Relaties
alle pijlers
Weggewaaid dakraam
zondag 13 september 2020 om 18:43
Er staan weer 2 topics op deze pijler die me bijna aan t huilen maken.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
Wat had ik mn vroegere ik toch graag weg willen slepen uit mn relatie. 14 jaar en een dochter verder ben ik pas uit de relatie gestapt.
Hoe lang duurde jou blindheid? En wat had de druppel moeten zijn en wat was het uiteindelijk?
Ik had al moeten kappen na de zoveelste ruzie op n 'feestje' of toen hij een boek van me verscheurde of toen ik de blauwe plekken op mn bovenarm had staan omdat dat zijn manier was om me te kalmeren.
Ofwel na max 1,5 jaar ipv 14jr.
Edit: bij mij nooit sprake geweest van structureel huiselijk geweld.
Nu wel goed lopend coouderschap.
apatura wijzigde dit bericht op 13-09-2020 21:44
8.68% gewijzigd
Been there, done that, got the T-shirt.
maandag 14 september 2020 om 19:50
Eens . Zoiets gebeurt natuurlijk nooit binnen een paar dagen. Zoiets gaat geleidelijk en gebeurt vaak pas als je emotioneel en financieel geïnvesteerd hebt in iemand .Speculoos_crunchy schreef: ↑14-09-2020 19:36Opmerking aan de reageerders die menen te moeten zeggen dat mensen die in de situatie zitten het niet goed doen:
Ik denk dat iedere vrouw die in deze situatie zit heel goed weet wat wel en niet goed voor haar is. Het allergrootste probleem is dat je zo ongelofelijk klein bent gemaakt door je partner dat je het niet meer ziet zitten, en dat je het lef én de energie niet hebt om weg te gaan. Als je dit niet hebt meegemaakt dan is het makkelijk oordelen “hij heeft geen respect voor je” of “dan ga je toch weg”. Deze vrouwen gedragen zich niet als slachtoffer, maar zijn slachtoffer.
Dus, alsjeblieft hou je oordeel voor je, we oordelen al erg genoeg over ons zelf, daar hebben we echt niemand anders voor nodig!
Je hebt geen flauw benul hoe alleen we staan, hoe groot de schaamte is die je over moet om het te vertellen, en hoe erg het is als je buren echt wel moeten hebben gehoord dat je zwanger en wel alle hoeken van de kamer hebt gezien dan nog geen poot uitsteken.
Je bent op bepaalde gebieden misschien zelfs afhankelijk van deze persoon of bent niet anders gewend dan zo behandeld te worden, dus voelt deze narigheid nog veiliger dan het onbekende “ alleen “ door te moeten. En dan ? Waar moet iemand heen? Woning schaarste , financiën en niet te vergeten de schaamte die vrouwen ervaren. “ Ga bij hem weg” vind ik dan ook zeer kort door de bocht . Gaan deze personen die dat zeggen de vrouwen en hun eventuele kroost in huis nemen ?
maandag 14 september 2020 om 19:50
-jolijn- schreef: ↑14-09-2020 19:43Ik heb juist de indruk dat ervaringsdeskundigen helemaal niet oordelen, maar proberen een spiegel voor te houden. Omdat we zelf te lang in vergelijkbare ellende hebben gezeten (mishandeling komt in vele vormen) en tegen onszelf zouden willen zeggen dat het niet alleen goed komt, maar dat het zelfs een heel stuk beter dan dat wordt.
Ik denk dat ervaringsdeskundigen niet over anderen oordelen inderdaad, maar wel over zichzelf (te lang erin blijven zitten, de kinderen etc), maar als ik de one-liners lees krijg ik niet het idee dat het hier om ervaringsdeskundigen gaat.
maandag 14 september 2020 om 19:53
Ik schreef over het geen respect hebben voor. Ik ben helaas een ervaringsdeskundige. En ik constateer een rond commanderende bullebak die haar alleen nog maar als sloofje ziet. En dan geef ik haar dat aan. Want ze ziet zelf niet meer helder. En hopelijk vallen de schellen van haar ogen en stopt ze met lopen, rennen, vliegen voor een bullebak om zijn liefde maar te mogen krijgen.Speculoos_crunchy schreef: ↑14-09-2020 19:36Opmerking aan de reageerders die menen te moeten zeggen dat mensen die in de situatie zitten het niet goed doen:
Ik denk dat iedere vrouw die in deze situatie zit heel goed weet wat wel en niet goed voor haar is. Het allergrootste probleem is dat je zo ongelofelijk klein bent gemaakt door je partner dat je het niet meer ziet zitten, en dat je het lef én de energie niet hebt om weg te gaan. Als je dit niet hebt meegemaakt dan is het makkelijk oordelen “hij heeft geen respect voor je” of “dan ga je toch weg”. Deze vrouwen gedragen zich niet als slachtoffer, maar zijn slachtoffer.
Dus, alsjeblieft hou je oordeel voor je, we oordelen al erg genoeg over ons zelf, daar hebben we echt niemand anders voor nodig!
Je hebt geen flauw benul hoe alleen we staan, hoe groot de schaamte is die je over moet om het te vertellen, en hoe erg het is als je buren echt wel moeten hebben gehoord dat je zwanger en wel alle hoeken van de kamer hebt gezien dan nog geen poot uitsteken.
maandag 14 september 2020 om 19:59
@Doreia* - sorry!
Ook bij mij haalt dit topic helaas nog veel omhoog. Na ruim 3 jaar ben ik nog steeds niet vrij. Zie ik mijn huidige partner af en toe zijn wenkbrauwen optrekken als ik telefonisch (op de speaker) contact met mijn ex heb.
Ik word er moedeloos van. De macht, de rolverdeling waar je lastig uitkomt, de manier van communiceren, de angst, en het gevoel hebben dat ik steeds maar moet blijven bewijzen dat ik niet de boel heb lopen verzinnen...
Want ik lijk namelijk stevig in mn schoenen te staan (al mn hele leven overigens).
Ik hoop dat ik er ooit echt uitkom!
Ook bij mij haalt dit topic helaas nog veel omhoog. Na ruim 3 jaar ben ik nog steeds niet vrij. Zie ik mijn huidige partner af en toe zijn wenkbrauwen optrekken als ik telefonisch (op de speaker) contact met mijn ex heb.
Ik word er moedeloos van. De macht, de rolverdeling waar je lastig uitkomt, de manier van communiceren, de angst, en het gevoel hebben dat ik steeds maar moet blijven bewijzen dat ik niet de boel heb lopen verzinnen...
Want ik lijk namelijk stevig in mn schoenen te staan (al mn hele leven overigens).
Ik hoop dat ik er ooit echt uitkom!
maandag 14 september 2020 om 21:37
Zeker weten. Vind t ook eng om te lezen dat dit dus best vaak voorkomt .
Echt verdrietig....
Ik heb niet zoveel zin of woorden om vanuit mezelf te spreken maar herken echt enorm veel. Wel mooi dit forum zo.
Sowieso verdienen we beter....
Krijg soms echt gewoon een hekel aan mannen hierdoor, terwijl er ook echt wel lieverds rond lopen natuurlijk.
Dus ik hou me maar vast aan dat idee.
En ik laat me er niet meer onder krijgen, door niemand. Da's wel winst.
Al dat geanalyseer over hoe en waarom iemand zo kan doen heb ik ook losgelaten. Veel tijd aan verspild jaren geleden, dat wel.
Zucht
Echt verdrietig....
Ik heb niet zoveel zin of woorden om vanuit mezelf te spreken maar herken echt enorm veel. Wel mooi dit forum zo.
Sowieso verdienen we beter....
Krijg soms echt gewoon een hekel aan mannen hierdoor, terwijl er ook echt wel lieverds rond lopen natuurlijk.
Dus ik hou me maar vast aan dat idee.
En ik laat me er niet meer onder krijgen, door niemand. Da's wel winst.
Al dat geanalyseer over hoe en waarom iemand zo kan doen heb ik ook losgelaten. Veel tijd aan verspild jaren geleden, dat wel.
Zucht
maandag 14 september 2020 om 22:23
Dat denk ik wel. Misschien niet meteen maar er worden vast en zeker zaadjes gepland.
En die gaan groeien!
Ik ben zelf ook op dit forum beland juist doordat ik zoveel opzocht online, qua relatie problemen.
En hoe de vrouwen dan reageren op een OP heeft mij wel sterker gemaakt, zekerder van mezelf en inzicht gegeven. Sommige mensen kunnen het ook zo mooi en wijs verwoorden. Daar wil ik ook komen, maar dan in het echt.
Ben al een heel eind gekomen.
En ga gewoon door.
Leren duurt een leven lang, en dit is wel het lastigste om te leren denk ik!
Terugschelden of bashen is makkelijk maar die tijd is voor mij wel geweest hoor.
Ik ben beter en intelligenter dan dat, even los van dat het nergens toe leidt, wil ik ook gewoon echt anders zijn, doen en voelen.
dinsdag 15 september 2020 om 16:31
Ik vind het ontzettend fijn om te lezen dat sommigen van jullie dames de complexiteit inzien. Zo zijn mijn huidige burn-out en schaamte grote factoren. Tuurlijk moet ik uit deze 'slachtofferrol' stappen; ik zie alleen nog geen helder pad voor me (ik ben nog zoekende daarnaar, en bewustwording is al een stap in de goede richting). En ik vermoed dat dit heel erg verschilt per persoon. One size does not fit all.
Gister sprak ik met iemand via de telefoon die mij even een 'telefonische' knuffel gaf. Zo fijn! Ook echt waar ik naar snakte merkte ik. Even dat gevoel dat ik een mooi mens ben ondanks al mijn fouten.
's Avonds heb ik in mijn invuldagboek ook de vraag beantwoord: Wat was de afgelopen tijd de moeilijkste beslissing die ik had genomen en hoe voelde dit voor me?
Tsja, het moeilijkste was dat ik tegen (ex)partner heb gemeld dat ik niet meer voor hem kook of boodschappen doe (of de vaat). Dat het ieder voor zich is. Toen daagde het me pas; ik voel me daardoor erg eenzaam. Mijn verwachting was dat we samen aan een toekomst bouwden, en dat samen een huishouden runnen en 's avonds gezamenlijk dineren daarbij hoorde.
In het afgelopen jaar had ik al ingeleverd dat we ooit aan tafel aten als ik kookte. Vond ik jammer, maar het scheelde me negatieve energie dat ik niet eerst een uur hoefde te koken en dat hij dan pas aanschoof als het hem uitkwam (wanneer die klaar was met zijn playstation of met zijn wiskunde-hobby).
Ik merk dat ik beetje bij beetje heb ingeleverd zonder tegenprestatie om de vrede te bewaren. Ik dacht ook ergens dat dit hoorde. Dat mijn verwachtingen soms wat onrealistisch waren en gebaseerd op het nest waarin ik ben opgegroeid.
Nog een kleine edit: Ik besef me dat ik me af en toe als een heks gedraag. Mijn (ex)partner heeft het vast ook niet altijd makkelijk met me.
Gister sprak ik met iemand via de telefoon die mij even een 'telefonische' knuffel gaf. Zo fijn! Ook echt waar ik naar snakte merkte ik. Even dat gevoel dat ik een mooi mens ben ondanks al mijn fouten.
's Avonds heb ik in mijn invuldagboek ook de vraag beantwoord: Wat was de afgelopen tijd de moeilijkste beslissing die ik had genomen en hoe voelde dit voor me?
Tsja, het moeilijkste was dat ik tegen (ex)partner heb gemeld dat ik niet meer voor hem kook of boodschappen doe (of de vaat). Dat het ieder voor zich is. Toen daagde het me pas; ik voel me daardoor erg eenzaam. Mijn verwachting was dat we samen aan een toekomst bouwden, en dat samen een huishouden runnen en 's avonds gezamenlijk dineren daarbij hoorde.
In het afgelopen jaar had ik al ingeleverd dat we ooit aan tafel aten als ik kookte. Vond ik jammer, maar het scheelde me negatieve energie dat ik niet eerst een uur hoefde te koken en dat hij dan pas aanschoof als het hem uitkwam (wanneer die klaar was met zijn playstation of met zijn wiskunde-hobby).
Ik merk dat ik beetje bij beetje heb ingeleverd zonder tegenprestatie om de vrede te bewaren. Ik dacht ook ergens dat dit hoorde. Dat mijn verwachtingen soms wat onrealistisch waren en gebaseerd op het nest waarin ik ben opgegroeid.
Nog een kleine edit: Ik besef me dat ik me af en toe als een heks gedraag. Mijn (ex)partner heeft het vast ook niet altijd makkelijk met me.
dinsdag 15 september 2020 om 16:38
Waarom moet er al een pad in zicht zijn?
Vaak als je het 'gewoon doet' komt alles vanzelf op zijn pootjes terecht, soms met hier en daar een kronkelweggetje.
Ik vind het vaak ook eng om een nieuwe stap te nemen, maar het is eigenlijk nog nooit niet goed gekomen.
Je klinkt eerder als een moeder met puber dan 2 geliefdes. En niemand is perfect! iedereen gedraagt zich wel eens als een heks. Anders hadden we heel veel moeder Theresa's
Ik ben ook heus niet altijd de leukste thuis.
Vaak als je het 'gewoon doet' komt alles vanzelf op zijn pootjes terecht, soms met hier en daar een kronkelweggetje.
Ik vind het vaak ook eng om een nieuwe stap te nemen, maar het is eigenlijk nog nooit niet goed gekomen.
Je klinkt eerder als een moeder met puber dan 2 geliefdes. En niemand is perfect! iedereen gedraagt zich wel eens als een heks. Anders hadden we heel veel moeder Theresa's
Ik ben ook heus niet altijd de leukste thuis.
Ik zeg maar zo, ik zeg maar..
dinsdag 15 september 2020 om 18:29
Ach, eigenlijk zijn de details van mijn verhaal niet echt interessant.
Ik zie dat er dames zijn die ruimte/inzicht kunnen creëren via dit forum en ik ben daar erg dankbaar voor. Dit topic spreekt mij enorm aan.
Blijven in een dysfunctionele relatie is misschien ergens vergelijkbaar (ik hoop dat dit niet aanstootgevend is) met anorexia. Je kan iemand wel volproppen met voedsel maar de complexiteit van het probleem ligt ergens anders. De mindset is ongezond, het wereld/zelf-beeld moet veranderen en dan lost het gewichtsprobleem zich ook op. En dat aanpassen is moeilijk want het heeft waarschijnlijk ook jaren geduurd voordat het zover kwam. Nogmaals, ik hoop dat ik niemand voor het hoofd stoot want ik heb geen enkele ervaring met anorexia zelf.
Ik zie dat er dames zijn die ruimte/inzicht kunnen creëren via dit forum en ik ben daar erg dankbaar voor. Dit topic spreekt mij enorm aan.
Blijven in een dysfunctionele relatie is misschien ergens vergelijkbaar (ik hoop dat dit niet aanstootgevend is) met anorexia. Je kan iemand wel volproppen met voedsel maar de complexiteit van het probleem ligt ergens anders. De mindset is ongezond, het wereld/zelf-beeld moet veranderen en dan lost het gewichtsprobleem zich ook op. En dat aanpassen is moeilijk want het heeft waarschijnlijk ook jaren geduurd voordat het zover kwam. Nogmaals, ik hoop dat ik niemand voor het hoofd stoot want ik heb geen enkele ervaring met anorexia zelf.
dinsdag 15 september 2020 om 19:14
Weet je wat voor mij een eyeopener was. Ik had ook een burnout gehad.
Uiteindelijk na mn zwangerschapsverlof een leuke nieuwe baan. Ook daar had hij kritiek op. En ik wou echt nooit meer een burnout in en hij trok me wel die kant op.
En no way dat ik mn baan ging verliezen omdat ik een burnout kreeg van mn huisituatie.
Uiteindelijk na mn zwangerschapsverlof een leuke nieuwe baan. Ook daar had hij kritiek op. En ik wou echt nooit meer een burnout in en hij trok me wel die kant op.
En no way dat ik mn baan ging verliezen omdat ik een burnout kreeg van mn huisituatie.
Been there, done that, got the T-shirt.
dinsdag 15 september 2020 om 19:30
Bijnasoms,
Wanneer de schellen je van de ogen vallen wordt het pad je opeens ook volkomen helder. Dat je niet hoeft te settelen voor wat je nu hebt. Dat je méér mag verwachten van een relatie.
Dat een relatie gelijkwaardig is. Dat jullie elkaars cheerleader zijn, die elkaar naar een hoger plan in het leven willen tillen en elkaar dit gunnen. Die tevreden zijn met wat er op hun pad komt en daar het beste uit willen halen. Dat je begrijpt dat wanneer het de ander even tegen zit, dit niet een persoonlijke aanval naar de ander is, maar louter overmacht. Dat je de ander met respect behandelt en zoals je zélf ook wil worden behandeld.
En in jouw geval , Bijnasoms, is het de les dat jij alleen jezélf kan veranderen. En dat als je verandert omdat je de ander daarmee hoopt te veranderen, het alleen maar oplevert dat jij jezelf volledig kwijt veranderd en de ander gewoon nog altijd dezelfde is. Als je een vierkant als partner hebt, en je bent zelf een cirkel, dan gaat het nooit passen. Je kan van een vierkant niet een cirkel maken. Maar je kunt jezelf als cirkel wel een vierkant maken, om het maar te laten passen, maar dat is niet wie je bent en daar wordt je uiteindelijk dood ongelukkig van.
Ik wens je toe, bijnasoms, dat je tot inzicht komt dat je meer waard bent dan sloven voor iemand die dat gewoon voor lief neemt, zonder je daadwerkelijk te zíen. Ik wens je toe dat jij het jezelf meer gunt in het leven dan wat je nu hebt.
Wanneer de schellen je van de ogen vallen wordt het pad je opeens ook volkomen helder. Dat je niet hoeft te settelen voor wat je nu hebt. Dat je méér mag verwachten van een relatie.
Dat een relatie gelijkwaardig is. Dat jullie elkaars cheerleader zijn, die elkaar naar een hoger plan in het leven willen tillen en elkaar dit gunnen. Die tevreden zijn met wat er op hun pad komt en daar het beste uit willen halen. Dat je begrijpt dat wanneer het de ander even tegen zit, dit niet een persoonlijke aanval naar de ander is, maar louter overmacht. Dat je de ander met respect behandelt en zoals je zélf ook wil worden behandeld.
En in jouw geval , Bijnasoms, is het de les dat jij alleen jezélf kan veranderen. En dat als je verandert omdat je de ander daarmee hoopt te veranderen, het alleen maar oplevert dat jij jezelf volledig kwijt veranderd en de ander gewoon nog altijd dezelfde is. Als je een vierkant als partner hebt, en je bent zelf een cirkel, dan gaat het nooit passen. Je kan van een vierkant niet een cirkel maken. Maar je kunt jezelf als cirkel wel een vierkant maken, om het maar te laten passen, maar dat is niet wie je bent en daar wordt je uiteindelijk dood ongelukkig van.
Ik wens je toe, bijnasoms, dat je tot inzicht komt dat je meer waard bent dan sloven voor iemand die dat gewoon voor lief neemt, zonder je daadwerkelijk te zíen. Ik wens je toe dat jij het jezelf meer gunt in het leven dan wat je nu hebt.
woensdag 16 september 2020 om 12:41
Ach, wat naar. Hoe verliep jouw herstel als ik vragen mag? Duurde het lang?Apatura schreef: ↑15-09-2020 19:14Weet je wat voor mij een eyeopener was. Ik had ook een burnout gehad.
Uiteindelijk na mn zwangerschapsverlof een leuke nieuwe baan. Ook daar had hij kritiek op. En ik wou echt nooit meer een burnout in en hij trok me wel die kant op.
En no way dat ik mn baan ging verliezen omdat ik een burnout kreeg van mn huisituatie.
Ik was zelf al hard op weg naar een burn out toen ik mijn partner tegenkwam. Omdat ik op weg was naar een burn-out voelde ik me ook enorm eenzaam en geïsoleerd. Ik probeerde wel nieuwe dingen maar niks kon me echt uit mijn negatieve spiraal trekken. En mijn baan kon me destijds daarom niet genoeg schelen. Ik had wel in de gaten dat de relatie me (te)veel negatieve energie koste maar ik had de illusie dat we juist een extra steun pilaar voor elkaar konden zijn (wanneer we elkaar maar goed genoeg zouden leren kennen). Ik dacht dat ik in deze relatie mijn eenzaamheid permanent kon oplossen.
Ik denk dat hij als een katalysator mijn burn-out versnelde waardoor ik nu ook echt moet dealen met waar het fout is gegaan de jaren die geleid hebben tot mijn burn-out. Ik liet me altijd door leidinggevende gek maken dat ik meer uren moest werken, geen recht had op dingen die wel in de CAO en mijn contract zijn opgenomen, en dat ik me vooral altijd maar moest schikken. Ik was bang dat ik de leuke dingen van mijn werk niet meer kon doen als ik niet vreselijk inschikte. Nu heb ik zoveel ingeschikt dat ik ook van de leuke dingen aan mijn werkveld niet meer kan genieten.
Ik weet van mezelf dat ik sinds de burn-out een hele grote behoefte heb om gezien te worden, en gewaardeerd. Meer behoefte daarom nu om vrijwilligerswerk op te pakken zodat ik anderen kan 'dienen'. Ik heb behoefte aan deel van een team te zijn. Voor elkaar klaar staan. Het idee hebben dat ik een doel heb, en dat ik een positieve invloed kan zijn in het leven van anderen.
woensdag 16 september 2020 om 12:52
Bijnasoms, wanneer please jij jezelf? Wanneer is het bijnasoms-tijd?
Wanneer pak jij dingen op die leuk zijn voor JOU? Dat ene leuke boek, die fijne fiets, dat mooie kledingstuk, dat periodieke bezoek aan kapper/schoonheidsspecialist/sauna/boswandeling/uitwaaien aan zee/museum/verzin maar waar je energie van krijgt.
Wanneer pak jij dingen op die leuk zijn voor JOU? Dat ene leuke boek, die fijne fiets, dat mooie kledingstuk, dat periodieke bezoek aan kapper/schoonheidsspecialist/sauna/boswandeling/uitwaaien aan zee/museum/verzin maar waar je energie van krijgt.
woensdag 16 september 2020 om 15:07
Zeker! Vind dat stukje heel beangstigend. Ik kom er niet onderuit, hij heeft recht op omgang en de kinderen hebben recht op hun vader. Maar hoe het vanaf nu verder gaat?
Communicatie tussen ons is een ramp, zolang het gaat zoals hij wil gaat het goed maar als ik m'n grens aangeef is het weer drama.
woensdag 16 september 2020 om 15:12
Heel herkenbaar en ik vroeg me af hoe jij er mee omgaat. Hoe vaak hij verbaal los gaat op zoon weet ik niet, wel dat ik een aantal maanden godzijdank aanwezig was toen het ook fysiek werd (is hij naar mij nooit geweest). Buiten dat doet hij er natuurlijk alles aan om mij als een slechte ouder weg te zetten, naar de buitenwereld en naar kind. Ik vind het zo naar hoe hij tegen hem doet, maar ik kan ook niets doen om het te stoppen, het gaat zo subtiel.cookie84 schreef: ↑16-09-2020 15:07Zeker! Vind dat stukje heel beangstigend. Ik kom er niet onderuit, hij heeft recht op omgang en de kinderen hebben recht op hun vader. Maar hoe het vanaf nu verder gaat?
Communicatie tussen ons is een ramp, zolang het gaat zoals hij wil gaat het goed maar als ik m'n grens aangeef is het weer drama.
woensdag 16 september 2020 om 15:35
O wat vreselijk. Nooit over gedacht om veilig thuis in te schakelen? 
Maar eigenlijk ben ik nu pas echt aan het herstellen. Nu met een fijne ploeg collega's en werk vlak bij huis.
Afgelopen jaar wel een terugval doordat mn toenmalige teamleider mn vertrouwen schond. Heel veel angst en stress voor de nieuwe maar voorlopig is dat oké.
Ik hoop nu weer uit dat dipje te komen.
Effectief ben ik in oktober 2012 uitgevallen en in mei 2013 weer (elders) gaan werken.Ach, wat naar. Hoe verliep jouw herstel als ik vragen mag? Duurde het lang?
Maar eigenlijk ben ik nu pas echt aan het herstellen. Nu met een fijne ploeg collega's en werk vlak bij huis.
Afgelopen jaar wel een terugval doordat mn toenmalige teamleider mn vertrouwen schond. Heel veel angst en stress voor de nieuwe maar voorlopig is dat oké.
Ik hoop nu weer uit dat dipje te komen.
Been there, done that, got the T-shirt.
woensdag 16 september 2020 om 19:27
LīlyRose schreef: ↑16-09-2020 15:12Heel herkenbaar en ik vroeg me af hoe jij er mee omgaat. Hoe vaak hij verbaal los gaat op zoon weet ik niet, wel dat ik een aantal maanden godzijdank aanwezig was toen het ook fysiek werd (is hij naar mij nooit geweest). Buiten dat doet hij er natuurlijk alles aan om mij als een slechte ouder weg te zetten, naar de buitenwereld en naar kind. Ik vind het zo naar hoe hij tegen hem doet, maar ik kan ook niets doen om het te stoppen, het gaat zo subtiel.
Hij is fysiek tegen je kind geweest?, Is daar nog wat mee gebeurt, heb je stappen kunnen nemen? Lijkt me verschrikkelijk als zoiets gebeurt! Hoe ga jij om met de hele situatie?
Ik kan daar nog niet echt antwoord op geven, omgang was altijd kort, ging ook niet altijd goed. Nu is omgang minder vaak maar langer en onder begeleiding. Nu wordt begeleiding wat minder en komt het 'geef een vinger pak de hele hand' effect. De ups en downs, het manipuleren, beschuldigingen en slachtofferrol etc het wordt allemaal weer wat erger. Hij kan nog steeds niet accepteren dat het echt over is tussen ons en dat zorgt voor veel ellende.
Ik wil nog een jaar verder zijn, dat er hopelijk wat meer structuur is. Maar ergens weet ik dat dat misschien nooit zal komen, blijf ik de ouder die keisterk moet zijn om recht te trekken wat krom getrokken wordt en kan ik alleen maar hopen dat de kinderen opgroeien tot stabiele volwassenen.
Hoe oud is je zoon en hoelang zijn jullie nu uit elkaar?
woensdag 16 september 2020 om 20:28
Heel veel herkenbaar.
Ik mag dan van geluk spreken dat ex dochtertje niet erkent heeft.
Ik zou me echt geen raad weten wat ik zou moeten doen als zij bij hem zou mogen komen omdat hij het recht zou hebben.
Hij heeft wel eens gezegd ik kan iedereen bespelen dus dan ga ik naar de rechtbank en ik krijg het voor elkaar om haar te mogen erkennen en vraag ik gezag aan. En dan ben je haar kwijt 1x per 2 weken een weekend en in de vakanties. En dan zegt hij ....dat wil je toch niet ,dat wil je toch niet dus wat gaan we daar aan doen.
Ik mind fuck zelfs een rechter , advocaat of psychiater en ze gaan mij geloven wat ik hun vertel zei hij dan tegen mij.
Ik was daar echt heel bang voor want hij is echt ontzettend goed in manipuleren .
Dus ik begrijp jullie allen die nog met hun ex te maken moeten hebben vanwege de kinderen.
Ik mag dan van geluk spreken dat ex dochtertje niet erkent heeft.
Ik zou me echt geen raad weten wat ik zou moeten doen als zij bij hem zou mogen komen omdat hij het recht zou hebben.
Hij heeft wel eens gezegd ik kan iedereen bespelen dus dan ga ik naar de rechtbank en ik krijg het voor elkaar om haar te mogen erkennen en vraag ik gezag aan. En dan ben je haar kwijt 1x per 2 weken een weekend en in de vakanties. En dan zegt hij ....dat wil je toch niet ,dat wil je toch niet dus wat gaan we daar aan doen.
Ik mind fuck zelfs een rechter , advocaat of psychiater en ze gaan mij geloven wat ik hun vertel zei hij dan tegen mij.
Ik was daar echt heel bang voor want hij is echt ontzettend goed in manipuleren .
Dus ik begrijp jullie allen die nog met hun ex te maken moeten hebben vanwege de kinderen.
Blijf in jezelf geloven !
woensdag 16 september 2020 om 20:38
Hebben jullie kinderen het degene kwalijk genomen die de scheiding in gang zette?
Heel mijn gevoel zegt nee ik wil niet verder, ik weet gewoon 100% dat ik mijn neus nog ga stoten en ik dan misschien verder van huis ben, maar ik wil die beslissing niet zelf maken.
Als hij zegt ik ga dan open ik de deur en zwaai ik hem lachend uit. En ik weet dat hij het niet doet want hij kan nergens heen. Ja t leger des heils.
Heel mijn gevoel zegt nee ik wil niet verder, ik weet gewoon 100% dat ik mijn neus nog ga stoten en ik dan misschien verder van huis ben, maar ik wil die beslissing niet zelf maken.
Als hij zegt ik ga dan open ik de deur en zwaai ik hem lachend uit. En ik weet dat hij het niet doet want hij kan nergens heen. Ja t leger des heils.
woensdag 16 september 2020 om 20:44
Je kan natuurlijk ook nog krijgen dat je kinderen je later het kwalijk gaat nemen dat ze in zo'n slechte gezinssituatie zijn opgegroeid. En zich af gaan vragen waarom is er niet voor ons gekozen om rustig en stabiel op te kunnen groeien.Gatekeeper* schreef: ↑16-09-2020 20:38Hebben jullie kinderen het degene kwalijk genomen die de scheiding in gang zette?
Heel mijn gevoel zegt nee ik wil niet verder, ik weet gewoon 100% dat ik mijn neus nog ga stoten en ik dan misschien verder van huis ben, maar ik wil die beslissing niet zelf maken.
Als hij zegt ik ga dan open ik de deur en zwaai ik hem lachend uit. En ik weet dat hij het niet doet want hij kan nergens heen. Ja t leger des heils.
Het blijft heel erg moeilijk want wanneer doe je het goed.
Durf je de beslissing niet te maken alleen vanwege je kinderen of ook nog andere redenen?
Blijf in jezelf geloven !
