Relaties
alle pijlers
Toch maar uit elkaar
dinsdag 15 december 2020 om 10:29
Na lang praten heb ik besloten toch de relatie te beëindigen. Ruim 2 jaar hebben we geprobeerd om het praktisch werkend te krijgen. We zijn nog steeds knettergek op elkaar maar het lukt gewoon niet om vele redenen. De belangrijkste redenen zijn onze eigen kinderen, werk (onregelmatig werk van hem) en de bijbehorende kinderverdeling.
Tot de zomer was het niet optimaal maar begonnen we een weg te vinden om elkaar zoveel mogelijk te kunnen zien.
In de zomer is mijn puber met ruzie bij zijn vader vertrokken en is bij mij ingetrokken. Er zit geen enkele verbetering in de situatie tussen hem en zijn vader, en hij gedraagt zich intussen als een puber from hell. Als mijn vriend er is, gedraagt hij zich overigens erg netjes dus daar heb ik geen klagen over.
Wat me opbreekt is dat ik naast een full time baan en full time aanwezigheid van een puber die de grenzen aan het oprekken is praktisch geen tijd voor mezelf meer heb, en ook een gebrek aan privacy heb. Natuurlijk zou ik kunnen regelen dat puber een nachtje ergens gaat slapen maar in deze coronatijd vind ik dat een lastige vraag aan andere ouders. Dus heb ik dat tot het minimum beperkt. En ook, een nachtje alleen gaat ook niet heel veel opleveren ben ik bang.
Het gebrek aan tijd alleen, tijd alleen samen met mijn vriend breekt me ook erg op, maar ook dat het niet mogelijk is dat ik even kan leunen op hem om op adem te komen en weer door te gaan.
Ik heb nu het contact verbroken, maar zit in die rotfase van acceptatie, en vraag me af of ik nu het juiste heb gedaan.
Iemand suggesties?
Tot de zomer was het niet optimaal maar begonnen we een weg te vinden om elkaar zoveel mogelijk te kunnen zien.
In de zomer is mijn puber met ruzie bij zijn vader vertrokken en is bij mij ingetrokken. Er zit geen enkele verbetering in de situatie tussen hem en zijn vader, en hij gedraagt zich intussen als een puber from hell. Als mijn vriend er is, gedraagt hij zich overigens erg netjes dus daar heb ik geen klagen over.
Wat me opbreekt is dat ik naast een full time baan en full time aanwezigheid van een puber die de grenzen aan het oprekken is praktisch geen tijd voor mezelf meer heb, en ook een gebrek aan privacy heb. Natuurlijk zou ik kunnen regelen dat puber een nachtje ergens gaat slapen maar in deze coronatijd vind ik dat een lastige vraag aan andere ouders. Dus heb ik dat tot het minimum beperkt. En ook, een nachtje alleen gaat ook niet heel veel opleveren ben ik bang.
Het gebrek aan tijd alleen, tijd alleen samen met mijn vriend breekt me ook erg op, maar ook dat het niet mogelijk is dat ik even kan leunen op hem om op adem te komen en weer door te gaan.
Ik heb nu het contact verbroken, maar zit in die rotfase van acceptatie, en vraag me af of ik nu het juiste heb gedaan.
Iemand suggesties?
dinsdag 15 december 2020 om 10:32
Zoals je zegt, soms ben je wel gek op elkaar, maar werkt het gewoon niet door omstandigheden. Juist heel goed dat je dit wel gewoon ziet en hier iets mee doet.
Geen echte suggesties, maar het verbreken van een relatie is altijd klote.
Geen echte suggesties, maar het verbreken van een relatie is altijd klote.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 15 december 2020 om 10:51
Je kind is even prioriteit nu. Dat vraagt al je aandacht en energie en ik vind het dan ook begrijpelijk als je in zo'n fase afstand moet nemen van elkaar. Je doet denk ik als nieuwbakken relatie ook weinig goeds in deze situatie, omdat je er altijd anders naar zal kijken, omdat het niet je eigen kind en eigen opvoeding is (geweest). De kans om de verkeerde dingen te zeggen en doen is te groot.
Desalniettemin denk ik wel, zeker gezien de leeftijd van je kind, dat je na crisisberaad, je eigen leven ook mag terugpakken. Dat zal niet meteen zijn. Maar er is een gedeelde verantwoordelijkheid met de andere ouder, of kind daar nu woont of niet. En een kind van deze leeftijd mag imo ná de crisisinterventie ook aangesproken worden op zijn verantwoordelijkheid. Ik ben van mening dat een (tegen die tijd) zestienjarige een volwassen gesprek kan hebben met zijn ouders en dat deze aangeven dat het soms wel mag lijken dat het leven vd ouders alleen om het kind draait, maar dat zij zich moeten proberen voor te stellen dat jij niet alleen een moeder bent, maar ook een vrouw, een dochter, een buurvrouw, een collega, een vriendin, etc. Ik denk dat dat soort gesprekken het begrip en respect vergroten naar de ouders. Idealiter zou je in een soort counseling/gezinstraject met je ex én kind tot een oplossing moeten kunnen komen die alle partijen lucht geven. Daarbij zou je ook kunnen aangeven dat jij in de toekomst de mogelijkheid wil krijgen om je eigen (nieuwe) relatie vorm te geven en dan zou 17 a 18 jaar voor mij een mooi moment zijn om daarin duidelijke relatie tijd te krijgen. Dus afspraken maken in de trant van: vriend en ik zijn 2 dagen in de week samen en dat bouwen we uit naar een halve week. En ja, daarin hebben wij ook een (seks)leven, doen we dingen met elkaar en zorg jij dat jouw leven zo ingericht is dat dit ook zonder problemen naast elkaar kan bestaan. Met corona wijkt het even af, maar ik ben écht eerlijk van mening dat (bijna) volwassen kinderen in principe niet meer de dagelijkse invulling vd ouders dicteren, maar dat dit steeds meer een samenleef constructie wordt waarbij er met élkaar rekening gehouden wordt. Twee kanten uit dus.
Desalniettemin denk ik wel, zeker gezien de leeftijd van je kind, dat je na crisisberaad, je eigen leven ook mag terugpakken. Dat zal niet meteen zijn. Maar er is een gedeelde verantwoordelijkheid met de andere ouder, of kind daar nu woont of niet. En een kind van deze leeftijd mag imo ná de crisisinterventie ook aangesproken worden op zijn verantwoordelijkheid. Ik ben van mening dat een (tegen die tijd) zestienjarige een volwassen gesprek kan hebben met zijn ouders en dat deze aangeven dat het soms wel mag lijken dat het leven vd ouders alleen om het kind draait, maar dat zij zich moeten proberen voor te stellen dat jij niet alleen een moeder bent, maar ook een vrouw, een dochter, een buurvrouw, een collega, een vriendin, etc. Ik denk dat dat soort gesprekken het begrip en respect vergroten naar de ouders. Idealiter zou je in een soort counseling/gezinstraject met je ex én kind tot een oplossing moeten kunnen komen die alle partijen lucht geven. Daarbij zou je ook kunnen aangeven dat jij in de toekomst de mogelijkheid wil krijgen om je eigen (nieuwe) relatie vorm te geven en dan zou 17 a 18 jaar voor mij een mooi moment zijn om daarin duidelijke relatie tijd te krijgen. Dus afspraken maken in de trant van: vriend en ik zijn 2 dagen in de week samen en dat bouwen we uit naar een halve week. En ja, daarin hebben wij ook een (seks)leven, doen we dingen met elkaar en zorg jij dat jouw leven zo ingericht is dat dit ook zonder problemen naast elkaar kan bestaan. Met corona wijkt het even af, maar ik ben écht eerlijk van mening dat (bijna) volwassen kinderen in principe niet meer de dagelijkse invulling vd ouders dicteren, maar dat dit steeds meer een samenleef constructie wordt waarbij er met élkaar rekening gehouden wordt. Twee kanten uit dus.
dinsdag 15 december 2020 om 10:55
Mijn suggestie is dat puber het contact met zijn vader herstelt (behalve natuurlijk als zijn vader daar niet voor openstaat, niet wil investeren in de relatie of om een andere reden niet geschikt is als vader). En die suggestie doe ik niet zodat jij tijd met je huidige vriend hebt, maar omdat het niet oké is om een puber de boodschap mee te geven dat hij het contact met zijn vader kan verbreken omdat er ruzie is. Mijns inziens moet je dat als moeder ook niet faciliteren, maar juist begrenzen. Behalve natuurlijk als vader ongeschikt is, maar dat is het andere uiterste.
dinsdag 15 december 2020 om 11:06
Diyer ik zou dit zo graag willen. Kind geeft ook zelf aan dat hij dat ziet en accepteert, heeft ook totaal geen moeite met mijn vriend (behalve dan dat hij het idee dat wij een seksleven hebben gruwelijk smerig vindt). Er valt ook echt wel met hem te praten, en hij zegt zelf ook mam, je moet wel tijd voor hem maken. Hij voelt ook dondersgoed aan dat hij een belangrijke factor is die het moeilijk maakt. Overigens zonder dat hij zich daar echt schuldig over voelt gelukkig.
Jouw reactie lezend, en mijn reactie hierop doen me toch realiseren dat ik misschien op basis van een te heftige emotie een beslissing heb genomen. Misschien had ik toch voor grijs moeten kiezen ipv zwart of wit
Jouw reactie lezend, en mijn reactie hierop doen me toch realiseren dat ik misschien op basis van een te heftige emotie een beslissing heb genomen. Misschien had ik toch voor grijs moeten kiezen ipv zwart of wit
dinsdag 15 december 2020 om 11:09
Eens met Jack Bee. Ik vind het ook een slechte boodschap dat je zoon blijkbaar zonder gevolgen boos op de ene ouder kan zijn, zonder dat goed te maken. Uiteraard als er sprake is van ongeschiktheid van vader, dan is het een ander verhaal.
Maar ik verwijs mijn kinderen altijd terug naar hun vader als een van hen gedoe heeft. Dat moet je met je vader oplossen. En dat doet hun vader andersom ook: dat moet je met je moeder oplossen.
Wat is de reden dat je je zoon in huis neemt op de dagen dat hij bij zijn vader hoort te zijn? Hiermee faciliteer je het in stand houden vd moeilijke verstandhouding en ontneem je zijn vader de mogelijkheid om op zijn manier op te voeden. Zou wat zijn als ik met 1 van mijn kinderen problemen ergens over heb, dat vader dan zijn deur wagenwijd openzet en zegt 'dan kom je maar hier'. Dan kan ik mijn relatie met kind en opvoeding wel aan de wilgen hangen telkens als het moeilijk wordt.
Maar ik verwijs mijn kinderen altijd terug naar hun vader als een van hen gedoe heeft. Dat moet je met je vader oplossen. En dat doet hun vader andersom ook: dat moet je met je moeder oplossen.
Wat is de reden dat je je zoon in huis neemt op de dagen dat hij bij zijn vader hoort te zijn? Hiermee faciliteer je het in stand houden vd moeilijke verstandhouding en ontneem je zijn vader de mogelijkheid om op zijn manier op te voeden. Zou wat zijn als ik met 1 van mijn kinderen problemen ergens over heb, dat vader dan zijn deur wagenwijd openzet en zegt 'dan kom je maar hier'. Dan kan ik mijn relatie met kind en opvoeding wel aan de wilgen hangen telkens als het moeilijk wordt.
dinsdag 15 december 2020 om 11:09
Ik ken de ins en outs niet.... en kan me erg voorstellen dat het praktisch heel erg lastig in te vullen is.
Maar een relatie verbreken omdat het praktisch niet haalbaar is, vind ik nogal wat. Heeft je vriend begrip voor de situatie? Kunnen jullie de relatie niet voortzetten, maar dan op een lager pitje?
Jij bent full time nodig in je eigen huis-situatie, dat lijkt me duidelijk.
Dus je vriend zal telkens naar jou moeten komen (en nooit of bijna nooit andersom). Dat is niet mogelijk / acceptabel?
Wellicht niet veel alleen-time of tijd echt samen, maar bij elkaar zijn kan soms ook al genoeg zijn. Al is het maar om 4 uur 's nachts even kunnen knuffelen.
Tja, je moet uiteindelijk zelf beoordelen of dit de juiste keuze is en alleen jij kunt beslissen of de liefde sterk genoeg is en het waard is om door deze crisis heen te komen.
Heel veel sterkte in elk geval.
Maar een relatie verbreken omdat het praktisch niet haalbaar is, vind ik nogal wat. Heeft je vriend begrip voor de situatie? Kunnen jullie de relatie niet voortzetten, maar dan op een lager pitje?
Jij bent full time nodig in je eigen huis-situatie, dat lijkt me duidelijk.
Dus je vriend zal telkens naar jou moeten komen (en nooit of bijna nooit andersom). Dat is niet mogelijk / acceptabel?
Wellicht niet veel alleen-time of tijd echt samen, maar bij elkaar zijn kan soms ook al genoeg zijn. Al is het maar om 4 uur 's nachts even kunnen knuffelen.
Tja, je moet uiteindelijk zelf beoordelen of dit de juiste keuze is en alleen jij kunt beslissen of de liefde sterk genoeg is en het waard is om door deze crisis heen te komen.
Heel veel sterkte in elk geval.
dinsdag 15 december 2020 om 11:10
Alles is er op gericht om dit te doen, vanaf dag 1 dat het explodeerde. Crisishulp, jeugdzorg, noem het maar op. Wij willen niets liever dan dat hij bij hem komt. Ik vind niets belangrijker dat een kind contact en een band heeft met beide ouders. Jeugdzorg heeft bepaald dat hij nu nog niet terug mag naar zijn vader, en de wachtlijsten voor hulp in deze situatie zijn onmetelijk lang. Dus tot die tijd is het niet te doen.JackyBee schreef: ↑15-12-2020 10:55Mijn suggestie is dat puber het contact met zijn vader herstelt (behalve natuurlijk als zijn vader daar niet voor openstaat, niet wil investeren in de relatie of om een andere reden niet geschikt is als vader). En die suggestie doe ik niet zodat jij tijd met je huidige vriend hebt, maar omdat het niet oké is om een puber de boodschap mee te geven dat hij het contact met zijn vader kan verbreken omdat er ruzie is. Mijns inziens moet je dat als moeder ook niet faciliteren, maar juist begrenzen. Behalve natuurlijk als vader ongeschikt is, maar dat is het andere uiterste.
dinsdag 15 december 2020 om 11:13
Helder. Heftig dat de situatie nu zo is! Sterkte.Speculoos_crunchy schreef: ↑15-12-2020 11:10Alles is er op gericht om dit te doen, vanaf dag 1 dat het explodeerde. Crisishulp, jeugdzorg, noem het maar op. Wij willen niets liever dan dat hij bij hem komt. Ik vind niets belangrijker dat een kind contact en een band heeft met beide ouders. Jeugdzorg heeft bepaald dat hij nu nog niet terug mag naar zijn vader, en de wachtlijsten voor hulp in deze situatie zijn onmetelijk lang. Dus tot die tijd is het niet te doen.
dinsdag 15 december 2020 om 11:15
Helemaal mee eens, en dat horen ze ook altijd van mij. Los het maar op waar het probleem zich bevindt. Alleen dit ging een beetje verder dan het ergens niet mee eens zijn. Dus gevalletje crisisdienst/veilig thuis etc. En dan zet ik dus wel mn deur open!diyer schreef: ↑15-12-2020 11:09Eens met Jack Bee. Ik vind het ook een slechte boodschap dat je zoon blijkbaar zonder gevolgen boos op de ene ouder kan zijn, zonder dat goed te maken. Uiteraard als er sprake is van ongeschiktheid van vader, dan is het een ander verhaal.
Maar ik verwijs mijn kinderen altijd terug naar hun vader als een van hen gedoe heeft. Dat moet je met je vader oplossen. En dat doet hun vader andersom ook: dat moet je met je moeder oplossen.
Wat is de reden dat je je zoon in huis neemt op de dagen dat hij bij zijn vader hoort te zijn? Hiermee faciliteer je het in stand houden vd moeilijke verstandhouding en ontneem je zijn vader de mogelijkheid om op zijn manier op te voeden. Zou wat zijn als ik met 1 van mijn kinderen problemen ergens over heb, dat vader dan zijn deur wagenwijd openzet en zegt 'dan kom je maar hier'. Dan kan ik mijn relatie met kind en opvoeding wel aan de wilgen hangen telkens als het moeilijk wordt.
dinsdag 15 december 2020 om 11:39
Waarom helemaal de relatie verbreken en niet alleen even pauze nemen nu het even niet gaat?
Ik heb ook 2 pubers thuis maar die zitten het meeste van hun tijd op hun eigen kamer digitaal te socializen met hun vrienden en dat geeft mijn man en mij dan de tijd om rustig samen een filmpje te kijken op Netflix.
Op dit moment zijn wij wat minder streng over hoeveel tijd ze achter hun scherm door mogen brengen omdat digitaal op dit moment het enige medium is via waar je iemand kan spreken en ik merk dat mijn pubers er heel veel behoefte aan hebben om hun vrienden te spreken in plaats van met ons in de huiskamer te moeten zitten.
Ik heb ook 2 pubers thuis maar die zitten het meeste van hun tijd op hun eigen kamer digitaal te socializen met hun vrienden en dat geeft mijn man en mij dan de tijd om rustig samen een filmpje te kijken op Netflix.
Op dit moment zijn wij wat minder streng over hoeveel tijd ze achter hun scherm door mogen brengen omdat digitaal op dit moment het enige medium is via waar je iemand kan spreken en ik merk dat mijn pubers er heel veel behoefte aan hebben om hun vrienden te spreken in plaats van met ons in de huiskamer te moeten zitten.
dinsdag 15 december 2020 om 11:43
Bijzonder dat je als rede geeft dat je geen moment voor je zelf hebt. Als je nog je oorspronkelijke gezin had gehad met de biologische vader dan was dat toch hetzelfde geweest? Dan had je puber ook altijd in hetzelfde huis gewoond en had je ook moeten investeren in een fijne, goede relatie met iedereen. Dus wat is nou de werkelijke rede?
dinsdag 15 december 2020 om 11:59
In een oorspronkelijk gezin deel je de zorgtaken lijkt mij. Doe je niet 100% de boodschappen, 100% de huishoudelijke taken, 100% de zorgtaken en 100% de regelzaken en 100% werken...stellar schreef: ↑15-12-2020 11:43Bijzonder dat je als rede geeft dat je geen moment voor je zelf hebt. Als je nog je oorspronkelijke gezin had gehad met de biologische vader dan was dat toch hetzelfde geweest? Dan had je puber ook altijd in hetzelfde huis gewoond en had je ook moeten investeren in een fijne, goede relatie met iedereen. Dus wat is nou de werkelijke rede?
Ik ken geen enkel gezin waar 1 van de partners de hele dag op de bank ligt te vegeteren en de ander alles doet. Dus deze vergelijking klopt niet!
dinsdag 15 december 2020 om 12:09
Ik zie daar anders voldoende voorbeelden van voorbij komen op deze pijler waar dat niet het geval is. Of gezinnen waarbij een van de partners chronisch ziek is bijvoorbeeld. Het is niet ideaal nee maar ook zeker niet onmogelijk, zeker niet als je zegt beide nog “knettergek” te zijn op elkaar.Speculoos_crunchy schreef: ↑15-12-2020 11:59In een oorspronkelijk gezin deel je de zorgtaken lijkt mij. Doe je niet 100% de boodschappen, 100% de huishoudelijke taken, 100% de zorgtaken en 100% de regelzaken en 100% werken...
Ik ken geen enkel gezin waar 1 van de partners de hele dag op de bank ligt te vegeteren en de ander alles doet. Dus deze vergelijking klopt niet!
dinsdag 15 december 2020 om 12:44
Jij komt niet vaak op het forum merk ik.Speculoos_crunchy schreef: ↑15-12-2020 11:59In een oorspronkelijk gezin deel je de zorgtaken lijkt mij. Doe je niet 100% de boodschappen, 100% de huishoudelijke taken, 100% de zorgtaken en 100% de regelzaken en 100% werken...
Ik ken geen enkel gezin waar 1 van de partners de hele dag op de bank ligt te vegeteren en de ander alles doet. Dus deze vergelijking klopt niet!
Maar ook al werkt het wel bij een ander gezin (vrijwillig of onvrijwillig) als het voor jou niet werkt, werkt het niet. En daar hoef je je niet voor te excuseren. Het heeft ook geen zin als je jezelf voorbij loopt. En je probeert gewoon het beste te doen, net zoals iedereen!
En helaas, liefde lost gewoon niet alles op.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 15 december 2020 om 13:32
Ik kan mij wel voorstellen dat dit verschil maakt. In een jonge nieuwe relatie moet je ook investeren. De relatie die je had met de vader heeft zo'n investeringsperiode al gehad vóór de kinderen kwamen. En daar woon je doorgaans mee samen, dus dan zie je elkaar als vanzelfsprekend dagelijks. Bovendien accepteren kinderen een andere ouder automatisch, waar ze bij een nieuwe partner toch ambivalenter tegenover staan. Vaak hebben de ouders toch ook het gevoel dat ze de nieuwe relatie niet teveel willen mengen met de kinderen. Maar ja, wanneer zie je elkaar dan wél als je niet samenwoont? Want zodra je die uitnodigt om te blijven slapen, is dat meteen een dingetje. Terwijl ouders zonder vraagtekens elke nacht samen slapen (want een gezin woont bij elkaar).stellar schreef: ↑15-12-2020 11:43Bijzonder dat je als rede geeft dat je geen moment voor je zelf hebt. Als je nog je oorspronkelijke gezin had gehad met de biologische vader dan was dat toch hetzelfde geweest? Dan had je puber ook altijd in hetzelfde huis gewoond en had je ook moeten investeren in een fijne, goede relatie met iedereen. Dus wat is nou de werkelijke rede?
dinsdag 15 december 2020 om 13:45
dinsdag 15 december 2020 om 14:23
dinsdag 15 december 2020 om 16:18
Wij hebben ook 4 kinderen waarvan 2 pubers die bijna helemaal.bij mijn vriend wonen vanwege net zo een soort situatie. En beide pubers hhebben het best lastig.
Maar wij hebben eigenlijk best veel tijd met elkaar. Een puber kan best even alleen zijn dus mijn vriend komt regelmatig en avond hier en mijn kinderen gaan om 9 uur naar bed. Ik neem mijn kinderen ook mee naar hem en dan vermaken alle 4 de kids elkaar. En de pubers hebben ook zelf een sociaal leven. Ze zijn heel vaak weg of op hun kamer.
Maar wij hebben eigenlijk best veel tijd met elkaar. Een puber kan best even alleen zijn dus mijn vriend komt regelmatig en avond hier en mijn kinderen gaan om 9 uur naar bed. Ik neem mijn kinderen ook mee naar hem en dan vermaken alle 4 de kids elkaar. En de pubers hebben ook zelf een sociaal leven. Ze zijn heel vaak weg of op hun kamer.
dinsdag 15 december 2020 om 18:47
Breekt me ook erg op, maar ook dat het niet mogelijk is dat ik even kan leunen op hem om op adem te komen en weer door te gaan.
Een groot en belangrijk gebrek.
Ik weet natuurlijk niet wat er nog meer tussen jullie gespeeld heeft. Maar je moet je wél goed voelen in een relatie en volgens mij is dat bij jou niet het geval, ondanks dat je wel van hem houdt.
Ik krijg ook een beetje de indruk dat je aan het opbranden bent.
Een groot en belangrijk gebrek.
Ik weet natuurlijk niet wat er nog meer tussen jullie gespeeld heeft. Maar je moet je wél goed voelen in een relatie en volgens mij is dat bij jou niet het geval, ondanks dat je wel van hem houdt.
Ik krijg ook een beetje de indruk dat je aan het opbranden bent.
