Relaties
alle pijlers
Relatie perikelen...
vrijdag 4 maart 2022 om 15:49
Hallo allen,
Ik weet niet eens of ik een vraag heb, een antwoord zoek, of een vonnis over mezelf , of misschien gewoon mijn ei kwijt wil om te luchten.
Mijn naam is D., en ben getrouwd met B., mijn 'high school sweetheart'.Zo'n vierenhalf jaar geleden hebben we ons eerste kindje mogen verwelkomen. En wat is het zwaar geweest. 14 tot 16 uur huilen per dag. Het arme ding had zware koemelkallergie en lactose intolerantie in combinatie met verborgen reflux. Dus de melk die naar boven kwam spuugde hij niet uit maar slikte hij terug. Met als gevolg een aangetast slomdarmpje van het maagzuur.Opnames in het ziekenhuis, spanningen voor ons, kwelling voor hem. Toen zijn tweede verjaardag achter de rug was ging het beter. Na twee lange jaren waarin hij alleen flesvoeding accepteerde ging hij vast voedsel eten. Al bleef zijn gedrag 'anders dan andere kinderen'. Ik weet dat veel ouders dit zeggen. Zo ook de huisarts, de kinderarts, de kinderpsychologe. Alleen de diëtiste en de pre verbale logopediste hadden een vermoeden.Naargelang de tijd vorderde ging het opnieuw slechter met onze zoon J. op het kinderdagverblijf gaven ze schoorvoetend toe dat ze hem lastig vonden. Spelen met andere kindjes was moeilijk voor hem. De signalen werden steeds duidelijker. Ik had toen nog een drukke baan in de horeca. (pre corona), ik werkte veel, was weinig thuis. Eerlijk gezegd onderschatte ik de problemen ook. Ik was zelf ook een druk kind, drukker dan andere kinderen en ben ook graag op mezelf.Tot er een zusje bijkwam. Midden in de eerste lockdown kwam onze kleine prinses ter wereld dmv een keizersnede. J. ontplofte keer na keer, het huilen van de baby was teveel voor hem, mama die een paar dagen in het ziekenhuis gelogeerd had, hij die niet bij mama op de kamer mocht komen...J had ook momenten dat hij apetrots was, maar als iets anders ging dan anders sloeg de vlam in de pan. Hij drukte een kussen op haar gezicht om haar stil te krijgen, slaan, schoppen, bijten. Complete agressie.Ik werd nog meer opgeslokt door mijn werk. Mijn schoonouders vingen steeds meer op. Ik deed de nachtvoedingen van beide kinderen. (J tot 33 maanden, I shit you not!) en natuurlijk die van de baby.Ik denk niet dat mijn vrouw er 5 keer uit geweest is 's nachts. Moest van mij ook niet, een soort compensatie van mijn kant.
Lang verhaal iets minder lang: er kwam een moment dat het niet meer ging. De crisisdienst werd gebeld. Dan moest J maar een paar dagen uit huis. Iedereen was op, z'n zusje liep gevaar.Laatste strohalm was dat iemand van een kliniek een eind weg langs kwam om de situatie te beoordelen. Zij was er na een kwartiertje uit. Adhd, autisme en odd. Odd is een gedragsstoornis die zich uit in agressie. Er viel van alles op zijn plek. En het is raar maar waar. Als je weer wat het is lijkt het opeens minder erg. De rust keerde terug maar er moesten dingen veranderen.
J ging in therapie, kreeg medicijnen, naar de zorgboerderij en deed vaak dingen met een van ons. Hem weg houden bij wat voor andere kinderen normale dingen zijn zoals een speeltuin, zwembad, het strand etc werkte goed voor hem. Zijn zusje werd natuurlijk ook ouder. J raakte gewend aan haar, ze huilde minder, J kon ook snappen waarom ze huilde. De rust keerde terug.Zo leek het. B nam het mij kwalijk dat ik al die tijd zoveel gewerkt had, ze voelde zich in de steek gelaten. Mijn enige argument was dat daarmee de rekeningen betaald werden. Al gaf ik haar geen ongelijk. Huilend vertelde ik mijn werkgever dat ik de horeca ging verlaten voor een baan in ploegendienst op een fabriek. Dit vrat aan me, zeker toen ik zag wat voor werk ik ging doen. Ik had daar gewoon veel moeite mee. Dat geef ik eerlijk toe. Intussen fakkelde B me nog meer af aangezien J enorm op mij lijkt. Ik liet me ook testen. Ad(h)d was de uitslag. Vroeger was ik druk, een disthemie (langdurige depressie) had daar een einde aan gemaakt.De antidepresie medicijnen die ik al een tijd slikte en de huisarts meerdere keren klakkeloos had opgehoogd moest ik afbouwen. Doe je normaal in een week of zes. Ik stopte cold turkey.Na mijn eerste sollicitatie werd ik direct aangenomen op de fabriek, ze zoeken daar immers altijd mensen. Het was de 15e van de maand, ik nam ontslag maar dat ging de eerste van de daarop volgende kalendermaand pas in.
Na weer een werkdag van 13 uur kwam ik thuis. Knallende ruzie volgde. Onze dochter F werd er wakker van. Snel een fles erin en ik wilde gaan slapen. Nog meer ruzie en verwijten. Ik heb al een nieuwe baan aangenomen, zit het nou nog even uit dan is het klaar was het laatste dat ik terugriep.Ook met een nieuwe baan heb ik vast niks aan je was het antwoord.
Ik weet nog goed dat ik de antidepresiva die ik had moeten gebruiken om af te bouwen in een keer uit het stripje drukte.Een paar flinke slokken likeur 43 erbij en alles zou opgelost zijn, niemand zou nog last van me hebben zo dacht ik. Ik lazerde met een noodgang van de trap, hilarisch vond ik het. Er daagde toch wat bij mijn vrouw B. Ze belde naar de huisartsenpost, die wilden mij aan de lijn. Ze vroeg direct wat ik geslikt had. Giechelend haalde ik het lege doosje tevoorschijn. Mijn zus kwam voor de kindjes, wij naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik op m'n flikker van de dienstdoende arts terwijl ik huilend mijn verhaal vertelde. B denkt dat ik er weinig meer van weet maar het tegendeel is waar. Heel veel staat me nog levendig voor de geest.
Terug thuis weet ik nog dat mijn zus me huilend vasthield, m'n schoonouders waren gearriveerd. M'n schoonvader, normaal een zeer gesloten man stak zijn zorgen niet onder stoelen of banken.Ik werd in bed omgekleed en in bed gelegd. De wonden van het scheermes waar ik me al langer mee pijnigde waren we heuse schok. Ook voor mijn vrouw.Toch frappant aangezien we nog weleens sex hadden... Wat een week. Het kotsen, de pijn in mijn lijf was allemaal niks vergeleken bij de schaamte die me elk helder moment overviel. Collega's appten en belden maar mijn schoonmoeder had m'n telefoon geconfisqueerd. En maar goed ook. Alleen de bazin, met wie ik nog op school gezeten had kwam langs. We hebben lang gepraat. B was erg afstandelijk. Ze was boos. En teleurgesteld. Ze voelde zich al zo alleen gelaten en dan dit.Ze had gelijk dat ze boos en teleurgesteld was. Al vond ik het niet fair dat, zoals altijd ze alles stak op de nare jeugd die ik heb gehad. Opgroeien met ouders die een liefdeloos huwelijk voortslepen is niet leuk en laat sporen na maar is niet allesbepalend voor de rest van mijn leven.Na een week kwam ik weer uit bed. Mijn moeder kwam langs met haar vriend. De zoon van die vriend had zware autisme schizofrenie. Hij was in zijn eertse poging succesvol. Daar dacht ik voor het eerst aan toen ik hem onder ogen kwam.Alle schaamte die ik tot dan toe gevoeld had was niks vergeleken bij wat ik nu voelde. En juist hij begreep me. Ik weet niet of dat een zegen of een vloek was.
Maar ik krabbelde weer op, zag mijn collega's onder ogen, sloot mijn baan in de horeca af en werd een nummertje op een fabriek. Het werk is oké.. De collega's zijn meer dan oké. Maar waar ik het voor doe: na een week kwam J bij me zitten: gaf me een knuffel en zei: papa ik vind het zo fijn dat jij ander werk hebt.Toen was het goed.
Dacht ik.
B bleef koel. We zorgden samen voor de kinderen. Ik begon met adhd medicatie. Met mijn schoonouders had ik de afspraak dat zij de komende maanden 24/7 beschikbaar zouden zijn. Het duurt normaal 4 tot 6 maanden voor je opgenomen wordt in een vaste ploeg. Tot die tijd draai je wisselende diensten. Mij kostte het zes weken. Zes weken waarin ik alles gaf, twee keer zo hard liep als een ander, soms zes nachtdiensten achter elkaar draaide, een dag vrij had en dan weer twee vroege diensten had. Dit was ook afgesproken met B, het zou tijdelijk zijn. En dat was het dus ook. Na twee maanden was ik opgenomen in een vaste ploeg. 2 vroege, 2 middagen, 2 nachten en dan vier dagen vrij. Voor het gemak printen ze het in december uit voor je. De rest kun je zelf door rekenen.
De protesten thuis gingen door. Eerst werkte ik weer teveel. Nu kwamen de werkdagen niet handig uit. En, wat ze slechts met moeite toegaf. Voor het eerst moest mevrouw er 's nachts ook eens uit voor een flesje te doen. Dat was nieuw. En dat viel tegen.
Ik probeerde de dingen te lijmen waar ik kon. Nu ik minder werkte wilde ik mijn hobby's op gaan pakken. Dat heb ik dus niet gedaan. Ook al heb ik naast het huishouden, wat ik zo goed als alleen doe, daar wel tijd voor. Ik vind het niet meer dan fair dat ik het meeste doe in het huishouden aangezien ik aanzienlijk meer tijd zonder de kindjes heb. Dat mijn schoonmoeder meer doet dan mijn vrouw vind ik wel storend.Er bleef maar weinig over dat ik goed doe. Als er na het stofzuigen nog een enkel kruimeltje ligt wordt meteen geoordeeld dat ik helemaal niets gedaan heg in het huishouden. Zelfs haar moeder zegt er zo nu en dan wat van, van dat gedrag.
Hoe langer ik mijn medicatie slik, hoe meer de wereld om me heen verstomde. De storm in mijn hoofd luwde. En daardoor ging de wereld voor me open. Werkend als kok was ik echt een sloddervos. Overal waar ik kwam maakte ik een chaos. Achteraf bleek dat te zijn omdat chaos die jezelf maakt helpt om de chaos in je hoofd te dempen. Nu ben ik veeleer gestructureerd en opgeruimd. Al doe ik dingen wel op mijn manier.Als ik de was opruim doe ik zelfs een kleine hoeveelheid verdelen over drie manden. 1 voor de kindjes, 1 voor mijn vrouw en mij en 1 voor beneden. Dat levert altijd een hoop gezeik op. Maar waarom? Als dat nou prettig werkt voor mij? Ze hoeft zo goed als niks te doen in het huishouden, maar laat mij het dan op mijn manier doen.Mijn manier. Een wederkerend probleem. Dat is denk ik het grote probleem voor haar.
B en ik zijn nu op een punt in onze relatie dat ergernis de boventoon voert. Over dagelijkse dingen, werk, wat we ergens van vinden. Het houdt niet op. Een week of twee geleden, net als je denkt dat alle dieptepunten bereikt zijn:Ik was te stil, te oppervlakkig en in mezelf gekeerd, zo werd me verweten. Ik gaf haar gelijk. Ze werd furieus en haalde uit met haar vuisten. Als kind van ouders met losse handjes maakt het niet eens uit hoe hard je slaat. Ik heb haar nooit uit woede geslagen en de kinderen ook niet. Wel heb ik haar polsen vastgepakt. Misschien harder dan nodig, dat zou zeker kunnen en heb haar van me af op bed geduwd. Met de deur op slot ben ik op de badkamer gekalmeerd terwijl ze als een gek stond de gillen dat ik imbeciel, gek, gestoord en noem maar op was. Toen ze wat gekalmeerd was hoorde ik hoe ze huilend naar d'r moeder belde. Ik had haar polsen pijn gedaan, ze voelde zich onveilig en was bang dat ik de kinderen wat aan zou doen.Deze vuile leugens hebben iets gebroken wat niet zo snel gelijmd kan worden. 2 uur later vroeg ze wat ze voor valentijnsdag kreeg. Ik kan er geen touw meer aan vastknopen.
Ons intieme leven is intussen ook een afspiegeling van ons leven samen. Als ze me aanhaalt bevredig ik haar. Als ze als een zeester erbij ligt en klaagt over dat het te koud is op de slaapkamer, of te warm of dat ze eigenlijk toch wel moe is pak ik voor het gemak de satisfyer erbij. Dan is het zo gepiept. Het boeit me ook niet meer eigenlijk. Dat seks minder wordt als je langer bij elkaar bent en als er kinderen komen snap ik heel goed maar hier spelen natuurlijk andere oorzaken. Mijn seksuele verlangens zijn ook veranderd sinds ik medicatie gebruik. Of ik herken ze nu voor het eerst. Niet alleen in de slaapkamer leer ik mezelf kennen.
Ik ben altijd al dol geweest op mooie lingerie. Graag trakteerde ik mijn vrouw dan ook op Marlies Dekkers, Marie Jo Prima Donna etc. Sinds de kinderen er zijn is het van de hunkemuller, dat is was leuker in de portemonnee... Dat heeft niet eens met sex te maken, ik vind het bij wijze van spreken fijner als er mooie lingerie in de wasmand ligt dan wanneer ze het aantrekt voor sex.
Maar voor onze trouwdag had ik lingerie gekocht, marlies dekkers wat ze mooi vindt, ze vroeg of ze er nog jarretelgordel bij kon krijgen. Dat vond ik geen probleem natuurlijk!
Maar haar moeder vindt dat een vrouw van boven de dertig geen strings meer kan dragen, ben je echt te oud voor zo zei ze. Ruim 300,- aan lingerie heeft een prominente plek op zolder gekregen. Want jarretelles draag je niet voor niks en ze vindt het gênant als haar moeder de was opruimt en die tegen zou komen. Wat doet haar moeder zonder mijn weten in onze kledingkast vroeg ik me hardop af... De vrijheid blijheid die we vroeger kenden is aangelang hiermee verdwenen. Terwijl mijn verlangens dus juist toenemen. Of zou dit alleen een gevolg van de huidige situatie zijn?
Ik heb ik weet niet hoe vaak geprobeerd met haar te praten maar dat eindigt in ruzie waarbij alles afgeschoven wordt op mijn jeugd. In samenspraak met mijn psychologe heb ik brieven voor jaar geschreven waarin ik alles uitleg. Daar pikt ze dingen uit die ze om kan buigen tot, je raadt het al: Mijn jeugd. En ze zoekt stukken die ze kan gebruiken om zichzelf een slachtofferrol aan te meten.
B vindt dat relatietherapie niet nodig is - de problemen liggen 100% bij mij meent ze -. Zij wil zich ook niet laten testen op ASS, iets waar de instantie waarbij J en ik lopen wel op aan gedrongen hebben. Maar zei en haar moeder zeggen dat er niks mis is met B dus een onderzoek is niet nodig. Het enige dat nodig is, is dat ik mijn karakter verander.
Mijn psychologe zei laatst dat ze me wilde helpen met het proces tot een leven waarin ik niet meer in een toxische leefomgeving vertoef. Kinderen zijn veerkrachtig en voor alle administratieve problemen is een oplossing.
Maar ik kan kan het niet over mijn hart verkrijgen de klootzak te zijn die van zijn gezin wegloopt.Zelfs als alles geregeld wordt : een nieuwe woning - ook al werk ik via een uitzendbureau -, de verdeling van de spullen - ze mag alles hebben - de alimentatie om maar iets te noemen. Ik overzie dit allemaal niet.Maar dat is niet wat me tegenhoudt. J is net zindelijk, het gaat net wat beter met hem. Onze dochter geniet nu zo. Moet ik dan alle glazen kapot gooien?Ja, het is beter van wel. Ik kan niet doorploeteren, ongelukkig en snijdend met een scheermes. Maar liever ik dan iemand anders. Als ik dit zou lezen over een ander persoon zou ik direct zeggen: wegwezen daar!Maar, en dat is niet goed, een mens vergelijkt onbewust toch. Als ik kijk naar de mensen in Oekraïne en Rusland, slachtoffers van de toeslagenaffaire. In het ziekenhuis met J hebben we ook kindjes gezien die echt ziek zijn vergeleken met hem. Ik heb B verteld, mondeling en via brief dat ik hiermee worstel, ze negeert het...
Geheel in stijl van mijn adhd heb ik alles er in één keer uit gerammeld hier. Het is misschien wat vaag of onvolledig. Mocht iemand die op dit forum komt me kennen, graag dan niet hier kenbaar maken, ik blijf liever in de schaduwen.
Groetjes
Ik weet niet eens of ik een vraag heb, een antwoord zoek, of een vonnis over mezelf , of misschien gewoon mijn ei kwijt wil om te luchten.
Mijn naam is D., en ben getrouwd met B., mijn 'high school sweetheart'.Zo'n vierenhalf jaar geleden hebben we ons eerste kindje mogen verwelkomen. En wat is het zwaar geweest. 14 tot 16 uur huilen per dag. Het arme ding had zware koemelkallergie en lactose intolerantie in combinatie met verborgen reflux. Dus de melk die naar boven kwam spuugde hij niet uit maar slikte hij terug. Met als gevolg een aangetast slomdarmpje van het maagzuur.Opnames in het ziekenhuis, spanningen voor ons, kwelling voor hem. Toen zijn tweede verjaardag achter de rug was ging het beter. Na twee lange jaren waarin hij alleen flesvoeding accepteerde ging hij vast voedsel eten. Al bleef zijn gedrag 'anders dan andere kinderen'. Ik weet dat veel ouders dit zeggen. Zo ook de huisarts, de kinderarts, de kinderpsychologe. Alleen de diëtiste en de pre verbale logopediste hadden een vermoeden.Naargelang de tijd vorderde ging het opnieuw slechter met onze zoon J. op het kinderdagverblijf gaven ze schoorvoetend toe dat ze hem lastig vonden. Spelen met andere kindjes was moeilijk voor hem. De signalen werden steeds duidelijker. Ik had toen nog een drukke baan in de horeca. (pre corona), ik werkte veel, was weinig thuis. Eerlijk gezegd onderschatte ik de problemen ook. Ik was zelf ook een druk kind, drukker dan andere kinderen en ben ook graag op mezelf.Tot er een zusje bijkwam. Midden in de eerste lockdown kwam onze kleine prinses ter wereld dmv een keizersnede. J. ontplofte keer na keer, het huilen van de baby was teveel voor hem, mama die een paar dagen in het ziekenhuis gelogeerd had, hij die niet bij mama op de kamer mocht komen...J had ook momenten dat hij apetrots was, maar als iets anders ging dan anders sloeg de vlam in de pan. Hij drukte een kussen op haar gezicht om haar stil te krijgen, slaan, schoppen, bijten. Complete agressie.Ik werd nog meer opgeslokt door mijn werk. Mijn schoonouders vingen steeds meer op. Ik deed de nachtvoedingen van beide kinderen. (J tot 33 maanden, I shit you not!) en natuurlijk die van de baby.Ik denk niet dat mijn vrouw er 5 keer uit geweest is 's nachts. Moest van mij ook niet, een soort compensatie van mijn kant.
Lang verhaal iets minder lang: er kwam een moment dat het niet meer ging. De crisisdienst werd gebeld. Dan moest J maar een paar dagen uit huis. Iedereen was op, z'n zusje liep gevaar.Laatste strohalm was dat iemand van een kliniek een eind weg langs kwam om de situatie te beoordelen. Zij was er na een kwartiertje uit. Adhd, autisme en odd. Odd is een gedragsstoornis die zich uit in agressie. Er viel van alles op zijn plek. En het is raar maar waar. Als je weer wat het is lijkt het opeens minder erg. De rust keerde terug maar er moesten dingen veranderen.
J ging in therapie, kreeg medicijnen, naar de zorgboerderij en deed vaak dingen met een van ons. Hem weg houden bij wat voor andere kinderen normale dingen zijn zoals een speeltuin, zwembad, het strand etc werkte goed voor hem. Zijn zusje werd natuurlijk ook ouder. J raakte gewend aan haar, ze huilde minder, J kon ook snappen waarom ze huilde. De rust keerde terug.Zo leek het. B nam het mij kwalijk dat ik al die tijd zoveel gewerkt had, ze voelde zich in de steek gelaten. Mijn enige argument was dat daarmee de rekeningen betaald werden. Al gaf ik haar geen ongelijk. Huilend vertelde ik mijn werkgever dat ik de horeca ging verlaten voor een baan in ploegendienst op een fabriek. Dit vrat aan me, zeker toen ik zag wat voor werk ik ging doen. Ik had daar gewoon veel moeite mee. Dat geef ik eerlijk toe. Intussen fakkelde B me nog meer af aangezien J enorm op mij lijkt. Ik liet me ook testen. Ad(h)d was de uitslag. Vroeger was ik druk, een disthemie (langdurige depressie) had daar een einde aan gemaakt.De antidepresie medicijnen die ik al een tijd slikte en de huisarts meerdere keren klakkeloos had opgehoogd moest ik afbouwen. Doe je normaal in een week of zes. Ik stopte cold turkey.Na mijn eerste sollicitatie werd ik direct aangenomen op de fabriek, ze zoeken daar immers altijd mensen. Het was de 15e van de maand, ik nam ontslag maar dat ging de eerste van de daarop volgende kalendermaand pas in.
Na weer een werkdag van 13 uur kwam ik thuis. Knallende ruzie volgde. Onze dochter F werd er wakker van. Snel een fles erin en ik wilde gaan slapen. Nog meer ruzie en verwijten. Ik heb al een nieuwe baan aangenomen, zit het nou nog even uit dan is het klaar was het laatste dat ik terugriep.Ook met een nieuwe baan heb ik vast niks aan je was het antwoord.
Ik weet nog goed dat ik de antidepresiva die ik had moeten gebruiken om af te bouwen in een keer uit het stripje drukte.Een paar flinke slokken likeur 43 erbij en alles zou opgelost zijn, niemand zou nog last van me hebben zo dacht ik. Ik lazerde met een noodgang van de trap, hilarisch vond ik het. Er daagde toch wat bij mijn vrouw B. Ze belde naar de huisartsenpost, die wilden mij aan de lijn. Ze vroeg direct wat ik geslikt had. Giechelend haalde ik het lege doosje tevoorschijn. Mijn zus kwam voor de kindjes, wij naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik op m'n flikker van de dienstdoende arts terwijl ik huilend mijn verhaal vertelde. B denkt dat ik er weinig meer van weet maar het tegendeel is waar. Heel veel staat me nog levendig voor de geest.
Terug thuis weet ik nog dat mijn zus me huilend vasthield, m'n schoonouders waren gearriveerd. M'n schoonvader, normaal een zeer gesloten man stak zijn zorgen niet onder stoelen of banken.Ik werd in bed omgekleed en in bed gelegd. De wonden van het scheermes waar ik me al langer mee pijnigde waren we heuse schok. Ook voor mijn vrouw.Toch frappant aangezien we nog weleens sex hadden... Wat een week. Het kotsen, de pijn in mijn lijf was allemaal niks vergeleken bij de schaamte die me elk helder moment overviel. Collega's appten en belden maar mijn schoonmoeder had m'n telefoon geconfisqueerd. En maar goed ook. Alleen de bazin, met wie ik nog op school gezeten had kwam langs. We hebben lang gepraat. B was erg afstandelijk. Ze was boos. En teleurgesteld. Ze voelde zich al zo alleen gelaten en dan dit.Ze had gelijk dat ze boos en teleurgesteld was. Al vond ik het niet fair dat, zoals altijd ze alles stak op de nare jeugd die ik heb gehad. Opgroeien met ouders die een liefdeloos huwelijk voortslepen is niet leuk en laat sporen na maar is niet allesbepalend voor de rest van mijn leven.Na een week kwam ik weer uit bed. Mijn moeder kwam langs met haar vriend. De zoon van die vriend had zware autisme schizofrenie. Hij was in zijn eertse poging succesvol. Daar dacht ik voor het eerst aan toen ik hem onder ogen kwam.Alle schaamte die ik tot dan toe gevoeld had was niks vergeleken bij wat ik nu voelde. En juist hij begreep me. Ik weet niet of dat een zegen of een vloek was.
Maar ik krabbelde weer op, zag mijn collega's onder ogen, sloot mijn baan in de horeca af en werd een nummertje op een fabriek. Het werk is oké.. De collega's zijn meer dan oké. Maar waar ik het voor doe: na een week kwam J bij me zitten: gaf me een knuffel en zei: papa ik vind het zo fijn dat jij ander werk hebt.Toen was het goed.
Dacht ik.
B bleef koel. We zorgden samen voor de kinderen. Ik begon met adhd medicatie. Met mijn schoonouders had ik de afspraak dat zij de komende maanden 24/7 beschikbaar zouden zijn. Het duurt normaal 4 tot 6 maanden voor je opgenomen wordt in een vaste ploeg. Tot die tijd draai je wisselende diensten. Mij kostte het zes weken. Zes weken waarin ik alles gaf, twee keer zo hard liep als een ander, soms zes nachtdiensten achter elkaar draaide, een dag vrij had en dan weer twee vroege diensten had. Dit was ook afgesproken met B, het zou tijdelijk zijn. En dat was het dus ook. Na twee maanden was ik opgenomen in een vaste ploeg. 2 vroege, 2 middagen, 2 nachten en dan vier dagen vrij. Voor het gemak printen ze het in december uit voor je. De rest kun je zelf door rekenen.
De protesten thuis gingen door. Eerst werkte ik weer teveel. Nu kwamen de werkdagen niet handig uit. En, wat ze slechts met moeite toegaf. Voor het eerst moest mevrouw er 's nachts ook eens uit voor een flesje te doen. Dat was nieuw. En dat viel tegen.
Ik probeerde de dingen te lijmen waar ik kon. Nu ik minder werkte wilde ik mijn hobby's op gaan pakken. Dat heb ik dus niet gedaan. Ook al heb ik naast het huishouden, wat ik zo goed als alleen doe, daar wel tijd voor. Ik vind het niet meer dan fair dat ik het meeste doe in het huishouden aangezien ik aanzienlijk meer tijd zonder de kindjes heb. Dat mijn schoonmoeder meer doet dan mijn vrouw vind ik wel storend.Er bleef maar weinig over dat ik goed doe. Als er na het stofzuigen nog een enkel kruimeltje ligt wordt meteen geoordeeld dat ik helemaal niets gedaan heg in het huishouden. Zelfs haar moeder zegt er zo nu en dan wat van, van dat gedrag.
Hoe langer ik mijn medicatie slik, hoe meer de wereld om me heen verstomde. De storm in mijn hoofd luwde. En daardoor ging de wereld voor me open. Werkend als kok was ik echt een sloddervos. Overal waar ik kwam maakte ik een chaos. Achteraf bleek dat te zijn omdat chaos die jezelf maakt helpt om de chaos in je hoofd te dempen. Nu ben ik veeleer gestructureerd en opgeruimd. Al doe ik dingen wel op mijn manier.Als ik de was opruim doe ik zelfs een kleine hoeveelheid verdelen over drie manden. 1 voor de kindjes, 1 voor mijn vrouw en mij en 1 voor beneden. Dat levert altijd een hoop gezeik op. Maar waarom? Als dat nou prettig werkt voor mij? Ze hoeft zo goed als niks te doen in het huishouden, maar laat mij het dan op mijn manier doen.Mijn manier. Een wederkerend probleem. Dat is denk ik het grote probleem voor haar.
B en ik zijn nu op een punt in onze relatie dat ergernis de boventoon voert. Over dagelijkse dingen, werk, wat we ergens van vinden. Het houdt niet op. Een week of twee geleden, net als je denkt dat alle dieptepunten bereikt zijn:Ik was te stil, te oppervlakkig en in mezelf gekeerd, zo werd me verweten. Ik gaf haar gelijk. Ze werd furieus en haalde uit met haar vuisten. Als kind van ouders met losse handjes maakt het niet eens uit hoe hard je slaat. Ik heb haar nooit uit woede geslagen en de kinderen ook niet. Wel heb ik haar polsen vastgepakt. Misschien harder dan nodig, dat zou zeker kunnen en heb haar van me af op bed geduwd. Met de deur op slot ben ik op de badkamer gekalmeerd terwijl ze als een gek stond de gillen dat ik imbeciel, gek, gestoord en noem maar op was. Toen ze wat gekalmeerd was hoorde ik hoe ze huilend naar d'r moeder belde. Ik had haar polsen pijn gedaan, ze voelde zich onveilig en was bang dat ik de kinderen wat aan zou doen.Deze vuile leugens hebben iets gebroken wat niet zo snel gelijmd kan worden. 2 uur later vroeg ze wat ze voor valentijnsdag kreeg. Ik kan er geen touw meer aan vastknopen.
Ons intieme leven is intussen ook een afspiegeling van ons leven samen. Als ze me aanhaalt bevredig ik haar. Als ze als een zeester erbij ligt en klaagt over dat het te koud is op de slaapkamer, of te warm of dat ze eigenlijk toch wel moe is pak ik voor het gemak de satisfyer erbij. Dan is het zo gepiept. Het boeit me ook niet meer eigenlijk. Dat seks minder wordt als je langer bij elkaar bent en als er kinderen komen snap ik heel goed maar hier spelen natuurlijk andere oorzaken. Mijn seksuele verlangens zijn ook veranderd sinds ik medicatie gebruik. Of ik herken ze nu voor het eerst. Niet alleen in de slaapkamer leer ik mezelf kennen.
Ik ben altijd al dol geweest op mooie lingerie. Graag trakteerde ik mijn vrouw dan ook op Marlies Dekkers, Marie Jo Prima Donna etc. Sinds de kinderen er zijn is het van de hunkemuller, dat is was leuker in de portemonnee... Dat heeft niet eens met sex te maken, ik vind het bij wijze van spreken fijner als er mooie lingerie in de wasmand ligt dan wanneer ze het aantrekt voor sex.
Maar voor onze trouwdag had ik lingerie gekocht, marlies dekkers wat ze mooi vindt, ze vroeg of ze er nog jarretelgordel bij kon krijgen. Dat vond ik geen probleem natuurlijk!
Maar haar moeder vindt dat een vrouw van boven de dertig geen strings meer kan dragen, ben je echt te oud voor zo zei ze. Ruim 300,- aan lingerie heeft een prominente plek op zolder gekregen. Want jarretelles draag je niet voor niks en ze vindt het gênant als haar moeder de was opruimt en die tegen zou komen. Wat doet haar moeder zonder mijn weten in onze kledingkast vroeg ik me hardop af... De vrijheid blijheid die we vroeger kenden is aangelang hiermee verdwenen. Terwijl mijn verlangens dus juist toenemen. Of zou dit alleen een gevolg van de huidige situatie zijn?
Ik heb ik weet niet hoe vaak geprobeerd met haar te praten maar dat eindigt in ruzie waarbij alles afgeschoven wordt op mijn jeugd. In samenspraak met mijn psychologe heb ik brieven voor jaar geschreven waarin ik alles uitleg. Daar pikt ze dingen uit die ze om kan buigen tot, je raadt het al: Mijn jeugd. En ze zoekt stukken die ze kan gebruiken om zichzelf een slachtofferrol aan te meten.
B vindt dat relatietherapie niet nodig is - de problemen liggen 100% bij mij meent ze -. Zij wil zich ook niet laten testen op ASS, iets waar de instantie waarbij J en ik lopen wel op aan gedrongen hebben. Maar zei en haar moeder zeggen dat er niks mis is met B dus een onderzoek is niet nodig. Het enige dat nodig is, is dat ik mijn karakter verander.
Mijn psychologe zei laatst dat ze me wilde helpen met het proces tot een leven waarin ik niet meer in een toxische leefomgeving vertoef. Kinderen zijn veerkrachtig en voor alle administratieve problemen is een oplossing.
Maar ik kan kan het niet over mijn hart verkrijgen de klootzak te zijn die van zijn gezin wegloopt.Zelfs als alles geregeld wordt : een nieuwe woning - ook al werk ik via een uitzendbureau -, de verdeling van de spullen - ze mag alles hebben - de alimentatie om maar iets te noemen. Ik overzie dit allemaal niet.Maar dat is niet wat me tegenhoudt. J is net zindelijk, het gaat net wat beter met hem. Onze dochter geniet nu zo. Moet ik dan alle glazen kapot gooien?Ja, het is beter van wel. Ik kan niet doorploeteren, ongelukkig en snijdend met een scheermes. Maar liever ik dan iemand anders. Als ik dit zou lezen over een ander persoon zou ik direct zeggen: wegwezen daar!Maar, en dat is niet goed, een mens vergelijkt onbewust toch. Als ik kijk naar de mensen in Oekraïne en Rusland, slachtoffers van de toeslagenaffaire. In het ziekenhuis met J hebben we ook kindjes gezien die echt ziek zijn vergeleken met hem. Ik heb B verteld, mondeling en via brief dat ik hiermee worstel, ze negeert het...
Geheel in stijl van mijn adhd heb ik alles er in één keer uit gerammeld hier. Het is misschien wat vaag of onvolledig. Mocht iemand die op dit forum komt me kennen, graag dan niet hier kenbaar maken, ik blijf liever in de schaduwen.
Groetjes
zondag 6 maart 2022 om 09:14
Aangezien niemand heeft gereageerd ga ik dat maar doen. Niet dat ik goed weet wat te adviseren naar oké.
In ieder geval goed dat je bij een psycholoog loopt.
Bij wie 'de schuld' van de relatieproblemen ook ligt, ik denk dat er 2 opties zijn:
1. Bij elkaar blijven en in relatietherapie
Wil B. dit ook niet als je aangeeft dat het dat is of uit elkaar?
2. Uit elkaar gaan
Het lijkt me ook voor de kinderen nog altijd beter om met gescheiden ouders op te groeien dan in een 'toxische omgeving' zoals jouw psycholoog dat zo mooi noemt.
In ieder geval goed dat je bij een psycholoog loopt.
Bij wie 'de schuld' van de relatieproblemen ook ligt, ik denk dat er 2 opties zijn:
1. Bij elkaar blijven en in relatietherapie
Wil B. dit ook niet als je aangeeft dat het dat is of uit elkaar?
2. Uit elkaar gaan
Het lijkt me ook voor de kinderen nog altijd beter om met gescheiden ouders op te groeien dan in een 'toxische omgeving' zoals jouw psycholoog dat zo mooi noemt.
zondag 6 maart 2022 om 10:14
Jee, wat een heftig en verdrietig verhaal.
Ik weet niet wat ik ermee moet.
Je hebt professionele hulp nodig. En die heb je!
Heb je vrienden? Elk mens heeft vrienden nodig.
Werkt je vrouw trouwens?
(Klinkt als borderline o.i.d. maar ze wil zich niet laten onderzoeken? Ik zou er op staan)
Zorg dat je minder afhankelijk wordt van je schoonmoeder. B.v. door de kinderen te laten opvangen door de kinderopvang of de buitenschoolse opvang.
Regel 1x per maand een oppas en ga er met zijn 2en op uit.
Maar als dat allemaal niet meer lukt kun je beter stoppen.
Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je vrouw. Jullie ontnemen elkaar een gelukkig leven.
En ook dat merken kinderen....
Veel succes en een hart onder de riem.
Ik weet niet wat ik ermee moet.
Je hebt professionele hulp nodig. En die heb je!
Heb je vrienden? Elk mens heeft vrienden nodig.
Werkt je vrouw trouwens?
(Klinkt als borderline o.i.d. maar ze wil zich niet laten onderzoeken? Ik zou er op staan)
Zorg dat je minder afhankelijk wordt van je schoonmoeder. B.v. door de kinderen te laten opvangen door de kinderopvang of de buitenschoolse opvang.
Regel 1x per maand een oppas en ga er met zijn 2en op uit.
Maar als dat allemaal niet meer lukt kun je beter stoppen.
Niet alleen voor jezelf, maar ook voor je vrouw. Jullie ontnemen elkaar een gelukkig leven.
En ook dat merken kinderen....
Veel succes en een hart onder de riem.
de wereld wacht om ontdekt te worden
zondag 6 maart 2022 om 10:24
Wow wat een lap tekst.
Je hebt dus ADHD maar heb je ook psycho educatie gehad? Weet je hoe je brein werkt? Want het leest alsof je weinig besef hebt van wat ADHD inhoudt behalve dat je druk bent. Alles waar jij tegenaan loopt heeft allemaal met je ADHD te maken. Je impulsiviteit, de manier waarop je geen prioriteiten stelt, de manier waarop je tijd beleeft (tijdblindheid is 1 van de grootste struikelblokken bij ADHD). De manier waarop alles je opslokt en dat je van alles erbij haalt. Oekraïne en de toeslagenaffaire hebben niks met je relatie te maken. Je zult moeten leren je te focussen op wat belangrijk is en niet alles erbij te halen.
Begin eens met hier te lezen: www.additudemag.com. heel veel zal je dan al duidelijk worden.
En dan je relatie. Ik moet zeggen dat ik niet alles gelezen heb want je stuk is heel lang en onsamenhangend en ik heb ook ADHD en ik krijg het niet voor elkaar om zo een lang onsamenhangend stuk te lezen zonder tig keer afgeleid te worden. Maar het klinkt alsof jullie heel erg tegen elkaar zijn in plaats van een team. Jullie verwijten elkaar dingen en verwachten dingen van elkaar die wellicht onrealistisch zijn. Dat werkt echt niet. Je zult met je vrouw rustig moeten praten en kijken hoe jullie samen dingen beter kunnen maken. Zonder elkaar verwijten te maken. Ga zitten met je vrouw en zorg dat je niet afgeleid raakt tijdens het gesprek. Zet een kookwekker en praat allebei om de 5 minuten en de ander luistert. Luister echt naar waar de ander tegenaan loopt. En kijk hoe jullie het samen beter kunnen maken. Relatietherapie zou super goed werken maar ze wil dat blijkbaar niet. Jullie kunnen in ieder geval zo niet doorgaan. Er moet iets veranderen en anders kunnen jullie beter uit elkaar gaan.
O en nog 1 ding. Een overdosis nemen en jezelf van de trap gooien is niet grappig. En het is nooit de oplossing. dingen kunnen soms te veel zijn maar dit kan je gewoon niet maken tegenover je gezin. Laat dit soort dingen nooit een optie zijn. Als dingen te veel zijn neem dan rust maar ga niet zulke rare dingen doen. Je gezin heeft je nodig. Dus zorg dat je je leven inricht zodat het niet te veel wordt. Koop een koptelefoon met noise canceling. Maak een hele goede dagplanning. Zorg voor ruimte in je hoofd. Dan wordt alles makkelijker. En ik weet niet of je nog antidepressiva slikt maar ik zou dat even goed met een arts bespreken die ook kennis heeft van ADHD. Depressies komen veel voor bij ADHD maar hebben een andere behandeling nodig dan depressies bij mensen met een regulier brein. Praat erover met een arts.
Je hebt dus ADHD maar heb je ook psycho educatie gehad? Weet je hoe je brein werkt? Want het leest alsof je weinig besef hebt van wat ADHD inhoudt behalve dat je druk bent. Alles waar jij tegenaan loopt heeft allemaal met je ADHD te maken. Je impulsiviteit, de manier waarop je geen prioriteiten stelt, de manier waarop je tijd beleeft (tijdblindheid is 1 van de grootste struikelblokken bij ADHD). De manier waarop alles je opslokt en dat je van alles erbij haalt. Oekraïne en de toeslagenaffaire hebben niks met je relatie te maken. Je zult moeten leren je te focussen op wat belangrijk is en niet alles erbij te halen.
Begin eens met hier te lezen: www.additudemag.com. heel veel zal je dan al duidelijk worden.
En dan je relatie. Ik moet zeggen dat ik niet alles gelezen heb want je stuk is heel lang en onsamenhangend en ik heb ook ADHD en ik krijg het niet voor elkaar om zo een lang onsamenhangend stuk te lezen zonder tig keer afgeleid te worden. Maar het klinkt alsof jullie heel erg tegen elkaar zijn in plaats van een team. Jullie verwijten elkaar dingen en verwachten dingen van elkaar die wellicht onrealistisch zijn. Dat werkt echt niet. Je zult met je vrouw rustig moeten praten en kijken hoe jullie samen dingen beter kunnen maken. Zonder elkaar verwijten te maken. Ga zitten met je vrouw en zorg dat je niet afgeleid raakt tijdens het gesprek. Zet een kookwekker en praat allebei om de 5 minuten en de ander luistert. Luister echt naar waar de ander tegenaan loopt. En kijk hoe jullie het samen beter kunnen maken. Relatietherapie zou super goed werken maar ze wil dat blijkbaar niet. Jullie kunnen in ieder geval zo niet doorgaan. Er moet iets veranderen en anders kunnen jullie beter uit elkaar gaan.
O en nog 1 ding. Een overdosis nemen en jezelf van de trap gooien is niet grappig. En het is nooit de oplossing. dingen kunnen soms te veel zijn maar dit kan je gewoon niet maken tegenover je gezin. Laat dit soort dingen nooit een optie zijn. Als dingen te veel zijn neem dan rust maar ga niet zulke rare dingen doen. Je gezin heeft je nodig. Dus zorg dat je je leven inricht zodat het niet te veel wordt. Koop een koptelefoon met noise canceling. Maak een hele goede dagplanning. Zorg voor ruimte in je hoofd. Dan wordt alles makkelijker. En ik weet niet of je nog antidepressiva slikt maar ik zou dat even goed met een arts bespreken die ook kennis heeft van ADHD. Depressies komen veel voor bij ADHD maar hebben een andere behandeling nodig dan depressies bij mensen met een regulier brein. Praat erover met een arts.
zondag 6 maart 2022 om 18:32
Bedankt voor alle reacties. Het is inderdaad nogal een lap tekst en daarom voor mensen moeilijk om gepast te reageren, dat snap ik.
Ik weet inderdaad niet helemaal wat ad(h)d inhoudt. Ik ben mezelf dus nog aan het leren kennen. Ik kan wel stilzitten enzo maar heb moeite met veel mensen om me heen, vind drukke plekken lastig en ben snel afgeleid. Ik kan ook over enthousiast aan dingen beginnen om er na een korte periode weer mee te stoppen.
Veel mensen zullen dit van zichzelf of herkennen. Bij mij is het bovengemiddeld.
De voordelen zijn wel dat ik mathematisch, technisch en visueel inzichtelijk heel goed scoor. Ik zie ook verbanden heel snel, vaak voor ik de redenatie door heb al.
Waarom ik bij mijn vrouw blijf... Goeie vraag. 2 kindjes die zo gelukkig zijn nu.
Het negatieve zelfbeeld dat kenmerkend is voor een ad(h)d' er en wat bij mij heel veel bepaald.
Als ik bij haar wegga, wat heb ik dan?
Ik ben niet op zoek naar een volgende partner maar onbewust dagdroom ik er weleens over hoe dat zou zijn. Maar dan bekruipt de realiteit / of de angst me al snel dat er waarschijnlijk toch niks zal veranderen. Volgens mijn psychologe ben ik daar zelf bij en heb ik recht op keuze.
Op het moment dat ze dat zegt beaam ik dat volledig maar als het inzinkt komt ook daar die twijfel weer, waarom zou het ergens anders anders zijn?
Dit komt ook door mijn opvoeding, als je een kind alleen maar corrigeert dan ontneem je zo'n kind als het ware het recht op keuzes die gelukkig maken. Dit is niet 1 2 3 recht te breien.
Het zou beter zijn uit elkaar te gaan maar ik durf de stap gewoon niet te zetten. Als ik de woorden uitspreek is het zo definitief...
Wat ik bedoelde met: ik vond het hilarisch toen ik van de trap af viel,
Door de overdosis was ik behoorlijk stoned. Daarom moest ik zo lachen om alles. Wat ik deed was absoluut niet leuk, integendeel.
Er word vaak gezegd dat als je het echt wilt dan lukt het van de eerste keer. Bij mij is dat denk ik ook zo geweest. Weet ik wel bijna zeker. Ik zocht een uitweg uit de ruzies, de angst voor het nieuwe werk. Maar te laf om hulp te vragen.
Tot het op deze manier ontplofte.
Mijn vrouw werkt... Bij een groothandel voor lingerie en sex speeltjes. Vaak heeft de het over body's, korsetten of bh/string setjes uit de collectie die ze zo mooi vind.
Ze weet dat mijn liefde voor lingerie alleen overschaduwd word door die voor latex. Ook daar vertelt ze weleens over. Ik reageer dan maar niet meer. En dan wordt de chagrijnig.
Maar als ik dan vraag of ze wil dat ik iets voor haar koop, of dat ze het voor mij zou willen doen eens een mooi topje of jurkje te kopen wijst ze het af.
Ik verwacht heus niet dat ze er als de eerst de beste pin-up bijloopt maar ik snap de tegenstelling in gedrag gewoon niet.
Van mijn oud collega's hoor ik vrij weinig meer, logisch, zo gaat dat.
Ik heb één goede vriend maar die woont en werkt tegenwoordig in het buitenland dus die hoor of zie ik weinig. Hij snapt dit toch allemaal niet. Hij is enorm verwend en heeft twee ouders die nog steeds dolverliefd op elkaar zijn.
Ik heb geprobeerd het kort te houden maar dat lukt me dus niet zo... Lol.
Bedankt voor de reacties.
Ik weet inderdaad niet helemaal wat ad(h)d inhoudt. Ik ben mezelf dus nog aan het leren kennen. Ik kan wel stilzitten enzo maar heb moeite met veel mensen om me heen, vind drukke plekken lastig en ben snel afgeleid. Ik kan ook over enthousiast aan dingen beginnen om er na een korte periode weer mee te stoppen.
Veel mensen zullen dit van zichzelf of herkennen. Bij mij is het bovengemiddeld.
De voordelen zijn wel dat ik mathematisch, technisch en visueel inzichtelijk heel goed scoor. Ik zie ook verbanden heel snel, vaak voor ik de redenatie door heb al.
Waarom ik bij mijn vrouw blijf... Goeie vraag. 2 kindjes die zo gelukkig zijn nu.
Het negatieve zelfbeeld dat kenmerkend is voor een ad(h)d' er en wat bij mij heel veel bepaald.
Als ik bij haar wegga, wat heb ik dan?
Ik ben niet op zoek naar een volgende partner maar onbewust dagdroom ik er weleens over hoe dat zou zijn. Maar dan bekruipt de realiteit / of de angst me al snel dat er waarschijnlijk toch niks zal veranderen. Volgens mijn psychologe ben ik daar zelf bij en heb ik recht op keuze.
Op het moment dat ze dat zegt beaam ik dat volledig maar als het inzinkt komt ook daar die twijfel weer, waarom zou het ergens anders anders zijn?
Dit komt ook door mijn opvoeding, als je een kind alleen maar corrigeert dan ontneem je zo'n kind als het ware het recht op keuzes die gelukkig maken. Dit is niet 1 2 3 recht te breien.
Het zou beter zijn uit elkaar te gaan maar ik durf de stap gewoon niet te zetten. Als ik de woorden uitspreek is het zo definitief...
Wat ik bedoelde met: ik vond het hilarisch toen ik van de trap af viel,
Door de overdosis was ik behoorlijk stoned. Daarom moest ik zo lachen om alles. Wat ik deed was absoluut niet leuk, integendeel.
Er word vaak gezegd dat als je het echt wilt dan lukt het van de eerste keer. Bij mij is dat denk ik ook zo geweest. Weet ik wel bijna zeker. Ik zocht een uitweg uit de ruzies, de angst voor het nieuwe werk. Maar te laf om hulp te vragen.
Tot het op deze manier ontplofte.
Mijn vrouw werkt... Bij een groothandel voor lingerie en sex speeltjes. Vaak heeft de het over body's, korsetten of bh/string setjes uit de collectie die ze zo mooi vind.
Ze weet dat mijn liefde voor lingerie alleen overschaduwd word door die voor latex. Ook daar vertelt ze weleens over. Ik reageer dan maar niet meer. En dan wordt de chagrijnig.
Maar als ik dan vraag of ze wil dat ik iets voor haar koop, of dat ze het voor mij zou willen doen eens een mooi topje of jurkje te kopen wijst ze het af.
Ik verwacht heus niet dat ze er als de eerst de beste pin-up bijloopt maar ik snap de tegenstelling in gedrag gewoon niet.
Van mijn oud collega's hoor ik vrij weinig meer, logisch, zo gaat dat.
Ik heb één goede vriend maar die woont en werkt tegenwoordig in het buitenland dus die hoor of zie ik weinig. Hij snapt dit toch allemaal niet. Hij is enorm verwend en heeft twee ouders die nog steeds dolverliefd op elkaar zijn.
Ik heb geprobeerd het kort te houden maar dat lukt me dus niet zo... Lol.
Bedankt voor de reacties.
zondag 6 maart 2022 om 18:40
Zorg er alsjeblieft voor dat je vrouw niet weer zwanger raakt, dat ten eerste.
Verder vind ik het knap hoeveel jij nog volhoudt, met je lange werkdagen en steeds in de nacht eruit, met dan ook nog kritiek.
Denk ook even aan wat jij nodig hebt om beter te worden. Aan een vader die helemaal op is, hebben zij namelijk ook niks.
Dus vraag om professionele hulp zoveel als je nodig hebt.
zondag 6 maart 2022 om 18:47
Hoi.
Ik heb 0 ervaring met jouw situatie, buiten dat mijn (nu ex) partner en ik niet voor elkaar geschikt waren, en ik dat niet wilde geloven.
Mijn advies is
Tijdelijk uit elkaar gaan.
Laat haar maar even leren hoe het is om voor zichzelf te moeten zorgen.
Overdosis en van de trap gooien is niet de manier.
Als je niet gelukkig bent in je situatie, verander je situatie.
Deze situatie is supertoxisch voor je gezinnetje. Fysiek geweld is nooit de oplossing. Slaan/polsen vasthouden. Echt slecht.
Je hebt je partner al verteld dat het niet langer zo werkt. Als zij ditniet wilt veranderen, dan werkt het dus niet.
Ik denk dat je het stiekem al weet, vandaar dit gedetailleerde verhaal.
Zoals je wrs merkt, heb ik ook ADHD, dus ik hoop dat mijn antwoord ergens op slaat..
Ik heb 0 ervaring met jouw situatie, buiten dat mijn (nu ex) partner en ik niet voor elkaar geschikt waren, en ik dat niet wilde geloven.
Mijn advies is
Tijdelijk uit elkaar gaan.
Laat haar maar even leren hoe het is om voor zichzelf te moeten zorgen.
Overdosis en van de trap gooien is niet de manier.
Als je niet gelukkig bent in je situatie, verander je situatie.
Deze situatie is supertoxisch voor je gezinnetje. Fysiek geweld is nooit de oplossing. Slaan/polsen vasthouden. Echt slecht.
Je hebt je partner al verteld dat het niet langer zo werkt. Als zij ditniet wilt veranderen, dan werkt het dus niet.
Ik denk dat je het stiekem al weet, vandaar dit gedetailleerde verhaal.
Zoals je wrs merkt, heb ik ook ADHD, dus ik hoop dat mijn antwoord ergens op slaat..
zondag 6 maart 2022 om 18:59
ADHD is zo veel meer dan alleen snel afgeleid zijn... Al is het wel de basis. Ik raak je aan te hyperfocussen op alles wat met ADHD te maken heeft. Je leert jezelf zo goed kennen en leert ook waarom dingen steeds niet lukken. En hoe het wel lukt. Kleine trucjes die je hoofd zo veel leger kunnen maken.
Je lijkt ook nogal gefocust op de lingerie maar als zij het niet wil dan wil ze niet. Al lijkt ze het een beetje als een machtsmiddel ofzo te gebruiken. Je vrouw klinkt echt niet zo leuk.
Je zult met je vuist op tafel moeten slaan. Schat zoals het nu gaat vind ik het niet meer leuk. Er moet nu echt iets veranderen anders ga ik voor een scheiding. Zullen we samen kijken hoe we het leuker kunnen maken? Als ze niet wilt dan weet je ook dat ze niet wil. En ja weggaan is super eng. Maar blijven in deze situatie is denk ik nog veel erger.
Maak eens een lijstje wat voor jou nodig is om de relatie beter te maken en wanneer je zou kiezen voor een scheiding. En stel het niet uit want als jij weet ook dat de "ja misschien doe ik dat later" en "goed idee maar niet nu" dingen nooit gebeuren. Zorg dat je helder krijgt waar het probleem zit, wat je er aan kan doen en waar je grens ligt.
Je lijkt ook nogal gefocust op de lingerie maar als zij het niet wil dan wil ze niet. Al lijkt ze het een beetje als een machtsmiddel ofzo te gebruiken. Je vrouw klinkt echt niet zo leuk.
Je zult met je vuist op tafel moeten slaan. Schat zoals het nu gaat vind ik het niet meer leuk. Er moet nu echt iets veranderen anders ga ik voor een scheiding. Zullen we samen kijken hoe we het leuker kunnen maken? Als ze niet wilt dan weet je ook dat ze niet wil. En ja weggaan is super eng. Maar blijven in deze situatie is denk ik nog veel erger.
Maak eens een lijstje wat voor jou nodig is om de relatie beter te maken en wanneer je zou kiezen voor een scheiding. En stel het niet uit want als jij weet ook dat de "ja misschien doe ik dat later" en "goed idee maar niet nu" dingen nooit gebeuren. Zorg dat je helder krijgt waar het probleem zit, wat je er aan kan doen en waar je grens ligt.
zondag 6 maart 2022 om 21:51
Wat een heftige situatie. Voor jou maar ook voor jullie kinderen en ja ook voor je vrouw.
Heel lullig gezegd maar ik zou voorlopig niks doen met jouw seksuele verlangens. Ja dat is normaal gesproken een onderdeel van een gezonde relatie maar die hebben jullie momenteel niet en opmerkingen over leer/lingerie/schoonmoeder enz. zijn momenteel alleen maar olie op het vuur.
Probeer dat los te koppelen dat is momenteel echt niet jullie belangrijkste zorg. Dat zal frustrerend zijn maar ik denk nog altijd minder dan de huidige situatie. Dus nee niet met die vieb haar bewerken en niet verwachten dat zij iets bij jou doet.
Je hebt een psychologe en bent bezig met het starten van ADHD medicatie. Het zou inderdaad fijn zijn als je ook meer voorlichting krijgt over de rol die de ADHD op je leven heeft (gehad) en hoe je hiermee om kan gaan en hoe anderen ermee om kunnen gaan.
Heb je wel eens gesprekken met je psychologe samen met je vrouw? Is het mogelijk om samen concrete afspraken te maken?
Wordt er ook besproken hoe je om kan gaan met pieken in je emotie zonder jezelf pijn te doen? Is er een mogelijkheid dat je 24 uur per dag iemand kan bellen een professional?
Jij vind het logisch dat bijna het hele huishouden op jou neerkomt maar naast je werk, de zorg voor jullie kinderen, je therapie en medicatie wijzigingen vind ik dat je wel erg veel op je bordje hebt.
Eigenlijk zou uit elkaar gaan logisch klinken maar ik kan me voorstellen dat dit voor nu niet echt als een optie voelt al is het maar vanwege praktische zaken.
Weet dat er ook een online en telefonische hulplijn is voor mensen die suïcidaal zijn. https://www.113.nl
Dat het trouwens altijd lukt als je maar genoeg wil is onzin. Bij sommige mensen "lukt het niet" terwijl ze het wel echt wilde en bij andere "lukt het wel" terwijl ze dat eigenlijk niet wilde. Ook zijn er veel mensen die blijvende schade hebben na een poging wat het leven alleen maar nog zwaarder heeft gemaakt. Dat kan trouwens ook gebeuren wanneer je jezelf snijd. Onderschat dit dus echt niet.
Het belangrijkste is dat jij je leven weer aankan met of zonder je vrouw en zo een stabiele factor te zijn voor je kinderen want zo te lezen hebben ze dat beide enorm nodig.
Heel lullig gezegd maar ik zou voorlopig niks doen met jouw seksuele verlangens. Ja dat is normaal gesproken een onderdeel van een gezonde relatie maar die hebben jullie momenteel niet en opmerkingen over leer/lingerie/schoonmoeder enz. zijn momenteel alleen maar olie op het vuur.
Probeer dat los te koppelen dat is momenteel echt niet jullie belangrijkste zorg. Dat zal frustrerend zijn maar ik denk nog altijd minder dan de huidige situatie. Dus nee niet met die vieb haar bewerken en niet verwachten dat zij iets bij jou doet.
Je hebt een psychologe en bent bezig met het starten van ADHD medicatie. Het zou inderdaad fijn zijn als je ook meer voorlichting krijgt over de rol die de ADHD op je leven heeft (gehad) en hoe je hiermee om kan gaan en hoe anderen ermee om kunnen gaan.
Heb je wel eens gesprekken met je psychologe samen met je vrouw? Is het mogelijk om samen concrete afspraken te maken?
Wordt er ook besproken hoe je om kan gaan met pieken in je emotie zonder jezelf pijn te doen? Is er een mogelijkheid dat je 24 uur per dag iemand kan bellen een professional?
Jij vind het logisch dat bijna het hele huishouden op jou neerkomt maar naast je werk, de zorg voor jullie kinderen, je therapie en medicatie wijzigingen vind ik dat je wel erg veel op je bordje hebt.
Eigenlijk zou uit elkaar gaan logisch klinken maar ik kan me voorstellen dat dit voor nu niet echt als een optie voelt al is het maar vanwege praktische zaken.
Weet dat er ook een online en telefonische hulplijn is voor mensen die suïcidaal zijn. https://www.113.nl
Dat het trouwens altijd lukt als je maar genoeg wil is onzin. Bij sommige mensen "lukt het niet" terwijl ze het wel echt wilde en bij andere "lukt het wel" terwijl ze dat eigenlijk niet wilde. Ook zijn er veel mensen die blijvende schade hebben na een poging wat het leven alleen maar nog zwaarder heeft gemaakt. Dat kan trouwens ook gebeuren wanneer je jezelf snijd. Onderschat dit dus echt niet.
Het belangrijkste is dat jij je leven weer aankan met of zonder je vrouw en zo een stabiele factor te zijn voor je kinderen want zo te lezen hebben ze dat beide enorm nodig.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 7 maart 2022 om 11:42
@Blopviva, bedankt voor je heldere bericht. Wat betreft olie op het vuur heb je an sich gelijk. Maar er is zoveel olie en zoveel vuur...
Ik heb naar aanleiding van de berichten hier contact gehad met mijn psychologe. Er komt een collega van haar bij die mij meer know how gaat geven over adhd. Beide psychologen zullen onderling contact houden zodat de ene de andere aanvult.
Of mijn vrouw hier wel in meegaat weet ik (nog) niet. Het zou wel heel goed zijn... Maar of ze wil.
Wat betreft het wel of niet willen en wel of niet lukken heb ik mezelf misschien wat te kort door de bocht verwoord.
Sorry daarvoor
Ik heb naar aanleiding van de berichten hier contact gehad met mijn psychologe. Er komt een collega van haar bij die mij meer know how gaat geven over adhd. Beide psychologen zullen onderling contact houden zodat de ene de andere aanvult.
Of mijn vrouw hier wel in meegaat weet ik (nog) niet. Het zou wel heel goed zijn... Maar of ze wil.
Wat betreft het wel of niet willen en wel of niet lukken heb ik mezelf misschien wat te kort door de bocht verwoord.
Sorry daarvoor
maandag 7 maart 2022 om 11:45
Ze zal niet zwanger raken, dat is prima geregeld.
Sinds ik mijn adhd medicatie slik worden de prikkels 99% beter gefilterd, dat geeft veel rust en energie dus eigenlijk voel ik me wel fit...
maandag 7 maart 2022 om 12:06
Ik heb lingerie inderdaad als voorbeeld gepakt omdat ik daar inderdaad groot liefhebber van ben, niet eens in een sexuele manier.abracadabra schreef: ↑06-03-2022 18:59
Je lijkt ook nogal gefocust op de lingerie maar als zij het niet wil dan wil ze niet. Al lijkt ze het een beetje als een machtsmiddel ofzo te gebruiken. Je vrouw klinkt echt niet zo leuk.
Je zult met je vuist op tafel moeten slaan. Schat zoals het nu gaat vind ik het niet meer leuk. Er moet nu echt iets veranderen anders ga ik voor een scheiding. Zullen we samen kijken hoe we het leuker kunnen maken? Als ze niet wilt dan weet je ook dat ze niet wil. En ja weggaan is super eng. Maar blijven in deze situatie is denk ik nog veel erger.
(Koorddansen voor mij nu hierzo...)
Voor mij voelt het beter als ik de was ophang en er komt kleurrijk dames ondergoed uit de wasmand, dan hoef ik niet eens gezien te hebben dat ze het gedragen heeft.
Als ze zou zeggen: dat gaat nooit meer gebeuren dan is dat zo. Dan haal ik mijn schouders open leg ik het naast me neer.
Maar eigenlijk zit de situatie anders in elkaar. Het is meer van symbolische aard. Het gaat om over hebben voor, maar haar moeder zit er weer tussen en beïnvloedt haar. Niet direct de schuld van haar moeder maar meer van mijn vrouw.
Daar komt nog bij dat ze 's avonds out of the blue wel opeens een foto laat zien van iets in dien aard en zegt: wat zou je er van vinden als ik dit aanhad als je thuis kwam. Of zou je het leuk vinden als ik dit sexy setje stiekem zou dragen onder mijn kleding en dat alleen wij dat weten.
Als ik niet reageer is het niet goed voor mevrouw, als ik te happig reageer moet ik realiseren dat we ouder worden en als ik gematigd positief reageer komt er niks uit voort.
Zelfde situatie, andere invulling.
Stel: jij heet Daisy diabetes en je doet je uiterste best om op je suikerinname te letten. Ik vraag al smakkend of je zijn hebt in slagroomtaart, spekjes, winegums of misschien toch liever een stroopwafel...
Met mijn vuist op tafel slaan zou het beste zijn. Weggaan ook. Maar ik vind het zo verschrikkelijk eng. Alle administratieve zaken zoals een nieuw huis, rekeningen splitsen, alimentatie regelen. En dan alle spullen opnieuw kopen. Wie krijgt de goudvis?
Maar als zij niet wil veranderen, en dat wil ze niet dan is het een kwestie van tijd dat realiseer ik me ook.
Maar schijnbaar nog niet genoeg om knopen door te hakken.
Het is sowieso een hot item met mijn beide psychologen, misschien leun ik nog teveel op hen.
maandag 7 maart 2022 om 12:26
Een relatie is een zaak van twee mensen. Dus een verhaal heeft dan altijd twee kanten.
Jij doet kennelijk al je best om jouw kant van de problematiek zo goed mogelijk te onderzoeken, op te lossen, er mee te dealen.
Als je vrouw daar niet voor open staat, of haar aandeel in de problemen niet wil erkennen of ergens aan wil werken, al dan niet met hulp van buitenaf, dan zie ik niet hoe deze relatie (voor jullie beiden) ooit nog een gezonde kant op gaat.
Dat klinkt heel hard, maar je moet er allebei aan willen werken om je relatie weer kans van slagen te kunnen geven.
Jij doet kennelijk al je best om jouw kant van de problematiek zo goed mogelijk te onderzoeken, op te lossen, er mee te dealen.
Als je vrouw daar niet voor open staat, of haar aandeel in de problemen niet wil erkennen of ergens aan wil werken, al dan niet met hulp van buitenaf, dan zie ik niet hoe deze relatie (voor jullie beiden) ooit nog een gezonde kant op gaat.
Dat klinkt heel hard, maar je moet er allebei aan willen werken om je relatie weer kans van slagen te kunnen geven.
maandag 7 maart 2022 om 14:13
Daar komt nog bij dat ze 's avonds out of the blue wel opeens een foto laat zien van iets in dien aard en zegt: wat zou je er van vinden als ik dit aanhad als je thuis kwam. Of zou je het leuk vinden als ik dit sexy setje stiekem zou dragen onder mijn kleding en dat alleen wij dat weten.
Als ik niet reageer is het niet goed voor mevrouw, als ik te happig reageer moet ik realiseren dat we ouder worden en als ik gematigd positief reageer komt er niks uit voort
Wat een naar mormel.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 7 maart 2022 om 14:27
Jullie relatie is waar jullie kinderen als normaal zien.
Tijd voor een goed gesprek thuis, want zo kan het toch eigenlijk niet langer.
Ik zou er alles aan willen doen om mijn man weer op de rit te krijgen. En mijn kinderen. Misschien valt jouw vrouw wil stil omdat ze verstijft ofzo. Maar daar moet ze dan wel doorheen nu.
Tijd voor een goed gesprek thuis, want zo kan het toch eigenlijk niet langer.
Ik zou er alles aan willen doen om mijn man weer op de rit te krijgen. En mijn kinderen. Misschien valt jouw vrouw wil stil omdat ze verstijft ofzo. Maar daar moet ze dan wel doorheen nu.
maandag 7 maart 2022 om 15:09
Je bent niet een klootzak als je scheiden wilt.
Blijkbaar werk jij keihard voor jouw gezin.
Dan mag je verwachten dat jouw vrouw ook aardig tegen jou is.
En jouw kinderen worden gelukkiger als jullie minder ruzie hebben.
Ik denk dat een scheiding een goed gesprek goed is voor de kinderen.
Blijkbaar werk jij keihard voor jouw gezin.
Dan mag je verwachten dat jouw vrouw ook aardig tegen jou is.
En jouw kinderen worden gelukkiger als jullie minder ruzie hebben.
Ik denk dat een scheiding een goed gesprek goed is voor de kinderen.
haarklover wijzigde dit bericht op 07-03-2022 15:10
Reden: eerst maar een goed gesprek proberen
Reden: eerst maar een goed gesprek proberen
4.18% gewijzigd
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 8 maart 2022 om 09:43
Ja het is eng, want nieuw en onbekend terrein en nogal wat werk.
De andere optie is in en met angst blijven leven. Blijven hangen in het bekende lijkt makkelijk en comfortabel maar het is laf en slap en zoals met alle problemen is dat als je ze niet aanpakt dat ze gaan stinken.
De vraag is durf jij een keuze te maken of ga je wachten tot zij die keuze maakt?
