Moeizame band

Ik heb getwijfeld om mijn verhaal hier neer te zetten. Maar wil het toch doen. Heb net gehuild en voel me ellendig.

Dit verhaal gaat over mijn zus en moeder. Mijn zus heeft altijd raar tegen me gedaan. Ze is manipulatief en heeft jaloerse trekken. Zo moet ze me altijd laten voelen alsof ik een vrek ben, terwijl ik écht niet veel geld heb of minder te besteden heb. Ze is zelf iemand die daar heel erg mee bezig is. Ik ben ook beetje aan het sparen, maar gaat lastig vanwege mijn hoge lasten. Ik merk dat ze me op bijna alles heel subtiel probeert neer te halen.
Zo ook vandaag begon ze uiteindelijk uit het niets over een man die mij zou appen.
Mijn moeder ging er meteen opinhaken, want sinds 5 jaar is mijn moeder constant bezig met mannen voor mij. Zo oud ben ik trouwens niet. Ben net 30 jaar geworden.

Het riedeltje begon weer. Je moet echt een man vinden, over een jaar ben je al 31 jaar. Altijd als het onderwerp daarover begint, wordt ze kwaad. Er komt sowieso een ruzieachtig sfeer uit. Ik probeer het dan krampachtig in goede banen te leiden, ik zeg heel beleefd vertrouw me maar, ik ben toch nergens te laat mee. Uiteindelijk komt alles op zijn pootjes terecht. Ze keek me heel verbaasd aan en zei waarom ze me zou moeten vertrouwen. Als ruzie met haar dreigt, probeer ik krampachtig dingen erbij te halen die haar gedachten misschien zouden veranderen. Toen begon ik erover dat ik al mijn diploma's heb behaald en goede baan heb. Hier raakte ze erg geirriteerd van, ze zei dat het door hen zou komen dat ik mijn diploma's heb behaald en dat als het niet aan hun steun had gelegen ik dus in principe het niet had behaald. Toen ik zei dat ik zeker hun steun heb gehad, maar dat ik voor behalen van diploma's ook mijn eigen inzet nodig had...raakte ze alleen maar geirriteerder en zei dat ik wel te laat was. Dat mensen 5 jaar jonger dan ik ben al eigen koophuis en veel meer hebben en ik niet. Ik zou overal te laat mee zijn. Dit kwetste mij. Even terug naar mannen. Ik heb helemaal geen geluk in de liefde en niets kan ik met mijn moeder bespreken omdat ze toch vindt dat ik dingenvl verkeerd aanpak of doe. Als ik haar al over iemand vertel, kapt ze het meteen af onder mom van je moet geen contact met ze hebben voor hun aandacht. En ja dit alles... dan snap ik dat mijn zelfbeeld behoorlijk laag is. Ik zit nu eigenlijk beetje op het punt dat ik trots op mezelf was, maar mijn moeder is er niet trots op. Ze komt verder heel depressief op me over. Ik huil eigenlijk om heel de situatie, onze band, om haar. Ze begon ook over toen ik thuis woonde helemaal niets deed. Ik kookte wel etc en probeerde. Maar kreeg overal commentaar over. Ze at nooit mijn gekookte eten, was hing ik verkeerd op, stofzuigen deed ik niet goed. Ze schreeuwde in de week 1 keer tegen me. Ik ben erg gevoelig en in die jaren dat ik thuiswoonde was ik vrij depressief omdat ik niets goed kon doen en zat altijd verdoofd ik kon niets gedaan krijgen. Ik moet eerlijk zeggen: ik voel me een slecht mens. Ook toen ik net thuis zat, bracht ze alleen voor mijn vader en haarzelf koffie. En mij negeerde ze. Terwijl ik wel altijd aan haar vraag. Ik denk dat ze me echt niet mag. Zelfs 1 keer per week ben ik teveel voor haar...

Zou dit kunnen? Mijn moeder mag me gewoon niet denk ik.

.

All-is-one schreef: ↑

03-10-2020 22:48

Ik denk, net als Het-groepje, dat je moeder issues heeft. Misschien is ze jaloers op je omdat jij kansen had die zij niet had?
Hoe dan ook, haar reacties zijn echt vreselijk en hoef je echt niet meer te pikken. Vreselijk dat je dit al die tijd hebt moeten aanhoren, je gaat het zelfs geloven. Probeer het contact tot een minimum te beperken en probeer je niet meer te laten raken. Ga werken aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde, zoals je het schrijft heb je al veel om trots op te zijn, heb je ondanks je toxische opvoeding veel bereikt. En ga geen discussies meer aan, je hoeft je nergens voor te verantwoorden. Heel veel sterkte, geen enkele dochter of zoon verdient dit... xxx

Zou ze dan ook niet jaloers op mijn zus en broertje moeten zijn?
Het is moeilijk om mezelf sterk te houden. Ze zei ook nog stel als je een huis hebt gekocht hoe betaal je dan je inboedel?? Allemaal negativiteit. Alsof ze bang is dat ik haar om geld ga vragen. Ik weet dat ze dat nooit zou willen geven of lenen. Heeft ze tot nu toe nooit gedaan en ik heb het ook nooit gevraagd. Dus snap haar angst niet.

Doreia* schreef: ↑

03-10-2020 23:12

Neem afstand. Echt.
Ga er even niet meer heen op visite. Ook niet als ze gezellig doet. Gewoon even niet.
Bel maandag je huisarts en vraag om een gesprek met de praktijkondersteuner.

Je hebt de goedkeuring van je moeder en je zus niet nodig. Je mag kiezen voor jezelf. Iemand die op je afgeeft en laatdunkend doet over je prestaties, mag je echt melden dat je daar niet van gediend bent. Maar zover ben je nog helemaal niet. En dat geeft niet. Beter nu leren om dit gedrag bij hen te laten.

Lees mijn motto. De vieze schoenen zijn je moeder en je zus. Laat ze niet langer je brein vervuilen met hun shit en problemen. Ze gaan niet over jou namelijk, maar over henzelf.

Waarom willen ze me zo een gevoel geven? Ik ben toch hun familie? De beste vrienden van mijn zus laten haar vallen en zeggen dat ze niet met haar willen omgaan. Dan kan ze toch proberen met mij een goede band op te bouwen. In plaats daarvan lijkt ze het fijn te vinden me naar beneden te halen en mijn prestaties niet leuk te vinden. Mijn moeder vindt me sowieso niets, ene keer ben ik heel lief. Andere keer heb ik haar leven zuur gemaakt. Is moeilijk om mezelf dan beetje ok te voelen. Buitenstaanders vragen zich vaak af wat er mis met me is. Ze is zo timide! Ja omdat mijn mond altijd gesnoerd wordt. Ik ben extreem onzeker en mezelf slecht voelen gaat automatisch zo als zelfs je eigen familie zo doet.

.

Het-groepje schreef: ↑

03-10-2020 23:27

Bij beschadigde mensen triggeren bepaalde mensen bepaald gedrag. Dit heeft niks met jou te maken maar alles met je moeder.
Wij hebben in mijn puberteit ooit een maatschappelijk werkster voor mij over de vloer gehad
Een zusje was toen thuis omdat ze op school onhandelbaar was. Ander zusje kwam tijdens gesprek thuis met een nat pak en een natte gipsarm, en daar werd droog van gezegd dat ze elke week wel wat had.
Maar bij mij was het dramatisch dat ik vrienden wilde zien (letterlijk overdag, broertje 7 jaar jonger mocht hele dagen en avonden weg) en werd er gesneerd over dat ik natuurlijk goede cijfers voor school had, want ik was zo uitgekookt, dat regelde ik wel.
Inderdaad teveel thuiszitten want wie wilde er nu met mij omgaan vs al die vriendinnen steeds aan de deur, zo ergerlijk.
Die maatschappelijk werker zei: Goh mevrouw, het lijkt wel of we in de omgekeerde wereld leven. Ik zit nu bij een gezin waarin met u dit en dit speelt, met jongste kind dit en dit etc.
Maar we moeten het hebben over een kind dat niet spijbelt, een baantje heeft geregeld, netjes haar huiswerk maakt, het goed doet op school en vriendinnen heeft omdat u dit alles maar lastig vind.
Ouders enthousiast opnoemen wat er lastig aan was (denk vroeg opstaan en teveel thuis tijdens toetsweek)

Dit zei niks over mij.
Wat jouw ouders zeggen zegt niks over jou.
en het is alleen maar sneu dat je zus en broer zich de kans ontzeggen een leuke band met je op te bouwen.
Neem afstand want ze vergiftigen je met hun ideeën.

Wow heftig. Heel herkenbaar dit. En vreemd dat jij iets triggerde bij jouw ouders. Dit ervaar ik ook zo. Je doet eigenlijk heel netjes, maar toch...iets aan jou vinden ze ergerlijk. Terwijl de zusjes en broertjes van alles uitvreten. Mijn zus vreet echt alles uit, maar mijn moeder is helemaal gek op haar.

Hoe is jouw band met je familie nu?

.