Relaties
alle pijlers
Disfunctionele familie
vrijdag 15 oktober 2021 om 09:54
Wie heeft dat?
Hoe ging of ga je er mee om?
Ikzelf ben momenteel bij een therapeut bezig om alles op een rij te zetten en te verwerken.
Eigenlijk sinds mijn moeder overleed ben ik pas echt gaan zien hoe bizar het eigenlijk is.
Voor wat meer duidelijkheid, er is gewoon geen interesse, communicatie ook niet, ruzie maken kunnen ze overigens wel, en dan proberen mij aan hun kant te krijgen.
Hoe ging of ga je er mee om?
Ikzelf ben momenteel bij een therapeut bezig om alles op een rij te zetten en te verwerken.
Eigenlijk sinds mijn moeder overleed ben ik pas echt gaan zien hoe bizar het eigenlijk is.
Voor wat meer duidelijkheid, er is gewoon geen interesse, communicatie ook niet, ruzie maken kunnen ze overigens wel, en dan proberen mij aan hun kant te krijgen.
vrijdag 15 oktober 2021 om 10:30
Goed dat je ermee aan de slag gaat. Het werkt vaak overal in door. Ik realiseer me dat ook pas de laatste tijd inderdaad, dat zelfs de aspecten van mijn opvoeding die ik als grappig of bijzonder had opgeslagen niet okee waren. Het is een heel zwaar proces maar wel de moeite waard heb ik het idee, leidt tot veel zelfinzicht, en daarmee het vermogen om zelf meer bewuste keuzes te maken in je leven.
vrijdag 15 oktober 2021 om 10:37
Ja hier ook disfunctionerende fam en schoonfam (gezellig)?
Mijn eigen familie was toen we kinderen waren leuk maar nu we een eigen wil en mening hebben werkt het niet meer.
Ik heb n goede band met moeder die weer enigszins opkrabbelende is van depressie. Dat was echt een lastige periode om haar te verdragen.
Maar de rest van de fam spreek ik alleen bij hele bijzondere dingen (uitvaart, feest belangrijke leeftijd oma). Ik heb het geaccepteerd. Ik vind sommige beslissingen die mn fam maakt onbegrijpelijk en daardoor ben ik mn respect verloren.
In mijn fam ben ik de enige die wat doorgeleerd heeft en onderneemt. De rest krijgt vooral veel kinderen.
Dus de interesses zijn ook nog eens verschillend. Ik ben 50 km verderop gaan wonen. Schoonfam maakt het nof erger want die schopten mn partner met 17 jaar de straat op (toen kende ik hem nog niet hoor) en mn schoonvader is echt gefaald als vader en opa. Zo zonde. Er zit echt wel een mens in hem maar hij zegt gewoon niks. Doet niks. Komt voor niemand op. Laat al het gezeik over m heenkomen en is doodongelukkig.
Mn partner zou zo graag een normale band met hem hebben. Waarbij zn vader ook eens wat aanhem vraagt uit interesse. Maar helaas
Mijn eigen familie was toen we kinderen waren leuk maar nu we een eigen wil en mening hebben werkt het niet meer.
Ik heb n goede band met moeder die weer enigszins opkrabbelende is van depressie. Dat was echt een lastige periode om haar te verdragen.
Maar de rest van de fam spreek ik alleen bij hele bijzondere dingen (uitvaart, feest belangrijke leeftijd oma). Ik heb het geaccepteerd. Ik vind sommige beslissingen die mn fam maakt onbegrijpelijk en daardoor ben ik mn respect verloren.
In mijn fam ben ik de enige die wat doorgeleerd heeft en onderneemt. De rest krijgt vooral veel kinderen.
Dus de interesses zijn ook nog eens verschillend. Ik ben 50 km verderop gaan wonen. Schoonfam maakt het nof erger want die schopten mn partner met 17 jaar de straat op (toen kende ik hem nog niet hoor) en mn schoonvader is echt gefaald als vader en opa. Zo zonde. Er zit echt wel een mens in hem maar hij zegt gewoon niks. Doet niks. Komt voor niemand op. Laat al het gezeik over m heenkomen en is doodongelukkig.
Mn partner zou zo graag een normale band met hem hebben. Waarbij zn vader ook eens wat aanhem vraagt uit interesse. Maar helaas
vrijdag 15 oktober 2021 om 10:56
Ik heb complexe ptss door vroegkinderlijk trauma. Ben opgegroeid met een moeder die suïcidaal is en borderline heeft, mijn vader vermoedt ik narcistisch. Helaas door mijn ouders ook geen contact met andere familieleden.
Na een periode van veel drugsgebruik ben ik in therapie gegaan en kreeg ik de diagnose complexe ptss. Ik ben er nog lang niet, maar als ik terug kijk waar ik 7 jaar geleden stond ben ik wel al heel ver gekomen.
Mijn man komt wel uit een hechte familie, een wereld van verschil dus. Heel fijn, maar soms ook heel confronterend. Nu ben ik ook moeder van 2 jongens en probeer ze juist een thuis te geven die ik zelf niet heb gehad. Mijn verleden is mijn motivatie, maar het is wederom de confrontatie met het gemis wat je iedere dag aan gaat.
Na een periode van veel drugsgebruik ben ik in therapie gegaan en kreeg ik de diagnose complexe ptss. Ik ben er nog lang niet, maar als ik terug kijk waar ik 7 jaar geleden stond ben ik wel al heel ver gekomen.
Mijn man komt wel uit een hechte familie, een wereld van verschil dus. Heel fijn, maar soms ook heel confronterend. Nu ben ik ook moeder van 2 jongens en probeer ze juist een thuis te geven die ik zelf niet heb gehad. Mijn verleden is mijn motivatie, maar het is wederom de confrontatie met het gemis wat je iedere dag aan gaat.
vrijdag 15 oktober 2021 om 11:14
Zelf heb ik een ingewikkelde jeugd gehad. Ouders met oorlogstrauma. Mijn moeder werd regelmatig opgenomen. Op mijn 16e ben ik in een pleeggezin gaan wonen. Inmiddels ben ik over de 50 en zijn mijn ouders overleden.
Het heeft mij erg geholpen om met therapie de situatie te begrijpen en te accepteren. Het was geen traditionele ouder/kind verhouding in ons gezin. De rollen waren omgekeerd. Ik moest mijn verwachtingen bijstellen. Dat is gelukt maar was niet altijd makkelijk en soms ook heel pijnlijk. Dat bleef wel.
Met onze eigen drie volwassen kinderen heb ik een goed contact. Het is gelukt om eigen trauma's niet mee te geven in de opvoeding van onze kinderen.
Het contact met mijn ouders was tot het einde toe liefdevol op onze eigen manier.
Ik heb het gezin waaruit ik kom nooit als disfunctioneel gezien. Het was zoals het was en ik moest leren hier mee om te gaan.
Ik wens je sterkte en kracht!
Het heeft mij erg geholpen om met therapie de situatie te begrijpen en te accepteren. Het was geen traditionele ouder/kind verhouding in ons gezin. De rollen waren omgekeerd. Ik moest mijn verwachtingen bijstellen. Dat is gelukt maar was niet altijd makkelijk en soms ook heel pijnlijk. Dat bleef wel.
Met onze eigen drie volwassen kinderen heb ik een goed contact. Het is gelukt om eigen trauma's niet mee te geven in de opvoeding van onze kinderen.
Het contact met mijn ouders was tot het einde toe liefdevol op onze eigen manier.
Ik heb het gezin waaruit ik kom nooit als disfunctioneel gezien. Het was zoals het was en ik moest leren hier mee om te gaan.
Ik wens je sterkte en kracht!
vrijdag 15 oktober 2021 om 12:06
Dit, 100%. Ik vind het een pijnlijk en confronterend proces, maar geloof echt dat het de kans biedt om het zelf (nu en later) anders te doen.Klingklokje schreef: ↑15-10-2021 10:30Goed dat je ermee aan de slag gaat. Het werkt vaak overal in door.
Het is een heel zwaar proces maar wel de moeite waard heb ik het idee, leidt tot veel zelfinzicht, en daarmee het vermogen om zelf meer bewuste keuzes te maken in je leven.
@veluwewitch:
@naomi: Wat fijn dat jullie het als ouders anders hebben kunnen doen. Dat is een hele mooie prestatie.
vrijdag 15 oktober 2021 om 13:57
Herkenbaar.
Opgegroeid in een gezin met van alle luxe voorzien maar met een erg autoritaire vader en moeder die niet altijd even stabiel was. Beide ouders in hun vroege jeugd trauma ervaren door de oorlog. Die oorlog leefde als een soort van door in ons al werd er weinig over gesproken. Erg ongrijpbaar en verwarrend als kind. Later mij zo vaak schuldig gevoeld dat ik kribbig werd als mijn moeder dan wel eens over de oorlog sprak en aan de andere kant weer boos dat ik ermee werd opgezadeld.
Omdat het altijd drama was in mijn familie met mij ( de jongste) als bliksemafleider heb ik dat schip verlaten en alle banden met de familie verbroken toen mijn moeder er niet meer was en mijn zus op sluwe wijze zeggenschap had weten te verkrijgen over mijn moeders bezittingen. Ik had daar nog tegen kunnen 'vechten' maar een verder leven zonder al dat drama is mij veel meer waard.
Opgegroeid in een gezin met van alle luxe voorzien maar met een erg autoritaire vader en moeder die niet altijd even stabiel was. Beide ouders in hun vroege jeugd trauma ervaren door de oorlog. Die oorlog leefde als een soort van door in ons al werd er weinig over gesproken. Erg ongrijpbaar en verwarrend als kind. Later mij zo vaak schuldig gevoeld dat ik kribbig werd als mijn moeder dan wel eens over de oorlog sprak en aan de andere kant weer boos dat ik ermee werd opgezadeld.
Omdat het altijd drama was in mijn familie met mij ( de jongste) als bliksemafleider heb ik dat schip verlaten en alle banden met de familie verbroken toen mijn moeder er niet meer was en mijn zus op sluwe wijze zeggenschap had weten te verkrijgen over mijn moeders bezittingen. Ik had daar nog tegen kunnen 'vechten' maar een verder leven zonder al dat drama is mij veel meer waard.
vrijdag 15 oktober 2021 om 17:32
Allereerst eenTomaatje800 schreef: ↑15-10-2021 16:59Henk-and-Roelie heel herkenbaar allemaal, echt alles wat je schrijft.
Heb je er lang over gedaan voor je echt kon breken?
En hoe heb je dat gedaan?
want het is niet fijn om te beseffen dat de familie waarin je bent groot gebracht niet de juiste gezinssfeer was en niet de gezondste. Echt finaal breken heb ik gedaan na het frauderende gedrag van mijn zus en ik iets onder ogen kreeg wbt mijn moeder wat ik liever privé hou. Het drong toen heel goed tot me door dat we met z'n allen aan het overleven waren en daardoor bleef er weinig compassie voor elkaar over.
Hoe ik het gedaan heb, er ging eerst een knallende ruzie aan vooraf met mijn zus en ik hoorde niets meer van mijn oom en tante. Toen heb ik die deur echt finaal achter me dichtgeslagen, er werd toen, als kind, al slordig met me omgegaan maar dat laat ik me niet weer gebeuren.
De feestdagen zijn rot, want geen familie, ik ben al vaker voor langere tijd weggeweest naar het buitenland en daar bedacht ik me ook wel eens dat onze familie als los zand aan elkaar hing. Ik mis ze ook niet. Wat ik wel jammer vind is dat mocht ik ooit weer een partner vinden dat ik gewoon geen familie heb om naar toe te gaan.
Sterkte Tomaatje800
