Breken met je ouders

Ik weet niet zo goed bij welke pijler dit hoort. Op goed geluk.

Ik heb een andere nick aangemaakt in verband met prive gevoelige informatie.
Ik heb gebroken met mijn ouders!
Zo die is er uit. Het zat er al jaren aan te komen. Maar ik was er nog niet aan toe. Al die tijd zijn we keer op keer opnieuw begonnen. Zijn in therapie geweest met het hele gezin. Apart van elkaar en hebben talloze ruzies geprobeerd uit te praten maar de koek is gewoon op en de rek is er uit. Er is teveel gebeurd. We blijven allemaal hangen in het verleden en cirkelen om elkaar heen en vervallen in oude patronen hoe vaak we het ook uit proberen te praten. We blijven elkaar pijn doen. Mijn begrip voor hun is ook op. Ik moet aan mijn eigen gezondheid en leven denken. Ik heb een eigen gezin. Een man. En vrienden. Voor mijn eigen mentale gezondheid heb ik de deur vrij radicaal dicht moeten gooien. Jaren stond die op een kiertje en elke keer weer had ik hoop, had ik verwachtingen en werd ik gekwetst. Ik wil dat dit stopt en de enige manier is mijn eigen gedrag hier in veranderen. Praten hebben we genoeg gedaan. Soms kom je dan op een punt dat je denkt: we doen elkaar alleen maar pijn. We hebben elkaar niet uitgekozen. We kunnen wel kiezen om elkaar los te laten. Helaas lukt dit niet goedschiks en dus heb ik ze echt uit mijn leven moeten schrappen. We hebben elkaar nu al een paar maanden echt niet gezien of gehoord. Dit is eigenlijk voor het eerst in mijn leven dat het nu al zo lang echt stil is. In het begin kreeg ik nog hele lelijke mails en apps maar ik heb ze geblokkeerd. Het ging heel ver en mijn zus en broers zijn zich er mee gaan bemoeien. Ik heb bedreigingen ontvangen en zelfs een melding moeten doen. Ik kom voor de buitenwereld uit een gegoede middenklasse gezin met hoog gestudeerde ouders en we deden altijd leuke dingen en alles leek perfect. Maar er waren altijd al barsten. Ik heb heel veel meegemaakt. Maar dit is altijd onder het karpet geveegd want wat zullen ze wel niet denken. Gewoon mond houden en doorgaan. Mijn ouders zijn in mijn pubertijd gescheiden. Het was nogal een vechtscheiding. Mijn broers gingen met mijn vader mee. Mijn zus en ik bleven bij mijn moeder. We hebben een vreselijk loyaliteitsprobleem ontwikkeld en ik ben heel erg gaan rebelleren. Dat paste niet in het beeld van mijn ouders en ze hebben me toen eigenlijk al laten vallen. Ik ben heel erg gaan hunkeren naar erkenning en om gezien en gehoord te worden. Dit heeft er voor gezorgd dat ik geen gezond losmakingsproces heb gehad en zelfs toen ik veertig plus was hing ik nog veel te veel aan vooral mijn moeder. Ik heb op mijn kop gestaan om gezien te worden. Ik heb ruzie gemaakt, gehuild, geschreeuwd, gelachen, sorry gezegd ook al meende ik er niks van en ben elke keer weer met hangende pootjes op zoek gegaan naar erkenning. En nu ben ik moe. Moegestreden. Ik wil niet meer trekken aan een dood paard. Maar het doet zo'n pijn. Ik heb kinderen. Mijn ouders laten ook nu naar hen niks meer horen (ze zijn pubers) Ze zouden zelf contact kunnen onderhouden en dat moedig ik ook aan maar het komt nauwelijks van de grond. Ik huil om ouders, ik huil om een opa en oma voor mijn kinderen. Maar ik huil niet meer om die van mij of die van hen. Het is het gegeven dat ik al jaren mis. Maar niet hen. Ik heb de knoop doorgehakt. Ik heb gebroken met mijn ouders...Maar waarom voelt het dan toch zo leeg? En waarom doet het dan toch zo veel pijn? Ik weet met mijn verstand dat dit de enige goede keuze is. Ik zoek steun bij mensen hier die voor eenzelfde keuze hebben gestaan en ook hebben gebroken en hoe ze dat hebben gedaan en hoe het nu met ze is.

Er wordt vaak gedacht en gezegd: waar twee vechten hebben twee schuld. Ik heb mijn deel van die schuld jaren als een kruis gedragen. Eindeloos sorry gezegd en de problemen bij mezelf gezocht. Nooit kreeg ik een sorry terug. Een arm om me heen. Of een: zand erover en we gaan ons focussen op wat er wel is. Jaar in jaar uit kwamen er oude koeien uit de sloot. Ik ben ontzettend duidelijk het zwarte schaap in de familie. Ik heb serieus als kind wel eens gedacht dat ik gevonden was. Ik ben in zoveel opzichten zo totaal anders dan zij.

Na zoveel jaar strijden heb ik bij mijn laatste therapie geleerd dat het soms wel degelijk aan 1 partij kan liggen. Dat koppigheid maar ook leeftijd en ingesleten patronen bij de ander soms tot volledige stagnatie kunnen leiden. Dan heb je in feite maar 1 keus als al het andere niet geholpen heeft. En dat is zelf het heft in handen nemen. Stop hou op ik vind het niet meer leuk. De leus die vaak op kleuterscholen wordt geleerd aan vier jarigen om hun grenzen aan te geven.

Niet elke familieruzie ligt aan 2 mensen. Soms is het een jarenlange eenzijdige strijd die niet te winnen of te verliezen valt. Maar waar tegelijkertijd alleen maar verliezers zijn. Ik heb altijd begrip voor iedereen en bekijk onze familie geschiedenis altijd met verschillende brillen op. Maar vergeet daarin nog steeds veel te vaak mezelf. En als ik mezelf eens niet vergeet maar op nummer 1 zet dan zijn pardoes de rapen gaar. Want dan heb je serieuze ruzie. Dan respecteer je die ander zijn grens niet (en die van mij dan?) en dan ben je onvolwassen, zit je in je slachtofferrol en doe je theatraal. Allemaal terugkerende stokpaardjes en dooddoeners van mijn ouders. Daarmee slaat elke discussie dood.

Met broers en zussen kan ik hier ook niet over praten. Wij hebben zo'n totaal andere beleving. Zoals ik al zei: ik ben echt een outsider in dat gezin waar ik uitkom. Uiterlijk en innerlijk. Als jong meisje fantaseerde ik wel eens dat ik geadopteerd was en dat ik uiteindelijk werd opgehaald door mijn echte ouders.
Ik ben zelf heel klein en donker en mijn siblings zijn lang en hoogblond en rood met sproeten. Er werd en wordt ook steeds gezegd dat ze helemaal niks van zichzelf in mij herkennen en ook dat mijn kinderen totaal niet op mij lijken en dat ik daar maar blij om mag zijn want ik was de grootste kut puber uit het hele universum. Ik heb mij altijd die grootste kutpuber gevoeld. Dat is nooit meer weggegaan. Ook niet toen ik zelf moeder werd. Ik bleef me denk ik ook in zekere zin zo gedragen. Het was een rol die mij was toebedeeld. Ik heb dat nooit van me af kunnen schudden en er is nooit gekeken of geluisterd naar de redenen.

Nu ben ik oud en resten mij nog een aantal mooie jaren hopelijk. Ik wil die doorbrengen met de mensen om mij heen die ik zelf uitkies. En dat betekent dat er deuren moeten worden gesloten. Definitief. En de eerste stap daar toe is gezet. Opluchting en verwarring overheersen. Maar ik ben vastberaden. Zo vastberaden was ik nog nooit. Ik heb een keuze. En ik kies voor mezelf. Ik kies ervoor niet langer gekwetst te worden. Om dat ik het verdorie waard ben. Ik ben niet die kutpuber meer. Ik ben een verdomd leuk en getalenteerd mens. Dat zij het niet zien is hun gemis.

*---work in progress----*

NIQ: het suggereren dat je mij kent op basis van bepaalde zaken vind ik erg vervelend. Ik ben heel achterdochtig en op mijn hoede. Mijn nicknaam kan niet verder gezocht zijn dus als je al denkt iemand hier in te herkennen kan het zomaar zo zijn dat je totaal de verkeerde voor je hebt. Het maakt ook dat ik hier wil stoppen met schrijven. Want nu er misschien wel iemand weet wie ik ben voel ik mij bespied en heb ik geen zin meer mijn verhaal te doen.

Daarbij ook nog eens stellen in een topic over mijn gevoel en pijn in een heel persoonlijke kwestie en dat ik altijd respect voor iedereens kant van het verhaal heb gehad maar nu heel duidelijk moet kiezen voor mijzelf dat ik wellicht zelf wel een aandeel in het verhaal heb gehad vind ik echt een steek onder de gordel. Want vast wel ja. Maar dat is nu niet aan de orde. Ik vind de rol die mij is aangemeten en het beeld wat er geheerst heeft over mij zo ontegenzeggelijk onterecht dat ik na honderden (onnodige) sorry' s nu mijzelf recht in de ogen aan kan kijken en kan zeggen: ik was door omstandigheden misschien een intense puber maar we zijn nu 30 jaar verder ik heb een goed leven, alles op de rit. Let it go. Ik ben niet meer wie ik was. Ik ben een zelfstandige vrouw met eigen gezin. Ik doe nog geen vlieg kwaad. Let me be. En aangezien zij mij niet laten zijn, moet ik mijzelf laten zijn. Ik stel mijzelf vrij. Maar het proces is nog vers en ik ben vreselijk onzeker. Maar over een ding ben ik dat niet en dat is dat deze breuk definitief is. Het komt echt nooit meer goed. Deze mensen hebben mij zo ontzettend veel pijn gedaan. Ik had jaren geleden de deur al moeten sluiten. Dat is het enige dat ik er over kan zeggen. Zonde van al die potentieel goede jaren. Maar ik neem de regie terug over mijn eigen leven. No more.

Niq ik vind het vervelend merk ik wat je doet in mijn topic. Zou je dat gehint alsjeblieft elders willen voortzetten? Ik merk dat ik er last van heb. Los nog van het feit dat je nickhinten helemaal nergens op gestoeld is en ik niet voor niets hier onder een alias zit. Ik zou graag zien dat je je postings inhoudelijk houdt en je gesuggereer weg haalt. Want waarom zou ik een simpelere naam moeten nemen zoals jij hebt bijvoorbeeld? Maakt dat minder herkenbaar? Ik denk echt dat je de verkeerde voor je hebt. Maar dan nog ga je niet lopen prikken. Heel erg onder de gordel in een topic dat over vertrouwen gaat.