Relaties
alle pijlers
Vriendschapskwestie
donderdag 10 februari 2022 om 20:09
Voor het gemak spreek ik in de tekst nog maar even van vriendin, maar ik twijfel of ze dat nog wel is.
Vriendin en ik kennen elkaar al zo'n 25 jaar. We zijn met elkaar meegegroeid naar volwassenheid en sinds we volwassen zijn, is onze vriendschap hechter geworden. Zij was een van de personen bij wie ik altijd terecht kon en vice versa, we hadden een gezonde vriendschap en konden alles ter sprake brengen, ook als een van ons iets dwars zat.
Ik heb meer goede vrienden, maar deze vriendin leek wel echt een stabiele factor en daarom heb ik haar als getuige op mijn bruiloft gevraagd, iets wat ze ontzettend leuk vond.
Een paar jaar geleden werd ik ziek en dat bleek iets permanents te zijn met behoorlijke fysieke beperkingen. Samen een dag weg, op stedentrip o.i.d. zat er niet meer in. In plaats van dat ik werkte, dingen meemaakte etc. bestond mijn leven uit medische afspraken, onderzoeken, spanning voor de uitslagen en gedoe met de ex-werkgever. Ik onderhield zoveel mogelijk contact met mijn vrienden, was heel belangstellend naar hun leven en ik heb me altijd gerealiseerd dat de wereld niet om mij draait.
De meeste van mijn vrienden leefden met me mee, steunden me en doen dat nog steeds. Die vriendschappen blijven goed, ondanks de veranderde situatie.
Vriendin echter, trok zich steeds meer terug. Ze kon zich niet vinden in mijn situatie en begreep niet waarom ik me druk maakte over dingen als recht op een ZW-uitkering. We konden wel over haar leven praten, maar het was niet meer zoals het was. Dat ik niet op haar housewarming kon komen, is denk ik de druppel geweest. Ik heb nog wel een kaart voor mijn verjaardag gehad. Ik heb haar daarna nog op de thee gevraagd, daar heeft ze op gereageerd, maar afwijzend. En dat is het laatste wat ik van haar gehoord heb.
Nu weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Enerzijds denk ik dat ik het los moet laten en haar maar moet afschrijven. Anderzijds ben ik benieuwd waarom ze me opeens negeert omdat ik dit gedrag niet bij haar vindt passen. Ik vind het ook jammer om een vriendschap van 25 jaar op deze manier beëindigd te zien worden.
Ik bedacht me vandaag dat ik natuurlijk gewoon een kaartje kan sturen en eigenlijk net doen alsof mijn neus bloedt door te schrijven dat we elkaar al een tijdje niet gezien hebben en of ze zin heeft om af te spreken (of zoiets, iets luchtigs in elk geval). Maar aan de andere kant denk ik dat ik dat niet meer moet willen omdat ik vind dat een goede vriendin je niet zo behandeld.
Ik vind het fijn om hier wat meningen te horen, een klankbord
Het houdt me bij vlagen toch bezig.
Vriendin en ik kennen elkaar al zo'n 25 jaar. We zijn met elkaar meegegroeid naar volwassenheid en sinds we volwassen zijn, is onze vriendschap hechter geworden. Zij was een van de personen bij wie ik altijd terecht kon en vice versa, we hadden een gezonde vriendschap en konden alles ter sprake brengen, ook als een van ons iets dwars zat.
Ik heb meer goede vrienden, maar deze vriendin leek wel echt een stabiele factor en daarom heb ik haar als getuige op mijn bruiloft gevraagd, iets wat ze ontzettend leuk vond.
Een paar jaar geleden werd ik ziek en dat bleek iets permanents te zijn met behoorlijke fysieke beperkingen. Samen een dag weg, op stedentrip o.i.d. zat er niet meer in. In plaats van dat ik werkte, dingen meemaakte etc. bestond mijn leven uit medische afspraken, onderzoeken, spanning voor de uitslagen en gedoe met de ex-werkgever. Ik onderhield zoveel mogelijk contact met mijn vrienden, was heel belangstellend naar hun leven en ik heb me altijd gerealiseerd dat de wereld niet om mij draait.
De meeste van mijn vrienden leefden met me mee, steunden me en doen dat nog steeds. Die vriendschappen blijven goed, ondanks de veranderde situatie.
Vriendin echter, trok zich steeds meer terug. Ze kon zich niet vinden in mijn situatie en begreep niet waarom ik me druk maakte over dingen als recht op een ZW-uitkering. We konden wel over haar leven praten, maar het was niet meer zoals het was. Dat ik niet op haar housewarming kon komen, is denk ik de druppel geweest. Ik heb nog wel een kaart voor mijn verjaardag gehad. Ik heb haar daarna nog op de thee gevraagd, daar heeft ze op gereageerd, maar afwijzend. En dat is het laatste wat ik van haar gehoord heb.
Nu weet ik niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Enerzijds denk ik dat ik het los moet laten en haar maar moet afschrijven. Anderzijds ben ik benieuwd waarom ze me opeens negeert omdat ik dit gedrag niet bij haar vindt passen. Ik vind het ook jammer om een vriendschap van 25 jaar op deze manier beëindigd te zien worden.
Ik bedacht me vandaag dat ik natuurlijk gewoon een kaartje kan sturen en eigenlijk net doen alsof mijn neus bloedt door te schrijven dat we elkaar al een tijdje niet gezien hebben en of ze zin heeft om af te spreken (of zoiets, iets luchtigs in elk geval). Maar aan de andere kant denk ik dat ik dat niet meer moet willen omdat ik vind dat een goede vriendin je niet zo behandeld.
Ik vind het fijn om hier wat meningen te horen, een klankbord
Het houdt me bij vlagen toch bezig.
donderdag 10 februari 2022 om 20:22
Pijnlijk en jammer. Ik zou het even loslaten. Misschien kom je elkaar over een tijdje weer tegen en zijn de scherpe randjes er af. Dan kan je een gesprek met haar aangaan. Ik zou nu goed voor jezelf zorgen en afspreken met mensen waar t wel gezellig mee is.
Sterkte!! Snap dat zoiets verdrietig is en dat mag ook.
Sterkte!! Snap dat zoiets verdrietig is en dat mag ook.
donderdag 10 februari 2022 om 20:23
Jullie lijken uit elkaar gegroeid, nu jullie levens niet meer gelijk op gaan. En dat kan best pijn doen en daar mag je ook best om rouwen. Je kunt proberen er nog een gesprek aan te wagen, common ground te vinden en het daartoe beperken, maar ik ben bang dat het gemis van “hoe het was” blijft knagen.
Sterkte.
Sterkte.
Everything is fluid
donderdag 10 februari 2022 om 20:33
donderdag 10 februari 2022 om 20:35
Eer aan jezelf houden. Geen kaartje schrijven, niet trekken aan een dood paard. Ook niet proberen te bespreken over het hoe en waarom, want dat weet je al. Ze zal het hooguit ontkennen waarna het contact heel even weer zal bestaan, waarna het weer zal doodbloeden. Heel jammer en verdrietig dat het zo is gelopen, maar hier is niets meer aan te doen helaas. 
donderdag 10 februari 2022 om 20:44
Herkenbaar helaas. Ik ben sinds een aantal jaren chronische ziek en degene die ik als mijn twee beste vriendinnen beschouwde ben ik kwijt. Hun leven ging door waar het mijne ophield. Ze hebben op hun manier echt wel hun best gedaan maar kunnen zich beiden niet verplaatsen in mijn situatie en nemen mij het bijna letterlijk kwalijk als ik weer eens af moeten zeggen. Opmerkingen als dat ze zo teleurgesteld zijn en zo. Het heeft mij de afgelopen twee jaar heel veel pijn gedaan, vriendinnen verliezen omdat je chronisch ziek bent. Maar nu heb ik het los gelaten. Ik spreek hen nog wel maar voor mij is er wat kapot.
Gelukkig heb ik nog steeds veel lieve mensen om me heen, een vriendin met wie ik vroeger minder intensief contact had is nu mijn beste vriendin geworden.
Gelukkig heb ik nog steeds veel lieve mensen om me heen, een vriendin met wie ik vroeger minder intensief contact had is nu mijn beste vriendin geworden.
Ik ben verantwoordelijk voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest.
donderdag 10 februari 2022 om 20:51
Nou, ik vind dit zelf niet in de categorie " uit elkaar groeien'' passen. Dit valt gewoon onder de category "iemand ordinair in de steek laten''.
Pijnlijk, maar dan weet je ook direct waar je staat. Soms leer je iemand pas kennen, wanneer je ze niets meer te bieden hebt. In dat geval ben je beter af zonder. Hoe rot dat ook voelt.
Ik zou het laten gaan. En wanneer ze wel contact opneemt,eerlijk uitleggen wat het met je heeft gedaan. Mocht ze dan negatief reageren, dan zal dat ongetwijfeld niet als een shock komen. En kun je alsnog verder met je leven.
Pijnlijk, maar dan weet je ook direct waar je staat. Soms leer je iemand pas kennen, wanneer je ze niets meer te bieden hebt. In dat geval ben je beter af zonder. Hoe rot dat ook voelt.
Ik zou het laten gaan. En wanneer ze wel contact opneemt,eerlijk uitleggen wat het met je heeft gedaan. Mocht ze dan negatief reageren, dan zal dat ongetwijfeld niet als een shock komen. En kun je alsnog verder met je leven.
donderdag 10 februari 2022 om 20:55
Probeer het ook eens van haar kant te zien.
Wsch vindt zij het ook moeilijk om jouw pijn en ongemak te zien en is het voor haar lastig om zich in jou te verplaatsen.
Sommige mensen vinden het heel lastig om met het leed van een ander om te gaan. Te confronterend
Dan moet je helaas inderdaad concluderen dat je uit elkaar bent gegroeid.
Wsch vindt zij het ook moeilijk om jouw pijn en ongemak te zien en is het voor haar lastig om zich in jou te verplaatsen.
Sommige mensen vinden het heel lastig om met het leed van een ander om te gaan. Te confronterend
Dan moet je helaas inderdaad concluderen dat je uit elkaar bent gegroeid.
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 10 februari 2022 om 21:02
Ik herken het wel wat maar dan van de andere kant. Mijn ooit vriendin kreeg een bedrijfsongeval en kwam in de medische molen terecht. Heel naar natuurlijk maar ineens gingen de gesprekken eigenlijk vooral daarover. Niet omdat ze dat graag wilde maar puur omdat haar leven ging bestaan uit onderzoeken, medicijnen, gedoe op het werk en afspraken in het zkh. In die tijd kreeg ik een nieuwe vriend en ik liep op wolken en zij in het ziekenhuis. Onze levens konden niet verder uit elkaar liggen dan dat.
Ze wilde niks horen over mijn verse relatie en ik was wel een beetje klaar met haar ziek en zeer. Tja, dan houdt het op.
Je schrijft dat je haar nog op de thee hebt gevraagd en daar heeft ze afwijzend op gereageerd. Hoe bedoel je dat, was het echt een "nee" of meer een "het komt me nu niet uit maar je hoort nog van me"?
Soms is een vriendschap lastig houdbaar als iemand in een totaal andere fase terechtkomt, ik zie zelf vriendschappen als iets tijdelijks, past het niet meer dan past het niet meer.
Dat heeft als gevolg dat mijn vriendschappen vluchtig zijn maar ik persoonlijk vind dat niet erg.
Ze wilde niks horen over mijn verse relatie en ik was wel een beetje klaar met haar ziek en zeer. Tja, dan houdt het op.
Je schrijft dat je haar nog op de thee hebt gevraagd en daar heeft ze afwijzend op gereageerd. Hoe bedoel je dat, was het echt een "nee" of meer een "het komt me nu niet uit maar je hoort nog van me"?
Soms is een vriendschap lastig houdbaar als iemand in een totaal andere fase terechtkomt, ik zie zelf vriendschappen als iets tijdelijks, past het niet meer dan past het niet meer.
Dat heeft als gevolg dat mijn vriendschappen vluchtig zijn maar ik persoonlijk vind dat niet erg.
donderdag 10 februari 2022 om 21:10
Hier ook een vriendschap die over is. Niet door ziekte, maar gewoon echt uit elkaar gegroeid. En zij was mijn beste vriendin.
Rationeel snap ik het wel en vind ik ook echt dat we totaal niet meer bij elkaar passen. Maar het voelt onafgemaakt en niet uitgepraat. En dat vind ik een naar gevoel. Het is doodgebloed en dat is eigenlijk prima, want officieel uit elkaar gaan a la een scheiding voelt nog veel raarder. Ik zie mezelf geen afscheidsgesprek hebben ofzo. Maar doodbloeden is ook gek.
Lastig TO, maar het is denk ik gewoon klaar, hoe rot dat ook voelt.
Rationeel snap ik het wel en vind ik ook echt dat we totaal niet meer bij elkaar passen. Maar het voelt onafgemaakt en niet uitgepraat. En dat vind ik een naar gevoel. Het is doodgebloed en dat is eigenlijk prima, want officieel uit elkaar gaan a la een scheiding voelt nog veel raarder. Ik zie mezelf geen afscheidsgesprek hebben ofzo. Maar doodbloeden is ook gek.
Lastig TO, maar het is denk ik gewoon klaar, hoe rot dat ook voelt.
donderdag 10 februari 2022 om 22:07
Ja hier ook, bijna 30 jaar, van kinds af aan. Getuige op elkaars bruiloften, baby’s verhuizingen, enz.
We groeiden wel wat uit elkaar maar waren er wel voor elkaar, en ik wist, onze levens (interesse, keuze van vakanties ed) zijn anders geworden, maar er was een rotsvast vertrouwen dat als er iets was, iets ernstigs, zij er dan zou zijn. En andersom.
Helaas bleek dit niet het geval. Zij heeft me in de steek gelaten in de moeilijkste periode in mijn leven, toen de vader van mijn kinderen overleed. Zij trok op een heel rare manier partij voor mijn schoonouders die mij op een zijspoor wilden zetten. Na alle jaren waarin zij wist hoe lastig die relatie was. Dat had ze allemaal met me meebeleefd. Ik kan er met mijn verstand nog altijd niet bij.
Soms zijn heel heftige situaties nodig om een vriendschap echt op waarde te kunnen schatten. Onze vriendschap heeft het niet overleefd. Inmiddels zijn we een tijd verder, en merk ik dat ik het gevoel van verraad blijft, en dat ik vooral de vriendin mis die zijn niet bleek te zijn.
We groeiden wel wat uit elkaar maar waren er wel voor elkaar, en ik wist, onze levens (interesse, keuze van vakanties ed) zijn anders geworden, maar er was een rotsvast vertrouwen dat als er iets was, iets ernstigs, zij er dan zou zijn. En andersom.
Helaas bleek dit niet het geval. Zij heeft me in de steek gelaten in de moeilijkste periode in mijn leven, toen de vader van mijn kinderen overleed. Zij trok op een heel rare manier partij voor mijn schoonouders die mij op een zijspoor wilden zetten. Na alle jaren waarin zij wist hoe lastig die relatie was. Dat had ze allemaal met me meebeleefd. Ik kan er met mijn verstand nog altijd niet bij.
Soms zijn heel heftige situaties nodig om een vriendschap echt op waarde te kunnen schatten. Onze vriendschap heeft het niet overleefd. Inmiddels zijn we een tijd verder, en merk ik dat ik het gevoel van verraad blijft, en dat ik vooral de vriendin mis die zijn niet bleek te zijn.
la-gamine wijzigde dit bericht op 10-02-2022 22:09
2.78% gewijzigd
Geloof niet alles wat je denkt.
donderdag 10 februari 2022 om 22:07
Ik denk ook dat dat het is T.O.heb hetzelfde mee gemaakt met n vriendin.
Achteraf weet ik eerlijk gezegd pas hoe ze in elkaar zit.
Had er jaren eerder n punt achter moeten zetten .ik was gewoon te naïef en wist niet dat iemand zo berekend en egoïstisch kon zijn ,
En het mooiste is .ik mis er niks aan .alleen ben ik er goed van door drongen hoe ze alles altijd naar zich toe trok.
Achteraf weet ik eerlijk gezegd pas hoe ze in elkaar zit.
Had er jaren eerder n punt achter moeten zetten .ik was gewoon te naïef en wist niet dat iemand zo berekend en egoïstisch kon zijn ,
En het mooiste is .ik mis er niks aan .alleen ben ik er goed van door drongen hoe ze alles altijd naar zich toe trok.
chrisjoh wijzigde dit bericht op 10-02-2022 22:10
19.27% gewijzigd
Am ende wird alles gut.und wen es nicht gut ist .ist es nicht das ende .
donderdag 10 februari 2022 om 22:09
Een luchtig kaartje en doen alsof je neus bloedt, lijkt mij de doodsteek voor deze vrienschap.
Wees eerlijk naar jezelf. Wat wil je? Als je het anders wil, dan pak je de telefoon en luister je naar je vriendin. En als je contact wil om je gelijk te halen, dan kun je haar nummer beter uit je telefoon verwijderen.
Wees eerlijk naar jezelf. Wat wil je? Als je het anders wil, dan pak je de telefoon en luister je naar je vriendin. En als je contact wil om je gelijk te halen, dan kun je haar nummer beter uit je telefoon verwijderen.
donderdag 10 februari 2022 om 22:12
Dannas, wat jij zegt dat heb ik me al zo vaak afgevraagd. Waarom is het niet meer gangbaar om wel een soort afscheid gesprek te hebben? Elkaar bedanken voor de mooie momenten en herinneringen. En veel geluk of goeds wensen voor in je verdere leven…. Dat lijkt mij nou echt zoveel mooier en fijner dan het eeuwige doodbloeden en totaal geen enkele woorden meer aan kunnen / willen spenderen. Alsof de vriendschap dat niet eens waard was.
Het is zo jammer dat zoveel mensen zo’n gesprek liever uit de weg gaan; ik vind ook dat vriendschappen komen en gaan maar elkaar bedanken voor wat je voor elkaar betekend hebt is toch een vorm van respect en liefdevolle afsluiting voor mij.
Het is zo jammer dat zoveel mensen zo’n gesprek liever uit de weg gaan; ik vind ook dat vriendschappen komen en gaan maar elkaar bedanken voor wat je voor elkaar betekend hebt is toch een vorm van respect en liefdevolle afsluiting voor mij.
donderdag 10 februari 2022 om 22:18
La-Gamine, wat ontzettend naar en verdrietig 
Overigens, ik reageer nu even op de onderste reacties maar ik vind het ook voor jou TO oprecht heel verdrietig hoe het is gelopen en had je fijner gegund. Het is al lastig genoeg om in zo’n situatie te komen, en ja natuurlijk is er minder ‘natuurlijk’ raakvlak of herkenning als
Je leven zo verandert. Maar het is zo jammer als de 1 dan nog wel contact wil en de ander daar blijkbaar toch minder / geen behoefte meer aan heeft. Beter dan je richten op andere contacten waar je wel voldoening van krijgt. Hoewel dat ook heel moeilijk kan zijn; zéker in die kwetsbare periode van arbeidsongeschikt raken. Maar het kan ook heel verfrissend zijn om júist dan andere (nieuwe) mensen te leren kennen. Die kennen jou namelijk niet van hoe je eerst was en missen dus ook niet de oude jij die niet meer bestaat. Ze accepteren je hoe je nu bent want dat is hoe je voor hun gewoon bent.
Ik moet zeggen dat ik momenteel in eenzelfde periode vooral dat laatste erg fijn vind. En juist met de vriendinnen die zelf (deels) arbeidsongeschikt zijn is het ook leuk om soms lekker te klagen of herinneringen op te halen aan hoe je vroeger was, ook al waren die herinneringen dan niet met elkaar, als je begrijpt wat ik bedoel.
Overigens, ik reageer nu even op de onderste reacties maar ik vind het ook voor jou TO oprecht heel verdrietig hoe het is gelopen en had je fijner gegund. Het is al lastig genoeg om in zo’n situatie te komen, en ja natuurlijk is er minder ‘natuurlijk’ raakvlak of herkenning als
Je leven zo verandert. Maar het is zo jammer als de 1 dan nog wel contact wil en de ander daar blijkbaar toch minder / geen behoefte meer aan heeft. Beter dan je richten op andere contacten waar je wel voldoening van krijgt. Hoewel dat ook heel moeilijk kan zijn; zéker in die kwetsbare periode van arbeidsongeschikt raken. Maar het kan ook heel verfrissend zijn om júist dan andere (nieuwe) mensen te leren kennen. Die kennen jou namelijk niet van hoe je eerst was en missen dus ook niet de oude jij die niet meer bestaat. Ze accepteren je hoe je nu bent want dat is hoe je voor hun gewoon bent.
Ik moet zeggen dat ik momenteel in eenzelfde periode vooral dat laatste erg fijn vind. En juist met de vriendinnen die zelf (deels) arbeidsongeschikt zijn is het ook leuk om soms lekker te klagen of herinneringen op te halen aan hoe je vroeger was, ook al waren die herinneringen dan niet met elkaar, als je begrijpt wat ik bedoel.
donderdag 10 februari 2022 om 22:22
Ik denk dat jouw ooit vriendin er zelf ook meer dan klaar mee was, het ziekzijn en alle ellende die daar bijkomt, alleen had zij niet de keuze om hier van weg te lopen.Rooss4.0 schreef: ↑10-02-2022 21:02Ik herken het wel wat maar dan van de andere kant. Mijn ooit vriendin kreeg een bedrijfsongeval en kwam in de medische molen terecht. Heel naar natuurlijk maar ineens gingen de gesprekken eigenlijk vooral daarover. Niet omdat ze dat graag wilde maar puur omdat haar leven ging bestaan uit onderzoeken, medicijnen, gedoe op het werk en afspraken in het zkh. In die tijd kreeg ik een nieuwe vriend en ik liep op wolken en zij in het ziekenhuis. Onze levens konden niet verder uit elkaar liggen dan dat.
Ze wilde niks horen over mijn verse relatie en ik was wel een beetje klaar met haar ziek en zeer. Tja, dan houdt het op.
Je schrijft dat je haar nog op de thee hebt gevraagd en daar heeft ze afwijzend op gereageerd. Hoe bedoel je dat, was het echt een "nee" of meer een "het komt me nu niet uit maar je hoort nog van me"?
Soms is een vriendschap lastig houdbaar als iemand in een totaal andere fase terechtkomt, ik zie zelf vriendschappen als iets tijdelijks, past het niet meer dan past het niet meer.
Dat heeft als gevolg dat mijn vriendschappen vluchtig zijn maar ik persoonlijk vind dat niet erg.
Ik ben verantwoordelijk voor wat ik schrijf, niet voor wat u leest.
donderdag 10 februari 2022 om 22:41
Dat zou wel het mooist zijn inderdaad, maar dat kan denk ik alleen als de ander ook eerlijk toegeeft dat het over is. In het geval van TO denk ik dat als ze het aankaart dat haar ex-vriendin eerst zal ontkennen of over de ware redenen zal liegen, waarna het een tijdje goed gaat, waarna TO opnieuw alsnog afgewezen wordt en ze op hetzelfde punt staat als ze nu is, maar dan nog harder gekwetst en daar schiet ze niets mee op. En zo gaat het vaak en daarom kunnen dit soort situaties helaas niet mooi afgerond worden met elkaar bedanken voor de mooie tijd.HobbeltVerder schreef: ↑10-02-2022 22:12Elkaar bedanken voor de mooie momenten en herinneringen. En veel geluk of goeds wensen voor in je verdere leven…. Dat lijkt mij nou echt zoveel mooier en fijner dan het eeuwige doodbloeden en totaal geen enkele woorden meer aan kunnen / willen spenderen. Alsof de vriendschap dat niet eens waard was.
vrijdag 11 februari 2022 om 09:05
Ze wist dat dat er voorlopig niet in zou zitten en had daar ook alle begrip voor (zei ze).
vrijdag 11 februari 2022 om 09:07
Wat jammer dat er toch veel herkenning is. Ook goed om eens een verhaal van de andere kant te horen. Juist om de dingen Roos schrijft, heb ik er altijd voor gezorgd dat gesprekken niet alleen maar over mij gingen, maar juist over andere dingen. Bovendien wilde ik zelf helemaal niet continu over mijn ziek zijn praten, er is meer in het leven en wat iemand anders al schrijft: ik ben er zelf nog het meeste klaar mee.
De reacties zijn wel eenduidig, geen contact meer opnemen dus.
De reacties zijn wel eenduidig, geen contact meer opnemen dus.
vrijdag 18 februari 2022 om 08:17
Soms veranderen vriendschappen en een ingrijpende gebeurtenis kan dat zeker teweeg brengen. Jij geeft aan dat je door je ziekte niet veel meer kan: je moet afspraken afzeggen, je kan niet het nieuwe huis komen bekijken en er zullen vast meer dingen zijn. Hoe leuk is de vriendschap voor haar nog? Als jullie eerst maatjes waren die veel samen dingen deden, en het contact nu beperkt blijft tot appen/bellen of zij die bij jou op bezoek komt. Waarbij de gesprekken dan ook lastig gezamenlijk te maken zijn, want jullie maken beiden hele andere dingen mee, dus er zal weinig herkenning over en weer zijn.
Voor jou is de vriendschap veranderd, maar voor haar ook. En als er voor haar niet genoeg meer in zit, mag ook zij bepalen of ze het nog voldoende vindt. Dat heeft ze kennelijk gedaan.
Natuurlijk is dat verschrikkelijk verdrietig en zuur, zeker omdat jij degene bent die ziek is en geen keuze heeft. Maar dat betekent niet dat zij een vriendschap in stand hoeft te houden die radicaal anders is dan vroeger en waar ze nu misschien niet zo veel meer uithaalt. En aangezien die situatie niet tijdelijk is, kan ik me voorstellen dat zij misschien heeft gedacht ‘laat maar’.
Nogmaals, wel heel zuur en verdrietig dat het zo gaat.
Voor jou is de vriendschap veranderd, maar voor haar ook. En als er voor haar niet genoeg meer in zit, mag ook zij bepalen of ze het nog voldoende vindt. Dat heeft ze kennelijk gedaan.
Natuurlijk is dat verschrikkelijk verdrietig en zuur, zeker omdat jij degene bent die ziek is en geen keuze heeft. Maar dat betekent niet dat zij een vriendschap in stand hoeft te houden die radicaal anders is dan vroeger en waar ze nu misschien niet zo veel meer uithaalt. En aangezien die situatie niet tijdelijk is, kan ik me voorstellen dat zij misschien heeft gedacht ‘laat maar’.
Nogmaals, wel heel zuur en verdrietig dat het zo gaat.
zaterdag 19 februari 2022 om 16:42
Pijnlijk, maar soms groei je uit elkaar als vriendinnen. Ook zoiets meegemaakt met mijn middelbare schoolvriendinnetje, altijd beste vriendinnen geweest tot we uit elkaar groeiden. (ik ben 40).
Het deed nog meer pijn dan elke verbroken relatie die heb gehad. Ik heb de eerste jaren erna echt wel met pijn in mijn hart teruggekeken naar die periode. Inmiddels kijk ik er naar als een andere fase in mijn leven, toen zij er nog bij was.
Ik moet eerlijk zeggen, als je het dood laat bloeden dan is er nog een kans dat je elkaar in de toekomst weer tegenkomt en dat de "pijn" weg is, dan wordt het soms net zo leuk als daarvoor. (ook ervaring hiermee). Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet meer zo goed weet waarom wij uit elkaar waren gegroeid, dan we zaten allebei even in een roerige fase in ons leven maar nu weer terug gevonden.
Maar als je eenmaal een soort eind gesprek hebt, dan is er teveel op tafel gelegd. Dan is het ook einde relatie. Bij mij was het bij de middelbare schoolvriendin, dat ik bij het "eindgesprek" er achterkwam hoe ze werkelijk over mijn vriend dacht en hoe ze mijn andere vriendinnen zag.
Het idee dat ze dus altijd dacht als ze bij ons op visite was, dat is voor mij niet te vergeven.. Daarom komt het ook nooit meer goed.
Het deed nog meer pijn dan elke verbroken relatie die heb gehad. Ik heb de eerste jaren erna echt wel met pijn in mijn hart teruggekeken naar die periode. Inmiddels kijk ik er naar als een andere fase in mijn leven, toen zij er nog bij was.
Ik moet eerlijk zeggen, als je het dood laat bloeden dan is er nog een kans dat je elkaar in de toekomst weer tegenkomt en dat de "pijn" weg is, dan wordt het soms net zo leuk als daarvoor. (ook ervaring hiermee). Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet meer zo goed weet waarom wij uit elkaar waren gegroeid, dan we zaten allebei even in een roerige fase in ons leven maar nu weer terug gevonden.
Maar als je eenmaal een soort eind gesprek hebt, dan is er teveel op tafel gelegd. Dan is het ook einde relatie. Bij mij was het bij de middelbare schoolvriendin, dat ik bij het "eindgesprek" er achterkwam hoe ze werkelijk over mijn vriend dacht en hoe ze mijn andere vriendinnen zag.
Het idee dat ze dus altijd dacht als ze bij ons op visite was, dat is voor mij niet te vergeven.. Daarom komt het ook nooit meer goed.
