Relaties
alle pijlers
Mijn moeder
vrijdag 14 januari 2022 om 12:14
Hi dames,
Dit topic schrijf ik over mijn 'moeder', ik moet het even van me afschrijven en lees ook graag tips van jullie hoe ik ermee om kan gaan.
Mijn ouders zijn al vanaf dat ik heel jong ben uit elkaar en ik ken ze eigenlijk ook niet samen als stel. Mijn moeder heeft altijd een pure haat gehad aan mijn vader wat ze erg uitsprak op mij, wat nu nog steeds (ik ben 25) effect heeft op de manier hoe ik mijn vader ben gaan zien tijdens dat ik opgroeide. Weekenden was ik bij mijn vader en doordeweeks bij mijn moeder. Toen zij nog een stabiele relatie had van een jaar of 14 was de thuis situatie verder oké, pas toen ik ging puberen is het verkeerd gegaan. Ik was een erge puber en neem daar de verantwoordelijkheid ook volledig voor op me. Ik was veel boos en niet leuk tegen mijn ouders. Op een gegeven moment ging de relatie uit tussen mijn moeder en haar toenmalige vriend omdat ze vreemd ging, dit had ze mij verteld maar verwachtte dat ik mijn mond zou houden tegen haar huidige vriend waar wij nog bij woonden, toen was ik 17. We zijn uiteindelijk verhuisd van een dorp naar een stad. Ze had toen al een andere vriend in weer een andere stad en besloot bij hem te gaan wonen; zonder mij. Ze was eigenlijk elke keer steeds langer weg tot het moment dat ze niet meer terug kwam en nog maar eens in de zoveel tijd wat spullen kwam halen. Huur e.d betaalde ze nog wel, maar ik woonde daar alleen. Ik had veel vrienden in die stad die er altijd wel waren, ook ging ik heel veel aan de drugs; zo’n 3 keer in de week gebruikte ik wel wat, ik blowde daarnaast veel en daardoor is mijn school heel hard achteruit gegaan. Ik werkte naast mijn school (waar ik dus niet naartoe ging
) maar ik verdiende nog geen €4 per uur en daar moest ik zelf mijn boodschappen, leuke dingen & drugs van betalen. Drugs is natuurlijk totaal overbodig maar in die tijd was dat wel belangrijk voor mij. Dit is een jaar/1.5 jaar zo doorgegaan tot mijn moeder besloot dat ik toch naar haar moest komen in de andere stad waar ik helemaal niemand kende. Hier heb ik een half jaar gewoond tot ze mij weer uit huis zette omdat ik het totaal niet kon vinden met haar vriend. Mijn spullen stonden ingepakt in de gang en hier stuurde ze een foto van, ik moest ze maar ophalen wanneer zij was gaan werken zodat ze me niet hoefde te zien. Toen ben ik bij mijn ex gaan wonen. Hierna heb ik nog op een paar andere plekken gewoond en na een 'gesprek' toch weer terug gegaan naar mijn moeder in dezelfde stad. Ik deed heel erg mijn best om het verleden achter me te laten, ik begon met een nieuwe opleiding en had een baantje en het ging eigenlijk oké met mij, maar ze kreeg weer een nieuwe vriend (het was volgens haar mijn schuld dat het uit was gegaan..?) dus moest ik weer mee verhuizen. Ik heb in die tijd heel erg mijn best gedaan om me aan te passen aan de situatie waar ik inzat, maar ik kreeg continu verweten naar mijn hoofd dat het tijd was om op mezelf te gaan, ik paste me volgens haar nergens op aan en deed nergens mijn best voor. Ik was toen 19. Ik ben veel op stap gegaan in die tijd en was elke week op vrijdag en zaterdag in de stad met vrienden en laat thuis. Dit nam ze mij ook weer kwalijk omdat ik vaker thuis moest zijn, ze vond me ongezellig en ik moest beter om leren te gaan met haar vriend. Vervolgens ging dat weer uit (wat weer mijn schuld was natuurlijk) en vertrok ze zelf en liet ze mij weer achter. Ik had ontzettend geluk dat haar vriend van destijds zei dat ik tijdelijk wel kon blijven wonen bij hem, maar dat ik wel moest gaan kijken naar een eigen woning. Het was een man die ik net een half jaar kende dus ik voelde me niet meer thuis, ook was het een alcohol verslaafde en ondanks dat hij zelf 2 dochters van mijn leeftijd heeft, vond ik het toch geen fijn idee om alleen met hem in het huis te zijn. Ik kreeg toen zelf een nieuwe vriend waar ik nu nog mee samen ben. Hij heeft mij geholpen met een huis in te richten, en ondanks dat het allemaal tweedehands was, was ik er wel heel blij mee en trots op dat ik nu een eigen plekje had. In die tijd sprak ik mijn moeder denk ik 1.5 jaar niet en wist dat ze weer een nieuwe vriend had waar ze weer bij was gaan wonen. Ik kreeg op een dag een appje van haar dat ze ging trouwen en dat ze graag wilde dat ik bij de bruiloft was dus wij zijn daar naartoe gegaan. Ik hoorde van haar toenmalige vriend (ze is nu weer gescheiden) dat ze mij moest appen van hem, anders had ze het wss nooit gedaan.
Na die tijd was het contact redelijk stabiel tot ze dus weer ging scheiden, ik heb haar geholpen met spullen die ik over had aangezien ik zelf ook ging verhuizen samen met mijn vriend naar een koop woning, dus wij haalden alles nieuw en wat we over hadden ging naar mijn moeder. Ik heb haar laatst aangesproken op haar gedrag van de afgelopen jaren, dit is nu al een paar maanden geleden en ik heb nooit een reactie gekregen, terwijl het een super volwassen bericht is waarin ik echt mijn gevoelens uitspreek en ook toegeef dat ik echt geen leuke puber was, maar zij was de ouder in dit verhaal en zo gedroeg ze zich nooit.
Ik heb me vaak meer een last gevoeld waar ze mee moest dealen totdat ik oud genoeg was. Ik wil mezelf geen veer in m’n kont steken want zoals ik zei; ik was ook echt niet leuk. Maar haar gedrag is ook niet normaal geweest de afgelopen jaren? Ik heb er vrij veel last van en stort soms ook in en kan dan alleen maar huilen. Ik kan dit alleen nooit tegen haar zeggen want dan ben ik een aansteller..
Excuus voor het lange bericht en bedankt voor het lezen!
Dit topic schrijf ik over mijn 'moeder', ik moet het even van me afschrijven en lees ook graag tips van jullie hoe ik ermee om kan gaan.
Mijn ouders zijn al vanaf dat ik heel jong ben uit elkaar en ik ken ze eigenlijk ook niet samen als stel. Mijn moeder heeft altijd een pure haat gehad aan mijn vader wat ze erg uitsprak op mij, wat nu nog steeds (ik ben 25) effect heeft op de manier hoe ik mijn vader ben gaan zien tijdens dat ik opgroeide. Weekenden was ik bij mijn vader en doordeweeks bij mijn moeder. Toen zij nog een stabiele relatie had van een jaar of 14 was de thuis situatie verder oké, pas toen ik ging puberen is het verkeerd gegaan. Ik was een erge puber en neem daar de verantwoordelijkheid ook volledig voor op me. Ik was veel boos en niet leuk tegen mijn ouders. Op een gegeven moment ging de relatie uit tussen mijn moeder en haar toenmalige vriend omdat ze vreemd ging, dit had ze mij verteld maar verwachtte dat ik mijn mond zou houden tegen haar huidige vriend waar wij nog bij woonden, toen was ik 17. We zijn uiteindelijk verhuisd van een dorp naar een stad. Ze had toen al een andere vriend in weer een andere stad en besloot bij hem te gaan wonen; zonder mij. Ze was eigenlijk elke keer steeds langer weg tot het moment dat ze niet meer terug kwam en nog maar eens in de zoveel tijd wat spullen kwam halen. Huur e.d betaalde ze nog wel, maar ik woonde daar alleen. Ik had veel vrienden in die stad die er altijd wel waren, ook ging ik heel veel aan de drugs; zo’n 3 keer in de week gebruikte ik wel wat, ik blowde daarnaast veel en daardoor is mijn school heel hard achteruit gegaan. Ik werkte naast mijn school (waar ik dus niet naartoe ging
) maar ik verdiende nog geen €4 per uur en daar moest ik zelf mijn boodschappen, leuke dingen & drugs van betalen. Drugs is natuurlijk totaal overbodig maar in die tijd was dat wel belangrijk voor mij. Dit is een jaar/1.5 jaar zo doorgegaan tot mijn moeder besloot dat ik toch naar haar moest komen in de andere stad waar ik helemaal niemand kende. Hier heb ik een half jaar gewoond tot ze mij weer uit huis zette omdat ik het totaal niet kon vinden met haar vriend. Mijn spullen stonden ingepakt in de gang en hier stuurde ze een foto van, ik moest ze maar ophalen wanneer zij was gaan werken zodat ze me niet hoefde te zien. Toen ben ik bij mijn ex gaan wonen. Hierna heb ik nog op een paar andere plekken gewoond en na een 'gesprek' toch weer terug gegaan naar mijn moeder in dezelfde stad. Ik deed heel erg mijn best om het verleden achter me te laten, ik begon met een nieuwe opleiding en had een baantje en het ging eigenlijk oké met mij, maar ze kreeg weer een nieuwe vriend (het was volgens haar mijn schuld dat het uit was gegaan..?) dus moest ik weer mee verhuizen. Ik heb in die tijd heel erg mijn best gedaan om me aan te passen aan de situatie waar ik inzat, maar ik kreeg continu verweten naar mijn hoofd dat het tijd was om op mezelf te gaan, ik paste me volgens haar nergens op aan en deed nergens mijn best voor. Ik was toen 19. Ik ben veel op stap gegaan in die tijd en was elke week op vrijdag en zaterdag in de stad met vrienden en laat thuis. Dit nam ze mij ook weer kwalijk omdat ik vaker thuis moest zijn, ze vond me ongezellig en ik moest beter om leren te gaan met haar vriend. Vervolgens ging dat weer uit (wat weer mijn schuld was natuurlijk) en vertrok ze zelf en liet ze mij weer achter. Ik had ontzettend geluk dat haar vriend van destijds zei dat ik tijdelijk wel kon blijven wonen bij hem, maar dat ik wel moest gaan kijken naar een eigen woning. Het was een man die ik net een half jaar kende dus ik voelde me niet meer thuis, ook was het een alcohol verslaafde en ondanks dat hij zelf 2 dochters van mijn leeftijd heeft, vond ik het toch geen fijn idee om alleen met hem in het huis te zijn. Ik kreeg toen zelf een nieuwe vriend waar ik nu nog mee samen ben. Hij heeft mij geholpen met een huis in te richten, en ondanks dat het allemaal tweedehands was, was ik er wel heel blij mee en trots op dat ik nu een eigen plekje had. In die tijd sprak ik mijn moeder denk ik 1.5 jaar niet en wist dat ze weer een nieuwe vriend had waar ze weer bij was gaan wonen. Ik kreeg op een dag een appje van haar dat ze ging trouwen en dat ze graag wilde dat ik bij de bruiloft was dus wij zijn daar naartoe gegaan. Ik hoorde van haar toenmalige vriend (ze is nu weer gescheiden) dat ze mij moest appen van hem, anders had ze het wss nooit gedaan. Na die tijd was het contact redelijk stabiel tot ze dus weer ging scheiden, ik heb haar geholpen met spullen die ik over had aangezien ik zelf ook ging verhuizen samen met mijn vriend naar een koop woning, dus wij haalden alles nieuw en wat we over hadden ging naar mijn moeder. Ik heb haar laatst aangesproken op haar gedrag van de afgelopen jaren, dit is nu al een paar maanden geleden en ik heb nooit een reactie gekregen, terwijl het een super volwassen bericht is waarin ik echt mijn gevoelens uitspreek en ook toegeef dat ik echt geen leuke puber was, maar zij was de ouder in dit verhaal en zo gedroeg ze zich nooit.
Ik heb me vaak meer een last gevoeld waar ze mee moest dealen totdat ik oud genoeg was. Ik wil mezelf geen veer in m’n kont steken want zoals ik zei; ik was ook echt niet leuk. Maar haar gedrag is ook niet normaal geweest de afgelopen jaren? Ik heb er vrij veel last van en stort soms ook in en kan dan alleen maar huilen. Ik kan dit alleen nooit tegen haar zeggen want dan ben ik een aansteller..
Excuus voor het lange bericht en bedankt voor het lezen!
vrijdag 14 januari 2022 om 12:56
Doreia* schreef: ↑14-01-2022 12:40.....heb je eigenlijk geen hulp nodig? Ben je daarom bang voor hulp?
Ik merk de muur die je om je heen hebt getrokken om jezelf sterk te houden dwars door het scherm heen. Je houdt je flink, je weet ook niet beter dan dat het zo moet. Volgens mij weet je niet eens hoe je bij je gevoel moet komen. En dat mag je best met hulp onderzoeken gaan. Er is geen criterium voor hoe erg iets moet zijn voor je hulp mag hebben. Als het je in de weg zit om de beste versie van jezelf te zijn, dan mag je het met hulp proberen op te ruimen.
Hemel wat herken ik veel.
'Mijn problemen zijn niet de ergste dus ga ik gewoon door'....geen hulp nodig.
'Jij was 14, dus voor jou was het erger.'
Niet te hard roepen to,
stel je voor dat je het overdrijft.
Je was toch ook niet leuk als kind...
Je was een last...
Je bent nog steeds een last.
Je hebt, zoals Doreia zegt, een gigantische muur. Zelfs voor ons wil je geen last zijn. Lieve woorden worden weggewuifd.
Dat had ik ook. Wat nou je verleden haalt je in...ik redde mezelf toch? Ik werkte en werkte en studeerde en werkte, had een kind gekregen met 27 en tussendoor deed ik mijn huishouden. Top. Alles was super.
Tot ik mijn diploma haalde en een maand thuiszat. Geen werk, geen studie. Niets. Alleen ik. En dochtertje. En toen kwam de klap.
Het eerste dat mijn psycholoog vroeg was: 'Sta je in contact met je gevoel?' Ja duh, ik huil als er een mooie film op is ja!
Nou echt niet. Mijn muur was zo torenhoog. Het heeft vier jaar geduurd eer ik eerste vraag van de psycholoog echt snapte.
Ik tik misschien teveel en wil absoluut niet je topic kapen. Heb het ook niet nodig. Ik ben inmiddels gelukkig met mijn leven. En ik wuif nooit meer iets weg. Ik sta op nummer 1.
En dat gun ik jou ook. Doe het voor jezelf. Want jij bent het allerbelangrijkste voor jou.
vrijdag 14 januari 2022 om 12:58
het is heel fijn, dat je mensen om je heen hebt, die lief voor je zijn, voor je zorgen.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:52Haha oeps, ik denk dat 'de humor ervan inzien' een beetje mijn manier is geworden om ermee om te gaan..wanneer het te confronterend word ga ik erom lachen en grapjes maken erover, terwijl ik zelf ook wel weet dat het dieper zit dan dat. Maar los daarvan ben ik wel een positief mens waar Iedereen altijd mee kan lachen. Ik denk dat dat een beetje mijn manier van verwerken is. Veel mensen weten wel deels mijn situatie maar omdat ik er altijd een beetje lacherig over doe vatten ze het ook niet te erg op. Ik heb gelukkig wel een hele lieve schoonfamilie en vriend en wat vriendinnen van uit die tijd die alles weten en er altijd voor me zijn
wanneer het te confronterend word ga ik erom lachen en grapjes maken erover, terwijl ik zelf ook wel weet dat het dieper zit dan dat. Maar los daarvan ben ik wel een positief mens waar Iedereen altijd mee kan lachen. Ik denk dat dat een beetje mijn manier van verwerken is. Veel mensen weten wel deels mijn situatie maar omdat ik er altijd een beetje lacherig over doe vatten ze het ook niet te erg op. Ik heb gelukkig wel een hele lieve schoonfamilie en vriend en wat vriendinnen van uit die tijd die alles weten en er altijd voor me zijnMet goede hulp ga je leren lief zijn voor jezelf, en voor jezelf zorgen. Dat heeft je moeder je nooit geleerd
vrijdag 14 januari 2022 om 13:03
Je zit nog in de familie app en dan confronteer je haar ook.
Ik snap je woede over het gemak waarmee je moeder voor alles wegloopt, al vanaf dat je nog een kind was.
Wat heb je nodig om haar te kunnen loslaten? En dan bedoel ik mentaal loslaten.
Ik snap je woede over het gemak waarmee je moeder voor alles wegloopt, al vanaf dat je nog een kind was.
Wat heb je nodig om haar te kunnen loslaten? En dan bedoel ik mentaal loslaten.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 14 januari 2022 om 13:11
Ik vind het juist fijn dat jij je verhaal ook wilt delen! Dan voel ik me er wat minder alleen in, iemand in dit topic zei net dat omdat mijn leven nu stabiel is, ik alles ga reflecteren. Dat klopt ook wel, zeker in de lockdown de afgelopen 2 jaar zit ik veel thuis en ga ik nadenken over dingen. Eigenlijk denk ik er de hele dag aan en de ene dag valt het wat zwaarder dan de andere dag. Ik heb ook dagen dat ik denk 'ze stikt er maar in, ik red mezelf wel en heb haar niet nodig' omdat ze mij dit ook heeft geleerd. Het maakt het alleen moeilijk omdat ze de afgelopen 2 jaren wel aanwezig is geweest en me ook heeft geholpen met verhuizen. Dan denk ik ; dat doet ze dan ook wel weer voor me dus dan ben ik toch niet zo onbelangrijk als wat ik denk.apestaartje30 schreef: ↑14-01-2022 12:56Hemel wat herken ik veel.
'Mijn problemen zijn niet de ergste dus ga ik gewoon door'....geen hulp nodig.
'Jij was 14, dus voor jou was het erger.'
Niet te hard roepen to,
stel je voor dat je het overdrijft.
Je was toch ook niet leuk als kind...
Je was een last...
Je bent nog steeds een last.
Je hebt, zoals Doreia zegt, een gigantische muur. Zelfs voor ons wil je geen last zijn. Lieve woorden worden weggewuifd.
Dat had ik ook. Wat nou je verleden haalt je in...ik redde mezelf toch? Ik werkte en werkte en studeerde en werkte, had een kind gekregen met 27 en tussendoor deed ik mijn huishouden. Top. Alles was super.
Tot ik mijn diploma haalde en een maand thuiszat. Geen werk, geen studie. Niets. Alleen ik. En dochtertje. En toen kwam de klap.
Het eerste dat mijn psycholoog vroeg was: 'Sta je in contact met je gevoel?' Ja duh, ik huil als er een mooie film op is ja!
Nou echt niet. Mijn muur was zo torenhoog. Het heeft vier jaar geduurd eer ik eerste vraag van de psycholoog echt snapte.
Ik tik misschien teveel en wil absoluut niet je topic kapen. Heb het ook niet nodig. Ik ben inmiddels gelukkig met mijn leven. En ik wuif nooit meer iets weg. Ik sta op nummer 1.
En dat gun ik jou ook. Doe het voor jezelf. Want jij bent het allerbelangrijkste voor jou.
vrijdag 14 januari 2022 om 13:13
Hulp kan ook online he? Dat is misschien minder eng. Want dit heeft je gevormd en vaak hebben mensen met een achtergrond als de jouwe veel moeite om gezonde relaties op te bouwen. Kun je niets aan doen, zo ben je "gemaakt". Hulp kan wel helpen om het patroon te doorbreken, om zelfvertrouwen op te doen en je op langere termijn echt gelukkiger te maken.
Een therapeut is er niet op uit om jou zenuwachtig of angstig te maken. Die zal je eerder zoveel mogelijk op je gemak willen stellen. Gun jezelf een makkelijkere toekomst.
Zoals mijn nieuwe lievelingsYouTuber Dr. Honda zegt: You deserve it.
Een therapeut is er niet op uit om jou zenuwachtig of angstig te maken. Die zal je eerder zoveel mogelijk op je gemak willen stellen. Gun jezelf een makkelijkere toekomst.
Zoals mijn nieuwe lievelingsYouTuber Dr. Honda zegt: You deserve it.
Everything is fluid
vrijdag 14 januari 2022 om 13:14
Nou, dat verdient allemaal geen schoonheidsprijs, hoe jouw moeder (niet) voor je gezorgd heeft. Ik denk ook dat therapie kan helpen. Je laat je moeder daarmee niet vallen, je kiest daarmee voor jezelf. En dat mag!
Daarnaast een boekentip: Het boek “Hoe Overleven We?” van Francine Oomen gaat over dit soort dingen. Haar achtergrond is iets anders dan de jouwe, maar de worsteling met een (emotioneel) afwezige moeder en hoe je daar vervolgens mee om gaat is een van de thema’s in haar boek. Het is een ‘graphic novel’ en maakt alle patronen die hierin spelen heel inzichtelijk.
Daarnaast een boekentip: Het boek “Hoe Overleven We?” van Francine Oomen gaat over dit soort dingen. Haar achtergrond is iets anders dan de jouwe, maar de worsteling met een (emotioneel) afwezige moeder en hoe je daar vervolgens mee om gaat is een van de thema’s in haar boek. Het is een ‘graphic novel’ en maakt alle patronen die hierin spelen heel inzichtelijk.
desimar wijzigde dit bericht op 14-01-2022 13:15
Reden: typo
Reden: typo
0.59% gewijzigd
vrijdag 14 januari 2022 om 13:15
'Het is wel mijn moeder' .... dat hield ik mezelf ook jarenlang voor, zelfs familieleden zeiden dat tegen me als ik eens iets losliet over mijn jeugd en mijn uiterst moeizame relatie met mijn moeder daarna.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:31
Ik vind het wel heel moeilijk want het is wel mijn moeder, psychische hulp vind ik behoorlijk eng, in mijn gedachten is het wel groot maar niet zo groot dat ik er hulp voor moet gaan zoeken.
Mijn jeugd komt op bepaalde punten overeen met jouw jeugd. Ik heb jarenlang gedacht dat ik het wel alleen kon, totdat ik finaal vastliep. Ben toen door de huisarts naar een psycholoog gestuurd, dat is het beste wat mij ooit is overkomen. Hij heeft me duidelijk kunnen maken dat ik al die jaren mijn 'boek' krampachtig dichthield, maar dat mijn lijf toen aangaf dat het boek open moest omdat dat 'dichthouden' me onbewust enorm veel energie kostte. Samen met hem heb ik mijn boek durven 'lezen', pas toen kon het verwerkingsproces beginnen.
Een moeder die geen moeder is verdient die naam nauwelijks, en verdient zeker geen respect. Maak je los van haar, zij werkt op jou als gif en/of als een rode lap op een stier. Jij bent er - ondanks alles - gekomen, zonder de steun die kinderen van normale ouders krijgen. Daar mag je apetrots op zijn!
vrijdag 14 januari 2022 om 13:16
Je bent dus elke dag bezig met je verleden.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 13:11Ik vind het juist fijn dat jij je verhaal ook wilt delen! Dan voel ik me er wat minder alleen in, iemand in dit topic zei net dat omdat mijn leven nu stabiel is, ik alles ga reflecteren. Dat klopt ook wel, zeker in de lockdown de afgelopen 2 jaar zit ik veel thuis en ga ik nadenken over dingen. Eigenlijk denk ik er de hele dag aan en de ene dag valt het wat zwaarder dan de andere dag. Ik heb ook dagen dat ik denk 'ze stikt er maar in, ik red mezelf wel en heb haar niet nodig' omdat ze mij dit ook heeft geleerd. Het maakt het alleen moeilijk omdat ze de afgelopen 2 jaren wel aanwezig is geweest en me ook heeft geholpen met verhuizen. Dan denk ik ; dat doet ze dan ook wel weer voor me dus dan ben ik toch niet zo onbelangrijk als wat ik denk.
Dat is reden genoeg om hulp te zoeken.
Echt waar.
vrijdag 14 januari 2022 om 13:22
maar ze blijft je moeder. Als je dat zonder lading kan denken, heb je het echt losgelatenJoyce48 schreef: ↑14-01-2022 13:15'Het is wel mijn moeder' .... dat hield ik mezelf ook jarenlang voor, zelfs familieleden zeiden dat tegen me als ik eens iets losliet over mijn jeugd en mijn uiterst moeizame relatie met mijn moeder daarna.
Mijn jeugd komt op bepaalde punten overeen met jouw jeugd. Ik heb jarenlang gedacht dat ik het wel alleen kon, totdat ik finaal vastliep. Ben toen door de huisarts naar een psycholoog gestuurd, dat is het beste wat mij ooit is overkomen. Hij heeft me duidelijk kunnen maken dat ik al die jaren mijn 'boek' krampachtig dichthield, maar dat mijn lijf toen aangaf dat het boek open moest omdat dat 'dichthouden' me onbewust enorm veel energie kostte. Samen met hem heb ik mijn boek durven 'lezen', pas toen kon het verwerkingsproces beginnen.
Een moeder die geen moeder is verdient die naam nauwelijks, en verdient zeker geen respect. Maak je los van haar, zij werkt op jou als gif en/of als een rode lap op een stier. Jij bent er - ondanks alles - gekomen, zonder de steun die kinderen van normale ouders krijgen. Daar mag je apetrots op zijn!
vrijdag 14 januari 2022 om 13:32
Allen, bedankt voor de vele lieve reacties Ik zie nu beter in dat het verwerken lastig gaat worden zonder hulp, ik ben er denk ik nog niet aan toe om het echt te bespreken met iemand in het echt, maar ik las een tip over online hulp en dat spreekt me voor nu wel aan. Ook ga ik het boek van Francine oomen bestellen 
Ik zie nu beter in dat het verwerken lastig gaat worden zonder hulp, ik ben er denk ik nog niet aan toe om het echt te bespreken met iemand in het echt, maar ik las een tip over online hulp en dat spreekt me voor nu wel aan. Ook ga ik het boek van Francine oomen bestellen 
vrijdag 14 januari 2022 om 13:37
Doe het stap voor stap in je eigen tempo.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 13:32Allen, bedankt voor de vele lieve reacties
Het eerste wat je mag doen is erkennen dat je echt wel een probleem hebt dat ertoe doet.
En dat JIJ ertoe doet.
Dat jij er mag zijn in deze wereld.
En dat je moeder je niet goed heeft behandeld in het verleden.
Voel dat maar eens. Laat dat maar binnen komen, dat het niet leuk voor je was in je jeugd en jij er niets aan kon doen.
vrijdag 14 januari 2022 om 13:42
Ik vind het ook grappig moet ik zeggen. Ik vind het wel gezond dat je even boos mocht zijn van jezelf en dat uiten. Ik denk wel dat het verstandig is om om hier met een professional over te praten. Ik vind jouw verhaal best heftig en het leven is geen wedstrijd waarbij alleen de persoon met het meest heftige verhaal therapie mag krijgen.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:52Haha oeps, ik denk dat 'de humor ervan inzien' een beetje mijn manier is geworden om ermee om te gaan..
vrijdag 14 januari 2022 om 13:48
Sneren over de app geeft aan dat je nog steeds boos bent (begrijpelijk).
Ze heeft dus nog steeds invloed op jouw gemoedstoestand.
Door in therapie te gaan, en/of door jezelf te verdiepen in het onderwerp toxische relaties, leer je haar los te laten, zodat de boosheid omgezet wordt in onverschilligheid.
Pas dan kun je het achter je laten en kun je zonder boosheid en frustratie verder met je leven.
Ze heeft dus nog steeds invloed op jouw gemoedstoestand.
Door in therapie te gaan, en/of door jezelf te verdiepen in het onderwerp toxische relaties, leer je haar los te laten, zodat de boosheid omgezet wordt in onverschilligheid.
Pas dan kun je het achter je laten en kun je zonder boosheid en frustratie verder met je leven.
vrijdag 14 januari 2022 om 14:04
Je hoeft je eigen verhaal niet te bagatelliseren. Er zijn altijd mensen die het in jouw ogen misschien 'erger' hebben meegemaakt, maar dat wil niet zeggen dat je er geen verdriet, pijn of frustratie van mag voelen. Dat zou hetzelfde zijn als zeggen 'ik mag niet blij zijn want er zijn mensen die het beter hebben'. Dat slaat natuurlijk nergens op.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 12:34Eigenlijk niet zo veel denk ik, ik wou het graag van me afschrijven en misschien gelijkwaardige verhalen lezen zodat ik weet dat ik niet de enige ben haha! Mijn verhaal is niet het ergste en daarom heb ik het ook vaak naast me neergelegd als in 'er zijn mensen die het erger hebben'
Wat ik maar wil zeggen: je gevoel mag er zijn, je hebt heel wat meegemaakt. Ik wil je graag een knuffel geven en zeggen dat je sterk bent (want dat ben je!), maar ook dat het misschien goed is om hulp te zoeken. Zodat je dit een plekje kan geven. En je mag natuurlijk altijd hier je verhaal komen doen, het is echt niet niks.
(ik heb verder niet het hele topic gelezen, wellicht mosterd)
viamia wijzigde dit bericht op 14-01-2022 14:06
Reden: hele slechte grammaticafout rechtgezet
Reden: hele slechte grammaticafout rechtgezet
2.98% gewijzigd
vrijdag 14 januari 2022 om 14:11
Hulp online kan gewoon via je ziektekostenverzekering. Wel eigen risico eerst natuurlijk. Maar het zou je best kunnen helpen om dit voor jezelf te verkennen. Ik heb er in een moeilijke tijd ook wat aan gehad.Monicaxxxx schreef: ↑14-01-2022 13:32Allen, bedankt voor de vele lieve reacties
Neem je tijd, jouw proces, jouw tempo. Het hier delen is al een goede eerste stap.
Het is niet oké hoe jouw moeder jouw behandeld heeft. Klote dat dat is gebeurd. Ik wens je toe dat je dit echt een plek kan geven en zelf in staat bent of gaat zijn om goede, gezonde relaties op te bouwen. Sterkte!
Everything is fluid
vrijdag 14 januari 2022 om 15:48
Die is mooi.
Ik vond de zin 'maar ze blijft wel je moeder' verschrikkelijk! Ik haatte die zin. Het leek of men dan zei: 'hoe durf je! Het is je moeder!'
Mijn psycholoog zei: 'Nee nee, het blijft je moeder die jou dit aan heeft gedaan. Dat maakt dat het heel moeilijk te verwerken is'.
Ik kan inmiddels zonder boosheid door het leven. Soms moet ik aan dingen denken Die ze heeft gezegd. Laatst nog, dat ze mijn verjaardag vergat of niet wist hoe oud ik was geworden. Dan wordt ik wel boos. Gelukkig. Boos om het feit dat je dat een kind niet aandoet. Mij als kind niet aan mocht doen. Dan kom ik op voor het kind in mij. Dan denk ik niet meer: ik was ook lastig, verdiende loon.
Natuurlijk deed ze ook goede dingen. Zeker. En daarom vind ik het ook heel verdrietig voor háár als medemens dat ze geen contact meer heeft met haar dochter. Ze zal vast niet zo geboren zijn, ze zal het vast niet van te voren zo bedacht hebben.
Maar verdriet omdat ik haar mis? Nee. Pijn? Nee. Ik heb er weinig meer mee.
Ik begon met 31 aan mijn therapie. De jaren tussen 20 en 30 vond ik zwaar. Achteraf gezien. Nu ben ik tevreden en met momenten zielsgelukkig. Wie had dat gedacht. Ik heb een boek, eerst geleend van de psycholoog, daarna zelf gekocht. Ik zou het je graag willen (door)geven. Ik heb het niet meer nodig.
Het gaat over patronen in het leven die je aangeleerd krijgt als kind. De fundering die je ouders leggen bij je. Het is niet iets wat ik in één keer snapte, maar gaandeweg mijn therapie pas.
Omdat ik zoveel herken van jou houding en je strijd en loyaliteit, en ook best emotioneel word van wat je verteld (Ik zou je willen knuffelen en zeggen; meid toch, je bent wel de moeite waard!) wil ik het je met alle liefde opsturen. Maar dan zou je me jouw adres moeten pben.
vrijdag 14 januari 2022 om 21:04
Mijn psycholoog zei: 'Nee nee, het blijft je moeder die jou dit aan heeft gedaan. Dat maakt dat het heel moeilijk te verwerken is'.
Totdat ik dit las, wilde ik schrijven: stel je eens voor dat een vriendin bij je langskomt en stukje bij beetje dit hele verhaal eruit komt. Wat zou je er dan van vinden? Als het dus niet over je eigen moeder ging, maar over 'zomaar een vrouw'. Zou je dan ook de situatie proberen goed te praten tegen haar?
Maar ik snap ook goed dat je dat dus zelf niet los kunt zien. Dat je de situatie heel moeilijk 'objectief' kunt bekijken juist omdat het wél je moeder is.
Je hoeft je eigen verhaal niet te bagatelliseren. Er zijn altijd mensen die het in jouw ogen misschien 'erger' hebben meegemaakt, maar dat wil niet zeggen dat je er geen verdriet, pijn of frustratie van mag voelen.
Ik las laatst dat therapeuten en psychologen van bijna elke cliënt horen dat ze denken dat wat hen is overkomen, 'niet zo erg is'. Of 'niet erg genoeg voor therapie'. Een logisch zelfverdedigingsmechanisme, maar ik hoop dat je dat kunt loslaten. Het enige wat telt is dat jij er pijn van hebt. Of de oorzaak nou 'groot' of 'klein' is. Je hoeft voor niemand stoer of sterk te zijn.
eenbeetjegroen wijzigde dit bericht op 14-01-2022 21:05
Reden: Witregels
Reden: Witregels
0.08% gewijzigd
vrijdag 14 januari 2022 om 21:25
Wat fijn dat je nu wel lieve mensen om je heen hebt! Goed gedaan!
Ik begrijp je vraag om excuses. Je ziet zelf dus wel in dat ze steken heeft laten vallen toen. (Eufemisme)
Dat ze het totaal negeert past wel in het plaatje tot nu toe toch? Jij hebt iets van haar nodig (haar aanwezigheid/liefde/steun/stabiliteit) en zij negeert dat volledig òf maakt er een verhaal van waarbij jij onredelijk vraagt.
Wat maakt dat je denkt dat ze deze keer wél zal kunnen geven wat jij vraagt?
Klopt het, wat anderen hier schrijven, dat je een hoge muur om je heen gebouwd hebt?
Wat betreft psychische hulp, ik ben er nog nooit een tegengekomen die beet, oordeelde of je harder aan zou pakken dan je moeder deed. Dus ik denk dat, hoewel misschien spannend, wel redt.
En de vraag daarbij is eigenlijk niet: 'is dit erg genoeg' maar 'heb ik er last van en zou ik ermee aan de slag willen'.
Je klinkt positief, maar ook alsof je veel weg maakt door te lachen.
Ik begrijp je vraag om excuses. Je ziet zelf dus wel in dat ze steken heeft laten vallen toen. (Eufemisme)
Dat ze het totaal negeert past wel in het plaatje tot nu toe toch? Jij hebt iets van haar nodig (haar aanwezigheid/liefde/steun/stabiliteit) en zij negeert dat volledig òf maakt er een verhaal van waarbij jij onredelijk vraagt.
Wat maakt dat je denkt dat ze deze keer wél zal kunnen geven wat jij vraagt?
Klopt het, wat anderen hier schrijven, dat je een hoge muur om je heen gebouwd hebt?
Wat betreft psychische hulp, ik ben er nog nooit een tegengekomen die beet, oordeelde of je harder aan zou pakken dan je moeder deed. Dus ik denk dat, hoewel misschien spannend, wel redt.
En de vraag daarbij is eigenlijk niet: 'is dit erg genoeg' maar 'heb ik er last van en zou ik ermee aan de slag willen'.
Je klinkt positief, maar ook alsof je veel weg maakt door te lachen.
vrijdag 14 januari 2022 om 21:58
Klinkt in mijn optiek ook als een borderliner, maar ben geen professional en ken je moeder niet.
Wat ik je kan aanraden is dit boek: De Fontein van Els van Steijn.
Het is een boek dat kijkt naar systemen en wat voor invloed familie relaties hebben op jou als persoon. Ik lees demonisering van je vader, parentificatie en vooral dat je geen kind hebt kunnen zijn. Het laat zien wat er gebeurt als je niet de juiste positie hebt in je gezin, bijv. dat je ouders je betrekken bij te volwassen dingen en wat dat met je doet. Het uitgangspunt is ook heel erg 'dit is wat jou heeft gevormd en dat je nu verantwoordelijk bent voor jouw geluk.' Je ouders, en moeder vooral, zijn ook weer een product van hun ouders. Doorbreek die cirkel en kies voor je eigen geluk. Dat verdien je.
Ook zeg je dat je als kind erg boos was en dat je daar de verantwoordelijkheid voor neemt. Doe dit vooral niet. Het is niet jouw schuld. Boosheid is ook onmacht, frustratie.. als kind ben je afhankelijk van je ouders. Je bent afhankelijk van veiligheid, troost, stabiliteit en ga zo maar door. Het is niet jouw schuld.
Wat ik je kan aanraden is dit boek: De Fontein van Els van Steijn.
Het is een boek dat kijkt naar systemen en wat voor invloed familie relaties hebben op jou als persoon. Ik lees demonisering van je vader, parentificatie en vooral dat je geen kind hebt kunnen zijn. Het laat zien wat er gebeurt als je niet de juiste positie hebt in je gezin, bijv. dat je ouders je betrekken bij te volwassen dingen en wat dat met je doet. Het uitgangspunt is ook heel erg 'dit is wat jou heeft gevormd en dat je nu verantwoordelijk bent voor jouw geluk.' Je ouders, en moeder vooral, zijn ook weer een product van hun ouders. Doorbreek die cirkel en kies voor je eigen geluk. Dat verdien je.
Ook zeg je dat je als kind erg boos was en dat je daar de verantwoordelijkheid voor neemt. Doe dit vooral niet. Het is niet jouw schuld. Boosheid is ook onmacht, frustratie.. als kind ben je afhankelijk van je ouders. Je bent afhankelijk van veiligheid, troost, stabiliteit en ga zo maar door. Het is niet jouw schuld.
