Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 9 mei 2009 om 02:01
Ik ook niet, lieve Woei.
Ik moet nogsteeds aan mijn andere avatar wennen. Maar het is goed zo, ik moet weer een stapje verder.
Langzaam begin ik ook weer met daten.
Spannend hoor, heel spannend. Maar ook leuk, heel leuk.
En zo groei ik nog steeds iedere dag meer in mijn huidige leven.
Voel ik me af en toe simpelweg rijk met de zegeningen die mijn bestaan telt. De lieve mensen om me heen.
En Hero, dat is ook een zegening. Ik heb hem in mijn leven gehad.
De liefde is groter dan het verdriet, de dankbaarheid is groter dan het verdriet... en daar word ik me steeds meer van bewust.
Ik moet nogsteeds aan mijn andere avatar wennen. Maar het is goed zo, ik moet weer een stapje verder.
Langzaam begin ik ook weer met daten.
Spannend hoor, heel spannend. Maar ook leuk, heel leuk.
En zo groei ik nog steeds iedere dag meer in mijn huidige leven.
Voel ik me af en toe simpelweg rijk met de zegeningen die mijn bestaan telt. De lieve mensen om me heen.
En Hero, dat is ook een zegening. Ik heb hem in mijn leven gehad.
De liefde is groter dan het verdriet, de dankbaarheid is groter dan het verdriet... en daar word ik me steeds meer van bewust.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 11 mei 2009 om 21:58
Lieve Mimsey,
Ik ben blij dat het goed met je gaat. Dat je vaker trots en blij kunt zijn met wat je hebt gehad, dan dat je boos of verdrietig bent om wat had moeten zijn. En dat je aan een heerlijk onstuimige tweede jeugd kan beginnen
Een stukje uit een gedicht dat me nu te binnen schiet:
(...)
Gebogen ga
ik verder
Maar niet gebroken
Geslagen
ben ik
maar niet verslagen
Nog altijd fier
op jouw
Ga ik verder
onlosmakelijk
verbonden met jou
Nog altijd trots
op jou
Draag ik je met
me mee
de toekomst in
Alle liefs,
Woei
Ik ben blij dat het goed met je gaat. Dat je vaker trots en blij kunt zijn met wat je hebt gehad, dan dat je boos of verdrietig bent om wat had moeten zijn. En dat je aan een heerlijk onstuimige tweede jeugd kan beginnen
Een stukje uit een gedicht dat me nu te binnen schiet:
(...)
Gebogen ga
ik verder
Maar niet gebroken
Geslagen
ben ik
maar niet verslagen
Nog altijd fier
op jouw
Ga ik verder
onlosmakelijk
verbonden met jou
Nog altijd trots
op jou
Draag ik je met
me mee
de toekomst in
Alle liefs,
Woei
woensdag 13 mei 2009 om 09:34
hoi lieve mimsey wat knap van je dat je weer begint te daten. ooit hoop ik daar ook weer aan toe te wezen en dan hoop ik dat ik een man ontmoet die mijn liefde voor michael accepteert. en dat hoop ik voor jouw ook! want ze blijven voor ons altijd in ons hart.ik weet wel zeker dat hero trots op je is! djinnie
zaterdag 16 mei 2009 om 10:38
Oh, lieve Woei, dat is inderdaad een heel mooi gedicht. En helemaal raak. Dank je wel,
Weet je Djinnie, die tijd komt voor jou ook wel, beetje bij beetje ga je verder. Stapje vooruit, nog een stapje, en dan weer wat terug, maar vooruit kom je. Soms lijkt dat snel te gaan, soms even heel erg langzaam. Die periode van rouw kom je door, echt!
Ik heb mijn eerste dates gehad, en heb heel erg mijn best gedaan de meneer niet te vergelijken mijn Hero. Dat zou immers niet eerlijk zijn, niet eerlijk voor zowel Hero als de Date-meneer. Niet eerlijk ook richting mijzelf. Maar moeilijk vond ik dat wel. Opeens zat ik aan een tafeltje in een restaurantje te praten, en te flirten, met iemand anders dan mijn Grote Lief. Moest ik mijzelf uitleggen, terwijl dat eerder nooit hoefde. Zo bevreemdend.
Op een gegeven moment vroeg de Date of ik geloofde in het hiernamaals, en ik antwoordde dat ik daar nog over twijfelde.
Precies op dat moment knalt er boven onze hoofden een wandcontactdoos van de muur. In een automatische reactie zei ik nog; " Sorry schat!", maar ik geloof nooit dat Date dat nog heeft gehoord. Die was in anderhalve seconde namelijk spierwit weggetrokken, en zat te trillen op zijn stoeltje.
Tja, sorry...mijn Plaaggeest heeft een apart gevoel voor humor,
Nou ja, en langzaam brei ik aan dit datecontact weer een einde. Het zal niets worden. Ik vergelijk de heren niet met elkaar, maar wel het gevoel. Het is niet eerlijk, ik weet het, maar bij Hero tintelde mijn huid als ik aan hem dacht, gingen mijn ogen glanzen als ik over hem sprak. Deze meneer raakt me niet op die manier. Dat kan nog moeten groeien, mijn hart heeft natuurlijk ook een optater gehad de afgelopen jaren en stelt zich minder gemakkelijk open, maar een beetje een kriebel is toch wel een vereiste.
Verwend kreng ben ik eigenlijk, he.
Tot op het bot verwend door de liefde die Hero mij schonk.
Hij heeft mij gewoon verpest door me te overladen met aandacht en warmte. Heeft mijn lat zo hoog gelegd dat die haast de hemel raakt.
Tja, de meneer die over mijn lat heen kan komen moet dus kunnen klimmen tot aan de sterren. Hero wil zelf blijkbaar ook nog even keuren....
Weet je Djinnie, die tijd komt voor jou ook wel, beetje bij beetje ga je verder. Stapje vooruit, nog een stapje, en dan weer wat terug, maar vooruit kom je. Soms lijkt dat snel te gaan, soms even heel erg langzaam. Die periode van rouw kom je door, echt!
Ik heb mijn eerste dates gehad, en heb heel erg mijn best gedaan de meneer niet te vergelijken mijn Hero. Dat zou immers niet eerlijk zijn, niet eerlijk voor zowel Hero als de Date-meneer. Niet eerlijk ook richting mijzelf. Maar moeilijk vond ik dat wel. Opeens zat ik aan een tafeltje in een restaurantje te praten, en te flirten, met iemand anders dan mijn Grote Lief. Moest ik mijzelf uitleggen, terwijl dat eerder nooit hoefde. Zo bevreemdend.
Op een gegeven moment vroeg de Date of ik geloofde in het hiernamaals, en ik antwoordde dat ik daar nog over twijfelde.
Precies op dat moment knalt er boven onze hoofden een wandcontactdoos van de muur. In een automatische reactie zei ik nog; " Sorry schat!", maar ik geloof nooit dat Date dat nog heeft gehoord. Die was in anderhalve seconde namelijk spierwit weggetrokken, en zat te trillen op zijn stoeltje.
Tja, sorry...mijn Plaaggeest heeft een apart gevoel voor humor,
Nou ja, en langzaam brei ik aan dit datecontact weer een einde. Het zal niets worden. Ik vergelijk de heren niet met elkaar, maar wel het gevoel. Het is niet eerlijk, ik weet het, maar bij Hero tintelde mijn huid als ik aan hem dacht, gingen mijn ogen glanzen als ik over hem sprak. Deze meneer raakt me niet op die manier. Dat kan nog moeten groeien, mijn hart heeft natuurlijk ook een optater gehad de afgelopen jaren en stelt zich minder gemakkelijk open, maar een beetje een kriebel is toch wel een vereiste.
Verwend kreng ben ik eigenlijk, he.
Tot op het bot verwend door de liefde die Hero mij schonk.
Hij heeft mij gewoon verpest door me te overladen met aandacht en warmte. Heeft mijn lat zo hoog gelegd dat die haast de hemel raakt.
Tja, de meneer die over mijn lat heen kan komen moet dus kunnen klimmen tot aan de sterren. Hero wil zelf blijkbaar ook nog even keuren....
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 16 mei 2009 om 10:44
zaterdag 16 mei 2009 om 23:53
Mims ik reageer eigenlijk nooit, maar wat fijn dat het beter gaat.
Dat je weer begint te daten. En dat van die contactdoos is zo geweldig heerlijk. Ik geloof er ook/wel heilig in. Ik maak ook steeds dat soort rare voorvallen mee. Soms teveel toeval. Dan ga je wel geloven dat er meer is. Kan nooit geen toeval meer zijn op een gegeven moment. Dan gebeurt er teveel.
Woei wat een vreselijk mooi gedicht.
Liefs Zoebie
Dat je weer begint te daten. En dat van die contactdoos is zo geweldig heerlijk. Ik geloof er ook/wel heilig in. Ik maak ook steeds dat soort rare voorvallen mee. Soms teveel toeval. Dan ga je wel geloven dat er meer is. Kan nooit geen toeval meer zijn op een gegeven moment. Dan gebeurt er teveel.
Woei wat een vreselijk mooi gedicht.
Liefs Zoebie
zaterdag 20 juni 2009 om 00:01
Van de week was er een incidentje in mijn familie. Een gebeurtenis waar ik mij even geen raad mee wist. Gelukkig waren er vriendinnen om me heen die hun schouders en oren ter beschikking stelden, maar toch miste ik Hero ineens zo intens. Dan merk je hoezeer ik in het dagelijks leven al weer ben opgekrabbeld, ik wist haast niet meer hoe dit verscheurde gevoel voelde. Hoe diep ik heb gezeten.
De wetenschap dat ik al zover omhoog geklommen ben, deed me goed, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat deze momenten van intens verdriet altijd zullen blijven. De wond gaat nooit dicht, hij is alleen gestopt met bloeden en is niet langer ontstoken.
Toch is Hero nogsteeds deel van ons leven. Ook bij Mopsey. Was ik eerst bang dat ze hem "vergeten" zou, het tegendeel blijkt waar. Ze maakt haar eigen herinneringen. Zo weet ze nog hoe Hero haar vasthield toen ze pasgeboren was, en hoe hij toen heel hard om haar moest lachen. Nu heeft Hero haar nooit vastgehouden toen ze een baby was, maar de emotie heeft ze wel goed, dus laat ik haar in de droom. Haar fantasietjes versterken namelijk wel een beeld van hoe Hero was, haar verzinselens getuigen van een enorme kennis van wie Hero was en hoe hij op haar reageerde. Ze vervormd haar herinneringen, geeft Hero een plaats in haar eigen geschiedenis, en eigenlijk vind ik dat heel mooi. Ik laat haar maar.
De wetenschap dat ik al zover omhoog geklommen ben, deed me goed, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat deze momenten van intens verdriet altijd zullen blijven. De wond gaat nooit dicht, hij is alleen gestopt met bloeden en is niet langer ontstoken.
Toch is Hero nogsteeds deel van ons leven. Ook bij Mopsey. Was ik eerst bang dat ze hem "vergeten" zou, het tegendeel blijkt waar. Ze maakt haar eigen herinneringen. Zo weet ze nog hoe Hero haar vasthield toen ze pasgeboren was, en hoe hij toen heel hard om haar moest lachen. Nu heeft Hero haar nooit vastgehouden toen ze een baby was, maar de emotie heeft ze wel goed, dus laat ik haar in de droom. Haar fantasietjes versterken namelijk wel een beeld van hoe Hero was, haar verzinselens getuigen van een enorme kennis van wie Hero was en hoe hij op haar reageerde. Ze vervormd haar herinneringen, geeft Hero een plaats in haar eigen geschiedenis, en eigenlijk vind ik dat heel mooi. Ik laat haar maar.
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 20 juni 2009 om 00:03
Nog even een kopietje van mijn blog:
Het is nog vroeg.
Met kleine oogjes van de slaap zitten Mopsey en ik naast elkaar op de bank. De stormen die de afgelopen nacht over ons land raasden hebben onze nachtrust geen goed gedaan.
Duf stoot ik mijn dochter aan.
"Wat wil je op jouw brood?", mompel ik.
Geen reactie.
Ik por nog een keer.
Onaangedaan blijft Mops in de verte staren, terwijl haar hoofdje zachtjes heen en weer wiebelt op haar sierlijke nekje.
Ondanks mijn moeheid moet ik grinniken.
"Hey joh, slaapt jouw hartje nog?" vraag ik.
Traag richt mijn meisje haar wazige blik op mij en langzaam drupt mijn vraag haar bewustzijn binnen. Met de motoriek van een slaapwandelaar heft ze haar arm op en klopt met gebalde vuist twee keer op haar borstkas.
Dan mompelt ze met dikke tong; "Hero, je moet wakker worden!"
Tja, het is toch wat; zo'n luie kerel die in ons hart woont!
Het is nog vroeg.
Met kleine oogjes van de slaap zitten Mopsey en ik naast elkaar op de bank. De stormen die de afgelopen nacht over ons land raasden hebben onze nachtrust geen goed gedaan.
Duf stoot ik mijn dochter aan.
"Wat wil je op jouw brood?", mompel ik.
Geen reactie.
Ik por nog een keer.
Onaangedaan blijft Mops in de verte staren, terwijl haar hoofdje zachtjes heen en weer wiebelt op haar sierlijke nekje.
Ondanks mijn moeheid moet ik grinniken.
"Hey joh, slaapt jouw hartje nog?" vraag ik.
Traag richt mijn meisje haar wazige blik op mij en langzaam drupt mijn vraag haar bewustzijn binnen. Met de motoriek van een slaapwandelaar heft ze haar arm op en klopt met gebalde vuist twee keer op haar borstkas.
Dan mompelt ze met dikke tong; "Hero, je moet wakker worden!"
Tja, het is toch wat; zo'n luie kerel die in ons hart woont!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 25 juni 2009 om 16:51
Komende nacht om 12 uur zou Hero 33 zijn geworden. Een prachtige leeftijd die hij helaas niet mee heeft mogen maken.
Drieëndertig; hij zou het prachtig hebben gevonden. Dertig vond hij al zo geweldig. "Hehe, nu begint het eindelijk ergens op te lijken" verzuchtte hij toen om middernacht. Hij koesterde 's morgens in de spiegel zijn beginnende lachrimpels, alsof hij wist dat er niet veel meer bij zouden komen. Zijn droom was te eindigen als Waldorf of Stadler van de muppetshow, te eindigen als een oud, liefdevol mopperend opaatje.
Maar zijn droom om een brombeerbejaarde te worden eindigde bijna twee maanden na zijn 31ste verjaardag. Niet als opaatje maar als jonge knul die in de kracht van zijn leven had moeten staan.
Morgen wordt hij in mijn hart 33. Mochten jullie om middernacht nog wakker zijn, zouden jullie hem in gedachten willen feliciteren? Wie weet wordt het dan toch nog een feestje in mijn hart!
Drieëndertig; hij zou het prachtig hebben gevonden. Dertig vond hij al zo geweldig. "Hehe, nu begint het eindelijk ergens op te lijken" verzuchtte hij toen om middernacht. Hij koesterde 's morgens in de spiegel zijn beginnende lachrimpels, alsof hij wist dat er niet veel meer bij zouden komen. Zijn droom was te eindigen als Waldorf of Stadler van de muppetshow, te eindigen als een oud, liefdevol mopperend opaatje.
Maar zijn droom om een brombeerbejaarde te worden eindigde bijna twee maanden na zijn 31ste verjaardag. Niet als opaatje maar als jonge knul die in de kracht van zijn leven had moeten staan.
Morgen wordt hij in mijn hart 33. Mochten jullie om middernacht nog wakker zijn, zouden jullie hem in gedachten willen feliciteren? Wie weet wordt het dan toch nog een feestje in mijn hart!
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 25 juni 2009 om 17:09
Lieve Mims heb kaartjes voor je op de bus gedaan vanochtend (ik zag ze in de Flow die ik dinsdag kocht en wist meteen dat die voor jou bedoeld waren) en er staat een kaarsje klaar om vannacht te laten branden voor jouw jarige Hero.
Zoen , omdat de komende maanden zo vol zullen zijn van herinneringen aan de mooie en moeilijke momenten van twee jaar geleden. Nog meer dan de andere maanden van het jaar in ieder geval.
Zoen , omdat de komende maanden zo vol zullen zijn van herinneringen aan de mooie en moeilijke momenten van twee jaar geleden. Nog meer dan de andere maanden van het jaar in ieder geval.
donderdag 25 juni 2009 om 21:44
