Psyche
alle pijlers
Hoe verhelp ik een laag zelfbeeld?
zondag 17 mei 2020 om 20:44
Hai allemaal,
Ik zal even zo kort mogelijk mijn verhaal doen.
Ik ben 27 jaar, heb het mooiste werk van de wereld, ben gelukkig met mijn vriend, hebben sinds 2 maanden een huis gekocht wat we nu flink aan het opknappen zijn. Kortom, genoeg om van te genieten en dat doe ik ook.
Het enige waar ik behoorlijk mee kamp is mijn lage zelfbeeld. Ik ben mij hier eerder nooit zo bewust van geweest, maar ik besef mij meer en meer dat mijn zelfbeeld laag is. Waardoor denk ik dat? Ik vind mijzelf lelijk (grote neus, gelige tanden, kleine lipjes), ik cijfer mijzelf weg ten koste van mijzelf, ik heb regelmatig bevestiging nodig van mijn vriend dat ik mooi ben zoals ik ben. Dit helpt even waarna ik mij al gauw weer onderuit schop en mij ellendig voel. Het klinkt kinderachtig, maar ik wil mij de mooiste voelen voor hem, maar dat ben ik niet, dat weet ik.
Ik heb soms het gevoel dat ik te veel ben. Ook al ben ik dat volgens mijn vriend niet. Ik toon bijv. meer initiatief tot afspreken dan mijn vriend. Ergens ook wel begrijpelijk momenteel omdat we nu volop aan het klussen zijn in het huis en hij na een dag klussen ook wel even rustig thuis op de bank wil bijkomen. Anyway, ik wil dan bijv. graag op een zaterdagavond nog met hem afspreken, maar durf dit dan niet zo goed, omdat ik bang ben dat hij mij afwijst.
Verder kan ik heel erg opkijken tegen mijn collega’s. Er is eens een analyse gemaakt van het team en daaruit kwam naar voren dat ik heel geel was (chaotisch en gezellig) en groen (zorgverlenend). Andere collega’s waren juist analytisch en/of assertief. Iets wat ik niet ben. Ik was meer ondersteunend. Ik weet niet waarom, maar dat maakt dat ik mij een gezellige nietsnut voel die enkel wat bijdraagt aan de sfeer en ondersteunt, maar nooit eens op de voorgrond treedt met goede initiatieven.
Ik zeg overal sorry voor of “niet dat ik niet wil, maar”, terwijl iets mijn goed recht zou zijn. Dat soort dingen. Moe van.
Op social media was ik voorheen ook echt de clown. Ik was volgens vrienden heel humoristisch. Een hele tijd heb ik dat prima volgehouden, maar op een gegeven moment ging ik mezelf tegenstaan. Ik was hier niet happy mee. Ik voelde dat ik meer was dan dat.
Ik wil dit niet meer. Ik wil hier van af. Ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken en mezelf mooi vinden en trots op mezelf zijn! Tijd voor verandering, maar hoe? Als ik mezelf de vraag zou stellen momenteel, dan zou ik zeggen: een ander hoofd graag en andere karaktereigenschappen, maar diep van binnen is dat niet wat ik bedoel.
Ik hoop met dit topic dat sommigen dit herkennen. Dat zou mij al een hele geruststelling geven. Daarnaast zouden adviezen (uit ervaring) ook heel prettig zijn.
Ik zal even zo kort mogelijk mijn verhaal doen.
Ik ben 27 jaar, heb het mooiste werk van de wereld, ben gelukkig met mijn vriend, hebben sinds 2 maanden een huis gekocht wat we nu flink aan het opknappen zijn. Kortom, genoeg om van te genieten en dat doe ik ook.
Het enige waar ik behoorlijk mee kamp is mijn lage zelfbeeld. Ik ben mij hier eerder nooit zo bewust van geweest, maar ik besef mij meer en meer dat mijn zelfbeeld laag is. Waardoor denk ik dat? Ik vind mijzelf lelijk (grote neus, gelige tanden, kleine lipjes), ik cijfer mijzelf weg ten koste van mijzelf, ik heb regelmatig bevestiging nodig van mijn vriend dat ik mooi ben zoals ik ben. Dit helpt even waarna ik mij al gauw weer onderuit schop en mij ellendig voel. Het klinkt kinderachtig, maar ik wil mij de mooiste voelen voor hem, maar dat ben ik niet, dat weet ik.
Ik heb soms het gevoel dat ik te veel ben. Ook al ben ik dat volgens mijn vriend niet. Ik toon bijv. meer initiatief tot afspreken dan mijn vriend. Ergens ook wel begrijpelijk momenteel omdat we nu volop aan het klussen zijn in het huis en hij na een dag klussen ook wel even rustig thuis op de bank wil bijkomen. Anyway, ik wil dan bijv. graag op een zaterdagavond nog met hem afspreken, maar durf dit dan niet zo goed, omdat ik bang ben dat hij mij afwijst.
Verder kan ik heel erg opkijken tegen mijn collega’s. Er is eens een analyse gemaakt van het team en daaruit kwam naar voren dat ik heel geel was (chaotisch en gezellig) en groen (zorgverlenend). Andere collega’s waren juist analytisch en/of assertief. Iets wat ik niet ben. Ik was meer ondersteunend. Ik weet niet waarom, maar dat maakt dat ik mij een gezellige nietsnut voel die enkel wat bijdraagt aan de sfeer en ondersteunt, maar nooit eens op de voorgrond treedt met goede initiatieven.
Ik zeg overal sorry voor of “niet dat ik niet wil, maar”, terwijl iets mijn goed recht zou zijn. Dat soort dingen. Moe van.
Op social media was ik voorheen ook echt de clown. Ik was volgens vrienden heel humoristisch. Een hele tijd heb ik dat prima volgehouden, maar op een gegeven moment ging ik mezelf tegenstaan. Ik was hier niet happy mee. Ik voelde dat ik meer was dan dat.
Ik wil dit niet meer. Ik wil hier van af. Ik wil mezelf in de spiegel aan kunnen kijken en mezelf mooi vinden en trots op mezelf zijn! Tijd voor verandering, maar hoe? Als ik mezelf de vraag zou stellen momenteel, dan zou ik zeggen: een ander hoofd graag en andere karaktereigenschappen, maar diep van binnen is dat niet wat ik bedoel.
Ik hoop met dit topic dat sommigen dit herkennen. Dat zou mij al een hele geruststelling geven. Daarnaast zouden adviezen (uit ervaring) ook heel prettig zijn.
zondag 17 mei 2020 om 20:55
Heel veel mensen denken: 'Sorry dat ik besta.'
Als ik je andere topics lees, zit je met jezelf in de knoop.
Heb je therapie overwogen?
Kan (momenteel) ook online/telefonisch.
YouTube staat stampvol met meditaties over zelfrespect en zelfwaardering.
Wil je een paar meditaties (5-15 minutes) uitproberen? Laat maar weten.
Een knuffel:
Als ik je andere topics lees, zit je met jezelf in de knoop.
Heb je therapie overwogen?
Kan (momenteel) ook online/telefonisch.
YouTube staat stampvol met meditaties over zelfrespect en zelfwaardering.
Wil je een paar meditaties (5-15 minutes) uitproberen? Laat maar weten.
Een knuffel:
zondag 17 mei 2020 om 21:27
zondag 17 mei 2020 om 21:31
Het is onduidelijk wat het nut van het leven is. Als je je dat dus van je eigen leven gaat afvragen kom je er niet achter. Als je een kind krijgt kan je plotseling het doel van je leven voelen. Dan vraag je je niet meer af wat het doel is. Ook niet als je op het randje van de dood gebalanceerd hebt .
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zondag 17 mei 2020 om 21:37
Ik ben nu bezig met het bijhouden van mijn witboek van Manja de Neef jeetje dat vind ik lastig. Kan echt wel positieve dingen zien maar de emoties erbij benoemen vind ik zo lastig.
Ik word begeleid door iemand van de FACT en nu maar besloten door te gaan naar hoofdstuk 4 omdat ik vast loop.
Maar TO het is op zich al erg verhelderend om te lezen ik zou het, nu al, aanraden dus. Het is wel echt fijn om met iemand de voortgang te bespreken, heb je iemand die dat zou kunnen doen?
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zondag 17 mei 2020 om 21:40
Zit je in het verkeerde topic te posten? TO heeft een negatief zelfbeeld dat betekend niet direct dat je geen nut in het leven ziet.retrostar schreef: ↑17-05-2020 21:31Het is onduidelijk wat het nut van het leven is. Als je je dat dus van je eigen leven gaat afvragen kom je er niet achter. Als je een kind krijgt kan je plotseling het doel van je leven voelen. Dan vraag je je niet meer af wat het doel is. Ook niet als je op het randje van de dood gebalanceerd hebt .
En wat betreft je laatste zin ik ben 2 keer "aan de dood ontsnapt" en vraag me nog steeds af wat het doel in mijn leven is.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zondag 17 mei 2020 om 21:49
Lieve schatkaart,
Ik herken je verhaal! Ik heb ook lang met mijn zelfbeeld geworsteld. Heel naar want het kan je echt beperken. Ik zat bijv in gesprekken in mijn hoofd, en was mijn verstand aan het ratelen wat ik allemaal wel niet goed deed, erg vermoeiend en irritant. Ik stelde hoge eisen aan mezelf en was van de kaart als ik daar niet aan voldeed. En nog steeds soms al leer ik er steeds beter mee leven.
Ik lees bij jou ook dat je erg kritisch op jezelf bent. Dingen die anderen positief zouden kunnen opvatten (gezellig, zorgverlenend) zie je negatief. Dat komt doordat je ooit met een negatieve bril naar jezelf bent gaan kijken. Hoe langer je dit doet, hoe groter de kans is dat je allerlei andere zaken ook negatief interpreteert. Als je bijv denkt “mensen zitten niet op mij te wachten” dan zul je zoeken naar bewijzen bij anderen wat deze stelling bevestigt. En je vindt altijd wel iets. Zo wordt deze overtuiging sterker en sterker. Zo ook met je uiterlijk, en andere karaktereigenschappen.
Ik heb geleerd om mijn gedachten niet zo serieus te nemen. Zo geef ik bijvoorbeeld mijn verstand een naam “Ina”. En als ik weer kritisch op mezelf ben zeg ik tegen mezelf bijv “dank je Ina, maar dat is nu even niet nodig”. Zo zijn er veel meer oefeningen die je stapje bij beetje kunnen helpen. Het is bij mij wel een lange weg, want die overtuigingen kunnen zó sterk zijn. Een psycholoog zou je hierbij goed kunnen helpen maar ik heb ook erg veel boeken gelezen die me verder hebben geholpen, bijv Leef van Gijs Jansen (al zijn boeken zijn geweldig)
Dikke knuffel want het is echt heel rot om je zo over jezelf te voelen
Ik herken je verhaal! Ik heb ook lang met mijn zelfbeeld geworsteld. Heel naar want het kan je echt beperken. Ik zat bijv in gesprekken in mijn hoofd, en was mijn verstand aan het ratelen wat ik allemaal wel niet goed deed, erg vermoeiend en irritant. Ik stelde hoge eisen aan mezelf en was van de kaart als ik daar niet aan voldeed. En nog steeds soms al leer ik er steeds beter mee leven.
Ik lees bij jou ook dat je erg kritisch op jezelf bent. Dingen die anderen positief zouden kunnen opvatten (gezellig, zorgverlenend) zie je negatief. Dat komt doordat je ooit met een negatieve bril naar jezelf bent gaan kijken. Hoe langer je dit doet, hoe groter de kans is dat je allerlei andere zaken ook negatief interpreteert. Als je bijv denkt “mensen zitten niet op mij te wachten” dan zul je zoeken naar bewijzen bij anderen wat deze stelling bevestigt. En je vindt altijd wel iets. Zo wordt deze overtuiging sterker en sterker. Zo ook met je uiterlijk, en andere karaktereigenschappen.
Ik heb geleerd om mijn gedachten niet zo serieus te nemen. Zo geef ik bijvoorbeeld mijn verstand een naam “Ina”. En als ik weer kritisch op mezelf ben zeg ik tegen mezelf bijv “dank je Ina, maar dat is nu even niet nodig”. Zo zijn er veel meer oefeningen die je stapje bij beetje kunnen helpen. Het is bij mij wel een lange weg, want die overtuigingen kunnen zó sterk zijn. Een psycholoog zou je hierbij goed kunnen helpen maar ik heb ook erg veel boeken gelezen die me verder hebben geholpen, bijv Leef van Gijs Jansen (al zijn boeken zijn geweldig)
Dikke knuffel want het is echt heel rot om je zo over jezelf te voelen
zondag 17 mei 2020 om 21:52
Je zegt het zelf al: ik ben bang om afgewezen te worden. Daar zit 'm denk ik de crux.
Als iemand iets over jou beweert heb jij de neiging te denken: zie je wel, dus toch.
Probeer je zelfbeeld minder afhankelijk van anderen te maken. Dat doe je niet door nog harder je best te doen (joehoe, zien jullie wie ik ben), maar door bv. elke dag tegen jezelf te herhalen wie jij zoal bent en dan te zeggen: en dat is prima.
En op een gegeven moment, als iemand iets over jou beweert, kan het zomaar zo zijn dat je automatisch denkt: dat kun jij wel vinden, maar ik weet dat het niet klopt. En ik VOEL dat het niet klopt. Vooral dat laatste is belangrijk.
Dan laat je het bij de ander en raakt zoiets je veel minder.
Als iemand iets over jou beweert heb jij de neiging te denken: zie je wel, dus toch.
Probeer je zelfbeeld minder afhankelijk van anderen te maken. Dat doe je niet door nog harder je best te doen (joehoe, zien jullie wie ik ben), maar door bv. elke dag tegen jezelf te herhalen wie jij zoal bent en dan te zeggen: en dat is prima.
En op een gegeven moment, als iemand iets over jou beweert, kan het zomaar zo zijn dat je automatisch denkt: dat kun jij wel vinden, maar ik weet dat het niet klopt. En ik VOEL dat het niet klopt. Vooral dat laatste is belangrijk.
Dan laat je het bij de ander en raakt zoiets je veel minder.
zondag 17 mei 2020 om 21:56
Ik had ook een laag zelfbeeld en die tip van Snug heeft bij mij ook geholpen. Bij therapie heb ik een hele lijst met liefdevolle boodschappen voor mezelf gekregen en die heb ik echt wekenlang geoefend, tot het meer "eigen" werd.
En dat zijn. dan geen dingen zoals: je bent geweldig, je bent prachtig, maar uitspraken zoals:
- Je bent goed zoals je bent
- Je mag jezelf zijn
- Je doet je best, dat is genoeg
- Je bent een leuk mens
Dit heeft me geholpen, om realistisch te gaan kijken naar wat echt belangrijk is. Ik hoef niet altijd de leukste, beste etc. meer te zijn, gewoon genoeg is ook goed genoeg
En dat zijn. dan geen dingen zoals: je bent geweldig, je bent prachtig, maar uitspraken zoals:
- Je bent goed zoals je bent
- Je mag jezelf zijn
- Je doet je best, dat is genoeg
- Je bent een leuk mens
Dit heeft me geholpen, om realistisch te gaan kijken naar wat echt belangrijk is. Ik hoef niet altijd de leukste, beste etc. meer te zijn, gewoon genoeg is ook goed genoeg
zondag 17 mei 2020 om 22:13
zondag 17 mei 2020 om 22:26
Meestal krijgt die persoon er vanzelf genoeg van. Ze had trouwens iets van een onderliggende sluimerende agressie. Dat was een keerzijde van de medaille die een enkele keer naar aanleiding van iets aan de oppervlakte kwam. Ik vond het allebei maar niks. Ik vind het het makkelijkste als iemand onafhankelijk is.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 18 mei 2020 om 01:26
Wat enorm naar voor je , TO.
Zelf heb ik ook erg lang met een negatief zelfbeeld geworsteld.
Ik cijferde mezelf ook voortdurend weg, deed alsof ik alles best vond, zei overal 'sorry' op en kon op een geforceerde/aangeleerde/gekunstelde manier aardig doen (pleasend).
Dit werd allemaal getriggerd door onzekerheid, angst, negatief denken enz.
Bij mij heeft ondermeer Cognitieve Gedragstherapie erg geholpen.
En er zijn ook zeer leerzame boeken, zoals; Denk Je Sterk..
Wil je in ieder geval heel veel sterkte en succes wensen TO.
Zelf heb ik ook erg lang met een negatief zelfbeeld geworsteld.
Ik cijferde mezelf ook voortdurend weg, deed alsof ik alles best vond, zei overal 'sorry' op en kon op een geforceerde/aangeleerde/gekunstelde manier aardig doen (pleasend).
Dit werd allemaal getriggerd door onzekerheid, angst, negatief denken enz.
Bij mij heeft ondermeer Cognitieve Gedragstherapie erg geholpen.
En er zijn ook zeer leerzame boeken, zoals; Denk Je Sterk..
Wil je in ieder geval heel veel sterkte en succes wensen TO.
anoniem_397092 wijzigde dit bericht op 18-05-2020 08:47
1.25% gewijzigd
maandag 18 mei 2020 om 01:47
Verder kan ik heel erg opkijken tegen mijn collega’s. Er is eens een analyse gemaakt van het team en daaruit kwam naar voren dat ik heel geel was (chaotisch en gezellig) en groen (zorgverlenend). Andere collega’s waren juist analytisch en/of assertief. Iets wat ik niet ben. Ik was meer ondersteunend. Ik weet niet waarom, maar dat maakt dat ik mij een gezellige nietsnut voel die enkel wat bijdraagt aan de sfeer en ondersteunt, maar nooit eens op de voorgrond treedt met goede initiatieven.
Ik zeg overal sorry voor of “niet dat ik niet wil, maar”, terwijl iets mijn goed recht zou zijn. Dat soort dingen. Moe van.
Goed voor jullie groep dat er niet alleen mensen rondlopen die roepen wat er allemaal moet veranderen of kan veranderen of hoe je het noemen wilt, maar dat er minstens iemand is die helpt met de uitvoering van het idee.
Die zegt: goed idee, kan ik je helpen?
of die gevraagd wordt: ik heb dat idee, kun je me helpen?
Dat gebeurt toch wel? Misschien zo vanzelfsprekend dat het niet opvalt. Zonder uitvoerders geen regelaars, zonder regelaars geen uitvoerders.
Jij bent in het geheel even veel waard als de ander .(anders hadden ze je wel weggewerkt op een of andere manier)
Jij bent even nodig als al je collega's
Ik zeg overal sorry voor of “niet dat ik niet wil, maar”, terwijl iets mijn goed recht zou zijn. Dat soort dingen. Moe van.
Goed voor jullie groep dat er niet alleen mensen rondlopen die roepen wat er allemaal moet veranderen of kan veranderen of hoe je het noemen wilt, maar dat er minstens iemand is die helpt met de uitvoering van het idee.
Die zegt: goed idee, kan ik je helpen?
of die gevraagd wordt: ik heb dat idee, kun je me helpen?
Dat gebeurt toch wel? Misschien zo vanzelfsprekend dat het niet opvalt. Zonder uitvoerders geen regelaars, zonder regelaars geen uitvoerders.
Jij bent in het geheel even veel waard als de ander .(anders hadden ze je wel weggewerkt op een of andere manier)
Jij bent even nodig als al je collega's
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
maandag 18 mei 2020 om 21:45
CGT heb ik al eens gehad voor een ander probleem (GAS) met een specifiek onderwerp. Ik heb er weleens over gedacht om deze oefeningen toe te passen binnen mijn lichtelijk verstoorde zelfbeeld 
.
Ik ben ook wel benieuwd naar het zelfhulpboek met betrekking tot het negatieve zelfbeeld. Jullie hebben er dus wel baat bij gehad?
Ik heb er nooit stil bij gestaan dat ik mijzelf niet zo leuk vond eigenlijk. Ik ben en blijf wel een gezellig persoon met humor, maar dat is niet het enige waar ik voor sta. Tijdens het CGT werd ook wel benoemd dat dat niet alleen Schatkaart is, maar ook het piekeren, angstige... Misschien vind ik dat ergens lastig om te accepteren.
.Ik ben ook wel benieuwd naar het zelfhulpboek met betrekking tot het negatieve zelfbeeld. Jullie hebben er dus wel baat bij gehad?
Ik heb er nooit stil bij gestaan dat ik mijzelf niet zo leuk vond eigenlijk. Ik ben en blijf wel een gezellig persoon met humor, maar dat is niet het enige waar ik voor sta. Tijdens het CGT werd ook wel benoemd dat dat niet alleen Schatkaart is, maar ook het piekeren, angstige... Misschien vind ik dat ergens lastig om te accepteren.
maandag 18 mei 2020 om 21:51
Zelf heb ik er zeer zeker baat bij gehad.
Wel moet ik concluderen dat ik het al een tijdje niet meer toegepast heb en eigenlijk word dat voor mij ook wel weer eens tijd.
Het is nooit verkeerd om de draad hierin weer op te pakken (als ik even over mezelf spreek dan).
Wat betreft boeken is een andere absolute aanradar;
Negativiteit Mania van Rijn Vogelaar
Wel moet ik concluderen dat ik het al een tijdje niet meer toegepast heb en eigenlijk word dat voor mij ook wel weer eens tijd.
Het is nooit verkeerd om de draad hierin weer op te pakken (als ik even over mezelf spreek dan).
Wat betreft boeken is een andere absolute aanradar;
Negativiteit Mania van Rijn Vogelaar
dinsdag 19 mei 2020 om 17:47
Kijk, nu noem je het opeens ' lichtelijk verstoord zelfbeeld', omdat je bang bent dat forummers je vrolijke kant niet genoeg erkennen. Maar eigenlijk erken je die dan opeens zelf niet meer, snap je? Het maakt niet uit wat 'ze' hier van je vinden en dat het even over iets serieus gaat, de humoristische lachebek blijf je toch wel.
Maar daarnaast mag je best ergens mee zitten. Als je daar zelf (op je werk) minder beschaamd over doet, zullen je collega"s daarin ook relaxter reageren.
Maar daarnaast mag je best ergens mee zitten. Als je daar zelf (op je werk) minder beschaamd over doet, zullen je collega"s daarin ook relaxter reageren.
dinsdag 19 mei 2020 om 22:19
Het voelt een beetje alsof ik de balans kwijt ben. Ik merk aan mezelf dat ik toch vaak weer op de automatische piloot ga als ik bijv. een vriendin spreek. Supervrolijk, enthousiast en ouwehoeren. Ik zou niet weten hoe ik dat moet veranderen, want dat gaat gewoon echt spontaan. Hetzelfde geldt voor mijn collega’s. Al weten ze ook echt wel dat ik over alles en iedereen positief ben, overal het goede van inzie... behalve mezelf.
Voor het werk wat ik nu uitoefen heb ik een specialistische opleiding tijdens mijn huidige werk gevolgd. Poeh, nou hoe vaak ik voor mijn gevoel toch was gezakt, afgeschreven etc. Ik kon er niet meer anders over denken. Collega’s konden op mij inpraten als Brugman, dat ze in me geloofden etc. Alleen deed/doe ik dat zelf niet en dat klinkt heel aandachttrekkerig, maar zo zwart (of wit) werkt dat in mijn hoofd. En nu heb ik de opleiding gewoon gehaald, dus achteraf was er niks aan het handje.
Voor het werk wat ik nu uitoefen heb ik een specialistische opleiding tijdens mijn huidige werk gevolgd. Poeh, nou hoe vaak ik voor mijn gevoel toch was gezakt, afgeschreven etc. Ik kon er niet meer anders over denken. Collega’s konden op mij inpraten als Brugman, dat ze in me geloofden etc. Alleen deed/doe ik dat zelf niet en dat klinkt heel aandachttrekkerig, maar zo zwart (of wit) werkt dat in mijn hoofd. En nu heb ik de opleiding gewoon gehaald, dus achteraf was er niks aan het handje.
schatkaart wijzigde dit bericht op 19-05-2020 22:24
68.70% gewijzigd
dinsdag 19 mei 2020 om 22:33
Dat van op de 'automatische piloot' gaan, is zeer herkenbaar voor mij.Schatkaart schreef: ↑19-05-2020 22:19Het voelt een beetje alsof ik de balans kwijt ben. Ik merk aan mezelf dat ik toch vaak weer op de automatische piloot ga als ik bijv. een vriendin spreek. Supervrolijk, enthousiast en ouwehoeren. Ik zou niet weten hoe ik dat moet veranderen, want dat gaat gewoon echt spontaan. Hetzelfde geldt voor mijn collega’s. Al weten ze ook echt wel dat ik over alles en iedereen positief ben, overal het goede van inzie... behalve mezelf.
Voor het werk wat ik nu uitoefen heb ik een specialistische opleiding tijdens mijn huidige werk gevolgd. Poeh, nou hoe vaak ik voor mijn gevoel toch was gezakt, afgeschreven etc. Ik kon er niet meer anders over denken. Collega’s konden op mij inpraten als Brugman, dat ze in me geloofden etc. Alleen deed/doe ik dat zelf niet en dat klinkt heel aandachttrekkerig, maar zo zwart (of wit) werkt dat in mijn hoofd. En nu heb ik de opleiding gewoon gehaald, dus achteraf was er niks aan het handje.
Vaak heb ik ook het gevoel dat ik mezelf wat maskeer met een vrolijke en enthousiaste houding.
Ook om mijn ware gevoelens dan niet hoeven te tonen.
Ergens voelt het voor mij dan wel wat onecht.
dinsdag 19 mei 2020 om 23:01
Wat vervelend dat je zo'n laag zelfbeeld hebt. Ik voel met je mee want ik heb het ook! In ernstige mate. Daarom volg ik sinds twee maanden de 'Zelfbeeldmodule' bij de GGZ. Dit is een vorm van therapie die erop gericht is een realistisch zelfbeeld te creëren. Ik krijg huiswerk en oefeningen mee. Vind het soms lastig. Maar ik merk wel dat het helpt. Iets voor jou?
dinsdag 19 mei 2020 om 23:33
Het klinkt alsof je jezelf allerlei regels oplegt: “ik moet gezellig zijn”, “ik mag niet slecht praten over anderen” etc. En dat kan zeker ook je karakter zijn maar kan ook een mechanisme zijn. Een manier van met anderen omgaan die je jezelf hebt aangeleerd om controle te houden over de situatie. Controle zodat anderen bijvoorbeeld niet slecht over je denken. Als je zoiets maar vaak genoeg herhaald wordt het vanzelf automatische piloot. In elk geval goed dat je je ervan bewust bent.
CGT kan helpen bij een laag zelfbeeld maar speelt wel erg in op de ratio. Je kunt wel rationeel bedenken dat jouw gedachte niet realistisch is, maar het gevoel komt dan niet altijd mee. Bij de een werkt CGT beter dan bij de ander. Je zou je ook kunnen verdiepen in Acceptance and Commitment Therapy. Deze therapie heeft als doel om je negatieve gedachten en gevoelens een plekje in je leven te geven waar ze niet zo storend aanwezig zijn. Je leert bijv je gedachten niet zo serieus te nemen (het zijn geen feiten!) en ruimte te geven voor gevoelens. Emoties gaan altijd in golfbewegingen, ze verdwijnen vanzelf weer. Maar je gedachten laten emoties vaak langer duren. En hoe meer je ze probeert te onderdrukken, des te harder komen ze terug.
CGT kan helpen bij een laag zelfbeeld maar speelt wel erg in op de ratio. Je kunt wel rationeel bedenken dat jouw gedachte niet realistisch is, maar het gevoel komt dan niet altijd mee. Bij de een werkt CGT beter dan bij de ander. Je zou je ook kunnen verdiepen in Acceptance and Commitment Therapy. Deze therapie heeft als doel om je negatieve gedachten en gevoelens een plekje in je leven te geven waar ze niet zo storend aanwezig zijn. Je leert bijv je gedachten niet zo serieus te nemen (het zijn geen feiten!) en ruimte te geven voor gevoelens. Emoties gaan altijd in golfbewegingen, ze verdwijnen vanzelf weer. Maar je gedachten laten emoties vaak langer duren. En hoe meer je ze probeert te onderdrukken, des te harder komen ze terug.
woensdag 20 mei 2020 om 00:09
Wat bij mij therapeutisch heeft geholpen was er met anderen over praten. Blijkt dat een heleboel mensen zichzelf niet zo leuk vinden en last hebben van het imposter syndrome. En relativeren. "Wat maakt het uit als deze maaltijd niet lekker is, dan weet ik een volgende keer hoe het niet moet"
Ik heb een poosje getracht voor elke negatieve gedachte een positieve gedachte te zetten, "Je bent lelijk ----> Je hebt witte tanden", maar dat sloeg voor extreem compensatiegedrag en bewijsdrang wat ik mezelf oplegde en uiteindelijk tot een burnout heeft geleid. Ik denk dat ik dit wat beter had moeten doseren.
En nare kanten van jezelf moeten accepteren is lastig, hoor. Zeker als ze snel overheersend zijn. Wel heb ik gemerkt dat sinds ik mijn nare kanten (De nare dingen die bij mijn ADHD horen, bijvoorbeeld) is het een heel stuk makkelijker te managen.
Neemt niet weg dat ik me soms echt nog afvraag waarom ik überhaupt een vent of vrienden heb, hoe het in Godsnaam kan dat ik mijn zoon al zo lang in leven hou en dat de hond nog niet is weggelopen. Meestal in mijn hormonale dagen.
Ik heb een poosje getracht voor elke negatieve gedachte een positieve gedachte te zetten, "Je bent lelijk ----> Je hebt witte tanden", maar dat sloeg voor extreem compensatiegedrag en bewijsdrang wat ik mezelf oplegde en uiteindelijk tot een burnout heeft geleid. Ik denk dat ik dit wat beter had moeten doseren.
En nare kanten van jezelf moeten accepteren is lastig, hoor. Zeker als ze snel overheersend zijn. Wel heb ik gemerkt dat sinds ik mijn nare kanten (De nare dingen die bij mijn ADHD horen, bijvoorbeeld) is het een heel stuk makkelijker te managen.
Neemt niet weg dat ik me soms echt nog afvraag waarom ik überhaupt een vent of vrienden heb, hoe het in Godsnaam kan dat ik mijn zoon al zo lang in leven hou en dat de hond nog niet is weggelopen. Meestal in mijn hormonale dagen.