger..
De laatste tijd kom ik steeds meer tot de realisatie dat ik niet echt een vaste vriendschap met iemand heb. Ik heb wel mensen waarmee ik geregeld appjes stuur, heel sporadisch eens mee ga lunchen, maar zoiets als een beste vriend of vriendin heb ik niet. Tot voor kort maakte dit voor mij niks uit, maar nu voel ik me er de laatste tijd best verdrietig door.
Ik heb vaker een goede vriendin gehad. Maar dan spreek ik over de middelbare schooltijd tot aan hoger onderwijs. Deze vriendschap is op een vervelende manier geëindigd (niet vanuit mijn kant). Ik wil niet in detail treden, maar het kwam er op neer dat zij vond dat haar leven belangrijker was dan de mijne. Er ontstond onenigheid en uiteindelijk kreeg ik de silent treatment. Een poging het bij te leggen is er niet meer van gekomen en we hebben elkaar toen een paar jaar niet gesproken. Het leek mij leuk na die jaren nog eens af te spreken. Ik had het issue immers achter mij gelaten. Maar ik merkte dat tijdens deze afspraak onze levens op geen enkel vlak meer matchten en we uit elkaar waren gegroeid.
Een andere vriendschap is door mij beëindigd. Deze vriendin maakte regelmatig dubbele afspraken en zegde mij dan af. Ik was in dat geval nooit de partij waar ze wel voor koos. Of ze kwam veel te laat. Toen dit nogmaals gebeurde, was ik er klaar mee en heb ik aangegeven dat het voor mij daar ophield.
Wel zijn er twee meiden die ik al lang ken. Alleen kennen zij twee elkaar voor mij. Regelmatig delen zij op social media dat ze met z'n tweeën afspreken. Het steekt dat ik niet gevraagd word. Ik heb wel eens gezegd; gezellig, mag ik de volgende keer ook mee? Dit gebeurd ook wel, maar de keren erna niet meer. Ik voel me daardoor wel eens buitengesloten.
Het punt is dat ik best een serieus persoon ben. Ik laat niet gauw het achterste van mijn tong zien. Ik word in de gezamenlijke vriendengroep van mijn vriend en mij wel eens een nerd genoemd, omdat ik veel weet en ik daardoor ook bijdehand overkom. Ook word ik beschreven als een control freak, doordat ik het soms moeilijk vind om iets spontaan te ondernemen. De vrienden uit onze groep zijn mensen die wel van een drankje en een feestje houden. Ik lust ook wel een drankje, maar ik kan mij daar niet in laten gaan. Ik ben bijvoorbeeld nog nooit dronken geweest.
Op een of andere manier kan ik maar geen vriendschap vinden (lees: kan ik geen vriendschap onderhouden), waarin er wederzijds respect plaatsvindt en daardoor ook lang kan duren. Waardoor er zeg maar een hechte vriendschap ontstaat. Iemand die jouw naam noemt als er aan ze wordt gevraagd, op wie kun je altijd terugvallen of wie vertrouw je door en door? Ik weet niet hoe dit voelt of hoe dit is en dat maakt me steeds verdrietiger..
anoniem_140353 wijzigde dit bericht op 08-05-2020 23:36
Reden: aanpassing
Reden: aanpassing
0.95% gewijzigd
everything happens for a reason
zaterdag 9 mei 2020 om 12:17
Nee, dat is geen vriendschap inderdaad
everything happens for a reason
zaterdag 9 mei 2020 om 12:17
Ja het kan verschillende redenen hebben dat je zo bent zoals je bent, ik vermoed als je de "juiste" mensen (een soort klik) tegenkomt dat het dan vanzelf gaat, dat je vanzelf meer over jezelf gaat vertellen. Ik ben bij nieuwe mensen ook niet meteen open maar als ik het gevoel heb, ik vertrouw je, dan gaat het vanzelf. Maar die band krijg je (denk ik) alleen als je zelf ook open en eerlijk naar een ander bent.puntjeeee schreef: ↑09-05-2020 12:00Confronterend..
Ik laat niet gauw in mijn ziel kijken, omdat ik niet zo'n leuk verleden heb gehad. Ik wil ook niet dat mensen denken dat ik altijd drama aan mij heb hangen. Dat had vooral te maken met mijn thuissituatie waar ik toen eenmaal in zat, in werd meegesleept en op die leeftijd echt niet van vandaan kon. Een meid waar ik vroeger mee om ging die zij eens heel hard: 'jij hebt ook altijd wat.' (In de zin van: kun je niet eens geen drama hebben? Dank u.) Ja, dan verleer je al snel dat je niet te veel het achterste van je tong moet laten zien.
Het lijkt alsof we niet door haar eerste laag komen, waardoor wij ook zoiets hebben van, ik ga je niet van alles vertellen. Wie weet met wie je nog meer omgaat en waar onze verhalen terecht komen. Als ze zich nu iets kwetsbare (of menselijker) zou opstellen, dan vertrouw je iemand ook meer. Maar bij haar is altijd alles perfect.
zaterdag 9 mei 2020 om 13:22
Dat 'verdwijnen' is voor mij ook erg herkenbaar.
En het mag tegenstrijdig klinken; soms heb ik ook momenten dat ik juist heel duidelijk communiceer en ergens mijn grens in aangeef.
Bij de ander heb ik dan het gevoel dat het niet tot diegene door lijkt te dringen.
En dan begin alles vervolgens weer van voren af aan, wat ik erg vermoeiend vind.
zondag 10 mei 2020 om 22:55
Herkenbaar. Door veel recente veranderingen in mijn leven, ben ik ook veel gaan nadenken over mijn huidige vriendschappen. Ik merkte dat ik met sommigen niet helemaal meer levelde.
Misschien out of the box, of niet exact waar je naar op zoek bent maar ik wil het je toch "meegeven": ergens in november stuitte ik op de app "Vina". Dit is een app waarbij je in contact kan komen om nieuwe vriendschappen of ieder geval contacten te ontdekken. Het mechanisme werkt een beetje als Tinder, alleen veel minder oppervlakkig omdat op je profiel uitgebreide info staat over o.a. je hobby's, wat je belangrijk vindt etc; je kan het zo uitgebreid maken als je wilt. Je kunt de resultaten ook selecteren op leeftijd en aantal km's. Het zijn enkel vrouwen die erop zitten en ook allemaal met een positieve insteek en intentie: nieuwe mensen ontmoeten.
Totaal niet verwacht, maar ik heb via dit kanaal drie hele leuke vrouwen leren kennen (23-27 jaar, ben zelf 25), waar ik na een tijdje over en weer appen (kijken of je een beetje hetzelfde in het leven staat en of het digitaal klikt), mee heb afgesproken om een terrasje te pakken. Toen het nog kon uiteraard.
Ook in het echt bleken we een goede en leuke klik te hebben en het was ontzettend gezellig.
Ik vind/vond het namelijk heel lastig om op deze leeftijd nieuwe mensen te leren kennen, naast werk en de sportschool. Zo'n app maakt het toegankelijker, vind ik. Nogmaals, misschien niks voor jou, maar dat dacht ik ook. Was totaal uit mijn comfort zone maar ben heel blij dat ik het heb gedaan, want wie weet houd ik uit deze drie contacten wel mooie vriendschappen over.
Misschien out of the box, of niet exact waar je naar op zoek bent maar ik wil het je toch "meegeven": ergens in november stuitte ik op de app "Vina". Dit is een app waarbij je in contact kan komen om nieuwe vriendschappen of ieder geval contacten te ontdekken. Het mechanisme werkt een beetje als Tinder, alleen veel minder oppervlakkig omdat op je profiel uitgebreide info staat over o.a. je hobby's, wat je belangrijk vindt etc; je kan het zo uitgebreid maken als je wilt. Je kunt de resultaten ook selecteren op leeftijd en aantal km's. Het zijn enkel vrouwen die erop zitten en ook allemaal met een positieve insteek en intentie: nieuwe mensen ontmoeten.
Totaal niet verwacht, maar ik heb via dit kanaal drie hele leuke vrouwen leren kennen (23-27 jaar, ben zelf 25), waar ik na een tijdje over en weer appen (kijken of je een beetje hetzelfde in het leven staat en of het digitaal klikt), mee heb afgesproken om een terrasje te pakken. Toen het nog kon uiteraard.
Ook in het echt bleken we een goede en leuke klik te hebben en het was ontzettend gezellig.Ik vind/vond het namelijk heel lastig om op deze leeftijd nieuwe mensen te leren kennen, naast werk en de sportschool. Zo'n app maakt het toegankelijker, vind ik. Nogmaals, misschien niks voor jou, maar dat dacht ik ook. Was totaal uit mijn comfort zone maar ben heel blij dat ik het heb gedaan, want wie weet houd ik uit deze drie contacten wel mooie vriendschappen over.
En nu?
dinsdag 12 mei 2020 om 00:01
Ik heb alle tips en verhalen de afgelopen dagen even laten bezinken en er over nagedacht. Ik wist niet meer zo goed wat ik moest reageren. Mede door de verhalen/ervaringen van anderen hier en op de sites die ik als tip kreeg, merk ik dat ik er weer minder mee bezig ben.
Het is niet erg om niet echt een vaste of beste vriend of vriendin te hebben. Forceren dit wel te krijgen, werkt alleen maar averechts en wie weet wie ik in de toekomende jaren nog tegenkom.
Dankjulliewel om jullie verhalen te delen
Het is niet erg om niet echt een vaste of beste vriend of vriendin te hebben. Forceren dit wel te krijgen, werkt alleen maar averechts en wie weet wie ik in de toekomende jaren nog tegenkom.
Dankjulliewel om jullie verhalen te delen
everything happens for a reason
dinsdag 12 mei 2020 om 22:53
Herkenbaar. Ik heb ook moeite met vriendschappen. Nooit een beste vriend of vriendin gehad. Maar dat hoef ik ook niet perse. Heb alleen een klein aantal losse vriendschappen, die het werk ontstonden. Toen ik niet zocht. Eerder wel actiever op zoek geweest in de vorm van clubjes en sport. Maar voelde verder geen band met die mensen.
Ook ik heb soortgelijke teleurstellingen gehad die jij beschrijft. Vriendinnen met dubbele afspraken die uiteindelijk toch voor die ander kozen. Of ze kwamen alleen naar mij als ze niemand hadden. Waarom ze dat deden is me nooit verteld. Maar ik vermoed omdat ik er nooit iets van zei en zij dat wel makkelijk vonden.
Ik spreek liever niet met meer dan 1 tegelijk af, tenzij het een koppel is. Vind het moeilijk om de aandacht te verdelen dan en vaak gehad dat ik er dan (een beetje) buiten val. Dat de gesprekken vooral tussen hen gaan. Of als ik ergens met een vriendin was en we kwamen toevallig een bekende tegen. Dan was ik niet meer interessant. Is ook eens gebeurd tijdens een weekendje weg, toen een vriendin mee was. Ze leerde daar een ander meisje kennen en de dagen daarna voelde ik me het 5e wiel.
Wandelen in de natuur is mijn grootste hobby. Daarom heb ik ook honden. Ik ben geen uitgaanstype. Ook nooit dronken geweest, maar dat komt omdat ik geen alcohol lust.
Ook ik heb soortgelijke teleurstellingen gehad die jij beschrijft. Vriendinnen met dubbele afspraken die uiteindelijk toch voor die ander kozen. Of ze kwamen alleen naar mij als ze niemand hadden. Waarom ze dat deden is me nooit verteld. Maar ik vermoed omdat ik er nooit iets van zei en zij dat wel makkelijk vonden.
Ik spreek liever niet met meer dan 1 tegelijk af, tenzij het een koppel is. Vind het moeilijk om de aandacht te verdelen dan en vaak gehad dat ik er dan (een beetje) buiten val. Dat de gesprekken vooral tussen hen gaan. Of als ik ergens met een vriendin was en we kwamen toevallig een bekende tegen. Dan was ik niet meer interessant. Is ook eens gebeurd tijdens een weekendje weg, toen een vriendin mee was. Ze leerde daar een ander meisje kennen en de dagen daarna voelde ik me het 5e wiel.
Wandelen in de natuur is mijn grootste hobby. Daarom heb ik ook honden. Ik ben geen uitgaanstype. Ook nooit dronken geweest, maar dat komt omdat ik geen alcohol lust.
donderdag 14 mei 2020 om 18:43
@hondenmens;
Ook voor mij weer zeer herkenbaar.
Heb zelf ook grote moeite met vriendschappen.
Vooral met het in stand houden van vriendschappen.
Het is me nog weleens gebeurd dat ik vriendschappen aanging met personen, waarmee ik (achteraf gezien) weinig tot geen match bleek te hebben.
Echt heel raar en tegenstrijdig.
Want dit zou met (echte) vriendschappen toch nog kunnen gebeuren.... nou; helaas dus wel.
En ik geef ook volledig toe dat ik dergelijke personen en situatie dan ook verkeerd heb ingeschat.
Uiteindelijk liepen dit soort vriendschappen dan ook spaak.
Enerzijds was ik hier opgelucht over, maar anderzijds knaagde er een gevoel aan me alsof er het één en ander niet leek te kloppen (ondermeer schuldgevoelens).
Toch besef ik dat het haast onmogelijk is om bepaalde vrienschappen goed in stand te blijven houden.
Vooral op de lange(re) termijn dan.
Sommige vriendschappen zijn leuk voor een bepaalde periode, maar op den duur kan 'de klad' erin komen.
Hoe vervelend dit ook kan zijn.
Met als gevolg dat het vroeg of laat spaak loopt en eindigd.
Dat is iets wat ik lang niet leek te begripjen en ook niet totaal niet bij kon (qua gevoelens etc).
Ook voor mij weer zeer herkenbaar.
Heb zelf ook grote moeite met vriendschappen.
Vooral met het in stand houden van vriendschappen.
Het is me nog weleens gebeurd dat ik vriendschappen aanging met personen, waarmee ik (achteraf gezien) weinig tot geen match bleek te hebben.
Echt heel raar en tegenstrijdig.
Want dit zou met (echte) vriendschappen toch nog kunnen gebeuren.... nou; helaas dus wel.
En ik geef ook volledig toe dat ik dergelijke personen en situatie dan ook verkeerd heb ingeschat.
Uiteindelijk liepen dit soort vriendschappen dan ook spaak.
Enerzijds was ik hier opgelucht over, maar anderzijds knaagde er een gevoel aan me alsof er het één en ander niet leek te kloppen (ondermeer schuldgevoelens).
Toch besef ik dat het haast onmogelijk is om bepaalde vrienschappen goed in stand te blijven houden.
Vooral op de lange(re) termijn dan.
Sommige vriendschappen zijn leuk voor een bepaalde periode, maar op den duur kan 'de klad' erin komen.
Hoe vervelend dit ook kan zijn.
Met als gevolg dat het vroeg of laat spaak loopt en eindigd.
Dat is iets wat ik lang niet leek te begripjen en ook niet totaal niet bij kon (qua gevoelens etc).
donderdag 14 mei 2020 om 20:31
Mijn moeder heeft wel een beste vriendin gehad. Ik vond haar ook altijd erg aardig en hebben haar als voogd gekozen destijds. Ze adopteerden later ook 2 kindjes uit hetzelfde land als waar ik vandaan kom. Dat schepte een dubbele band. Ik vond hun feestjes altijd erg gezellig. Helaas kwam er een einde aan die vriendschap. Moeder en zij zaten in het bestuur van een buurtvereniging. Vriendin wilde stiekem een plan doorzetten waar veel mensen, inclusief moeder, op tegen waren. Dat heeft mijn moeder erg gekwetst, ze vertrouwde haar niet meer. We kwamen er vanaf toen ook steeds minder tot het verwaterde. Ik snap mijn moeder wel. En ze is niet de enige die ruzie met haar kreeg. Nog meer gezamenlijke kennissen. Dat zegt wel wat. Maar toch jammer dat het zo gegaan is.
En dat je niet meer op de hoogte bent van elkaars leven, terwijl je vroeger zo bij elkaar binnen liep.
En dat je niet meer op de hoogte bent van elkaars leven, terwijl je vroeger zo bij elkaar binnen liep.
donderdag 14 mei 2020 om 21:07
hondenmens;
Wat enrom vervelelend zeg.
Zelfs een hecht contact kan zo 'over' gaan.
Voor mij wel herkenbaar ook.
In dergelijke situaties ben ik helaas ook weleens beland.
Wellicht had dit ook als oorzaak dat ik te goed van vertrouwen was en sommige mensen ook te makkelijk (te) dichtbij liet komen.
Daardoor kon ik ook vertrikt raken in bepaalde probleemsituaties.
Niet dat dit alleen maar aan de ander lag.
Zelf trad ik hierin ook niet adequaat en vooral assertief genoeg op.
Wat enrom vervelelend zeg.
Zelfs een hecht contact kan zo 'over' gaan.
Voor mij wel herkenbaar ook.
In dergelijke situaties ben ik helaas ook weleens beland.
Wellicht had dit ook als oorzaak dat ik te goed van vertrouwen was en sommige mensen ook te makkelijk (te) dichtbij liet komen.
Daardoor kon ik ook vertrikt raken in bepaalde probleemsituaties.
Niet dat dit alleen maar aan de ander lag.
Zelf trad ik hierin ook niet adequaat en vooral assertief genoeg op.
donderdag 14 mei 2020 om 21:57
@Mund: Ik ben ook vaak te goed van vertrouwen geweest. Met als gevolg "belazerd" worden en daardoor juist wantrouwig geworden.
Wat ik wel gek vind is dat ik voor die bovenstaande "voogd" een vreemde ben geworden. Terwijl ik helemaal niks met hun conflict te maken had. Als zij elkaar tegenkomen maken ze soms een oppervlakkig praatje. Wat op mijn moeder weinig indruk maakt. Een keer was ik samen met mijn moeder toen we haar tegenkwamen. Maar ze keek mij niet aan, vroeg me niks. Ik wist dat zij Facebookvrienden waren geworden. Op "vriendin" haar verzoek. Al chatten ze nooit. Ik dacht: dan voeg ik haar ook toe. Maar ze heeft nooit bevestigd.
Wat ik wel gek vind is dat ik voor die bovenstaande "voogd" een vreemde ben geworden. Terwijl ik helemaal niks met hun conflict te maken had. Als zij elkaar tegenkomen maken ze soms een oppervlakkig praatje. Wat op mijn moeder weinig indruk maakt. Een keer was ik samen met mijn moeder toen we haar tegenkwamen. Maar ze keek mij niet aan, vroeg me niks. Ik wist dat zij Facebookvrienden waren geworden. Op "vriendin" haar verzoek. Al chatten ze nooit. Ik dacht: dan voeg ik haar ook toe. Maar ze heeft nooit bevestigd.
vrijdag 15 mei 2020 om 04:25
Ik kan mij hier heel erg in herkennen, als je een verleden hebt dat net wat anders is geweest dan *normaal* wordt er al gauw een stempel op je gedrukt, vooroordelen zijn er altijd. Ik ben dan ook nog zo iemand die altijd wil helpen en daar is al heel vaak misbruik van gemaakt.
Ik ben ook iemand die niet echt vrienden heeft, deels door omstandigheden (ben heel lang mantelzorger geweest en ben een beetje vervreemd van alles en iedereen) - en deels omdat ik mijzelf niet graag bloot geef.
Ik ben een betje kopschuw. Ik denk dat ik (en @Puntjeeee ook) geluk moeten hebben en tegen de juiste mensen aan moeten lopen, mensen die ons waarderen zoals we zijn. Tja, klinkt moeilijk want de meeste vriendschappen worden toch al tijdens je jeugd en je schooltijd gevormd.
Desalniettemin ben ik vandaag hier lid geworden om in deze vreemde en eenzame tijd toch een beetje onder de mensen te zijn. Hallo lieve mensen!
Ik ben ook iemand die niet echt vrienden heeft, deels door omstandigheden (ben heel lang mantelzorger geweest en ben een beetje vervreemd van alles en iedereen) - en deels omdat ik mijzelf niet graag bloot geef.
Ik ben een betje kopschuw. Ik denk dat ik (en @Puntjeeee ook) geluk moeten hebben en tegen de juiste mensen aan moeten lopen, mensen die ons waarderen zoals we zijn. Tja, klinkt moeilijk want de meeste vriendschappen worden toch al tijdens je jeugd en je schooltijd gevormd.
Desalniettemin ben ik vandaag hier lid geworden om in deze vreemde en eenzame tijd toch een beetje onder de mensen te zijn. Hallo lieve mensen!
anoniem_398046 wijzigde dit bericht op 15-05-2020 05:13
Reden: gewijzigd
Reden: gewijzigd
1.09% gewijzigd
"Life can only be understood backwards; but it must be lived forwards."
― Søren Kierkegaard
― Søren Kierkegaard
vrijdag 15 mei 2020 om 07:27
Kan het zijn dat ze zich een beetje betrapt voelde en zich eigenlijk heel erg schaamt? Als zij iets probeerde door te zetten op een stiekeme manier (wat sowieso niet okay is) en haar beste vriendin, jouw moeder, geeft tegengas, dan voelt dat net alsof je door de Hoogste Orde betrapt bent. Overigens ook 100% terecht van je moeder hoor! Ik probeer je geen schuldgevoel aan te pratenhondenmens schreef: ↑14-05-2020 21:57@Mund: Ik ben ook vaak te goed van vertrouwen geweest. Met als gevolg "belazerd" worden en daardoor juist wantrouwig geworden.
Wat ik wel gek vind is dat ik voor die bovenstaande "voogd" een vreemde ben geworden. Terwijl ik helemaal niks met hun conflict te maken had. Als zij elkaar tegenkomen maken ze soms een oppervlakkig praatje. Wat op mijn moeder weinig indruk maakt. Een keer was ik samen met mijn moeder toen we haar tegenkwamen. Maar ze keek mij niet aan, vroeg me niks. Ik wist dat zij Facebookvrienden waren geworden. Op "vriendin" haar verzoek. Al chatten ze nooit. Ik dacht: dan voeg ik haar ook toe. Maar ze heeft nooit bevestigd.
Als mensen zo verdwijnen na zoiets, en vooral nu ze jou zo negeert, denk ik eerder dat ze zich gewoon kapot schaamt en niet weet of het nog okay is om contact met jou te onderhouden, terwijl er een toch wel rauwe breuk tussen haar en jouw mams is. Maar dan vul ik wel veel in ..
vrijdag 15 mei 2020 om 07:32
Ik merk, nu vooral in de COVID tijd, dat mijn grootste vriendengroep eigenlijk een soort samenraapsel van mensen is voor wie die groep altijd de B-groep is, en de A-groep is een ander individueel kluitje met mensen ofzo. Als het slecht gaat met iemand weten we mekaar altijd te vinden en is er volop steun. Het zijn ook allemaal superlieve en leuke mensen. Maar in zo'n tijd als deze, blijft het ellendig stil de hele tijd. Ik vind dat zo typisch. Als er niemand iets initieert of oppert, dan gebeurd er gewoon helemaal niets.
In normale tijd trouwens ook niet. Ik ben dan meestal degene die een etentje eens in de zoveel tijd organiseert, en dan is iedereen dik van de partij. Maar als ik dat niet doe dan zien we mekaar nooit, heb ik het idee. Ik vraag me dan soms wel af wat die vriendschappen nou betekenen voor iedereen. Vooral als ik merk dat er onderling wel afgesproken wordt, maar niemand mij eens appt. Daar trek ik me dan toch wel iets van aan, merk ik.
Maar misschien overdrijf ik wel daarin. Ik ben ook wel een type dat, als iemand mij niet appt ofzo om een keertje wat je drinken, maar wel regelmatig een andere (gezamenlijke) vriendin, ik daar gevoelsmatig uit concludeer dat mijn persoon niet de voorkeur heeft. Wat natuurlijk nogal kinderachtig van mij is.
In normale tijd trouwens ook niet. Ik ben dan meestal degene die een etentje eens in de zoveel tijd organiseert, en dan is iedereen dik van de partij. Maar als ik dat niet doe dan zien we mekaar nooit, heb ik het idee. Ik vraag me dan soms wel af wat die vriendschappen nou betekenen voor iedereen. Vooral als ik merk dat er onderling wel afgesproken wordt, maar niemand mij eens appt. Daar trek ik me dan toch wel iets van aan, merk ik.
Maar misschien overdrijf ik wel daarin. Ik ben ook wel een type dat, als iemand mij niet appt ofzo om een keertje wat je drinken, maar wel regelmatig een andere (gezamenlijke) vriendin, ik daar gevoelsmatig uit concludeer dat mijn persoon niet de voorkeur heeft. Wat natuurlijk nogal kinderachtig van mij is.
vrijdag 15 mei 2020 om 09:15
@Suusje666;
Kan me jouw gevoelens erg goed voorstellen.
Vooral ook wat je in je laatste alinea schrijft.
En ik vind het ook niet kinderachtig, om heel eerlijk te zijn.
Zelf heb ik vorig jaar een situatie gehad met iemand, waarbij ik me wat aan het lijntje gehouden voelde.
Als ik eens wilde afspreken, hield hij dit vaak af en had hij het zogenaamd erg druk (met andere afspraken etc).
Dat heb ik lange tijd geaccepteerd en ben hier lang in mee gegaan.
Maar op den duur was ik het beu om een soort vijfde wiel aan de wagen te zijn en steeds langs de zijlijn te staan.
Helemaal toen ik, via whatsapp, een opmerking van hem kreeg in de trant van 'Jij bent degene die vaak wilt afspreken'.
Dat voelde zo raar voor mij en dit leek haast wat de druppel voor mij te zijn.
We hebben nu ook geen contact meer en eerlijk gezegd boeit het me allemaal ook niet meer.
Heb er genoeg in geinvesteerd en weinig voor teruggekregen.
Wellicht heb ik er ook wat teveel van verwacht; dat geef ik ergens ook toe.
Het voelde voor mij echter als éénrichtingsverkeer.
Verder heb ik erg veel last van een soort mengeling van onvrede, 'rancune/wrok (wat ik zeker niet goed vind van mezelf), onzekerheid/angst en schuldgevoelens.
Ben in het verleden met bepaalde mensen erg spaak gelopen en heb hier waanzinnig van gebaald.
En daarmee wil ik zeker niet met het vingertje naar anderen wijzen.
Heb zelf ook een soort van naiviteit gehad en niet goed ingeschat wat voor soort mensen daadwerkelijk bij me pasten.
Bij sommige mensen kun je helaas pas na langere tijd erachter komen hoe ze daadwerkelijk zijn.
In het begin lijkt alles leuk en aardig te zijn.
Maar naarmate je iemand langer meemaakt kunt je toch achter bepaalde punten komen die zeer hinderlijk en vervelend kunnen zijn.
Dat zullen mensen ook met mij hebben.
En dat kan ik ook volledig begrijpen.
Toch is het nooit leuk om je vingers te branden, vooral niet met personen waar je contact mee hebt gehad en bevriend mee bent geweest.
Het meest erg vind ik dat ik me kwetsbaar heb opgesteld en ze heb vertrouwd.
En als dat beschaamd wordt, is dat bijzonder pijnlijk en vervelend.
Bespreek dit ook met mijn coach/maatschappelijk werker.
In de praktijk blijf ik echter moeilijke situaties tegenkomen en dat vreet toch wel aan me.
Kan me jouw gevoelens erg goed voorstellen.
Vooral ook wat je in je laatste alinea schrijft.
En ik vind het ook niet kinderachtig, om heel eerlijk te zijn.
Zelf heb ik vorig jaar een situatie gehad met iemand, waarbij ik me wat aan het lijntje gehouden voelde.
Als ik eens wilde afspreken, hield hij dit vaak af en had hij het zogenaamd erg druk (met andere afspraken etc).
Dat heb ik lange tijd geaccepteerd en ben hier lang in mee gegaan.
Maar op den duur was ik het beu om een soort vijfde wiel aan de wagen te zijn en steeds langs de zijlijn te staan.
Helemaal toen ik, via whatsapp, een opmerking van hem kreeg in de trant van 'Jij bent degene die vaak wilt afspreken'.
Dat voelde zo raar voor mij en dit leek haast wat de druppel voor mij te zijn.
We hebben nu ook geen contact meer en eerlijk gezegd boeit het me allemaal ook niet meer.
Heb er genoeg in geinvesteerd en weinig voor teruggekregen.
Wellicht heb ik er ook wat teveel van verwacht; dat geef ik ergens ook toe.
Het voelde voor mij echter als éénrichtingsverkeer.
Verder heb ik erg veel last van een soort mengeling van onvrede, 'rancune/wrok (wat ik zeker niet goed vind van mezelf), onzekerheid/angst en schuldgevoelens.
Ben in het verleden met bepaalde mensen erg spaak gelopen en heb hier waanzinnig van gebaald.
En daarmee wil ik zeker niet met het vingertje naar anderen wijzen.
Heb zelf ook een soort van naiviteit gehad en niet goed ingeschat wat voor soort mensen daadwerkelijk bij me pasten.
Bij sommige mensen kun je helaas pas na langere tijd erachter komen hoe ze daadwerkelijk zijn.
In het begin lijkt alles leuk en aardig te zijn.
Maar naarmate je iemand langer meemaakt kunt je toch achter bepaalde punten komen die zeer hinderlijk en vervelend kunnen zijn.
Dat zullen mensen ook met mij hebben.
En dat kan ik ook volledig begrijpen.
Toch is het nooit leuk om je vingers te branden, vooral niet met personen waar je contact mee hebt gehad en bevriend mee bent geweest.
Het meest erg vind ik dat ik me kwetsbaar heb opgesteld en ze heb vertrouwd.
En als dat beschaamd wordt, is dat bijzonder pijnlijk en vervelend.
Bespreek dit ook met mijn coach/maatschappelijk werker.
In de praktijk blijf ik echter moeilijke situaties tegenkomen en dat vreet toch wel aan me.
anoniem_397092 wijzigde dit bericht op 15-05-2020 09:32
4.57% gewijzigd
vrijdag 15 mei 2020 om 09:32
Goh, dat vind ik ook wel een rare opmerking van die vriend. Snap dat dat als een soort laatste druppel voelde. Ik ben wel van mening dat, stel het is echt zo dat iemand niet zo'n behoefte heeft aan je vriendschap, dat ie dat dan ook gewoon een keer zegt. Dat halfbakken gedoe kan ik echt slecht tegen. Ik verwacht niet veel van mensen, maar wel duidelijkheid als iets als vervelend wordt ervaren.Mund schreef: ↑15-05-2020 09:15@Suusje666;
Zelf heb ik vorig jaar een situatie gehad met iemand, waarbij ik me wat aan het lijntje gehouden voelde.
Als ik eens wilde afspreken, hield hij dit vaak af en had hij het zogenaamd erg druk (met andere afspraken etc).
Dat heb ik lange tijd geaccepteerd en ben hier lang in mee gegaan.
Maar op den duur was ik het beu om een soort vijfde wiel aan de wagen te zijn en steeds langs de zijlijn te staan.
Helemaal toen ik, via whatsapp, een opmerking van hem kreeg in de trant van 'Jij bent degene die vaak wilt afspreken'.
Dat voelde zo raar voor mij en dit leek haast wat de druppel voor mij te zijn.
We hebben nu ook geen contact meer en eerlijk gezegd boeit het me allemaal ook niet meer.
Heb er genoeg in geinvesteerd en weinig voor teruggekregen.
Wellicht heb ik er ook wat teveel van verwacht; dat geef ik ergens ook toe.
Het voelde voor mij echter als éénrichtingsverkeer.
Verder heb ik erg veel last van een soort mengeling van onvrede, 'rancune/wrok', onzekerheid/angst en schuldgevoelens.
Ben in het verleden met bepaalde mensen erg spaak gelopen en heb hier waanzinnig van gebaald.
En daarmee wil ik zeker niet met het vingertje naar anderen wijzen.
Heb zelf ook een soort van naiviteit gehad en niet goed ingeschat wat voor soort mensen daadwerkelijk bij me pasten.
Bij sommige mensen kun je helaas pas na langere tijd erachter komen hoe ze daadwerkelijk zijn.
In het begin lijkt alles leuk en aardig te zijn.
Maar naarmate je iemand langer meemaakt kunt je toch achter bepaalde punten komen die zeer hinderlijk en vervelend kunnen zijn.
Dat zullen mensen ook met mij hebben.
En dat kan ik ook volledig begrijpen.
Toch is het nooit leuk om je vingers te branden, vooral niet met personen waar je contact mee hebt gehad en bevriend mee bent geweest.
Het meest erg vind ik dat ik me kwetsbaar heb opgesteld en ze heb vertrouwd.
En als dat beschaamd wordt, is dat bijzonder pijnlijk en vervelend.
Bespreek dit ook met mijn coach/maatschappelijk werker.
In de praktijk blijf ik echter moeilijke situaties tegenkomen en dat vreet toch wel aan me.
Dikgedrukte herken ik ook heel erg. Ik kan ook, als ik niet oppas en mezelf actief even tot bedaren roep, met periodes rondtollen in een gevoel van wrok/rancune, onzekerheid en schuldgevoel ('Ze kunnen mij toch ook eens contacteren!', naar 'Maar wat als ze me eigenlijk niet zo leuk vinden?' naar 'Misschien heb ik zelf wel te weinig geïnvesteerd', en weer opnieuw). Erg vermoeiend kan dat zijn, terwijl ik normaliter niet per se wakker lig van of iemand me wel of niet mag. Ik wil idd ook niet met een vingertje wijzen daarin, want ik doe het mezelf ook wel aan. Ik hou dat ook altijd voor mezelf, die gevoelens, want ik wil niet dat een vriendschap een verplichting wordt. Het is nou ook niet alsof ik nou áltijd degene ben die moet appen of bellen, maar ik ben wel het meest actief bezig met dat groepje mensen als groep, heb ik het idee.
vrijdag 15 mei 2020 om 09:56
@Suusje666;
Bedankt voor je reactie.
Wat betreft wrok/rancune; dat vind ik wel wat vervelend aan mezelf.
Het is nooit goed om in dit soort gevoelens te blijven hangen.
Toch kan er soms bij mij een soort van onvrede opspelen en dit kan me erg in de greep houden.
Dat moet ik toch de baas zien te worden en beter zien te gaan hanteren.
Bedankt voor je reactie.
Wat betreft wrok/rancune; dat vind ik wel wat vervelend aan mezelf.
Het is nooit goed om in dit soort gevoelens te blijven hangen.
Toch kan er soms bij mij een soort van onvrede opspelen en dit kan me erg in de greep houden.
Dat moet ik toch de baas zien te worden en beter zien te gaan hanteren.
vrijdag 15 mei 2020 om 10:08
Die onvrede is heel herkenbaar. Mijns inziens is het ook de kunst om te beseffen dat je zelf in control bent - en dat mensen die geen contact met jou opnemen, dat misschien wel om dezelfde reden doen als dat je (algemeen) zelf geen contact met hen opneemt. Vaak moet er gewoon iemand initiatief nemen. Ik heb ook vrienden die ik al járen ken maar ook niet wekelijks of maandelijks spreek, maar daar krijg ik dat gevoel dan weer niet bij. Uiteindelijk is het voor mij vooral een kwestie van m'n eigen onzekerheid en dan bevestiging gaan zoeken bij anderen, dat is überhaupt zelden bevredigend en ook helemaal niet wat je moet willen, eigenlijkMund schreef: ↑15-05-2020 09:56@Suusje666;
Bedankt voor je reactie.
Wat betreft wrok/rancune; dat vind ik wel wat vervelend aan mezelf.
Het is nooit goed om in dit soort gevoelens te blijven hangen.
Toch kan er soms bij mij een soort van onvrede opspelen en dit kan me erg in de greep houden.
Dat moet ik toch de baas zien te worden en beter zien te gaan hanteren.
vrijdag 15 mei 2020 om 13:01
Zou kunnen. Maar het kan ook met mijn vader te maken hebben. Na de scheiding van mijn ouders zagen zij en vader elkaar nog regelmatig op hun werk. Ze werken wel op een verschillende afdeling. Met vader heb ik geen goed contact sinds de scheiding. Van een collega heb ik eens gehoord dat hij niet zulke leuke verhalen over mij en moeder heeft verteld. Hij zei niet wat. Misschien heeft hij dat bij die "vriendin" ook gedaan.Suusje666 schreef: ↑15-05-2020 07:27Kan het zijn dat ze zich een beetje betrapt voelde en zich eigenlijk heel erg schaamt? Als zij iets probeerde door te zetten op een stiekeme manier (wat sowieso niet okay is) en haar beste vriendin, jouw moeder, geeft tegengas, dan voelt dat net alsof je door de Hoogste Orde betrapt bent. Overigens ook 100% terecht van je moeder hoor! Ik probeer je geen schuldgevoel aan te praten
Als mensen zo verdwijnen na zoiets, en vooral nu ze jou zo negeert, denk ik eerder dat ze zich gewoon kapot schaamt en niet weet of het nog okay is om contact met jou te onderhouden, terwijl er een toch wel rauwe breuk tussen haar en jouw mams is. Maar dan vul ik wel veel in ..
vrijdag 15 mei 2020 om 13:13
Getsie, dat is wel een vervelend situatie inderdaad dan ...hondenmens schreef: ↑15-05-2020 13:01Zou kunnen. Maar het kan ook met mijn vader te maken hebben. Na de scheiding van mijn ouders zagen zij en vader elkaar nog regelmatig op hun werk. Ze werken wel op een verschillende afdeling. Met vader heb ik geen goed contact sinds de scheiding. Van een collega heb ik eens gehoord dat hij niet zulke leuke verhalen over mij en moeder heeft verteld. Hij zei niet wat. Misschien heeft hij dat bij die "vriendin" ook gedaan.
Heel jammer dat het dan zo moet gaan.
vrijdag 15 mei 2020 om 13:24
Het is mijn invulling, weet niet of dat de reden is. Het is al jaren geleden en ik lig er niet wakker van. Maar dingen blijven me wel vaak heel lang bij. Zowel positieve en negatieve. Ik vind het gewoon vreemd te constateren dat mensen ineens zo kunnen veranderen.
