Psyche
alle pijlers
Machteloos
zaterdag 13 juni 2020 om 16:25
Mijn vriend heeft een groot verdriet.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
In het kort komt het er op neer dat na een scheiding waarin zijn ex de leiding had - ik wil het geen vechtscheiding noemen want hij heeft niet gevochten - ze heeft gewoon alles afgenomen van waarde, materieel en immaterieel, het contact met zijn drie kinderen is in ras tempo steeds minder en minder is geworden. Scheiding was op haar initiatief, ze was verliefd geworden op iemand anders.
Steeds had hij het idee dat wanneer de kinderen op een leeftijd zouden komen dat ze zelfstandig hun beslissingen nemen, de interesse naar hun vader ook weer zou toenemen.
Inmiddels zijn ze volwassen maar het contact komt niet meer tot stand.
Mijn vriend stuurt altijd cadeautjes, kaartjes met verjaardagen, apt om te vragen hoe het ermee gaat, soms komt er iets terug, maar meestal niet.
Hij is dan zo blij als er iets komt, met de kruimels die hij krijgt toegeworpen.
Ja nu wordt het beter, denkt hij dan.
Ik ken hem niet anders dan dat hij het over zijn kinderen heeft, over vroeger dan van toen ze nog klein waren, de dingen die hij met ze deed, vissen, strandjutten, leren fietsen, voorlezen, noem maar op.
Ik ken mijn vriend inmiddels ook al vijf jaar, en ik kan met de hand op mijn hart zeggen: er zit echt geen kwaad bij.
In al die jaren heb ik zijn kinderen misschien per kind drie keer gezien. Ik wil niet eens zeggen meegemaakt.
Steeds dacht mijn vriend dat er dan een nieuw begin was, terwijl ik voelde dat we gewoon niet echt welkom waren. Ongemakkelijk. Vraag en antwoord bezoeken. Niets gezelligs, niets extra's in huis. We gingen koud en met maagkramp van de honger weer de deur uit.
Nu is hij sinds een jaar ook opa van zijn oudste dochter. Hij is er 1 keer geweest toen het jongetje een half jaar oud was. Ze wonen inmiddels aan de andere kant van het land en hij mocht op een doordeweekse avond langskomen. Omdat het voor zijn dochter een werkdag was, mocht hij na het avondeten langskomen, maar moest voor 20.00 uur weer weg want dan ging het kindje weer slapen.
I.v.m. met files was mijn vriend heel bijtijds van huis gegaan, maar de files vielen erg mee, dus was hij er een uur te vroeg.
Omdat hij niet eerder wilde 'storen' heeft hij in de auto een straat verderop zitten wachten en eten (hij had iets bij de Mac gehaald) tot het tijd was dat hij kon aanbellen.
Voor het eerst heb ik toen iets gezegd dat ik dat schandalig vond. Ze weet dat hij 2 uur onderweg is, had hij niet gewoon mee kunnen eten?
Nu was zijn kleinzoon jarig en heeft hij weken lopen proberen om een afspraak te maken, want hij wilde het knulletje zien, en het liefst met mij erbij.
Dat is niet gelukt, dus heeft hij een mooi cadeau voor een éénjarige gekocht en laten bezorgen.
Hij heeft daar het volgende bericht wia whatsapp op gekregen, bedankt maar het had niet gehoeven. Letterlijk.
Dit vertelde mijn vriend pas toen ik er naar vroeg, héb je nou nog wat gehoord van ...??
Ik werd er gewoon misselijk van toen ik dat hoorde.
Het contact met zijn zoon verloopt ongeveer hetzelfde. Met zijn jongste dochter heeft hij helemaal geen contact omdat die expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil.
In het begin heb ik me zonder oordeel gehouden, ik maar op een gegeven moment ben ik afgehaakt om de positieve kant te zien van elke beweging, actie, of de manier waarop het contact áls dat er was te zien. Als ik dan te hard reageer zie ik dat dat mijn vriend kwetst.
Ik heb wel eens gezegd als mijn kinderen mij op die manier zouden behandelen, konden ze voor mijn part de t*f*s krijgen, maar dat heb ik teruggenomen. Mijn relatie met mijn kinderen is goed, ik ken het gevoel niet door ze buitengesloten te worden.
Ze interesseren zich niet voor hem, en niet voor ons. Misschien weten ze net hoe ik heet,
maar zeker niet wanneer ik ongeveer jarig ben, of waar ik woon.
Ze hebben me dan een paar keer inderdaad gezien, en mijn vriend had er dan hele ideeën over hoe ze dan ook een keer naar mijn huis zouden komen, gezellig met z'n allen, met mijn kinderen erbij, een grote gezellig thuis, al die volwassen kinderen, wie ben jij, wat doe jij, kennismaken..
Ik heb het er nooit van zien komen, uitnodigingen werden altijd afgewimpeld.
Nou, graag of niet dan.
Ze zijn dus in al die jaren niet een keer geweest, er is voor ons geen plaats in hun wereld.
De nieuwe man van hun moeder heeft de rol van vader en opa. Er kan er blijkbaar niet nog een naast.
Ik zie mijn vriend er langzaam aan onderdoor gaan.
En ik weet niet wat ik er mee moet.
Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air.
We zagen zijn dochter een keer op straat uit de verte, en mijn vriend deed van alles om de aandacht te trekken, springen, zwaaien.... hij vond het zo jammer dat ze hem niet zag..
Nou, ik zag het wel, ze wílde hem gewoon niet zien. Bleef stug de andere kant op kijken.
De broers van mijn vriend en hun vrouwen vinden dit ook onbegrijpelijk. Zij hebben hem ook als vader meegemaakt toen alles in zijn huwelijk nog oké was. Zij hebben ook kinderen in dezelfde leeftijd, inmiddels ook kleinkinderen en snappen wat het met mijn vriend moet doen.
Ook met die ooms en tantes is er geen contact meer, ze hebben lijkt helemaal de kant van de moeder en haar familie 'gekozen'.
Het is ook pijnlijk als wij bij die mensen zijn en hun kinderen en aanhang zijn er allemaal wel.
Ik heb verschillende keren op het punt gestaan om contact met zijn dochter en zoon op te nemen, om te vragen waarom het gaat zoals het gaat.
Het contact herstellen maak ik me geen illusies over.
Zo langzamerhand kan ik het verdriet ook niet meer aanzien, het gaat niet over, integendeel het wordt steeds erger.
Ik voel me machteloos.
Soms zou ik willen dat mijn vriend eens een keer kwaad werd, van zich af zou bijten of wat ook. Maar dat verdrietige dat maakt me zo...machteloos? Ik weet het juiste woord er niet precies voor.
Ik geloof zelfs een beetje dat het me irriteert.
zaterdag 13 juni 2020 om 21:33
Tja er moet toch iéts gebeurd zijn dat zijn kinderen geen interesse hebben in contact? Of heeft deze man volgens jou echt de pech dat zijn kinderen allemaal ondankbaar gebroed zijn?hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 19:18De situtatie zoals jij hem hier schetst, is onjuist.
Hij is een vader voor zijn kinderen geweest, zolang het huwelijk er was. Na de scheiding was er een goede omgangsregeling, hij heeft zijn nieuwe huis en leven ingericht met plaats voor de kinderen. Die zijn zich toen terug gaan trekken. Kwamen steeds minder de dagen en nachten, kwamen toen sporadisch. Vriend begreep dit wel, de twee oudsten waren pubers, kregen andere bezigheden buitenshuis, onregelmatige schooltijden en sportclubs. De jongste wilde niet omdat de oudsten ook niet gingen.
Toen ik hem leerde kennen was dit zo'n twee jaar gaande.
Hij heeft ze allemaal financieel ondersteund totdat ze uitgestudeerd waren en de jongste dus nog.
Hij heeft tot nu toe geen verjaardag overgeslagen, geen kerst, geen sinterklaas of wat dan ook, wilden ze het niet vieren of konden ze niet komen, altijd was er een kaart of een cadeautje.
Heeft om de zoveel tijd eens voorgesteld om eens bij te praten om nader tot elkaar te komen. De enkele keer dat dat dan gebeurde, kwam hij terug in de overtuiging dat ze nu een keer echt goed gepraat hadden, en dat het niet meer zo lang zou duren voortaan en dat het contact zou verbeteren.
Maar dat gebeurt dus nooit.
Hij is absoluut niet de grote afwezige geweest die nu ineens weer op de stoep staat en dat alles dan ineens weer oké is.
leeg
zaterdag 13 juni 2020 om 21:44
Nou dan heeft hij het rustige gevoel dat hij zijn burgerplicht goed na is gekomen en zelfs nog meer dan dat, dus dat heeft hij dan prima gedaan.hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 19:18De situtatie zoals jij hem hier schetst, is onjuist.
Hij is een vader voor zijn kinderen geweest, zolang het huwelijk er was. Na de scheiding was er een goede omgangsregeling, hij heeft zijn nieuwe huis en leven ingericht met plaats voor de kinderen. Die zijn zich toen terug gaan trekken. Kwamen steeds minder de dagen en nachten, kwamen toen sporadisch. Vriend begreep dit wel, de twee oudsten waren pubers, kregen andere bezigheden buitenshuis, onregelmatige schooltijden en sportclubs. De jongste wilde niet omdat de oudsten ook niet gingen.
Toen ik hem leerde kennen was dit zo'n twee jaar gaande.
Hij heeft ze allemaal financieel ondersteund totdat ze uitgestudeerd waren en de jongste dus nog.
Hij heeft tot nu toe geen verjaardag overgeslagen, geen kerst, geen sinterklaas of wat dan ook, wilden ze het niet vieren of konden ze niet komen, altijd was er een kaart of een cadeautje.
Heeft om de zoveel tijd eens voorgesteld om eens bij te praten om nader tot elkaar te komen. De enkele keer dat dat dan gebeurde, kwam hij terug in de overtuiging dat ze nu een keer echt goed gepraat hadden, en dat het niet meer zo lang zou duren voortaan en dat het contact zou verbeteren.
Maar dat gebeurt dus nooit.
Hij is absoluut niet de grote afwezige geweest die nu ineens weer op de stoep staat en dat alles dan ineens weer oké is.
Meer kan je gewoon niet doen. Iemand ligt je of niet. Als de kinderen Facebook of Instagram hebben kan hij dat volgen, af en toe met mate liken, Dat maakt een goede indruk, zonder opdringerig over te komen. Het is altijd fijn als je ouders af en toe naar je kijken.
Ga geen partij in worden in hun relatie want dat maakt het alleen moeilijker. Ik las dat je al een keer hebt laten blijken dat je niet tevreden was, en dat had je beter niet kunnen doen. Het is nooit fijn als iemand je afkeurt. Dus dat heeft het extra bemoeilijkt.
En nu gewoon leuke dingen gaan doen met je man. Een gelukkige vader is altijd leuker om naar te kijken dan iemand die ontevreden en verdrietig over je is. Succes.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 13 juni 2020 om 23:34
"Ik vind ze ontzettend uit de hoogte en onbeschoft. De keren dat ik ze zag hadden ze een enorme air."hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:13Het is mijn vriend die dit zo graag zou zien.
Ik sta er in als: het zijn jouw kinderen, ik ken ze niet. Ik weet ook niet wat ze beweegt.
Persoonlijk ben ik al afgehaakt, maar als mijn vriend wil dat ik mee ga, áls we gaan, ga ik voor hem.
Uit jouw OP blijkt nergens dat je je in zijn kinderen kan verplaatsen.
Zij weten mogelijk helemaal niet dat hun vader al die jaren met hun bezig geweest is en door hun moeder buitenspel is gezet. Ze hebben daardoor mogelijk het beeld van een vader die niet betrokken bij hun leven wilde zijn toen ze jonger waren. En nu ze volwassen zijn en hun leven hebben vormgegeven wil hij de opa uithangen, etc.
Met jou hoeven ze sowieso geen band te hebben/op te bouwen, zeker nu nog niet. Ze moeten hun vader nog leren kennen.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zaterdag 13 juni 2020 om 23:39
Is jouw vriend een prater? Zoals ik het lees is hij het niet. Hij begrijpt dat ze wegblijven vanwege de pubertijd? Dan ga je toch met ze praten. Hoezo begrijpt hij dat? Bleven ze toen ook bij hun moeder weg vanwege de pubertijd?hallodaar... schreef: ↑13-06-2020 17:30Ik lees op diverse berichten dat mijn vriend er als vader niet is geweest toen zijn kinderen klein waren.
Waaruit maken jullie dat op? Want dat is niet zo geweest.
Wat ik zie is dat de moeder de kinderen op een moment zo onder haar vleugels heeft genomen, dat mijn vriend er niet meer bij kon.
Hij is de eerste jaren nog met ze op vakantie geweest, ze hadden bij hem ook een eigen kamer, die meegroeide met de leeftijd, ook al kwamen ze er alleen in het begin.
Hij heeft toen de oudsten op zichzelf gingen wonen dat pas opgeruimd. Van de jongste die nog thuis woont heeft hij met pijn in zijn hart dit ook pas gedaan. Alles opgeslagen, niet weggedaan, terwijl ze de meubeltjes en de snuisterijtjes inmiddels allang is ontgroeid.
Hij kan een kamer voor ze gehad hebben, vakanties met ze gehad hebben, en hun studies hebben meebetaald, maar als hij geen echt contact met ze maakt kent hij ze niet en is hij voor hun niet iemand waarmee ze een band hebben opgebouwd.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 11:47
Ik vind het raar dat je nauwelijks contact meer met je kinderen hebt, omdat het pubers zijn. De band verandert in die tijd, dat klopt, maar dan wil je toch juist contact houden? In die fase hebben kinderen je keihard nodig. En in andere fases heeft hij het er ook bij laten zitten. Dan kun je daar allemaal redenen voor verzinnen, maar bij kinderen komt dat over alsof je er niet voor ze bent. Een cadeautje kopen 1x per jaar en naar een verjaardag gaan, dat is iets wat een oom en tante doen en dan ook nog een oom en tante die wat verder van je afstaan. Maar hij is de vader! Vind je echt dat hij genoeg heeft bijgedragen?
zondag 14 juni 2020 om 15:28
Hij heeft er alles aan gedaan om in contact te blijven.
Het zijn echt de kinderen die ontwijkend gedrag zijn gaan vertonen, en later bewust het contact tot een minimum zijn gaan beperken tot uiteindelijk zowat nihil.
Alle kaartjes, cadeautjes, complimentjes en getoonde medeleven bij gebeurtenissen, het informeren naar wel en wee, onderdeel willen zijn van zijn altijd uit oprechte interesse en houden van voortgekomen.
Ik heb de hoop, de verwachting tegen beter weten in en de daarop volgende teleurstellingen in de voorbijgegane jaren gezien.
Het zijn echt de kinderen die ontwijkend gedrag zijn gaan vertonen, en later bewust het contact tot een minimum zijn gaan beperken tot uiteindelijk zowat nihil.
Alle kaartjes, cadeautjes, complimentjes en getoonde medeleven bij gebeurtenissen, het informeren naar wel en wee, onderdeel willen zijn van zijn altijd uit oprechte interesse en houden van voortgekomen.
Ik heb de hoop, de verwachting tegen beter weten in en de daarop volgende teleurstellingen in de voorbijgegane jaren gezien.
zondag 14 juni 2020 om 15:37
Je zegt dat zij hem alles heeft afgenomen van materiële en immateriële waarde, maar dat kan helemaal niet zomaar na een scheiding. Waren ze getrouwd? Ik neem aan dat hij het gezag had over zijn kinderen?hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 15:28Hij heeft er alles aan gedaan om in contact te blijven.
Het zijn echt de kinderen die ontwijkend gedrag zijn gaan vertonen, en later bewust het contact tot een minimum zijn gaan beperken tot uiteindelijk zowat nihil.
Alle kaartjes, cadeautjes, complimentjes en getoonde medeleven bij gebeurtenissen, het informeren naar wel en wee, onderdeel willen zijn van zijn altijd uit oprechte interesse en houden van voortgekomen.
Ik heb de hoop, de verwachting tegen beter weten in en de daarop volgende teleurstellingen in de voorbijgegane jaren gezien.
Het klinkt alsof je niet het hele verhaal vertelt, of misschien houdt je vriend informatie voor jou achter.
zondag 14 juni 2020 om 15:41
To, heb de meeste van je posts gelezen, en ik denk dat ik er net zo in zou staan als jou.hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 15:28Hij heeft er alles aan gedaan om in contact te blijven.
Het zijn echt de kinderen die ontwijkend gedrag zijn gaan vertonen, en later bewust het contact tot een minimum zijn gaan beperken tot uiteindelijk zowat nihil.
Alle kaartjes, cadeautjes, complimentjes en getoonde medeleven bij gebeurtenissen, het informeren naar wel en wee, onderdeel willen zijn van zijn altijd uit oprechte interesse en houden van voortgekomen.
Ik heb de hoop, de verwachting tegen beter weten in en de daarop volgende teleurstellingen in de voorbijgegane jaren gezien.
Wat ontzettend triest voor je partner.
Ik vind het vreemd dat de kinderen zo kil op hun vader reageren. Heb je echt geen idee waarom dat zo is? Hoe doet zijn ex tegen hem, of over hem?
zondag 14 juni 2020 om 15:51
Wat wil jij precies horen tante Olivia?TanteOlivia schreef: ↑14-06-2020 15:37Je zegt dat zij hem alles heeft afgenomen van materiële en immateriële waarde, maar dat kan helemaal niet zomaar na een scheiding. Waren ze getrouwd? Ik neem aan dat hij het gezag had over zijn kinderen?
Het klinkt alsof je niet het hele verhaal vertelt, of misschien houdt je vriend informatie voor jou achter.
Ik denk dat ik je tot nu toe niet het antwoord heb gegeven dat je wilde horen.
zondag 14 juni 2020 om 16:19
Het contact tussen hem en zijn ex vrouw is niet goed, ik heb haar zelf nooit meegemaakt, maar wat ik van haar zie is een vrouw met een harde uitstraling.Noia schreef: ↑14-06-2020 15:41To, heb de meeste van je posts gelezen, en ik denk dat ik er net zo in zou staan als jou.
Wat ontzettend triest voor je partner.
Ik vind het vreemd dat de kinderen zo kil op hun vader reageren. Heb je echt geen idee waarom dat zo is? Hoe doet zijn ex tegen hem, of over hem?
Ik heb hem echter nooit een onvertogen woord over haar horen zeggen. Dat is nou eenmaal haar karakter, zegt hij dan, zo heb ik haar ook in die-en-die situaties meegemaakt en ja, nu heb ik haar tegen..
Mijn schoonfamilie, haar ex schoonfamilie hebben geen goed woord voor haar over.
Als je het nou over een slecht mens hebt, is zij daar een voorbeeld van.
Naar het schijnt werd ze getolereerd omdat ze met vriend meekwam.
Ik heb dat voor kennisgeving aangenomen, zij hoorde bij vriends verleden en ik bij zijn nu en ik zit anders in elkaar.
Omdat ik ook wel zou willen weten wat het geweest kan zijn, ik zou het echt niet kunnen bedenken, is dat de reden wanneer ik naar zijn kinderen toe zóu gaan, dat te vragen: zouden jullie mij kunnen vertellen waarom de relatie met jullie vader zo slecht is?
Ik vind dat een kind recht heeft op beide ouders. Beide ouders zouden zich ervoor in moeten spannen dat kinderen met allebei een relatie kunnen onderhouden. Ik heb wel de indruk dat als mijn vriend een stap naar voren richting zette, zij ze twee passen achteruit trok een er zelf tussen ging staan. Het contact met de jongste liep ook vnml. via haar. Mijns inziens de reden waarom die helemaal geen contact meer wil.
Hij heeft met zn ex gesproken en gewezen op de omgangsregeling die ze aan haar laars lapte.
Hij had naar de rechter kunnen gaan maar wilde niet dat zn jongste daarmee belast zou worden.
zondag 14 juni 2020 om 16:32
Herkenbaar verhaal, maar dan van de andere kant van het verhaal.
En ik denk dat je vriend teveel jaren achter elkaar niet in staat is gebleken om een fatsoenlijke vader-kind relatie op te bouwen in de nieuwe, post-scheidingsfase.
En dat lijkt hij niet te erkennen. Het lijkt erop dat hij zijn ex en kinderen de schuld geeft van dat dat niet goed gelukt is.
Als mijn kinderen op een dag zouden besluiten dat ze bij hun vader willen wonen en een tijdlang geen contact met mij willen, dan laat ik dat een week of 2 toe. Daarna ga ik alles in werk zetten om goed te maken wat er kennelijk fout is.
Mijn kinderen verwijten hun vader dat hij geen moeite voor hen heeft gedaan.
En ik ben ervan overtuigd dat hun vader dat allemaal héél anders ziet. Die zal ook overal vertellen dat hij vroeger wel eens met de Lego speelde met zijn oudste en dat het in elk geval allemaal niet aan hem ligt.
En ik denk dat je vriend teveel jaren achter elkaar niet in staat is gebleken om een fatsoenlijke vader-kind relatie op te bouwen in de nieuwe, post-scheidingsfase.
En dat lijkt hij niet te erkennen. Het lijkt erop dat hij zijn ex en kinderen de schuld geeft van dat dat niet goed gelukt is.
Als mijn kinderen op een dag zouden besluiten dat ze bij hun vader willen wonen en een tijdlang geen contact met mij willen, dan laat ik dat een week of 2 toe. Daarna ga ik alles in werk zetten om goed te maken wat er kennelijk fout is.
Mijn kinderen verwijten hun vader dat hij geen moeite voor hen heeft gedaan.
En ik ben ervan overtuigd dat hun vader dat allemaal héél anders ziet. Die zal ook overal vertellen dat hij vroeger wel eens met de Lego speelde met zijn oudste en dat het in elk geval allemaal niet aan hem ligt.
zondag 14 juni 2020 om 17:15
Das projectie.-jolijn- schreef: ↑14-06-2020 16:32Herkenbaar verhaal, maar dan van de andere kant van het verhaal.
En ik denk dat je vriend teveel jaren achter elkaar niet in staat is gebleken om een fatsoenlijke vader-kind relatie op te bouwen in de nieuwe, post-scheidingsfase.
En dat lijkt hij niet te erkennen. Het lijkt erop dat hij zijn ex en kinderen de schuld geeft van dat dat niet goed gelukt is.
Als mijn kinderen op een dag zouden besluiten dat ze bij hun vader willen wonen en een tijdlang geen contact met mij willen, dan laat ik dat een week of 2 toe. Daarna ga ik alles in werk zetten om goed te maken wat er kennelijk fout is.
Mijn kinderen verwijten hun vader dat hij geen moeite voor hen heeft gedaan.
En ik ben ervan overtuigd dat hun vader dat allemaal héél anders ziet. Die zal ook overal vertellen dat hij vroeger wel eens met de Lego speelde met zijn oudste en dat het in elk geval allemaal niet aan hem ligt.
zondag 14 juni 2020 om 17:18
Ik denk dat het misschien wel goed is dat er een keer een gesprek wordt aangegaan. Het fijnste zou zijn als je vriend dat zelf zou kunnen met de kinderen.hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 16:19Het contact tussen hem en zijn ex vrouw is niet goed, ik heb haar zelf nooit meegemaakt, maar wat ik van haar zie is een vrouw met een harde uitstraling.
Ik heb hem echter nooit een onvertogen woord over haar horen zeggen. Dat is nou eenmaal haar karakter, zegt hij dan, zo heb ik haar ook in die-en-die situaties meegemaakt en ja, nu heb ik haar tegen..
Mijn schoonfamilie, haar ex schoonfamilie hebben geen goed woord voor haar over.
Als je het nou over een slecht mens hebt, is zij daar een voorbeeld van.
Naar het schijnt werd ze getolereerd omdat ze met vriend meekwam.
Ik heb dat voor kennisgeving aangenomen, zij hoorde bij vriends verleden en ik bij zijn nu en ik zit anders in elkaar.
Omdat ik ook wel zou willen weten wat het geweest kan zijn, ik zou het echt niet kunnen bedenken, is dat de reden wanneer ik naar zijn kinderen toe zóu gaan, dat te vragen: zouden jullie mij kunnen vertellen waarom de relatie met jullie vader zo slecht is?
Ik vind dat een kind recht heeft op beide ouders. Beide ouders zouden zich ervoor in moeten spannen dat kinderen met allebei een relatie kunnen onderhouden. Ik heb wel de indruk dat als mijn vriend een stap naar voren richting zette, zij ze twee passen achteruit trok een er zelf tussen ging staan. Het contact met de jongste liep ook vnml. via haar. Mijns inziens de reden waarom die helemaal geen contact meer wil.
Hij heeft met zn ex gesproken en gewezen op de omgangsregeling die ze aan haar laars lapte.
Hij had naar de rechter kunnen gaan maar wilde niet dat zn jongste daarmee belast zou worden.
Kinderen nemen niet zomaar afstand. Als jouw vriend oprecht zijn best heeft gedaan, dan is er een andere reden. Ik ben wel “benieuwd” wat die reden is.
zondag 14 juni 2020 om 17:39
Je ontwijkt waar het over gaat. In contact blijven, wat betekent dat?hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 15:28Hij heeft er alles aan gedaan om in contact te blijven.
Het zijn echt de kinderen die ontwijkend gedrag zijn gaan vertonen, en later bewust het contact tot een minimum zijn gaan beperken tot uiteindelijk zowat nihil.
Alle kaartjes, cadeautjes, complimentjes en getoonde medeleven bij gebeurtenissen, het informeren naar wel en wee, onderdeel willen zijn van zijn altijd uit oprechte interesse en houden van voortgekomen.
Ik heb de hoop, de verwachting tegen beter weten in en de daarop volgende teleurstellingen in de voorbijgegane jaren gezien.
Jouw vriend heeft blijkbaar geen relatie met zijn kinderen opgebouwd. Hij kan elk jaar kaartjes schrijven, maar als hij geen echt contact met zijn kinderen maakt, ze daardoor niet kent, zij hem niet hebben leren kennen, het allemaal oppervlakkig blijft, dan is het niet raar dat ze hem niet echt missen.
Als je zelf je wat meer in zijn kinderen zou kunnen verplaatsen had je nog wat kunnen toevoegen, maar dat lijk je (onbedoeld) niet te kunnen. Je vriend heeft het vermogen niet, en jij kan hem daar zo te lezen ook niet bij helpen. Dan ben ik bang dat het op deze manier niet beter zal worden. Erg jammer en treurig is dat.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 17:41
Noia schreef: ↑14-06-2020 17:18Ik denk dat het misschien wel goed is dat er een keer een gesprek wordt aangegaan. Het fijnste zou zijn als je vriend dat zelf zou kunnen met de kinderen.
Kinderen nemen niet zomaar afstand. Als jouw vriend oprecht zijn best heeft gedaan, dan is er een andere reden. Ik ben wel “benieuwd” wat die reden is.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 17:44
Idd. Als ik de OP lees, komt nergens naar voren dat ze de kinderen proberen te begrijpen. Hij wil een plek in hun leven, krijgt deze niet, maar hij stuurt kaartjes en heeft vakanties betaald. Dat is niet voldoende om een relatie met je kinderen op te bouwen.-jolijn- schreef: ↑14-06-2020 16:32Herkenbaar verhaal, maar dan van de andere kant van het verhaal.
En ik denk dat je vriend teveel jaren achter elkaar niet in staat is gebleken om een fatsoenlijke vader-kind relatie op te bouwen in de nieuwe, post-scheidingsfase.
En dat lijkt hij niet te erkennen. Het lijkt erop dat hij zijn ex en kinderen de schuld geeft van dat dat niet goed gelukt is.
Als mijn kinderen op een dag zouden besluiten dat ze bij hun vader willen wonen en een tijdlang geen contact met mij willen, dan laat ik dat een week of 2 toe. Daarna ga ik alles in werk zetten om goed te maken wat er kennelijk fout is.
Mijn kinderen verwijten hun vader dat hij geen moeite voor hen heeft gedaan.
En ik ben ervan overtuigd dat hun vader dat allemaal héél anders ziet. Die zal ook overal vertellen dat hij vroeger wel eens met de Lego speelde met zijn oudste en dat het in elk geval allemaal niet aan hem ligt.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 17:58
Noia schreef: ↑14-06-2020 17:18Ik denk dat het misschien wel goed is dat er een keer een gesprek wordt aangegaan. Het fijnste zou zijn als je vriend dat zelf zou kunnen met de kinderen.
Kinderen nemen niet zomaar afstand. Als jouw vriend oprecht zijn best heeft gedaan, dan is er een andere reden. Ik ben wel “benieuwd” wat die reden is.
Erg lief dat je dit topic geopend hebt voor je vriend. Hopelijk heb je er wat aan.
Sterkte.
ellerlilalinne wijzigde dit bericht op 14-06-2020 20:14
Reden: Zinloos
Reden: Zinloos
50.47% gewijzigd
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 19:56
De op was een op. Dat was een start en daar staat idd niet alles in.Ellerlilalinne schreef: ↑14-06-2020 17:44Idd. Als ik de OP lees, komt nergens naar voren dat ze de kinderen proberen te begrijpen. Hij wil een plek in hun leven, krijgt deze niet, maar hij stuurt kaartjes en heeft vakanties betaald. Dat is niet voldoende om een relatie met je kinderen op te bouwen.
Daarna heb ik nog meer de situatie beschreven en uiteengezet.
Ik zou dat nog verder kunnen doen want echt, mijn vriend heeft nog meer acties ondernomen.
Heeft afspraken gemaakt en gesprekken gepland.
Heeft zn jongste geschreven.
Hij heeft bv met zn zoon een keer afgesproken om over hun situatie te praten en op het moment surpreme kwam er ineens bezoek bij zoon binnenvallen en is er van het gesprek niets meer gekomen.
En zo kan ik nog wel meer voorbeelden opnoemen.
Maar dit was even het laatste anders draait dit uit in een soort van welles/nietes en dat kan natuurlijk eindeloos doorgaan als er mensen zijn die de vader als schuldige willen zien.
Kunnen jullie nu niet aannemen dat er oprecht en alles aan gedaan is een relatie te behouden?
Spreken jullie soms uit ervaring?
Er zijn vaders die minder bij de kinderen zijn, minder makkelijk communiceren en zich veel minder van hun kinderen aantrekken.
Maar die kinderen hebben niet perse een slechte relatie met hun vader.
En er zijn ook kinderen die meer naar hun moeder trekken maar die tegelijkertijd niet hun vader afwijzen.
zondag 14 juni 2020 om 20:03
Lijkt me vooral subjectieve beoordelingen, je kent haar niet en je baseert je op "uitstraling". Ook zijn familie staan uiteraard aan zijn kant. Haar familie zegt misschien ook geen al te mooie dingen over hem.hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 16:19Het contact tussen hem en zijn ex vrouw is niet goed, ik heb haar zelf nooit meegemaakt, maar wat ik van haar zie is een vrouw met een harde uitstraling.
Mijn schoonfamilie, haar ex schoonfamilie hebben geen goed woord voor haar over.
Als je het nou over een slecht mens hebt, is zij daar een voorbeeld van.
Naar het schijnt werd ze getolereerd omdat ze met vriend meekwam.
Omdat ik ook wel zou willen weten wat het geweest kan zijn, ik zou het echt niet kunnen bedenken, is dat de reden wanneer ik naar zijn kinderen toe zóu gaan, dat te vragen: zouden jullie mij kunnen vertellen waarom de relatie met jullie vader zo slecht is?
Ik vind dat een kind recht heeft op beide ouders. Beide ouders zouden zich ervoor in moeten spannen dat kinderen met allebei een relatie kunnen onderhouden. Ik heb wel de indruk dat als mijn vriend een stap naar voren richting zette, zij ze twee passen achteruit trok een er zelf tussen ging staan. Het contact met de jongste liep ook vnml. via haar. Mijns inziens de reden waarom die helemaal geen contact meer wil.
Hij heeft met zn ex gesproken en gewezen op de omgangsregeling die ze aan haar laars lapte.
Hij had naar de rechter kunnen gaan maar wilde niet dat zn jongste daarmee belast zou worden.
Verder zou ik die vraag niet stellen aan zijn kinderen. Komt me dunkt heel raar over bij hen.
Ik vraag me af hoe ik me dat moet voorstellen dat moeder de kinderen twee passen achteruit trekt en er tussen gaat staan..
leeg
zondag 14 juni 2020 om 20:12
Ik spreek gelukkig niet uit ervaring. Kan me er als kind weinig bij voorstellen. Als ik jouw OP lees valt het me alleen op dat je weinig inlevensvermogen in de kinderen toont.hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 19:56De op was een op. Dat was een start en daar staat idd niet alles in.
Daarna heb ik nog meer de situatie beschreven en uiteengezet.
Ik zou dat nog verder kunnen doen want echt, mijn vriend heeft nog meer acties ondernomen.
Heeft afspraken gemaakt en gesprekken gepland.
Heeft zn jongste geschreven.
Hij heeft bv met zn zoon een keer afgesproken om over hun situatie te praten en op het moment surpreme kwam er ineens bezoek bij zoon binnenvallen en is er van het gesprek niets meer gekomen.
En zo kan ik nog wel meer voorbeelden opnoemen.
Maar dit was even het laatste anders draait dit uit in een soort van welles/nietes en dat kan natuurlijk eindeloos doorgaan als er mensen zijn die de vader als schuldige willen zien.
Kunnen jullie nu niet aannemen dat er oprecht en alles aan gedaan is een relatie te behouden?
Spreken jullie soms uit ervaring?
Er zijn vaders die minder bij de kinderen zijn, minder makkelijk communiceren en zich veel minder van hun kinderen aantrekken.
Maar die kinderen hebben niet perse een slechte relatie met hun vader.
En er zijn ook kinderen die meer naar hun moeder trekken maar die tegelijkertijd niet hun vader afwijzen.
Als all 3 de kinderen hun vader niet willen zien, is er toch echt wel iets niet goed gegaan. Dat jij de kinderen als schuldige wil zien, begrijp ik dan weer niet. Je bent sowieso geen objectieve partij in dit hele gebeuren.
Ik zeg niet dat de vader met opzet de schuldige is, volgens mij zegt niemand dat hier. Je kan alleen wel stellen dat er iets niet goed gegaan is tussen hem en zijn kinderen, anders heb je geen 3 kinderen die geen van allen een gezonde vader-kindrelatie met hem willen hebben.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
zondag 14 juni 2020 om 20:15
Ik denk dat mijn vriend wel een soort van pech heeft, maar uiteindelijk heeft hij ze wel zelf gemaakt.
In hoeverre hij de kans heeft gehad ze mede te kunnen vormen, is waar ik mijn twijfels bij heb.
Er is nooit ruzie geweest of meningsverschillen waar ze niet uitkwamen.
Ze hebben stukje bij beetje afstand genomen.
Op het waarom kwam niet echt een duidelijk antwoord, maar dan werd gezegd dat ze elkaar zeker vaker zouden gaan zien. Vriend weer helemaal blij. Met n dooie mus, dus.
En dan was ik negatief omdat ik het niet zag gebeuren. Maar uiteindelijk had ik wel gelijk.
zondag 14 juni 2020 om 20:17
Je schrijft met weinig respect over zijn kinderen en ex- vrouw. Iedereen is fout, behalve jij en je vriend. En dan wil je ook nog vanuit die positie naar zijn kinderen toe gaan om verhaal te halen? Hun uitleg zal toch nooit goed genoeg voor je zijn, je hebt ze bij voorbaat al veroordeeld.
Als de vriendin van mijn vader of schoonvader op zo'n manier naar ons toe zou gaan, dan zou ik hoogst verbaasd zijn. Het is iets tussen de vader en zijn kinderen. Jij staat er buiten. Ken je plek.
Als de vriendin van mijn vader of schoonvader op zo'n manier naar ons toe zou gaan, dan zou ik hoogst verbaasd zijn. Het is iets tussen de vader en zijn kinderen. Jij staat er buiten. Ken je plek.
zondag 14 juni 2020 om 20:24
Waarom heb je dit topic geopend?hallodaar... schreef: ↑14-06-2020 20:15Ik denk dat mijn vriend wel een soort van pech heeft, maar uiteindelijk heeft hij ze wel zelf gemaakt.
In hoeverre hij de kans heeft gehad ze mede te kunnen vormen, is waar ik mijn twijfels bij heb.
Er is nooit ruzie geweest of meningsverschillen waar ze niet uitkwamen.
Ze hebben stukje bij beetje afstand genomen.
Op het waarom kwam niet echt een duidelijk antwoord, maar dan werd gezegd dat ze elkaar zeker vaker zouden gaan zien. Vriend weer helemaal blij. Met n dooie mus, dus.
En dan was ik negatief omdat ik het niet zag gebeuren. Maar uiteindelijk had ik wel gelijk.
They call me the Wild Rose, but my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know, for my name was Elisa Day
