Extreme angst dat kind iets overkomt

Hier lig ik dan, op het logeerbed naast mijn dochter van 9. Ze wilde niet alleen slapen omdat ze zich "raar" voelde in haar hoofd. Daardoor bang dat er iets ergs met haar zou gebeuren, dat ze niet meer wakker zou worden. Zware gedachten voor een meisje van 9. En ik denk dat dat mijn schuld is..
Toen ze een baby was ging ik wel honderd keer bij haar kijken of ze nog wel ademde. Ik had een topconditie van het traplopen in die tijd. Daarna had ik er jaren nauwelijks last van. Maar het afgelopen half jaar.. Bij elk pijntje ben ik bang dat ze een ernstige ziekte heeft. Overdreven, ik weet het. Dat zakt dan wel weer tot de volgende klacht zich aandient, en schiet ik opnieuw in paniek.

De oorzaak ligt waarschijnlijk in een aantal gebeurtenissen in de afgelopen 10 jaar. Het plotseling verliezen van een ouder en de andere ouder bijna verliezen aan dezelfde aandoening. Een goede vriendin die op jonge leeftijd op het nippertje een aneurysma overleeft. Mijn schoonvader overleed aan longkanker. Mijn man bleek een zeldzame vorm van kanker te hebben. In mijn wereld gaat voor mijn gevoel "het zal wel niks zijn" dus niet op.

Pas geleden is mijn dochter flauwgevallen in de douche wat mijn angst dat er iets ergs aan de hand is met haar weer heeft aangewakkerd. Ze kwam niet meteen bij , en ik heb 112 gebeld. De gedachte dat ze gewoon was flauwgevallen kwam niet eens in me op... Ze is nagekeken, alles was goed. Maar bij elk "pijntje" schiet ik nu in de paniek, wat ik niet probeer te laten merken. Wat natuurlijk totaal niet lukt aangezien ik veel te vaak aan haar vraag hoe het gaat.

Ik weet dat ik hier iets mee moet, want ik projecteer mijn angst op haar. Maar we gaan overmorgen op vakantie (in Nederland) en die wil ik niet verpesten voor haar met mijn gepanikeer, ik wil dat ze een onbezorgde leuke vakantie heeft. En ik wil genieten van die vakantie met haar.

Na de vakantie ga ik naar de huisarts. Want dit kan zo niet langer, de angst is slopend. En voor mijn dochter is het natuurlijk niet goed.
Maar voor nu,(bang dat ze minstens een hersentumor heeft) heeft er iemand ervaring of tips, of een schop onder m'n kont? Word zo moe van mezelf

vlinder2001 schreef: ↑

04-08-2020 14:56

Chinchilla, ik herken me ook ik jouw verhaal (zelf geen kinderen maar bang dat mijn omgeving iets overkomt, ik heb ook meerder heftige dingen meegemaakt (onverwacht overlijden) en heb met als jij onlangs besloten hiervoor hulp te zoeken). Wat mij soms helpt is het gevoel te negeren; wandelen, klusje doen, muziek aanzetten en over iets leuks gaan kletsen. Ik merk als ik er aan toe geef (door erover te praten) dat toch niemand dat gevoel kan wegnemen, het zit in mij en het is mijn probleem/angst en ik weet rationeel ook wel dat dit niet goed is. Vaak als ik hulp zoek in mijn omgeving ben ik ook op zoek naar "wegnemen angst ". Wat ook wel eens een beetje helpt is erkennen dat ik bang ben, veel heb meegemaakt, moment voor mezelf creëren en daar bij stil te staan ipv stil staan bij de op dat moment overheersende angst. overigens helpt me dit niet genoeg vandaar ook op zoek naar hulp.

Dank voor je tips! Ik zet vaak een aflevering van Friends op, of iets anders met een hoog "feel good" gehalte Maar overdag is het misschien wel goed om te gaan bewegen, dat ga ik de volgende keer proberen