Contact met moeder

Ik loop inmiddels behoorlijk vast in de relatie met mijn moeder. Het is niet dat ik wil dat het stroef loopt maar elk normaal gesprek eindigt binnen 10 zinnen in een zin waarbij zij zich beledigd, geschoffeerd of diep geraakt voelt door de manier waarop ik met haar omga.
Dan wel dat ze als een bulldozer over me heen walst.
En ik weet het gewoon niet meer en ik ben me vaak van geen kwaad bewust.

Ik heb vriendinnen al meer dan eens app gesprekken laten lezen. En die zien niks verkeerds in wat ik schrijf of zeg.

Zo voelt ze zich bijvoorbeeld de oppas voor mijn zoon. Niet zijn oma? Wij wonen zelf 1,5 uur rijden bij ze vandaan. Ze komen hooguit twee keer per jaar mijn kant op en de rest van het jaar ga ik altijd naar hen. Om het voor hun gemakkelijker te maken. Maar in plaats van dat ze daar blij mee zijn ben ik de prinses die 6 keer per jaar haar kind een weekend of midweek bij opa en oma dumpt.

Mijn zoon is gelukkig wel dol op oma. Dus dat is wel heel fijn. Hij gaat er met veel plezier naartoe en vraagt ook regelmatig of hij mag komen logeren.

Ik zou eigenlijk gewoon op zoek willen gaan naar een manier van communiceren die werkt. Heeft iemand hier toevallig ervaring met mediation vormen voor het contact met een ouder te verbeteren?

Quincy2 schreef: ↑

03-09-2021 19:53

De hele tijd dingen zoeken, maakt niet uit wat en hoe onzinnig, om jou kritiek op te geven, is niet alleen dominantie.

Herken je hier meerdere dingen van? https://www.ratgevallen.nl/wp-content/u ... der1-1.pdf

Ik heb even het eerste blad gelezen en er zijn zeker dingen herkenbaar. Maar dit is wel veel extremer omschreven dan wat ik heb ervaren tot nu toe.

Maar wel dingen als zonder ons was … niet gelukt en had je zwaar in de problemen gezeten.
Vroeger en nu nog steeds hoor ik wel eens dat ik in een fantasie wereld leef. En het nare is dat mn broertjes daar ook nog wel een handje van hebben om bijval te geven hierin als het hun uitkomt.
Het is in elk geval duidelijk dat ze vinden dat ik het allemaal behoorlijk verprutst heb in mn leven.

viva-amber schreef: ↑

03-09-2021 19:33

Ik zou mediation niet doen, zij gaan jou echt niet zien als volwassene wanneer je je jezelf blijft verdedigen en weer alles ter discussie stelt. Er gaat vooral een hoop oude shit naar boven komen over alle keren dat zij jou geholpen hebben.

Minder hulp vragen, het zelf oplossen, geen goedkeuring vragen, begrenzen en nee zeggen en vooral niet alles onderhandelbaar maken via mediation.

Het is tijd om te aanvaarden hoe het is.

Mbt tot je kind zou je vooral eens kunnen zeggen dat je niet om hun mening hebt gevraagd en dat wanneer zij niets positiefs hebben bij te dragen zij beter helemaal niets kunnen zeggen. Geef eens gas terug, zonder jezelf te verdedigen.

Dankjewel, hier heb je absoluut een punt. Onderhandelen heeft geen zin inderdaad.

Ik zal moeten leren wat duidelijker mn grenzen te bewaken.

Quincy2 schreef: ↑

03-09-2021 21:30

Ja, het zijn voorbeelden. Natuurlijk gaat het niet bij iedereen hetzelfde en op ieder punt even erg. Maar ik denk dat als je zo'n moeder hebt, je een te mild omschreven punt niet herkent in het begin, want dan ligt het nog aan jou (zo ben je gedrild). Vandaar dat een harder voorbeeld beter overkomt en je meer aan het denken zet.

Nee maar deze omschrijving is wel veel extremer en er zijn wel wat punten die ik herken.

Kim1986 schreef: ↑

04-09-2021 04:31

Iedereen doet hier nu net alsof jouw moeder de verschrikkelijkste op aarde is en jij alles goed doet. We horen maar één kant van het verhaal. Je noemt dat je serieus hebt overwogen je zoon af te staan ter adoptie. Dat was vast niet omdat alles toen zo lekker liep in je leven. Het lijkt me dan niet gek dat je ouders zich dan met je gaan bemoeien, er iets van vinden en je willen helpen.

Fijn als het nu weer lekker/beter loopt, maar de relatie tussen jou en jouw ouders kan nu niet ineens totaal anders zijn dan toen het minder goed met je ging.

Mediation lijkt mij inderdaad een goede manier om elkaar beter te gaan begrijpen. De adviezen hier om grenzen te stellen en voor jezelf te kiezen vind ik nogal eenzijdig. Wij horen en zien niet via een schermpje hoe jullie contact gaat. Oma kan/kon niet alleen maar oma zijn als ze zag dat het niet goed ging met jou.

Nee dat klopt het was niet zomaar maar wel een optie die ik overwoog voor mijn zoon. Niet omdat ik zelf niet voor hem zou kunnen zorgen maar omdat ik hem een gezin gunde met een vader en moeder.

Ik studeerde nog en de vader wilde geen actieve rol spelen in zijn leven. In mijn hoofd hoorde je gewoon op te groeien met vader en moeder. Dat gunde ik hem.

Ik had wel gewoon een appartement met twee slaapkamers, een ruime woonkamer. Inkomen en ik studeerde dus, sportte veel, ar gezond. Druk sociaal leven met normale mensen. En ik had een carrièreplan. Waar een baby dus totaal niet in paste.

Ik heb uiteindelijk mn cariereplan opzij gezet en een kindje gekregen. Gelukkig is er nu jaren later wel weer ruimte om mijn studie op te pakken.

Het was dus absoluut niet omdat ik slecht voor mezelf zorgde, of omdat het heel beroerd met me ging. En ik ben uiteindelijk natuurlijk helemaal bijgedraaid ergens rond de 25weken. Maar daar hebben de acties en toezeggingen van mijn ouders zeker aan bijgedragen.

En de eerste jaren hebben ze ook zeker bijgesprongen. Zo lang ik geen vriend had ging ik om het weekend naar hen toe met zoon zodat ze elkaar vaak zouden zien. Dat vonden ze ook heel erg leuk. Tot ik allemaal verwijten kreeg dat het allemaal wel lekker makkelijk was dat het avondeten en ontbijt er optijd stonden. Dat het geen hotel was. Dat ik nergens mee hielp.
Maar goed als ik de afwas deed en de tafel afruimde, aanbood boodschappen te doen of te koken dan was het ook niet goed.

Dus toen ben ik gestopt met zo vaak die kant opgaan. Gezegd als je ons wil zien kom je maar naar ons. En ik zie jullie met kerst en verjaardagen.

Inmiddels is zoon natuurlijk al bijna 7 en vind het leuk om zelf zo der zijn moeder te gaan logeren bij opa en oma. Ze hebben een fijn huis en een hele grote moestuin. Daar heeft hij ook een eigen stukje tuin waar hij goed voor zorgt als hij daar is.

Het is dus zeker niet allemaal kommer en kwel. Maar de laatste twee jaar wordt het allemaal weer stugger. En krijg ik vaak steken onder water. Ze vinden het niet leuk dat mijn zoon mijn vriend maar weinig ziet. We zijn al 4 jaar samen maar ondernemen niet erg veel met zoon. Mijn ouders wilde dat ik opzoek ging naar een vader voor mijn kind, ik wilde een partner voor mij waarmee ik oud kan worden en die lief is voor zoon. Tuurlijk moet het klikken maar uiteindelijk moet ik mezelf er 90 mee zien worden. En daarbij mijn zoon heeft recht op een stabiele basis. En wij hebben eerst gebouwd aan onze stabiele basis samen. En mijn ouders hebben daar een hele andere visie op.

Wij willen niet en ik vooral niet, dat een kind wordt betrokken in vluchtige relaties van de moeder of vader. Die moet opgroeien in een stabiele omgeving. Na 1,5 jaar relatie bleek de vader van mijn vriend ernstig ziek. Dat is een jaar vooral ziekenhuis in en uit geweest naast het hebben van een hele drukke baan. Wij hebben elkaar dat jaar ook bijna niet gezien. En vanaf toen schoonpa beter was hebben ze elkaar zo nu en dan gezien. Ze vinden elkaar aardig, ze hebben het gezellig. Maar op familievakantie dat is gewoon nog een stap te vroeg. Mijn ouders denken daar anders over. Die vinden dat wij zoon mee moeten nemen naar de andere kant van de wereld omdat hij anders buiten gesloten wordt.
Ik heb uiteraard aan zoon gevraagd wat hij liever wilde en hij gaf duidelijk de voorkeur aan, bij opa en oma logeren en erna met jou kamperen. Hij wilde niet een hele dag in het vliegtuig zitten.

In mijn beleving waren dus alle mitsen en maren gewogen. Ik had nog speelafspraakjes kunnen regelen daar in de buurt zodat mn ouders heb niet aldoor hadden. (Dat wilde ze uiteindelijk niet) Mn zus is nog een paar keer met hem op pad geweest.
Het was zelfs een optie dat de vaste oppas die we al heel lang hebben eerst een paar dagen in ons eigen huis zou zijn met zoon en hem daarna naar opa en oma zou brengen.
Was allemaal niet nodig. Het kwam wel goed.

Ze hebben het leuk gehad. Ik heb het leuk gehad. Kwam weer blij en vooral uitgerust terug. En nu krijg ik ineens ik voel me toch al de oppas… uit het niks.

Zonmuis schreef: ↑

04-09-2021 09:44

Ik zou toch echt duidelijke grenzen stellen.
Elke keer dat ze er weer overheen gaan, dan gewoon even geen contact.

Blijft dat zo, dan op een steeds lager pitje zeggen.

Drama meteen afkappen.

"Omdat je zo doet, ga ik nu naar huis".
"Omdat je verwijten maakt, hang ik nu op." en dan niet opnemen als ze meteen daarna weer bellen.

Gaan ze je op de app lastig vallen, op de negeer zetten.

Ik denk eigenlijk niet dat dit makkelijk goed komt. Zij zijn het zo gewend om jou eronder te hebben, dat elke verbetering van jou positie ten opzichte van jouw huidige onderdanige positie door hen als irritant of zelfs onacceptabel wordt ervaren.

Toch zou ik door de zure appel bijten en als dat uiteindelijk geen contact met ouders betekent, dan is dat zo. Ze maken jou het leven nu ook al zuur.

Ik ga kijken of ik binnenkort een afspraak kan krijgen bij de POH van de huisarts. Wil toch nog wel inzetten op verbetering van het contact indie dat tot de mogelijkheden behoort.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

04-09-2021 12:25

Maar je gaat dus niet gezellig “ voor de zomaar “ eens naar je ouders ? Meestal breng je dan je zoon om te logeren ? Of lees ik het verkeerd ?

Ja zeker wel. Ik rij wel eens even op en neer (240 km)

cafe-lungo schreef: ↑

04-09-2021 12:49

En op vakantie naar de andere kant van de wereld
Zoon gaat mee .
Niks geen opa en oma Wat een verantwoording voor die mensen.
Niks geen ik wil niet de hele dag in een vliegtuig zitten van zoon
jij bent de baas

en waarom zover weg ?

jij doet hier dus ook wat in in het contact met je ouders

Mijn vriend woont een deel van het jaar in het buitenland. Ik ben 10 dagen naar hem toe geweest. Dat was de reden van de verre reis.

En ik ben ook met mijn zoontje op vakantie geweest. Dus het is niet dat ik hem opzij heb geschoven.

Het gaat er niet om dat ik de baas ben. Het gaat erom dat ik wil dat mijn zoon ook een fijne tijd heeft als ik een keer (gebeurt niet vaak nu voor het eerst in 3 jaar) weg ga.

viva-amber schreef: ↑

04-09-2021 11:57

Nu, ben ik de oppas komt toch niet uit het niets. Je ouders hebben je al laten weten hoe zij er over denken.

Ik zou echt stoppen met jezelf blijven verdedigen en beginnen met minder leunen op je ouders en duidelijk maken dat je je eigen keuzes maakt.

Zolang jij maar gebruik van je ouders blijf maken, zullen zij ook hun mening blijven opdringen.

Mijn gevoel is dat ze wil dat ik een gezin ben met mijn vriend. Maar daar zijn we allebei nog niet aan toe.

Als ik bij vriendinnen kijk gaat het heel anders. Ouders passen met veel plezier op de kinderen. En als ze een weekje naar de zon willen, dan is dat geen probleem. Kom maar met de kinders en heel veel plezier.

Ik heb haar overigens gevraagd waarom ze zich alleen de oppas voelt en niet de oma. Daar is geen reactie meer op gekomen. Wel belde ze die avond zoon op om te praten over koetjes en kalfjes.

Kliko schreef: ↑

04-09-2021 13:16

Oh ik begin de grootouders steeds beter te begrijpen.
Ze maken zich zorgen over van alles. Ook over de partnerkeuze en toekomst van kleinkind.
Hoe ziet de toekomst er uit? En samen oud worden gaat het ook niet worden met je huidige partner.

Ze mogen best hun zorgen over iets uitspreken als ze dat vinden. Daar gaat het niet om.

Dit is een manier waar ze al mijn hele leven met me omgaan. Niet alleen toen ik een kindje kreeg. Het is dus niet iets wat uit de lucht is komen vallen.
Juist door de geboorte van mijn zoon is het contact langere tijd veel beter geweest.