Relaties
alle pijlers
Schoonfamilie
donderdag 6 januari 2022 om 12:24
Hoi,
Ik heb een nieuw account aangemaakt wegens herkenbaarheid. Graag jullie mening en tips over het volgende:
Al sinds het begin van onze relatie loopt het contact met mijn schoonfamilie stroef. Inmiddels hebben we kinderen en is het er helaas niet beter op geworden. De moeder van mijn man heeft in de afgelopen jaren een aantal botte opmerkingen gemaakt die me soms behoorlijk hebben gekwetst. Met de rest van de familieleden heb ik gewoon weinig raakvlakken en is er geen interesse richting mij. Dit maakt dat gesprekken vaak eenzijdig verlopen. (ik vraag, zij antwoorden, ik vraag nog iets, etc). Ik geloof zeker dat dit niet alleen bij hen ligt. De klik is er gewoon niet. Niet dezelfde humor, interesses, achtergrond.
De laatste jaren probeer ik mijn bezoeken tot het minimum te beperken. Dan gaat mijn man gewoon alleen met de kinderen. Ik wil het contact tussen de kinderen en opa en oma zeker niet in de weg staan. Maar als ik dan wel eens meega, krijg ik kwetsende opmerkingen te verduren, word ik half genegeerd, wordt mijn manier van opvoeden ondermijnd.
Recentelijk is er weer een aanvaring geweest. En nu neig ik er eigenlijk naar om voorlopig helemaal niet meer te gaan. En dus ook niet mee op weekendjes weg etc. Die keus maakt me best verdrietig, want had graag een leukere band met schoonfam gehad. Maar al die negativiteit richting mij doet echt afbreuk aan mijn zelfbeeld, waardoor ik na zo’n aanvaring een paar dagen van slag kan zijn.
Mijn vraag is dus: hoe kan ik ervoor zorgen dat ik de band tussen mijn schoonfamilie en mijn kinderen niet belemmer, zonder zelf steeds in situaties te belanden die ten koste gaan van mij?
Ik heb een nieuw account aangemaakt wegens herkenbaarheid. Graag jullie mening en tips over het volgende:
Al sinds het begin van onze relatie loopt het contact met mijn schoonfamilie stroef. Inmiddels hebben we kinderen en is het er helaas niet beter op geworden. De moeder van mijn man heeft in de afgelopen jaren een aantal botte opmerkingen gemaakt die me soms behoorlijk hebben gekwetst. Met de rest van de familieleden heb ik gewoon weinig raakvlakken en is er geen interesse richting mij. Dit maakt dat gesprekken vaak eenzijdig verlopen. (ik vraag, zij antwoorden, ik vraag nog iets, etc). Ik geloof zeker dat dit niet alleen bij hen ligt. De klik is er gewoon niet. Niet dezelfde humor, interesses, achtergrond.
De laatste jaren probeer ik mijn bezoeken tot het minimum te beperken. Dan gaat mijn man gewoon alleen met de kinderen. Ik wil het contact tussen de kinderen en opa en oma zeker niet in de weg staan. Maar als ik dan wel eens meega, krijg ik kwetsende opmerkingen te verduren, word ik half genegeerd, wordt mijn manier van opvoeden ondermijnd.
Recentelijk is er weer een aanvaring geweest. En nu neig ik er eigenlijk naar om voorlopig helemaal niet meer te gaan. En dus ook niet mee op weekendjes weg etc. Die keus maakt me best verdrietig, want had graag een leukere band met schoonfam gehad. Maar al die negativiteit richting mij doet echt afbreuk aan mijn zelfbeeld, waardoor ik na zo’n aanvaring een paar dagen van slag kan zijn.
Mijn vraag is dus: hoe kan ik ervoor zorgen dat ik de band tussen mijn schoonfamilie en mijn kinderen niet belemmer, zonder zelf steeds in situaties te belanden die ten koste gaan van mij?
donderdag 6 januari 2022 om 13:06
‘Wordt mijn manier van opvoeden ondermijnd’
Jullie manier toch?
Zijn het directe vervelende opmerkingen of meer van die steken? Over jouw achtergrond of werk of iets dergelijks? Of in zijn algemeenheid en voel jij je aangesproken (over fulltime werken met kinderen, ik noem maar wat).
En hoe reageert jouw man! Of eigenlijk, reagéért jouw man ook?
Jullie manier toch?
Zijn het directe vervelende opmerkingen of meer van die steken? Over jouw achtergrond of werk of iets dergelijks? Of in zijn algemeenheid en voel jij je aangesproken (over fulltime werken met kinderen, ik noem maar wat).
En hoe reageert jouw man! Of eigenlijk, reagéért jouw man ook?
donderdag 6 januari 2022 om 13:07
Die vindt het ook naar dat zijn familie zo tegen me doet. Spreekt zijn moeder ook wel achteraf aan op rotopmerkingen, maar dan is het leed natuurlijk al geschied. Hij snapt dat ik liever niet meer of zeer beperkt meega. Maar hij had het natuurlijk wel graag anders gezien. Het blijft toch zijn familie. En ik wil zijn band met zijn familie ook helemaal niet ten negatieve beïnvloeden.
donderdag 6 januari 2022 om 13:17
Onze manier van opvoeden bedoel ik natuurlijk. Dochter (kleuter) is bijvoorbeeld een hele trage eter. En met filmpjes aan tafel lukt het haar helemaal niet meer om te eten wegens te veel prikkels. Dan toch het filmpje niet willen afzetten, met als gevolg dat dochter zombiestijl minstens een halfuur met een onaangeroerde boterham in haar handjes zit, terwijl haar nichtjes/ neefjes alweer lekker aan het spelen zijn. En vervolgens wordt haar bord dan maar meegenomen onder het mom van ze heeft geen honger..eva-luna schreef: ↑06-01-2022 13:06‘Wordt mijn manier van opvoeden ondermijnd’
Jullie manier toch?
Zijn het directe vervelende opmerkingen of meer van die steken? Over jouw achtergrond of werk of iets dergelijks? Of in zijn algemeenheid en voel jij je aangesproken (over fulltime werken met kinderen, ik noem maar wat).
En hoe reageert jouw man! Of eigenlijk, reagéért jouw man ook?
Natuurlijk heb ik of mijn man er dan allang wat van gezegd, maar daar krijg vooral ik dan zoveel negativiteit en ‘wat een onzin’ op terug, dat het moeilijk is om er tegenin te blijven gaan.
Dir is natuurlijk maar 1 klein voorbeeldje hoor.
donderdag 6 januari 2022 om 13:22
Het is nu dus de taak van je man om de band tussen de kinderen en zijn familie in stand te houden. Dat zou ik echt loslaten.
Ik herken heel veel in je verhaal. Ik kom ook niet meer vaak bij mijn schoonfamilie. Ik vind het niet aan mij om een band tussen mijn kind en mijn schoonfamilie te onderhouden. Man is er ook nog. Ook die band is niet heel sterk, maar wel beter dan met mij. Ik weet dat hij niet graag zonder mij bij zijn moeder op bezoek gaat, omdat zijn moeder niet alles durft te zeggen als ik erbij ben. Ik fungeert dus als een soort buffer, waardoor zij gewoon afstandelijk beleefd is. Prima, dan ga ik om de zoveel tijd daar wel even mee een uurtje zitten. Voor hem.
Zie het niet als jouw taak om de band te onderhouden, dat scheelt een hoop. Waarom zou dat strikt jouw taak zijn?
Ik herken heel veel in je verhaal. Ik kom ook niet meer vaak bij mijn schoonfamilie. Ik vind het niet aan mij om een band tussen mijn kind en mijn schoonfamilie te onderhouden. Man is er ook nog. Ook die band is niet heel sterk, maar wel beter dan met mij. Ik weet dat hij niet graag zonder mij bij zijn moeder op bezoek gaat, omdat zijn moeder niet alles durft te zeggen als ik erbij ben. Ik fungeert dus als een soort buffer, waardoor zij gewoon afstandelijk beleefd is. Prima, dan ga ik om de zoveel tijd daar wel even mee een uurtje zitten. Voor hem.
Zie het niet als jouw taak om de band te onderhouden, dat scheelt een hoop. Waarom zou dat strikt jouw taak zijn?
donderdag 6 januari 2022 om 13:24
Zo denken mensen van de oude stempel nou eenmaal vaak. Er is maar één manier goed, en dat is hoe zij het zelf vroeger deden. Ene oor in, andere oor uit. Maak het niet te persoonlijk.Regenworm schreef: ↑06-01-2022 13:17Onze manier van opvoeden bedoel ik natuurlijk. Dochter (kleuter) is bijvoorbeeld een hele trage eter. En met filmpjes aan tafel lukt het haar helemaal niet meer om te eten wegens te veel prikkels. Dan toch het filmpje niet willen afzetten, met als gevolg dat dochter zombiestijl minstens een halfuur met een onaangeroerde boterham in haar handjes zit, terwijl haar nichtjes/ neefjes alweer lekker aan het spelen zijn. En vervolgens wordt haar bord dan maar meegenomen onder het mom van ze heeft geen honger..
Natuurlijk heb ik of mijn man er dan allang wat van gezegd, maar daar krijg vooral ik dan zoveel negativiteit en ‘wat een onzin’ op terug, dat het moeilijk is om er tegenin te blijven gaan.
Dir is natuurlijk maar 1 klein voorbeeldje hoor.
donderdag 6 januari 2022 om 13:24
O dit vind ik dan weer niet zo'n heel erg voorbeeld. Strontvervelend gedrag, maar een 'ma, bemoei je er niet mee' zou moeten volstaan.Regenworm schreef: ↑06-01-2022 13:17Onze manier van opvoeden bedoel ik natuurlijk. Dochter (kleuter) is bijvoorbeeld een hele trage eter. En met filmpjes aan tafel lukt het haar helemaal niet meer om te eten wegens te veel prikkels. Dan toch het filmpje niet willen afzetten, met als gevolg dat dochter zombiestijl minstens een halfuur met een onaangeroerde boterham in haar handjes zit, terwijl haar nichtjes/ neefjes alweer lekker aan het spelen zijn. En vervolgens wordt haar bord dan maar meegenomen onder het mom van ze heeft geen honger..
Natuurlijk heb ik of mijn man er dan allang wat van gezegd, maar daar krijg vooral ik dan zoveel negativiteit en ‘wat een onzin’ op terug, dat het moeilijk is om er tegenin te blijven gaan.
Dir is natuurlijk maar 1 klein voorbeeldje hoor.
Niet echt een kwetsend voorbeeld dit.
donderdag 6 januari 2022 om 13:25
donderdag 6 januari 2022 om 13:26
Nee, dit zie ik ook niet echt als kwetsend. Dan maak je het te persoonlijk.
Irritant is het natuurlijk wel.
donderdag 6 januari 2022 om 13:29
Wat betreft de band, als die mensen steeds negatieve opmerkingen maken, zij ze gewoon niet zo leuk. Waarom zouden je kinderen ze dan wel leuk gaan vinden? Of blijven vinden?
Ik ben altijd mee geweest, maar toch besloten de kinderen zo'n beetje na de kleuterleeftijd dat er weinig leuk gedrag bij opa en oma te halen viel.
Ik ben altijd mee geweest, maar toch besloten de kinderen zo'n beetje na de kleuterleeftijd dat er weinig leuk gedrag bij opa en oma te halen viel.
donderdag 6 januari 2022 om 13:36
Mijn kind heeft best een aardige band met die kant van de familie. Ze houden van hem, respecteren hem en nemen hem zoals hij is. Het feit dat to dus niet de beste band heeft, wil dus nog niet zeggen dat haar kind dat ook niet kan hebben.Quincy2 schreef: ↑06-01-2022 13:29Wat betreft de band, als die mensen steeds negatieve opmerkingen maken, zij ze gewoon niet zo leuk. Waarom zouden je kinderen ze dan wel leuk gaan vinden? Of blijven vinden?
Ik ben altijd mee geweest, maar toch besloten de kinderen zo'n beetje na de kleuterleeftijd dat er weinig leuk gedrag bij opa en oma te halen viel.
Mijn schoonmoeder is niet dol op mij, maar wel op mijn kind.
donderdag 6 januari 2022 om 13:36
nou ja dan eet ze een keer niet goed.Lekker laten gaanRegenworm schreef: ↑06-01-2022 13:17Onze manier van opvoeden bedoel ik natuurlijk. Dochter (kleuter) is bijvoorbeeld een hele trage eter. En met filmpjes aan tafel lukt het haar helemaal niet meer om te eten wegens te veel prikkels. Dan toch het filmpje niet willen afzetten, met als gevolg dat dochter zombiestijl minstens een halfuur met een onaangeroerde boterham in haar handjes zit, terwijl haar nichtjes/ neefjes alweer lekker aan het spelen zijn. En vervolgens wordt haar bord dan maar meegenomen onder het mom van ze heeft geen honger..
Natuurlijk heb ik of mijn man er dan allang wat van gezegd, maar daar krijg vooral ik dan zoveel negativiteit en ‘wat een onzin’ op terug, dat het moeilijk is om er tegenin te blijven gaan.
Dir is natuurlijk maar 1 klein voorbeeldje hoor.
zie het ook niet als "ondermijnend", maar gewoon als "schoonmama is eigenwijs".
donderdag 6 januari 2022 om 13:37
Een weekend met mijn schoonfamilie, wat een horrorscenario.. Dat zou ik dus vooral ook niet doen.
Het voorbeeld van het eten van kind vind ik overigens niet heel heftig, mijn moeder weet ook altijd alles beter. Irritant, maar inmiddels hoor ik het niet eens meer. Gewoon zelf dat filmpje uitzetten.
Maar ik zou het contact gewoon verminderen, dat heb ik inmiddels ook gedaan. Ik had liever een warme band gehad, maar dat is met deze mensen gewoon niet te doen. Dus tja, helaas. Geeft me ook rust.
Het voorbeeld van het eten van kind vind ik overigens niet heel heftig, mijn moeder weet ook altijd alles beter. Irritant, maar inmiddels hoor ik het niet eens meer. Gewoon zelf dat filmpje uitzetten.
Maar ik zou het contact gewoon verminderen, dat heb ik inmiddels ook gedaan. Ik had liever een warme band gehad, maar dat is met deze mensen gewoon niet te doen. Dus tja, helaas. Geeft me ook rust.
donderdag 6 januari 2022 om 13:39
Quincy2 schreef: ↑06-01-2022 13:29Wat betreft de band, als die mensen steeds negatieve opmerkingen maken, zij ze gewoon niet zo leuk. Waarom zouden je kinderen ze dan wel leuk gaan vinden? Of blijven vinden?
Ik ben altijd mee geweest, maar toch besloten de kinderen zo'n beetje na de kleuterleeftijd dat er weinig leuk gedrag bij opa en oma te halen viel.
Mijn moeder heeft het echt niet getroffen met haar ouders, maar ik kwam zelf altijd met plezier bij oma. Als kind kon ik op de een of andere manier door al die nukkigheden (ook van opa die nog een slagje erger was) heen kijken, maar ik had mijn moeder groot gelijk gegeven als ze er geen trek meer in had gehad.
donderdag 6 januari 2022 om 13:43
Het is voor mij gewoon gevoelsmatig een beetje not-done om als enige niet mee te gaan op zo’n familieweekendje. Na een tijd van minimaal contact heb ik het dus weer eens geprobeerd. Puur voor mijn kinderen. Die vinden het ook leuk als ik erbij ben. Maar het was echt akelig.
De algehele passiviteit en tv-cultuur staat me al tegen. Maar dat kan ik voor een paar dagen wel verdragen. Maar die continue op- en aanmerkingen op alles wat ik doe of niet doe.. ik krijg er gewoon buikpijn van.
Voorbeeld:
Toen we op de laatste dag weg wilden gaan, had ik de spullen ingepakt. Ik vroeg aan mijn man of hij het alvast in de auto wilde zetten. Had hij gedaan, maar vervolgens kwam hij erachter dat ik ook al iets van hem had ingepakt wat hij op dat moment nodig had. Waarop hij naar mij geïrriteerd reageert waarom ik dat al heb ingepakt en waar het is. Ik schrok van mans geïrriteerde uitval richting mij. Zei dat ik het best wilde zoeken/ pakken als hij het op een normale manier kon vragen. Waarop vervolgens zowel zijn vader als zijn moeder tegen mij tekeer begonnen te gaan. Het sloeg echt helemaal nergens op. Ten eerste al niet van mijn man, maar die was ook al gaar van het hele weekend, dus kan me voorstellen dat je dan eens onbedoeld gat snauwen. Maar dat vervolgens allebei die ouders er bovenop sprongen, vond ik echt ongepast en deed me echt pijn. Ik heb gevraagd of ze zich er niet mee wilden bemoeien. Heb gezegd dat ik het gevraagde item op deze manier niet ga pakken. En ben naar boven gelopen. Man heeft toen direct aan zijn ouders aangegeven dat hij het niet oke vond dat ze zich ermee bemoeiden en is vervolgens naar mij toegekomen. Maar voor mij was dit wel echt de druppel. Van deze gezinsdynamiek wil ik geen onderdeel meer zijn.
De algehele passiviteit en tv-cultuur staat me al tegen. Maar dat kan ik voor een paar dagen wel verdragen. Maar die continue op- en aanmerkingen op alles wat ik doe of niet doe.. ik krijg er gewoon buikpijn van.
Voorbeeld:
Toen we op de laatste dag weg wilden gaan, had ik de spullen ingepakt. Ik vroeg aan mijn man of hij het alvast in de auto wilde zetten. Had hij gedaan, maar vervolgens kwam hij erachter dat ik ook al iets van hem had ingepakt wat hij op dat moment nodig had. Waarop hij naar mij geïrriteerd reageert waarom ik dat al heb ingepakt en waar het is. Ik schrok van mans geïrriteerde uitval richting mij. Zei dat ik het best wilde zoeken/ pakken als hij het op een normale manier kon vragen. Waarop vervolgens zowel zijn vader als zijn moeder tegen mij tekeer begonnen te gaan. Het sloeg echt helemaal nergens op. Ten eerste al niet van mijn man, maar die was ook al gaar van het hele weekend, dus kan me voorstellen dat je dan eens onbedoeld gat snauwen. Maar dat vervolgens allebei die ouders er bovenop sprongen, vond ik echt ongepast en deed me echt pijn. Ik heb gevraagd of ze zich er niet mee wilden bemoeien. Heb gezegd dat ik het gevraagde item op deze manier niet ga pakken. En ben naar boven gelopen. Man heeft toen direct aan zijn ouders aangegeven dat hij het niet oke vond dat ze zich ermee bemoeiden en is vervolgens naar mij toegekomen. Maar voor mij was dit wel echt de druppel. Van deze gezinsdynamiek wil ik geen onderdeel meer zijn.
donderdag 6 januari 2022 om 13:46
Is dat niet vooral een teken, dat jullie (ook je man) überhaupt geen weekendje met hen weg moeten gaan?Regenworm schreef: ↑06-01-2022 13:43Het is voor mij gewoon gevoelsmatig een beetje not-done om als enige niet mee te gaan op zo’n familieweekendje. Na een tijd van minimaal contact heb ik het dus weer eens geprobeerd. Puur voor mijn kinderen. Die vinden het ook leuk als ik erbij ben. Maar het was echt akelig.
De algehele passiviteit en tv-cultuur staat me al tegen. Maar dat kan ik voor een paar dagen wel verdragen. Maar die continue op- en aanmerkingen op alles wat ik doe of niet doe.. ik krijg er gewoon buikpijn van.
Voorbeeld:
Toen we op de laatste dag weg wilden gaan, had ik de spullen ingepakt. Ik vroeg aan mijn man of hij het alvast in de auto wilde zetten. Had hij gedaan, maar vervolgens kwam hij erachter dat ik ook al iets van hem had ingepakt wat hij op dat moment nodig had. Waarop hij naar mij geïrriteerd reageert waarom ik dat al heb ingepakt en waar het is. Ik schrok van mans geïrriteerde uitval richting mij. Zei dat ik het best wilde zoeken/ pakken als hij het op een normale manier kon vragen. Waarop vervolgens zowel zijn vader als zijn moeder tegen mij tekeer begonnen te gaan. Het sloeg echt helemaal nergens op. Ten eerste al niet van mijn man, maar die was ook al gaar van het hele weekend, dus kan me voorstellen dat je dan eens onbedoeld gat snauwen. Maar dat vervolgens allebei die ouders er bovenop sprongen, vond ik echt ongepast en deed me echt pijn. Ik heb gevraagd of ze zich er niet mee wilden bemoeien. Heb gezegd dat ik het gevraagde item op deze manier niet ga pakken. En ben naar boven gelopen. Man heeft toen direct aan zijn ouders aangegeven dat hij het niet oke vond dat ze zich ermee bemoeiden en is vervolgens naar mij toegekomen. Maar voor mij was dit wel echt de druppel. Van deze gezinsdynamiek wil ik geen onderdeel meer zijn.
Ik heb hele lieve ouders, maar zet me een weekendje met ze in Centerparcs en ik verander in een soort ÜberKlotePuber
donderdag 6 januari 2022 om 13:55
Kwetsende voorbeelden:
Toen ik zwanger was:
- ik hoop dat je een stuitbevalling krijgt. Dat lijkt me leuk om eens mee te maken (baby lag op dat moment in stuit en was ik best gestresst over)
Toen bleek dat de kinderen mijn achternaam zouden krijgen:
-Doodserieus en niet als grap o.i.d. tegen man: dan moet je maar vreemdgaan om de naam in de familie te houden.
Uitgebreide verhandelingen over hoe lelijk/ ouderwets de tijdelijke bril van mijn kind wel niet is. (Gewoon prima ding, goed geslepen glazen en met kinderplaatje erop)
En zo zijn er nog veel meer voorbeelden, maar dab wordt het wellicht te herkenbaar.
Toen ik zwanger was:
- ik hoop dat je een stuitbevalling krijgt. Dat lijkt me leuk om eens mee te maken (baby lag op dat moment in stuit en was ik best gestresst over)
Toen bleek dat de kinderen mijn achternaam zouden krijgen:
-Doodserieus en niet als grap o.i.d. tegen man: dan moet je maar vreemdgaan om de naam in de familie te houden.
Uitgebreide verhandelingen over hoe lelijk/ ouderwets de tijdelijke bril van mijn kind wel niet is. (Gewoon prima ding, goed geslepen glazen en met kinderplaatje erop)
En zo zijn er nog veel meer voorbeelden, maar dab wordt het wellicht te herkenbaar.
