Kinderen
alle pijlers
Angst voor bevalling?
donderdag 23 juli 2009 om 11:21
Ik zal proberen dit zo kort mogelijk uit te leggen, maar daar ben ik helaas nooit zo goed in..
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
donderdag 23 juli 2009 om 16:18
sorry, maar zo voelde ik het,als je op pagina 1 leest, schreef weer een dame dat ze het mee vond vallen, dus het is echt voor ieder verschillend
ik ben niet kleinzeerig, heb een hoge pijngrens, dus ik dacht poehh een bevalling makkie, maar daar kwam ik gauw van terug
het is wel zo je hebt een uur of tien, soms langer verschrikkelijke pijn, maar je krijgt er iets voor terug een leven lang
ik ben niet kleinzeerig, heb een hoge pijngrens, dus ik dacht poehh een bevalling makkie, maar daar kwam ik gauw van terug
het is wel zo je hebt een uur of tien, soms langer verschrikkelijke pijn, maar je krijgt er iets voor terug een leven lang
donderdag 23 juli 2009 om 16:31
Ik was ongepland zwanger en heb me al die maanden echt zo ongelofelijk druk gemaakt over die bevalling. Panische toestanden. Vreselijk, die pijn, allemaal mensen aan je doos, niet weten wat er komen gaat, controleverlies, zou ik ook zo vreselijk gaan brullen? Vele malen erger dan menstruatiepijn etc. etc.
En in al die vreselijke zwangerschapsboeken las ik dingen over stolsels zo groot als sinaasappels, kraamverband, hechtingen, uitscheuren, vacuümpompen en totaalrupturen. Kortom, ik weet wel hoe ik mezelf over de zeik kan helpen
Uiteindelijk een aantal uur voor de bevalling nog kaasfondue gegeten bij mijn moeder. De hele tijd toch twijfel gehad of dit nou wel echte weeën waren. Bij twijfel geen weeën toch?
De verloskundige gebeld, gewoon een gezellige babbel, die zou wel even komen kijken. Dat duurde nogal, dus ik heb nog maar een keer gebeld dat er nu echt wel iets ging gebeuren. Door die tweede keer bellen had ze wat meer haast om langs te komen en besloot ze ook maar haar tas mee te nemen. Toen ze kwam had ik al zo goed als volledige ontsluiting. Die persweeën vond ik wel een stuk minder leuk maar dat duurde maar een minuut of twintig en toen was kind er. Ik heb trouwens nog gevraagd tussen de persweeën door of mevrouw een kopje thee wilde. Geen idee wie dat had moeten zetten trouwens maar ik vond mezelf dus nog best aanspreekbaar. .
Ik denk dat ik door mijn idee dat bevallen echt een hel is, juist een hele goede bevalling heb gehad.
Die periode die erna kwam, dát vond ik pas drama. Daar had ik dus compleet geen rekening mee gehouden….
Ik denk toch dat als ik niet ongepland zwanger was geworden, ik misschien wel nooit kinderen had gekregen door dat hele dramatiseringsgedoe van een bevalling van mij. En nu wil ik er zelfs nog wel eentje. Maar dan over een aantal jaar.
En in al die vreselijke zwangerschapsboeken las ik dingen over stolsels zo groot als sinaasappels, kraamverband, hechtingen, uitscheuren, vacuümpompen en totaalrupturen. Kortom, ik weet wel hoe ik mezelf over de zeik kan helpen
Uiteindelijk een aantal uur voor de bevalling nog kaasfondue gegeten bij mijn moeder. De hele tijd toch twijfel gehad of dit nou wel echte weeën waren. Bij twijfel geen weeën toch?
De verloskundige gebeld, gewoon een gezellige babbel, die zou wel even komen kijken. Dat duurde nogal, dus ik heb nog maar een keer gebeld dat er nu echt wel iets ging gebeuren. Door die tweede keer bellen had ze wat meer haast om langs te komen en besloot ze ook maar haar tas mee te nemen. Toen ze kwam had ik al zo goed als volledige ontsluiting. Die persweeën vond ik wel een stuk minder leuk maar dat duurde maar een minuut of twintig en toen was kind er. Ik heb trouwens nog gevraagd tussen de persweeën door of mevrouw een kopje thee wilde. Geen idee wie dat had moeten zetten trouwens maar ik vond mezelf dus nog best aanspreekbaar. .
Ik denk dat ik door mijn idee dat bevallen echt een hel is, juist een hele goede bevalling heb gehad.
Die periode die erna kwam, dát vond ik pas drama. Daar had ik dus compleet geen rekening mee gehouden….
Ik denk toch dat als ik niet ongepland zwanger was geworden, ik misschien wel nooit kinderen had gekregen door dat hele dramatiseringsgedoe van een bevalling van mij. En nu wil ik er zelfs nog wel eentje. Maar dan over een aantal jaar.
donderdag 23 juli 2009 om 16:38
donderdag 23 juli 2009 om 16:47
quote:shoppen schreef op 23 juli 2009 @ 16:08:
het doet verschrikkelijk veel pijn! zodra de weeen beginnen( ik had ook rugweeen, dus dubbel pijn!
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoenEen bevalling is voor elke vrouw anders en iedereen ervaart pijn anders.
het doet verschrikkelijk veel pijn! zodra de weeen beginnen( ik had ook rugweeen, dus dubbel pijn!
en als je dan eenmaal mag persen aahhhh pijn pijn
zelfs als daarna je kindje eruit is, ben je echt de pijn niet vergeten hoor
maar als je een kind wil, zul je wel moeten, anders een kliniek zoeken waar je bewust voor een keizersnee kan kiezen
met een rugprik zijn de artsen echt niet happig hoor
negen van de tien keer krijgen vrouwen te horen, kom op mevrouwtje even doorzetten
ps ik heb 1 kindje, bewust voor gekozen, ik wilde de bevalling nooit meer overdoenEen bevalling is voor elke vrouw anders en iedereen ervaart pijn anders.
donderdag 23 juli 2009 om 17:26
Wat volgens mijn verloskundige enorm veel verschil maakt, is hoe goed je je kunt ontspannen tussen de weeën door. Ik kon dat heel goed, en had (daardoor? en goed uitgerust zijn + snelle ontsluiting hielp vast ook mee) een eitje van een bevalling. Ik vond het tijdens de weeën niet altijd leuk, nee, maar zelfs toen vond ik het enorm meevallen.
Een paar weken voor mijn bevalling daarentegen was ik volledig in de stress voor de pijn. Kwam door dat stomme boek van die stomme Beatrijs Smulders, die het steeds maar heeft over dat je de pijn zo weer vergeten bent. Dank je de koekoek, dacht ik, dan is het blijkbaar zo erg dat je het erna weer moet vergeten
Ik had overigens een infuus in mijn arm (was onverwachts een stuitbevalling, schijnt een horrorscenario te zijn maar vond ik helemaal niet) en bedacht me ergens halverwege dat ik best om pijnstilling zou kunnen vragen, maar het helemaal niet nodig vond.
Zo, genoeg relativerende woorden?
Je kunt natuurlijk pech hebben, een klotebevalling hebben, je niet kunnen ontspannen of complicaties hebben. Maar dan is er altijd nog de mogelijkheid tot verdoving, en je lichaam kan daarbij ook nog eens veel meer hebben dan je denkt: dit is immers evolutionair gezien de belangrijkste taak van je vrouwenlijf
Een paar weken voor mijn bevalling daarentegen was ik volledig in de stress voor de pijn. Kwam door dat stomme boek van die stomme Beatrijs Smulders, die het steeds maar heeft over dat je de pijn zo weer vergeten bent. Dank je de koekoek, dacht ik, dan is het blijkbaar zo erg dat je het erna weer moet vergeten
Ik had overigens een infuus in mijn arm (was onverwachts een stuitbevalling, schijnt een horrorscenario te zijn maar vond ik helemaal niet) en bedacht me ergens halverwege dat ik best om pijnstilling zou kunnen vragen, maar het helemaal niet nodig vond.
Zo, genoeg relativerende woorden?
Je kunt natuurlijk pech hebben, een klotebevalling hebben, je niet kunnen ontspannen of complicaties hebben. Maar dan is er altijd nog de mogelijkheid tot verdoving, en je lichaam kan daarbij ook nog eens veel meer hebben dan je denkt: dit is immers evolutionair gezien de belangrijkste taak van je vrouwenlijf
donderdag 23 juli 2009 om 18:48
quote:shoppen schreef op 23 juli 2009 @ 16:18:
sorry, maar zo voelde ik het,als je op pagina 1 leest, schreef weer een dame dat ze het mee vond vallen, dus het is echt voor ieder verschillend
ik ben niet kleinzeerig, heb een hoge pijngrens, dus ik dacht poehh een bevalling makkie, maar daar kwam ik gauw van terug
het is wel zo je hebt een uur of tien, soms langer verschrikkelijke pijn, maar je krijgt er iets voor terug een leven langMaar vanwege die pijn kies je bewust maar voor 1 kind? Sorry hoor, maar dat vind ik dan een beetje raar..
sorry, maar zo voelde ik het,als je op pagina 1 leest, schreef weer een dame dat ze het mee vond vallen, dus het is echt voor ieder verschillend
ik ben niet kleinzeerig, heb een hoge pijngrens, dus ik dacht poehh een bevalling makkie, maar daar kwam ik gauw van terug
het is wel zo je hebt een uur of tien, soms langer verschrikkelijke pijn, maar je krijgt er iets voor terug een leven langMaar vanwege die pijn kies je bewust maar voor 1 kind? Sorry hoor, maar dat vind ik dan een beetje raar..
donderdag 23 juli 2009 om 21:45
vrijdag 24 juli 2009 om 10:26
Bedankt voor alle reacties! Sommige zijn erg gerustellend en dan heb ik zoiets van, hup niet zeuren, jij wil kinderen nou ze komen niet uit de lucht vallen! Dat gevoel probeer ik maar steeds vast te houden haha..
Gisteren was de laatste dag van mijn menstruatie dus we kunnen vanaf vandaag vollop beginnen! hihi maar hopen dat het snel gaat..
Gisteren was de laatste dag van mijn menstruatie dus we kunnen vanaf vandaag vollop beginnen! hihi maar hopen dat het snel gaat..
vrijdag 31 juli 2009 om 16:15
Over het bevallen: ik was twee en een halve week over tijd en werd ingeleid, maar voordat dat kon beginnen braken de vliezen. Daarna duurde het nog achttien uur met erge rugweeën. Ik kreeg een pijnpomp waarbij je bij het begin van elke wee jezelf "een shotje" mocht geven. En daarna heb ik bijna twee uur geperst.
Volgens de verloskundige was dit een zware bevalling.
Ik heb dit zelf niet zo ervaren en was inderdaad alles na twee weken min of meer vergeten.
De weken erna vond ik veel zwaarder; een heel leuk kindje, maar ze was er gewoon altijd. Ik had het gevoel dat iemand me opslokte.
Ze kon gewoon altijd iets van mij willen en ging huilen als ik meest vermoeid was. Ik kon paniekerig worden van de vermoeidheid en had geen overzicht meer, terwijl mijn man heel veel overnam, veel thuis was en we deden echt alles samen.
Maar na zes weken werd het allemaal leuk en nu na 1 jaar is het helemaal geweldig! En het is het allemaal meer dan waard.
En in december begint alles weer opnieuw met een nieuwe kleine. Ik weet nu wat er komt en kan me veel beter voorbereiden.
Succes met zwanger worden en alles er om heen!
Volgens de verloskundige was dit een zware bevalling.
Ik heb dit zelf niet zo ervaren en was inderdaad alles na twee weken min of meer vergeten.
De weken erna vond ik veel zwaarder; een heel leuk kindje, maar ze was er gewoon altijd. Ik had het gevoel dat iemand me opslokte.
Ze kon gewoon altijd iets van mij willen en ging huilen als ik meest vermoeid was. Ik kon paniekerig worden van de vermoeidheid en had geen overzicht meer, terwijl mijn man heel veel overnam, veel thuis was en we deden echt alles samen.
Maar na zes weken werd het allemaal leuk en nu na 1 jaar is het helemaal geweldig! En het is het allemaal meer dan waard.
En in december begint alles weer opnieuw met een nieuwe kleine. Ik weet nu wat er komt en kan me veel beter voorbereiden.
Succes met zwanger worden en alles er om heen!
vrijdag 31 juli 2009 om 18:16
Ik vond de bevalling de mooiste ervaring ooit. Tuurlijk deed het pijn, maar ik was heel bewust wat die pijn met deed en waarom die er was. (goede cursus gevolgd) Tuurlijk heb ik geroepen dat ik niet meer wilde (na twee uur persen, zonder al te veel succes). Na twee en half uur persen was ze er dan toch.
Ik was alles heel snel vergeten. Ook de knip, de hechting etc. etc. Het is juist iets heel bijzonders. Ik vond mijn lichaam eindelijk eens heel knap ipv lelijk en dik. Tsjonge wat een oerkracht.
Maar zorg eerst eens dat je zwanger wordt... dan zie je wel weer verder. Succes!
Ik was alles heel snel vergeten. Ook de knip, de hechting etc. etc. Het is juist iets heel bijzonders. Ik vond mijn lichaam eindelijk eens heel knap ipv lelijk en dik. Tsjonge wat een oerkracht.
Maar zorg eerst eens dat je zwanger wordt... dan zie je wel weer verder. Succes!
vrijdag 31 juli 2009 om 21:08
Ok, ik ben ook nooit zo goed in een kort stukje schrijven...
Toen ik zwanger was van mn eerste, nu anderhalf, heb ik de eerste 7 maanden mn kop in het zand gestoken, als ik al over de bevalling na dacht dan werd ik er misselijk en draaierig van. Ook ik kan goed tegen pijn, maar inderdaad, het onbekende, en: hoe kan het in vredesnaam daar door???!!
Maargoed, op een gegeven moment komt het toch dichterbij, dus ben ik langzaamaan het een beetje toe gaan laten. Aan het begin van mn verlof heb ik 'veilig bevallen' gelezen, ik vond 1 boek wel genoeg... En daarna, moeder natuur deed zijn werk, want ik werd steeds nieuwschieriger naar de bevalling... Ik wilde dolgraag mn kindje zien en was gewoon ontzettend benieuwd hoe het allemaal zou gaan en hoe mn lichaam het ging doen....
De weeen vond ik allemaal opzich wel te doen, het is heftig maar ik heb me er helemaal aan over gegeven, was zo stoned als een kanarie door alle endrofines, dat werkt echt goed!! Binnen 4 uur van de 1e wee naar volledige ontsluiting... En daarna, tsja, heb ik nog 4 uur geperst, met gillende sirenes naar het ziekenhuis en uiteindelijk mn knip en vacuum bevallen... Maar serieus, zodra ik dat brullende koppie zag, begon het nare gevoel plaats te maken voor zo'n overweldigende liefde!! Vergeten, nee, dat ben ik mijn bevalling niet... Leuk was het ook absoluut niet... Ook niet zoals ik had verwacht... Maar wel de meest bijzondere en mooie gebeurtenis uit mn leven.. Hoe bizar dat ook klinkt...
En de periode erna, die vond ik ook vele malen erger zeg, nooit gedacht dat ik de eerste week zoveel pijn zou hebben...
Floorianne, denk aan de eerste keer poepen met hechtingen tot halverwege je bil, niet kunnen zitten, ontploffende tieten etc, wil je nog meer details???
Enneuhm, ondanks alles ga ik het toch weer doen, ben zwanger van de tweede....!
Toen ik zwanger was van mn eerste, nu anderhalf, heb ik de eerste 7 maanden mn kop in het zand gestoken, als ik al over de bevalling na dacht dan werd ik er misselijk en draaierig van. Ook ik kan goed tegen pijn, maar inderdaad, het onbekende, en: hoe kan het in vredesnaam daar door???!!
Maargoed, op een gegeven moment komt het toch dichterbij, dus ben ik langzaamaan het een beetje toe gaan laten. Aan het begin van mn verlof heb ik 'veilig bevallen' gelezen, ik vond 1 boek wel genoeg... En daarna, moeder natuur deed zijn werk, want ik werd steeds nieuwschieriger naar de bevalling... Ik wilde dolgraag mn kindje zien en was gewoon ontzettend benieuwd hoe het allemaal zou gaan en hoe mn lichaam het ging doen....
De weeen vond ik allemaal opzich wel te doen, het is heftig maar ik heb me er helemaal aan over gegeven, was zo stoned als een kanarie door alle endrofines, dat werkt echt goed!! Binnen 4 uur van de 1e wee naar volledige ontsluiting... En daarna, tsja, heb ik nog 4 uur geperst, met gillende sirenes naar het ziekenhuis en uiteindelijk mn knip en vacuum bevallen... Maar serieus, zodra ik dat brullende koppie zag, begon het nare gevoel plaats te maken voor zo'n overweldigende liefde!! Vergeten, nee, dat ben ik mijn bevalling niet... Leuk was het ook absoluut niet... Ook niet zoals ik had verwacht... Maar wel de meest bijzondere en mooie gebeurtenis uit mn leven.. Hoe bizar dat ook klinkt...
En de periode erna, die vond ik ook vele malen erger zeg, nooit gedacht dat ik de eerste week zoveel pijn zou hebben...
Floorianne, denk aan de eerste keer poepen met hechtingen tot halverwege je bil, niet kunnen zitten, ontploffende tieten etc, wil je nog meer details???
Enneuhm, ondanks alles ga ik het toch weer doen, ben zwanger van de tweede....!
zaterdag 1 augustus 2009 om 16:12
Ja, je hoort de meest gruwelijke verhalen over bevallingen. Toch zijn we allemaal op deze manier ter wereld gekomen. Proberen te ontspannen en de controle over je eigen lichaam te houden. En ja, een weg terug is er niet. Ik dacht halverwege de bevalling; ik heb er geen zin meer in, ga morgen wel verder. Maar als de kleine eenmaal geboren is, heb je het gevoel dat je ook nog de avondvierdaagse kan lopen. Probeer je altijd maar te bedenken dat het menselijk lichaam prachtig in elkaar zit.
zaterdag 1 augustus 2009 om 20:04
quote:[message=3644008,noline]Riekje82 schreef op 31 juli
En de periode erna, die vond ik ook vele malen erger zeg, nooit gedacht dat ik de eerste week zoveel pijn zou hebben...
Floorianne, denk aan de eerste keer poepen met hechtingen tot halverwege je bil, niet kunnen zitten, ontploffende tieten etc, wil je nog meer details???
Enneuhm, ondanks alles ga ik het toch weer doen, ben zwanger van de tweede....!God, wat ben ik blij dat ik een geplande keizersnede heb gehad. En Dostinex .
En de periode erna, die vond ik ook vele malen erger zeg, nooit gedacht dat ik de eerste week zoveel pijn zou hebben...
Floorianne, denk aan de eerste keer poepen met hechtingen tot halverwege je bil, niet kunnen zitten, ontploffende tieten etc, wil je nog meer details???
Enneuhm, ondanks alles ga ik het toch weer doen, ben zwanger van de tweede....!God, wat ben ik blij dat ik een geplande keizersnede heb gehad. En Dostinex .
zaterdag 1 augustus 2009 om 20:07
Heb nooit opgezien tegen de bevalling, was eigenlijk alleen maar nieuwsgierig naar hoe het zou voelen. De eerste was erg lang en pijnlijk, maar toen ik na acht uur weeenstorm een ruggeprik kreeg, was ik na tien seconden accuut vergeten hoe een wee voelde. Daardoor had ik er de tweede keer weer net zoveel zin in
zaterdag 1 augustus 2009 om 20:17
Mijn hobby is het ook niet. Al ben ik wel, wat Fleurtje ook al zegt, weer erg benieuwd hoe het deze keer zal gaan. Maar ja, ik had de vorige keer al na een uur een ruggenprik .
Weet je, het bleek het gelukkig waard te zijn, ik heb er een erg leuk kind aan overgehouden. Aangezien ik nu verwacht dat het weer zo'n gezellige is zal het ook deze keer wel weer goed komen.
Weet je, het bleek het gelukkig waard te zijn, ik heb er een erg leuk kind aan overgehouden. Aangezien ik nu verwacht dat het weer zo'n gezellige is zal het ook deze keer wel weer goed komen.
