Relaties
alle pijlers
Weggewaaid dakraam
zondag 13 september 2020 om 18:43
Er staan weer 2 topics op deze pijler die me bijna aan t huilen maken.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
apatura wijzigde dit bericht op 13-09-2020 21:44
8.68% gewijzigd
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 14 september 2020 om 00:23
maandag 14 september 2020 om 00:57
Dat heb ik ook, dat is geen rede om je te misdragen.
Je mag nee zeggen hé. T is jou huis en hij is niet de laatste man op aarde (en al was hij dat wel, dan was er ruimte zat om hem te ontwijken)
Wees eens lief voor jezelf
Ben wel heel blij om te lezen dat je je eigen stek hebt. Dat maakt een break up een stuk makkelijker.
is er iets van hem nu bij jou wat je stoort of in de weg staat?
Stop t in een doos of zak en zet t naast je vuilnisbak. Al is t maar iets kleins.
Weg er mee, jou huis jou ruimte.
Je mag nee zeggen hé. T is jou huis en hij is niet de laatste man op aarde (en al was hij dat wel, dan was er ruimte zat om hem te ontwijken)
Wees eens lief voor jezelf
Ben wel heel blij om te lezen dat je je eigen stek hebt. Dat maakt een break up een stuk makkelijker.
is er iets van hem nu bij jou wat je stoort of in de weg staat?
Stop t in een doos of zak en zet t naast je vuilnisbak. Al is t maar iets kleins.
Weg er mee, jou huis jou ruimte.
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 14 september 2020 om 02:16
In een ander topic werd de term gaslighting genoemd. Daar had mijn ex ook een handje van.
https://www.happinez.nl/mind-meditatie/ ... nipulatie/
https://www.happinez.nl/mind-meditatie/ ... nipulatie/
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 14 september 2020 om 06:54
maandag 14 september 2020 om 07:40
Apatura schreef: ↑14-09-2020 02:16In een ander topic werd de term gaslighting genoemd. Daar had mijn ex ook een handje van.
https://www.happinez.nl/mind-meditatie/ ... nipulatie/
Ik heb even gekeken, en het komt inderdaad bekend voor.
Ik zeg maar zo, ik zeg maar..
maandag 14 september 2020 om 07:47
Mijn ex had altijd wel redenen waarom hij zo deed, en als hij ze niet verzon, dan verzon ik er wel 1 om het goed te praten voor mijzelf.
En als ie geen reden had dan was het 'ik weet ook niet waarom ik het doe, het spijt mij zo. vanaf nu gebeurd het niet meer'.
En verder omdat hij moe was, omdat hij stress had, omdat zijn ouders 10 jaar daarvoor gescheiden waren en daar nog last van had, en omdat hij vond dat ik hem te veel opeiste. (we zagen elkaar alleen op zaterdag en zondag en op het laatst zelfs nog maar 1 x per 2 weken - en heeft er daarna bij relaties voor gezorgd dat ik alles maar toe liet omdat ik bang was dat ze hetzelfde vonden. waardoor daar misbruik van gemaakt werd en ik bij mijzelf bleef denken 'zie je wel het ligt aan mij')
En als ie geen reden had dan was het 'ik weet ook niet waarom ik het doe, het spijt mij zo. vanaf nu gebeurd het niet meer'.
En verder omdat hij moe was, omdat hij stress had, omdat zijn ouders 10 jaar daarvoor gescheiden waren en daar nog last van had, en omdat hij vond dat ik hem te veel opeiste. (we zagen elkaar alleen op zaterdag en zondag en op het laatst zelfs nog maar 1 x per 2 weken - en heeft er daarna bij relaties voor gezorgd dat ik alles maar toe liet omdat ik bang was dat ze hetzelfde vonden. waardoor daar misbruik van gemaakt werd en ik bij mijzelf bleef denken 'zie je wel het ligt aan mij')
Ik zeg maar zo, ik zeg maar..
maandag 14 september 2020 om 08:47
Wat een ontzéttende griezel! Wees blij dat je daar vanaf bent.05-2019 schreef: ↑13-09-2020 20:46Na 4 jaar was het over en uit.
Erg slecht behandeld door mijn ex en hij heeft mij echt beschadigd.
Toen ik 8 maanden zwanger was kreeg ik de keuze van hem om iets goed te maken. Of ik moest hem nieuwe schoenen kopen of hij ging met een ex seks hebben. Ik wilde het niet steeds goed maken op zijn manier want vaak zat ik niet eens fout maar hij praatte mij dit aan. Ik heb gezegd dat hij dan maar seks moest gaan hebben met zijn ex.
Dit heeft hij gedaan en heeft mij dit de volgende dag mede gedeeld. Toen ik aangaf klaar te zijn met hem dat ik zo behandeld werd terwijl ik zwanger was kwam er nog veel meer naar boven. Hij geeft gelogen dat hij nog 2 kinderen had en een soort van dubbel leven. Na de geboorte kwam ik er zelfs achter dat hij gelogen had over zijn identiteit en tot op de dag van vandaag weet ik die nog steeds niet.
We zijn nu 16 maanden verder en ik heb het nog steeds heel erg moeilijk. Maar we komen er wel en ik werk heel hard aan mij zelf.
Ik kan me voorstellen dat je hard aan jezelf werkt, hier wil je natuurlijk nooit meer intrappen.
maandag 14 september 2020 om 09:57
Peertjes schreef: ↑13-09-2020 22:33Bij de één na laatste escalatie zei ik tegen mijn ex-man dat dit echt de laatste keer voor mij was. Natuurlijk al zo vaak gezegd, maar ik voelde het toen ook echt.
Ik wist dat als het daarna nogmaals zou gebeuren ik mij daar niet meer overheen kon zetten. Ik heb mijzelf toen beloofd dat ik zou gaan.
Toen het daarna weer escaleerde wist ik dat het voorbij was.
Hoe kapot ik ook was, het gaf me ook een soort van rust en duidelijkheid.
En toen kon ik pas gaan, na ruim 10 jaar.
Zo ging het bij mij ook. In een week tijd 3 escalaties en ik kon niet meer, de 2de escalatie kostte een kapitaal aan electrische apparaten en de foto's van m'n jongste toen hij net geboren was.
De laatste escalatie was heel erg, dat was ook echt het moment dat ik echt bang voor hem was. Ik ben naar bed gegaan en heb de uren afgeteld tot de wekker zou gaan, bedacht wat ik allemaal mee zou nemen en waar alles lag. De wekker ging en hij kwam boven, nog steeds psychotisch en toen wist ik het echt zeker. Vriendin ingelicht, m'n maatschappelijk werker gecontacteerd en overgegaan op aktie. Na een paar dagen begeleid gesprek gehad met zijn psychiater, afspraken gemaakt die hij niet nagekomen is en de volgende ochtend belde m'n maatschappelijk werker, wat ik toen vertelde schrok ze zo van dat ze de politie zou bellen. Ex was op dat moment niet thuis en ik ben met de kinderen het huis uitgegaan naar haar toe en niet meer teruggegaan. Ik heb nog 1x paar spullen opgehaald toen hij weg was. Nu 16 maanden verder en ik heb met de kinderen m'n eigen huis, omgang gaat niet vlekkeloos en het contact tussen ex en mij is ook niet geweldig. Zo lang het gaat zoals hij wil gaat het goed, maar die tijd is voorbij. Ik kan inmiddels goed m'n grenzen aangeven, maar nog belangrijker, ik herken ze voor mezelf.
maandag 14 september 2020 om 10:02
Kokoro schreef: ↑14-09-2020 06:54Dit topic raakt mij ook flink. Heb zelf een aantal nare ervaringen en ben opgegroeid in een huis waar van mijn 2e tot 14e huiselijk geweld plaats vond.
Ik wens een ieder die dat nodig heeft de kracht toe om eruit te ontsnappen. Opnieuw beginnen is eng, maat doorgaan in waar je bent is schadelijker.
Ik vond het doodeng. Maar ben zo blij dat ik weggegaan ben, als ik naar de kinderen kijk en hoe hij met ze omgaat.. gelukkig zijn ze nog klein, ik wil niet weten wat er gebeurt zou zijn als ik gebleven was. Ben vooral blij dat het eerste moeilijkejaar voorbij is. Hoewel het nooit makkelijk zal worden omdat er kinderen zijn, maar ik ben zoveel sterker geworden.
maandag 14 september 2020 om 10:10
Ik zal straks verder lezen in dit topic, kwam het gisteravond tegen en kon toen niet reageren. Toch een tijd wakker gelegen door de verhalen en eigen ervaringen. Zo jammer dat zoveel vrouwen deze ervaring hebben, dat gun je werkelijk niemand. En de betrokken kinderen al helemaal niet!
Sterkte iedereen! Ook de nu volwassen mensen die dit in hun jeugd thuis meegemaakt hebben. Ik vind het 'fijn' die verhalen te lezen, het geeft kracht en wetenschap dat ik het goed doe en de juiste beslissing genomen heb
Sterkte iedereen! Ook de nu volwassen mensen die dit in hun jeugd thuis meegemaakt hebben. Ik vind het 'fijn' die verhalen te lezen, het geeft kracht en wetenschap dat ik het goed doe en de juiste beslissing genomen heb
maandag 14 september 2020 om 15:30
pffff, even mijn hart luchten: Ik ben volgens partner lui (ik zit met burn-out thuis), en ik doe zogenaamd de hele dag niks (loop 2 a 3x per week een half uur hard, doe 3xper week Minfullness/Yoga en 1x per week lichte krachtsoefeningen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
maandag 14 september 2020 om 16:01
Mijn ervaring duurde uiteindelijk 'maar' 5 jaar.
Na het eerste jaar voelde ik me al gevangen, na het tweede jaar zag ik geen uitweg meer.
Het begon 'schattig' zoals mij voor hem alleen willen hebben en heel beschermend zijn (lijken, want hij was beperkend ipv beschermend).
Ik was 18 en het leek alsof dit was wat ik altijd wilde: iemand die mij helemaal voor zichzelf wilde hebben. Maar dat ging dus heel snel veel te ver.
Inmiddels hadden we een koophuis en flinke schulden, dus financieel zag ik echt geen uitweg meer. Die schuld en huis wat flink onder water stond en..en..en...
Jaren doorgemodderd, jaren mijn grenzen verlegd, jaren ongelukkig geweest.
Maar ja...ik wist niet hoe. Ik was leeg, energieloos, uitzichtloos, lamgeslagen.
Ik begon zelfs te fantaseren over dat mijn hele probleem opgelost zou zijn als hij dood was. Bij het uitlaten van de hond was ik continu afgelegen plekken aan het scannen of je hier makkelijk een lijk kon achterlaten.
Ineens kwam mijn besef door wat iemand anders zei: "je hypotheek loopt nog 30 jaar. Dus over 30 jaar kan je van hem af, als het om de schulden gaat."
En toen dacht ik: nog 30 jaar! Dt overleef ik niet! Letterlijk.
Geld is een (uiteindelijk) op te lossen probleem. Maar liever dat probleem dan hier nog langer blijven. Dus ik had ineens motivatie. Het is toch al kut, dus dan liever kut zónder hem dan mét hem.
Daarna begon er veel ellende, maar ik had mijn eigen kracht terug gevonden, en dat maakte alle verschil. Ik liet me niet meer gek maken door wat hij vond en zei en deed. Het kon me allemaal aan mijn reet roesten!
Opmerkelijk wat dat met hem deed overigens.
Ik heb wel nog eens jaren later ineens een herbeleving gehad waarbij ik, totaal onverwachts voor mijzelf en mijn partner, ineens in een paniek huilbui schoot bij een bepaalde verkeerssituatie.
Ik denk dat dit ook de reden is dat ik 99 van de 100 keren liever zelf rij dan een ander.
Het gaat goed. Ik ben blij dat ik niet langer ben gebleven bij hem. Ik ben blij dat ik ineens zag dat ik ook een troef had: mijn eigenwaarde hervinden.
Ik hoop dat iedereen die het nodig heeft dat ook lukt!
Na het eerste jaar voelde ik me al gevangen, na het tweede jaar zag ik geen uitweg meer.
Het begon 'schattig' zoals mij voor hem alleen willen hebben en heel beschermend zijn (lijken, want hij was beperkend ipv beschermend).
Ik was 18 en het leek alsof dit was wat ik altijd wilde: iemand die mij helemaal voor zichzelf wilde hebben. Maar dat ging dus heel snel veel te ver.
Inmiddels hadden we een koophuis en flinke schulden, dus financieel zag ik echt geen uitweg meer. Die schuld en huis wat flink onder water stond en..en..en...
Jaren doorgemodderd, jaren mijn grenzen verlegd, jaren ongelukkig geweest.
Maar ja...ik wist niet hoe. Ik was leeg, energieloos, uitzichtloos, lamgeslagen.
Ik begon zelfs te fantaseren over dat mijn hele probleem opgelost zou zijn als hij dood was. Bij het uitlaten van de hond was ik continu afgelegen plekken aan het scannen of je hier makkelijk een lijk kon achterlaten.
Ineens kwam mijn besef door wat iemand anders zei: "je hypotheek loopt nog 30 jaar. Dus over 30 jaar kan je van hem af, als het om de schulden gaat."
En toen dacht ik: nog 30 jaar! Dt overleef ik niet! Letterlijk.
Geld is een (uiteindelijk) op te lossen probleem. Maar liever dat probleem dan hier nog langer blijven. Dus ik had ineens motivatie. Het is toch al kut, dus dan liever kut zónder hem dan mét hem.
Daarna begon er veel ellende, maar ik had mijn eigen kracht terug gevonden, en dat maakte alle verschil. Ik liet me niet meer gek maken door wat hij vond en zei en deed. Het kon me allemaal aan mijn reet roesten!
Opmerkelijk wat dat met hem deed overigens.
Ik heb wel nog eens jaren later ineens een herbeleving gehad waarbij ik, totaal onverwachts voor mijzelf en mijn partner, ineens in een paniek huilbui schoot bij een bepaalde verkeerssituatie.
Ik denk dat dit ook de reden is dat ik 99 van de 100 keren liever zelf rij dan een ander.
Het gaat goed. Ik ben blij dat ik niet langer ben gebleven bij hem. Ik ben blij dat ik ineens zag dat ik ook een troef had: mijn eigenwaarde hervinden.
Ik hoop dat iedereen die het nodig heeft dat ook lukt!
maandag 14 september 2020 om 16:24
?!Bijnasoms schreef: ↑14-09-2020 15:30pffff, even mijn hart luchten: Ik ben volgens partner lui (ik zit met burn-out thuis), en ik doe zogenaamd de hele dag niks (loop 2 a 3x per week een half uur hard, doe 3xper week Minfullness/Yoga en 1x per week lichte krachtsoefeningen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
En wat zei jij toen?
Voortaan lekker alles zelf maar doen dacht ik?!
En waarom werkt hij niet?
maandag 14 september 2020 om 16:52
En dit doe jij jezelf aan omdat?Bijnasoms schreef: ↑14-09-2020 15:30pffff, even mijn hart luchten: Ik ben volgens partner lui (ik zit met burn-out thuis), en ik doe zogenaamd de hele dag niks (loop 2 a 3x per week een half uur hard, doe 3xper week Minfullness/Yoga en 1x per week lichte krachtsoefeningen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
Ja wat!? Pannekoek! Doei! ©
maandag 14 september 2020 om 18:09
Heftig.Bijnasoms schreef: ↑14-09-2020 15:30pffff, even mijn hart luchten: Ik ben volgens partner lui (ik zit met burn-out thuis), en ik doe zogenaamd de hele dag niks (loop 2 a 3x per week een half uur hard, doe 3xper week Minfullness/Yoga en 1x per week lichte krachtsoefeningen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
maandag 14 september 2020 om 18:12
Ben je niet bang dat hij ook zo tegen de kinderen gaat doen?cookie84 schreef: ↑14-09-2020 10:02Ik vond het doodeng. Maar ben zo blij dat ik weggegaan ben, als ik naar de kinderen kijk en hoe hij met ze omgaat.. gelukkig zijn ze nog klein, ik wil niet weten wat er gebeurt zou zijn als ik gebleven was. Ben vooral blij dat het eerste moeilijkejaar voorbij is. Hoewel het nooit makkelijk zal worden omdat er kinderen zijn, maar ik ben zoveel sterker geworden.
maandag 14 september 2020 om 18:29
Bijnasoms schreef: ↑14-09-2020 15:30pffff, even mijn hart luchten: Ik ben volgens partner lui (ik zit met burn-out thuis), en ik doe zogenaamd de hele dag niks (loop 2 a 3x per week een half uur hard, doe 3xper week Minfullness/Yoga en 1x per week lichte krachtsoefeningen).
Ik heb zijn hele appartement Marie Kondo stijl onder handen genomen maar meneer denkt dat het vanzelf zo opgeruimd is geraakt. Ik doe niks volgens hem aan het huishouden (ik zorg voor de boodschappen, het koken, doe altijd mijn eigen afwas, soms die van hem, en 80% de afwas van de pannen en borden die ik gebruik om meneertje zijn warme maaltijd 's avonds aan te rijken). Ik druk 2x per week op een knopje voor de stofzuigerrobot in (heb ik aangeschaft want niemand stofzuigde) die gelukkig het stofzuigen overneemt (meneer kan dit knopje zelf nooit vinden). Ik ruim meneer zijn joint-kruimels op met een zelfaangeschafte kruimeldief (meneer laat het gewoon liggen).
En o ja, mijn slaapkamer is een valkenhok volgens meneer omdat ik soms pas 's middags mijn bed opmaak. Doet hij zelf ook pas 's middags maar dat is anders volgens hem aangezien hij pas 's middags wakker word (nee niet omdat hij 's nacht werkt, maar omdat hij naar eigen zeggen niet op gangbare tijden kan slapen).
ketting om je enkel en je bent zijn huishoud-knecht. Dat hij jou zo behandeld zou jij niet okay moeten vinden.
Ik zeg maar zo, ik zeg maar..
maandag 14 september 2020 om 18:30
Ja, gek genoeg is het hem niet opgevallen dat hij zelf nooit zijn eigen avondmaaltijd klaarmaakt. Maar daar komt ie nu hopelijk achter. Of niet, lig doe ik het niet meer.justagirly schreef: ↑14-09-2020 16:24?!
En wat zei jij toen?
Voortaan lekker alles zelf maar doen dacht ik?!
En waarom werkt hij niet?
zie mijn eerdere post hier... ik deed het mezelf aan. Belangrijk is dat ik het niet meer doe.
maandag 14 september 2020 om 18:55
Want je bent inmiddels bij hem weg?Bijnasoms schreef: ↑14-09-2020 18:30Ja, gek genoeg is het hem niet opgevallen dat hij zelf nooit zijn eigen avondmaaltijd klaarmaakt. Maar daar komt ie nu hopelijk achter. Of niet, lig doe ik het niet meer.
zie mijn eerdere post hier... ik deed het mezelf aan. Belangrijk is dat ik het niet meer doe.
Zo niet, gaan. Want hij is het respect voor jou helemaal kwijt.
maandag 14 september 2020 om 19:36
Opmerking aan de reageerders die menen te moeten zeggen dat mensen die in de situatie zitten het niet goed doen:
Ik denk dat iedere vrouw die in deze situatie zit heel goed weet wat wel en niet goed voor haar is. Het allergrootste probleem is dat je zo ongelofelijk klein bent gemaakt door je partner dat je het niet meer ziet zitten, en dat je het lef én de energie niet hebt om weg te gaan. Als je dit niet hebt meegemaakt dan is het makkelijk oordelen “hij heeft geen respect voor je” of “dan ga je toch weg”. Deze vrouwen gedragen zich niet als slachtoffer, maar zijn slachtoffer.
Dus, alsjeblieft hou je oordeel voor je, we oordelen al erg genoeg over ons zelf, daar hebben we echt niemand anders voor nodig!
Je hebt geen flauw benul hoe alleen we staan, hoe groot de schaamte is die je over moet om het te vertellen, en hoe erg het is als je buren echt wel moeten hebben gehoord dat je zwanger en wel alle hoeken van de kamer hebt gezien dan nog geen poot uitsteken.
Ik denk dat iedere vrouw die in deze situatie zit heel goed weet wat wel en niet goed voor haar is. Het allergrootste probleem is dat je zo ongelofelijk klein bent gemaakt door je partner dat je het niet meer ziet zitten, en dat je het lef én de energie niet hebt om weg te gaan. Als je dit niet hebt meegemaakt dan is het makkelijk oordelen “hij heeft geen respect voor je” of “dan ga je toch weg”. Deze vrouwen gedragen zich niet als slachtoffer, maar zijn slachtoffer.
Dus, alsjeblieft hou je oordeel voor je, we oordelen al erg genoeg over ons zelf, daar hebben we echt niemand anders voor nodig!
Je hebt geen flauw benul hoe alleen we staan, hoe groot de schaamte is die je over moet om het te vertellen, en hoe erg het is als je buren echt wel moeten hebben gehoord dat je zwanger en wel alle hoeken van de kamer hebt gezien dan nog geen poot uitsteken.
maandag 14 september 2020 om 19:43
Ik heb juist de indruk dat ervaringsdeskundigen helemaal niet oordelen, maar proberen een spiegel voor te houden. Omdat we zelf te lang in vergelijkbare ellende hebben gezeten (mishandeling komt in vele vormen) en tegen onszelf zouden willen zeggen dat het niet alleen goed komt, maar dat het zelfs een heel stuk beter dan dat wordt.Speculoos_crunchy schreef: ↑14-09-2020 19:36(...)
Dus, alsjeblieft hou je oordeel voor je, we oordelen al erg genoeg over ons zelf, daar hebben we echt niemand anders voor nodig!
Je hebt geen flauw benul hoe alleen we staan, hoe groot de schaamte is die je over moet om het te vertellen, en hoe erg het is als je buren echt wel moeten hebben gehoord dat je zwanger en wel alle hoeken van de kamer hebt gezien dan nog geen poot uitsteken.
maandag 14 september 2020 om 19:46
Herkenbaar! Ik vraag me af of het echt niet mogelijk is dat vrouwen geholpen worden.s-a-r-kast schreef: ↑14-09-2020 16:01Mijn ervaring duurde uiteindelijk 'maar' 5 jaar.
Na het eerste jaar voelde ik me al gevangen, na het tweede jaar zag ik geen uitweg meer.
Maar ja...ik wist niet hoe. Ik was leeg, energieloos, uitzichtloos, lamgeslagen.
Ik begon zelfs te fantaseren over dat mijn hele probleem opgelost zou zijn als hij dood was. Bij het uitlaten van de hond was ik continu afgelegen plekken aan het scannen of je hier makkelijk een lijk kon achterlaten.
Ik zat op een gegeven moment maatschappelijk werk die zei, je moet uit die slachtofferrol stappen. Ik zei, tuurlijk dat snap ik. Maar ik overzie het niet, waar moet ik heen?? Waar moet ik wonen? Wie praat er met hem? Ik kan het niet....
Nergens hulp!
