Relaties
alle pijlers
Mijn moeder
vrijdag 14 januari 2022 om 12:14
Hi dames,
Dit topic schrijf ik over mijn 'moeder', ik moet het even van me afschrijven en lees ook graag tips van jullie hoe ik ermee om kan gaan.
Mijn ouders zijn al vanaf dat ik heel jong ben uit elkaar en ik ken ze eigenlijk ook niet samen als stel. Mijn moeder heeft altijd een pure haat gehad aan mijn vader wat ze erg uitsprak op mij, wat nu nog steeds (ik ben 25) effect heeft op de manier hoe ik mijn vader ben gaan zien tijdens dat ik opgroeide. Weekenden was ik bij mijn vader en doordeweeks bij mijn moeder. Toen zij nog een stabiele relatie had van een jaar of 14 was de thuis situatie verder oké, pas toen ik ging puberen is het verkeerd gegaan. Ik was een erge puber en neem daar de verantwoordelijkheid ook volledig voor op me. Ik was veel boos en niet leuk tegen mijn ouders. Op een gegeven moment ging de relatie uit tussen mijn moeder en haar toenmalige vriend omdat ze vreemd ging, dit had ze mij verteld maar verwachtte dat ik mijn mond zou houden tegen haar huidige vriend waar wij nog bij woonden, toen was ik 17. We zijn uiteindelijk verhuisd van een dorp naar een stad. Ze had toen al een andere vriend in weer een andere stad en besloot bij hem te gaan wonen; zonder mij. Ze was eigenlijk elke keer steeds langer weg tot het moment dat ze niet meer terug kwam en nog maar eens in de zoveel tijd wat spullen kwam halen. Huur e.d betaalde ze nog wel, maar ik woonde daar alleen. Ik had veel vrienden in die stad die er altijd wel waren, ook ging ik heel veel aan de drugs; zo’n 3 keer in de week gebruikte ik wel wat, ik blowde daarnaast veel en daardoor is mijn school heel hard achteruit gegaan. Ik werkte naast mijn school (waar ik dus niet naartoe ging
) maar ik verdiende nog geen €4 per uur en daar moest ik zelf mijn boodschappen, leuke dingen & drugs van betalen. Drugs is natuurlijk totaal overbodig maar in die tijd was dat wel belangrijk voor mij. Dit is een jaar/1.5 jaar zo doorgegaan tot mijn moeder besloot dat ik toch naar haar moest komen in de andere stad waar ik helemaal niemand kende. Hier heb ik een half jaar gewoond tot ze mij weer uit huis zette omdat ik het totaal niet kon vinden met haar vriend. Mijn spullen stonden ingepakt in de gang en hier stuurde ze een foto van, ik moest ze maar ophalen wanneer zij was gaan werken zodat ze me niet hoefde te zien. Toen ben ik bij mijn ex gaan wonen. Hierna heb ik nog op een paar andere plekken gewoond en na een 'gesprek' toch weer terug gegaan naar mijn moeder in dezelfde stad. Ik deed heel erg mijn best om het verleden achter me te laten, ik begon met een nieuwe opleiding en had een baantje en het ging eigenlijk oké met mij, maar ze kreeg weer een nieuwe vriend (het was volgens haar mijn schuld dat het uit was gegaan..?) dus moest ik weer mee verhuizen. Ik heb in die tijd heel erg mijn best gedaan om me aan te passen aan de situatie waar ik inzat, maar ik kreeg continu verweten naar mijn hoofd dat het tijd was om op mezelf te gaan, ik paste me volgens haar nergens op aan en deed nergens mijn best voor. Ik was toen 19. Ik ben veel op stap gegaan in die tijd en was elke week op vrijdag en zaterdag in de stad met vrienden en laat thuis. Dit nam ze mij ook weer kwalijk omdat ik vaker thuis moest zijn, ze vond me ongezellig en ik moest beter om leren te gaan met haar vriend. Vervolgens ging dat weer uit (wat weer mijn schuld was natuurlijk) en vertrok ze zelf en liet ze mij weer achter. Ik had ontzettend geluk dat haar vriend van destijds zei dat ik tijdelijk wel kon blijven wonen bij hem, maar dat ik wel moest gaan kijken naar een eigen woning. Het was een man die ik net een half jaar kende dus ik voelde me niet meer thuis, ook was het een alcohol verslaafde en ondanks dat hij zelf 2 dochters van mijn leeftijd heeft, vond ik het toch geen fijn idee om alleen met hem in het huis te zijn. Ik kreeg toen zelf een nieuwe vriend waar ik nu nog mee samen ben. Hij heeft mij geholpen met een huis in te richten, en ondanks dat het allemaal tweedehands was, was ik er wel heel blij mee en trots op dat ik nu een eigen plekje had. In die tijd sprak ik mijn moeder denk ik 1.5 jaar niet en wist dat ze weer een nieuwe vriend had waar ze weer bij was gaan wonen. Ik kreeg op een dag een appje van haar dat ze ging trouwen en dat ze graag wilde dat ik bij de bruiloft was dus wij zijn daar naartoe gegaan. Ik hoorde van haar toenmalige vriend (ze is nu weer gescheiden) dat ze mij moest appen van hem, anders had ze het wss nooit gedaan.
Na die tijd was het contact redelijk stabiel tot ze dus weer ging scheiden, ik heb haar geholpen met spullen die ik over had aangezien ik zelf ook ging verhuizen samen met mijn vriend naar een koop woning, dus wij haalden alles nieuw en wat we over hadden ging naar mijn moeder. Ik heb haar laatst aangesproken op haar gedrag van de afgelopen jaren, dit is nu al een paar maanden geleden en ik heb nooit een reactie gekregen, terwijl het een super volwassen bericht is waarin ik echt mijn gevoelens uitspreek en ook toegeef dat ik echt geen leuke puber was, maar zij was de ouder in dit verhaal en zo gedroeg ze zich nooit.
Ik heb me vaak meer een last gevoeld waar ze mee moest dealen totdat ik oud genoeg was. Ik wil mezelf geen veer in m’n kont steken want zoals ik zei; ik was ook echt niet leuk. Maar haar gedrag is ook niet normaal geweest de afgelopen jaren? Ik heb er vrij veel last van en stort soms ook in en kan dan alleen maar huilen. Ik kan dit alleen nooit tegen haar zeggen want dan ben ik een aansteller..
Excuus voor het lange bericht en bedankt voor het lezen!
Dit topic schrijf ik over mijn 'moeder', ik moet het even van me afschrijven en lees ook graag tips van jullie hoe ik ermee om kan gaan.
Mijn ouders zijn al vanaf dat ik heel jong ben uit elkaar en ik ken ze eigenlijk ook niet samen als stel. Mijn moeder heeft altijd een pure haat gehad aan mijn vader wat ze erg uitsprak op mij, wat nu nog steeds (ik ben 25) effect heeft op de manier hoe ik mijn vader ben gaan zien tijdens dat ik opgroeide. Weekenden was ik bij mijn vader en doordeweeks bij mijn moeder. Toen zij nog een stabiele relatie had van een jaar of 14 was de thuis situatie verder oké, pas toen ik ging puberen is het verkeerd gegaan. Ik was een erge puber en neem daar de verantwoordelijkheid ook volledig voor op me. Ik was veel boos en niet leuk tegen mijn ouders. Op een gegeven moment ging de relatie uit tussen mijn moeder en haar toenmalige vriend omdat ze vreemd ging, dit had ze mij verteld maar verwachtte dat ik mijn mond zou houden tegen haar huidige vriend waar wij nog bij woonden, toen was ik 17. We zijn uiteindelijk verhuisd van een dorp naar een stad. Ze had toen al een andere vriend in weer een andere stad en besloot bij hem te gaan wonen; zonder mij. Ze was eigenlijk elke keer steeds langer weg tot het moment dat ze niet meer terug kwam en nog maar eens in de zoveel tijd wat spullen kwam halen. Huur e.d betaalde ze nog wel, maar ik woonde daar alleen. Ik had veel vrienden in die stad die er altijd wel waren, ook ging ik heel veel aan de drugs; zo’n 3 keer in de week gebruikte ik wel wat, ik blowde daarnaast veel en daardoor is mijn school heel hard achteruit gegaan. Ik werkte naast mijn school (waar ik dus niet naartoe ging
) maar ik verdiende nog geen €4 per uur en daar moest ik zelf mijn boodschappen, leuke dingen & drugs van betalen. Drugs is natuurlijk totaal overbodig maar in die tijd was dat wel belangrijk voor mij. Dit is een jaar/1.5 jaar zo doorgegaan tot mijn moeder besloot dat ik toch naar haar moest komen in de andere stad waar ik helemaal niemand kende. Hier heb ik een half jaar gewoond tot ze mij weer uit huis zette omdat ik het totaal niet kon vinden met haar vriend. Mijn spullen stonden ingepakt in de gang en hier stuurde ze een foto van, ik moest ze maar ophalen wanneer zij was gaan werken zodat ze me niet hoefde te zien. Toen ben ik bij mijn ex gaan wonen. Hierna heb ik nog op een paar andere plekken gewoond en na een 'gesprek' toch weer terug gegaan naar mijn moeder in dezelfde stad. Ik deed heel erg mijn best om het verleden achter me te laten, ik begon met een nieuwe opleiding en had een baantje en het ging eigenlijk oké met mij, maar ze kreeg weer een nieuwe vriend (het was volgens haar mijn schuld dat het uit was gegaan..?) dus moest ik weer mee verhuizen. Ik heb in die tijd heel erg mijn best gedaan om me aan te passen aan de situatie waar ik inzat, maar ik kreeg continu verweten naar mijn hoofd dat het tijd was om op mezelf te gaan, ik paste me volgens haar nergens op aan en deed nergens mijn best voor. Ik was toen 19. Ik ben veel op stap gegaan in die tijd en was elke week op vrijdag en zaterdag in de stad met vrienden en laat thuis. Dit nam ze mij ook weer kwalijk omdat ik vaker thuis moest zijn, ze vond me ongezellig en ik moest beter om leren te gaan met haar vriend. Vervolgens ging dat weer uit (wat weer mijn schuld was natuurlijk) en vertrok ze zelf en liet ze mij weer achter. Ik had ontzettend geluk dat haar vriend van destijds zei dat ik tijdelijk wel kon blijven wonen bij hem, maar dat ik wel moest gaan kijken naar een eigen woning. Het was een man die ik net een half jaar kende dus ik voelde me niet meer thuis, ook was het een alcohol verslaafde en ondanks dat hij zelf 2 dochters van mijn leeftijd heeft, vond ik het toch geen fijn idee om alleen met hem in het huis te zijn. Ik kreeg toen zelf een nieuwe vriend waar ik nu nog mee samen ben. Hij heeft mij geholpen met een huis in te richten, en ondanks dat het allemaal tweedehands was, was ik er wel heel blij mee en trots op dat ik nu een eigen plekje had. In die tijd sprak ik mijn moeder denk ik 1.5 jaar niet en wist dat ze weer een nieuwe vriend had waar ze weer bij was gaan wonen. Ik kreeg op een dag een appje van haar dat ze ging trouwen en dat ze graag wilde dat ik bij de bruiloft was dus wij zijn daar naartoe gegaan. Ik hoorde van haar toenmalige vriend (ze is nu weer gescheiden) dat ze mij moest appen van hem, anders had ze het wss nooit gedaan. Na die tijd was het contact redelijk stabiel tot ze dus weer ging scheiden, ik heb haar geholpen met spullen die ik over had aangezien ik zelf ook ging verhuizen samen met mijn vriend naar een koop woning, dus wij haalden alles nieuw en wat we over hadden ging naar mijn moeder. Ik heb haar laatst aangesproken op haar gedrag van de afgelopen jaren, dit is nu al een paar maanden geleden en ik heb nooit een reactie gekregen, terwijl het een super volwassen bericht is waarin ik echt mijn gevoelens uitspreek en ook toegeef dat ik echt geen leuke puber was, maar zij was de ouder in dit verhaal en zo gedroeg ze zich nooit.
Ik heb me vaak meer een last gevoeld waar ze mee moest dealen totdat ik oud genoeg was. Ik wil mezelf geen veer in m’n kont steken want zoals ik zei; ik was ook echt niet leuk. Maar haar gedrag is ook niet normaal geweest de afgelopen jaren? Ik heb er vrij veel last van en stort soms ook in en kan dan alleen maar huilen. Ik kan dit alleen nooit tegen haar zeggen want dan ben ik een aansteller..
Excuus voor het lange bericht en bedankt voor het lezen!
vrijdag 14 januari 2022 om 12:24
Lieve Monica,
Je moeder is nooit een moeder voor je geweest.
Ze heeft je behandeld als een vriendin en je veel te veel betrokken bij volwassen problemen terwijl je nog een kind was.
Ze heeft je een last gevonden, nog voordat je lastig gedrag ging vertonen.
Ik vind het totaal niet raar dát je lastig was, want je voelde je niet gehoord, gezien of begrepen. Je moeder heeft altijd haarzelf en haar relaties vóór jou gezet.
Zoek hulp voor het verwerken van je jeugd.
Kijk met een nieuwe blik naar je vader, die dus ook dit gedrag waarschijnlijk heeft moeten doorstaan. Vraag waarom hij jou niet volledig heeft kunnen opnemen in huis. Hoe waren de weekenden bij hem?
Je moeder is nooit een moeder voor je geweest.
Ze heeft je behandeld als een vriendin en je veel te veel betrokken bij volwassen problemen terwijl je nog een kind was.
Ze heeft je een last gevonden, nog voordat je lastig gedrag ging vertonen.
Ik vind het totaal niet raar dát je lastig was, want je voelde je niet gehoord, gezien of begrepen. Je moeder heeft altijd haarzelf en haar relaties vóór jou gezet.
Zoek hulp voor het verwerken van je jeugd.
Kijk met een nieuwe blik naar je vader, die dus ook dit gedrag waarschijnlijk heeft moeten doorstaan. Vraag waarom hij jou niet volledig heeft kunnen opnemen in huis. Hoe waren de weekenden bij hem?
vrijdag 14 januari 2022 om 12:26
Heftig to.
Het lijkt gedeeltelijk op mijn verhaal. Gescheiden ouders, moeder nieuwe vriend, alleen achterblijven in het appartement terwijl ma altijd bij hem zat. Ik was toen 14.
Het altijd alleen zijn, een last zijn, overal de schuld van krijgen en nooit nooit nooit je kunnen uiten naar ouder want "ja maar jij...."
Ik ben nu 39 en heb al jaren geen contact meer met mijn moeder. Ik hoef nu ook geen antwoorden of verklaringen meer van haar. Dit heb ik in therapie geleerd.
Onze (jij en ik) fundering is scheef. Als je zo door je moeder wordt grootgebracht, dan ligt de basis scheef. Dat zal altijd zo blijven maar er valt mee om te leren gaan.
Wees inderdaad maar trots op jezelf. En kom op voor het kind in je. Als je moeder het niet deed of doet, moet je het zelf doen.
Het lijkt gedeeltelijk op mijn verhaal. Gescheiden ouders, moeder nieuwe vriend, alleen achterblijven in het appartement terwijl ma altijd bij hem zat. Ik was toen 14.
Het altijd alleen zijn, een last zijn, overal de schuld van krijgen en nooit nooit nooit je kunnen uiten naar ouder want "ja maar jij...."
Ik ben nu 39 en heb al jaren geen contact meer met mijn moeder. Ik hoef nu ook geen antwoorden of verklaringen meer van haar. Dit heb ik in therapie geleerd.
Onze (jij en ik) fundering is scheef. Als je zo door je moeder wordt grootgebracht, dan ligt de basis scheef. Dat zal altijd zo blijven maar er valt mee om te leren gaan.
Wees inderdaad maar trots op jezelf. En kom op voor het kind in je. Als je moeder het niet deed of doet, moet je het zelf doen.
apestaartje30 wijzigde dit bericht op 14-01-2022 12:27
1.15% gewijzigd
vrijdag 14 januari 2022 om 12:29
Die verantwoordelijkheid ligt niet bij jou. Nogal wiedes dat je met zo'n achtergrond een moeilijke puber werd. Dikke knuffelMonicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:14Ik was een erge puber en neem daar de verantwoordelijkheid ook volledig voor op me. Ik was veel boos en niet leuk tegen mijn ouders.
. Vind de vraag bovenaan wel goed; wat kunnen we voor je doen?
vrijdag 14 januari 2022 om 12:31
Beste TO, wat een verschrikkelijke jeugd heb je gehad...
Lees het topic "kind van een narcist', op de pijler Kinderen
Denk dat je veel herkenning zult vinden...
Volgens mij heeft je moeder een persoonlijkheidsstoornis, borderline, of narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Bij deze mensen kun je helaas geen afsluiting vinden, omdat zij nooit zullen erkennen dat ze fout zijn geweest..
Denk dat het verstandig om in therapie te gaan, om het een plaats te kunnen geven.
Je huisarts kan je verder helpen.
Heel erg veel sterkte!
Lees het topic "kind van een narcist', op de pijler Kinderen
Denk dat je veel herkenning zult vinden...
Volgens mij heeft je moeder een persoonlijkheidsstoornis, borderline, of narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Bij deze mensen kun je helaas geen afsluiting vinden, omdat zij nooit zullen erkennen dat ze fout zijn geweest..
Denk dat het verstandig om in therapie te gaan, om het een plaats te kunnen geven.
Je huisarts kan je verder helpen.
Heel erg veel sterkte!
yep wijzigde dit bericht op 14-01-2022 14:02
1.52% gewijzigd
vrijdag 14 januari 2022 om 12:31
Bedankt! Mijn vader woonde aan de andere kant van Nederland, ik heb er wel een aantal maanden gewoond maar ik kon er echt niet aarden, een grote stad met allemaal mensen die ik niet kende, ook had hij net een zware operatie gehad en heeft zijn best gedaan zoals hij kon, alleen wou ik dit zelf ook niet.Doreia* schreef: ↑14-01-2022 12:24Lieve Monica,
Je moeder is nooit een moeder voor je geweest.
Ze heeft je behandeld als een vriendin en je veel te veel betrokken bij volwassen problemen terwijl je nog een kind was.
Ze heeft je een last gevonden, nog voordat je lastig gedrag ging vertonen.
Ik vind het totaal niet raar dát je lastig was, want je voelde je niet gehoord, gezien of begrepen. Je moeder heeft altijd haarzelf en haar relaties vóór jou gezet.
Zoek hulp voor het verwerken van je jeugd.
Kijk met een nieuwe blik naar je vader, die dus ook dit gedrag waarschijnlijk heeft moeten doorstaan. Vraag waarom hij jou niet volledig heeft kunnen opnemen in huis. Hoe waren de weekenden bij hem?
Ik vind het wel heel moeilijk want het is wel mijn moeder, psychische hulp vind ik behoorlijk eng, in mijn gedachten is het wel groot maar niet zo groot dat ik er hulp voor moet gaan zoeken.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:33
Ik heb inderdaad altijd gedacht dat zij borderline had! Ook online gekeken vaak en alle trekjes komen overeen. Ze heeft mijn vader altijd een narcist genoemd maar die is het verre van, maar als je echt nog jong bent dan weet je toch dat verschil niet. Nu ik ouder ben ga ik het allemaal pas inzienYep schreef: ↑14-01-2022 12:31Beste TO, wat een verschrikkelijke jeugd heb je gehad...
Lees het topic "kind van een narcist', ook op deze pijler.
Denk dat je veel herkenning zult vinden...
Volgens mij heeft je moeder een persoonlijkheidsstoornis, borderline, of narcistische persoonlijkheidsstoornis.
Bij deze mensen kun je helaas geen afsluiting vinden, omdat zij nooit zullen erkennen dat ze fout zijn geweest..
Denk dat het verstandig om in therapie te gaan, om het een plaats te kunnen geven.
Je huisarts kan je verder helpen.
Heel erg veel sterkte!
vrijdag 14 januari 2022 om 12:34
Eigenlijk niet zo veel denk ik, ik wou het graag van me afschrijven en misschien gelijkwaardige verhalen lezen zodat ik weet dat ik niet de enige ben haha! Mijn verhaal is niet het ergste en daarom heb ik het ook vaak naast me neergelegd als in 'er zijn mensen die het erger hebben'
vrijdag 14 januari 2022 om 12:34
nee joh, zie het als investeren in jezelf. Je gaat ook naar de tandarts, huisarts of de opticienMonicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:31Bedankt! Mijn vader woonde aan de andere kant van Nederland, ik heb er wel een aantal maanden gewoond maar ik kon er echt niet aarden, een grote stad met allemaal mensen die ik niet kende, ook had hij net een zware operatie gehad en heeft zijn best gedaan zoals hij kon, alleen wou ik dit zelf ook niet.
Ik vind het wel heel moeilijk want het is wel mijn moeder, psychische hulp vind ik behoorlijk eng, in mijn gedachten is het wel groot maar niet zo groot dat ik er hulp voor moet gaan zoeken.
gewoon doen hoor. Het is echt heel prettig! Confronterend, verdrietig, maar uiteindelijk geeft opluchting en inzicht
vrijdag 14 januari 2022 om 12:35
Jij was een puber.
Geen erge puber, gewoon een puber.
Zij was een erge moeder.
Als kind, zeker als puber, heb je aandacht, liefde en bevestiging nodig.
Jij kreeg eenzaamheid, verwijten en veel teveel verantwoordelijkheid.
Wat zou je nu nog van je moeder willen?
Want ik verwacht weinig zelfreflectie van wat ik uit je verhaal lees.
Dus een excuus voor haar aandeel lijkt me niet haalbaar.
Geen erge puber, gewoon een puber.
Zij was een erge moeder.
Als kind, zeker als puber, heb je aandacht, liefde en bevestiging nodig.
Jij kreeg eenzaamheid, verwijten en veel teveel verantwoordelijkheid.
Wat zou je nu nog van je moeder willen?
Want ik verwacht weinig zelfreflectie van wat ik uit je verhaal lees.
Dus een excuus voor haar aandeel lijkt me niet haalbaar.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:38
Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:31Bedankt! Mijn vader woonde aan de andere kant van Nederland, ik heb er wel een aantal maanden gewoond maar ik kon er echt niet aarden, een grote stad met allemaal mensen die ik niet kende, ook had hij net een zware operatie gehad en heeft zijn best gedaan zoals hij kon, alleen wou ik dit zelf ook niet.
Ik vind het wel heel moeilijk want het is wel mijn moeder, psychische hulp vind ik behoorlijk eng, in mijn gedachten is het wel groot maar niet zo groot dat ik er hulp voor moet gaan zoeken.
Je kunt je moeder's fouten zien en erkennen zonder dat je daarbij minder van haar houdt of om haar geeft. Je hoeft haar niet op een voetstuk te hebben om een goede dochter te zijn. Sterker nog; je mag haar gewoon vol aanrekenen hoe ze met je is omgegaan en omgaat. Dat gevoel van "het is wél m'n moeder waar ik over klaag" en het af willen zwakken wanneer mensen erkennen dat je onrecht is aangedaan door haar; het is allemaal kinderlijke loyaliteit. Heel begrijpelijk. Loyaliteit is vaak het krachtigst in de kinderen die het meest verkeerd behandeld zijn.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:38
Wat erg zeg voor jou.. 14 en dan al zelfstandig moeten worden. Dat vind ik nog veel erger dan 17. Heel fijn dat je nu je rust hebt gevonden erin. Het blijft moeilijk want het is toch je moeder. Mijn jeugd voordat alles gebeurde was redelijk stabiel, ik had de nodige aandacht nodig en weet ook echt wel dat ze zich soms zorgen heeft gemaakt om mij toen ik 13/14 was omdat ik toen richting het anorexia ging (haha wat een drama leven heb ik gehadapestaartje30 schreef: ↑14-01-2022 12:26Heftig to.
Het lijkt gedeeltelijk op mijn verhaal. Gescheiden ouders, moeder nieuwe vriend, alleen achterblijven in het appartement terwijl ma altijd bij hem zat. Ik was toen 14.
Het altijd alleen zijn, een last zijn, overal de schuld van krijgen en nooit nooit nooit je kunnen uiten naar ouder want "ja maar jij...."
Ik ben nu 39 en heb al jaren geen contact meer met mijn moeder. Ik hoef nu ook geen antwoorden of verklaringen meer van haar. Dit heb ik in therapie geleerd.
Onze (jij en ik) fundering is scheef. Als je zo door je moeder wordt grootgebracht, dan ligt de basis scheef. Dat zal altijd zo blijven maar er valt mee om te leren gaan.
Wees inderdaad maar trots op jezelf. En kom op voor het kind in je. Als je moeder het niet deed of doet, moet je het zelf doen.
) maar ik denk dat toen ze wist dat ik toch nooit naar haar zou gaan luisteren dat ze toen ook een soort van de hoop had opgegeven. Uiteindelijk was er niks met die 'anorexia' aan de hand hoor, ik schoot de lengte in en werd bewust van mijn lichaam omdat ik altijd heel dik geweest was als kind, dus ik stopte met eten. Na wat gesprekken op school is dat helemaal goed gekomen want t sloeg nergens op
vrijdag 14 januari 2022 om 12:39
Je bent nu in een fase beland waar je eindelijk wat stabiliteit hebt bereikt, dus nu heb je eindelijk de ruimte om eens te gaan reflecteren over wat er allemaal aan de hand was in je jeugd. Misschien kun je het zelf een plek geven, na een periode van rouw die je nu doorgaat en heel normaal is.
Als het niet alleen lukt, kan je daar prima met een professional over praten. Je hoeft niet te vergelijken met anderen waarbij het misschien nog erger was. Je hebt een stuk gemist in je jeugd en dat zal altijd wel een beetje een wonde blijven.
Als het niet alleen lukt, kan je daar prima met een professional over praten. Je hoeft niet te vergelijken met anderen waarbij het misschien nog erger was. Je hebt een stuk gemist in je jeugd en dat zal altijd wel een beetje een wonde blijven.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
vrijdag 14 januari 2022 om 12:40
.....heb je eigenlijk geen hulp nodig? Ben je daarom bang voor hulp?Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:34Eigenlijk niet zo veel denk ik, ik wou het graag van me afschrijven en misschien gelijkwaardige verhalen lezen zodat ik weet dat ik niet de enige ben haha! Mijn verhaal is niet het ergste en daarom.... heb ik het ook vaak naast me neergelegd als in 'er zijn mensen die het erger hebben'
Ik merk de muur die je om je heen hebt getrokken om jezelf sterk te houden dwars door het scherm heen. Je houdt je flink, je weet ook niet beter dan dat het zo moet. Volgens mij weet je niet eens hoe je bij je gevoel moet komen. En dat mag je best met hulp onderzoeken gaan. Er is geen criterium voor hoe erg iets moet zijn voor je hulp mag hebben. Als het je in de weg zit om de beste versie van jezelf te zijn, dan mag je het met hulp proberen op te ruimen.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:42
vrijdag 14 januari 2022 om 12:42
Poeh, wat ben jij enorm hard voor jezelf zeg. Alles aan je postings schreeuwt dat je vindt dat je er niet toe doet. Jouw geluk er niet toe doet. Wat mij betreft heb je zeker wel hulp nodig. Ik hoop dat je dat jezelf leert gunnen!Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:38Wat erg zeg voor jou.. 14 en dan al zelfstandig moeten worden. Dat vind ik nog veel erger dan 17. Heel fijn dat je nu je rust hebt gevonden erin. Het blijft moeilijk want het is toch je moeder. Mijn jeugd voordat alles gebeurde was redelijk stabiel, ik had de nodige aandacht nodig en weet ook echt wel dat ze zich soms zorgen heeft gemaakt om mij toen ik 13/14 was omdat ik toen richting het anorexia ging (haha wat een drama leven heb ik gehad) maar ik denk dat toen ze wist dat ik toch nooit naar haar zou gaan luisteren dat ze toen ook een soort van de hoop had opgegeven. Uiteindelijk was er niks met die 'anorexia' aan de hand hoor, ik schoot de lengte in en werd bewust van mijn lichaam omdat ik altijd heel dik geweest was als kind, dus ik stopte met eten. Na wat gesprekken op school is dat helemaal goed gekomen want t sloeg nergens op
vrijdag 14 januari 2022 om 12:42
In mijn bericht die ik naar haar stuurde waar ze nooit op gereageerd had, had ik aangegeven dat ik graag een excuus zou willen voor hoe ze met mij omgegaan was al die tijd, dat ze geen moeder geweest is en alleen haarzelf altijd voorop zette. Maar geen bericht is natuurlijk ook bericht. Ik heb haar gister in de groepsapp van de familie nog even recht gezet. Ze is op vakantie en stuurde een foto van de benzine prijzen in die groep waarop ik zei 'nu kan je nog harder wegrijden van je confrontaties'. Ze heeft er niet op gereageerd, maar ik weet zeker dat ze zich er wel even kut door heeft gevoeld en dat was ook even mijn bedoeling.TeamAvocado schreef: ↑14-01-2022 12:35Jij was een puber.
Geen erge puber, gewoon een puber.
Zij was een erge moeder.
Als kind, zeker als puber, heb je aandacht, liefde en bevestiging nodig.
Jij kreeg eenzaamheid, verwijten en veel teveel verantwoordelijkheid.
Wat zou je nu nog van je moeder willen?
Want ik verwacht weinig zelfreflectie van wat ik uit je verhaal lees.
Dus een excuus voor haar aandeel lijkt me niet haalbaar.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:43
Ik denk dat het makkelijker is voor TO om te geloven dat ze het zelf in de hand had, dan dat het haar aangedaan/overkomen is. Weinig voelt onveiliger dan machteloosheid, zelfs als het betekent dat je jezelf alles in de schoenen schuift.viva-amber schreef: ↑14-01-2022 12:42To, je neemt wel erg veel verantwoordelijkheden op je. Een kind kiest zijn ouders niet en ook niet de omstandigheden, zelfs een puber maakt die keuze niet zelf.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:45
en goede hulp gaat je zover helpen, dat je zonder haar excuses verder kan.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:42In mijn bericht die ik naar haar stuurde waar ze nooit op gereageerd had, had ik aangegeven dat ik graag een excuus zou willen voor hoe ze met mij omgegaan was al die tijd, dat ze geen moeder geweest is en alleen haarzelf altijd voorop zette. Maar geen bericht is natuurlijk ook bericht. Ik heb haar gister in de groepsapp van de familie nog even recht gezet. Ze is op vakantie en stuurde een foto van de benzine prijzen in die groep waarop ik zei 'nu kan je nog harder wegrijden van je confrontaties'. Ze heeft er niet op gereageerd, maar ik weet zeker dat ze zich er wel even kut door heeft gevoeld en dat was ook even mijn bedoeling.
En geen energie meer stopt in sneren naar haar.
Goede hulp leert je loslaten. Je zit nu gevangen in heel veel negatieve energie
vrijdag 14 januari 2022 om 12:47
Je roept, gilt en alles aan jou wenst dat je moeder je hoort, ziet, begrijpt hoe het voor je is geweest en dat je erkenning wil voor het leed wat ze je aangedaan heeft. Dat doe je nu door steken onder water te geven, in de hoop dat ze zal bijdraaien. Begrijpelijk, maar het gaat je niet brengen wat je wilt.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:42In mijn bericht die ik naar haar stuurde waar ze nooit op gereageerd had, had ik aangegeven dat ik graag een excuus zou willen voor hoe ze met mij omgegaan was al die tijd, dat ze geen moeder geweest is en alleen haarzelf altijd voorop zette. Maar geen bericht is natuurlijk ook bericht. Ik heb haar gister in de groepsapp van de familie nog even recht gezet. Ze is op vakantie en stuurde een foto van de benzine prijzen in die groep waarop ik zei 'nu kan je nog harder wegrijden van je confrontaties'. Ze heeft er niet op gereageerd, maar ik weet zeker dat ze zich er wel even kut door heeft gevoeld en dat was ook even mijn bedoeling.
Met hulp kun je dat voor jezelf helpen oplossen, want ik ben echt heel bang dat wat je van je moeder wil, je niet gaat krijgen. En dan moet je op zoek naar een manier van vergeven en verwerken binnen in jezelf.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:48
En hier moet je dus echt hulp bij zoeken. Want jij voelt je zo ellendig en wil dat zij dat ziet en dat zij dat ook voelt. Dat gaat niet gebeuren, vrees ik. Dus moet je veranderen hoe jij je voelt.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:42In mijn bericht die ik naar haar stuurde waar ze nooit op gereageerd had, had ik aangegeven dat ik graag een excuus zou willen voor hoe ze met mij omgegaan was al die tijd, dat ze geen moeder geweest is en alleen haarzelf altijd voorop zette. Maar geen bericht is natuurlijk ook bericht. Ik heb haar gister in de groepsapp van de familie nog even recht gezet. Ze is op vakantie en stuurde een foto van de benzine prijzen in die groep waarop ik zei 'nu kan je nog harder wegrijden van je confrontaties'. Ze heeft er niet op gereageerd, maar ik weet zeker dat ze zich er wel even kut door heeft gevoeld en dat was ook even mijn bedoeling.
Life is short. Eat dessert first.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:52
Haha oeps, ik denk dat 'de humor ervan inzien' een beetje mijn manier is geworden om ermee om te gaan..
wanneer het te confronterend word ga ik erom lachen en grapjes maken erover, terwijl ik zelf ook wel weet dat het dieper zit dan dat. Maar los daarvan ben ik wel een positief mens waar Iedereen altijd mee kan lachen. Ik denk dat dat een beetje mijn manier van verwerken is. Veel mensen weten wel deels mijn situatie maar omdat ik er altijd een beetje lacherig over doe vatten ze het ook niet te erg op. Ik heb gelukkig wel een hele lieve schoonfamilie en vriend en wat vriendinnen van uit die tijd die alles weten en er altijd voor me zijn
vrijdag 14 januari 2022 om 12:55
Nou echt dit. TO, wat jou is overkomen is vreselijk, echt heel erg. En zolang jij dat niet inziet, krijg je nooit de steun om verder te kunnen vanaf dit punt.
Echt waar, ik heb bijna zitten janken om je verhaal. En daarna weer, toen ik las dat je nu WEER niet wordt erkend, deze maal door jezelf.
