Kinderen
alle pijlers
Angst voor bevalling?
donderdag 23 juli 2009 om 11:21
Ik zal proberen dit zo kort mogelijk uit te leggen, maar daar ben ik helaas nooit zo goed in..
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
Ik heb altijd gedacht dat ik nooit kinderen zou willen krijgen, ik had er gewoon 0 gevoel bij. Dit vond ik wel heel jammer want mijn vriend is echt onwijs gek op kinderen, en kinderen ook vooral op hem! Ik vond het heel erg als ik de reden zou zijn dat hij nooit vader zou worden. Ik heb daardoor ook altijd gehoopt dat ik op een dag wakker zou worden en ineens zou denken, ja! ik wil graag kinderen. Nou en dat is gebeurt hoor! Echt van de een op andere dag, en sindsdien kan ik er alleen maar de hele dag aan denken.. Heb de hele dag kriebels in me buik
Nu is er alleen nog een probleem.. Ik raak nu al in paniek als ik denk aan de bevalling die IK zal moeten doorstaan.. brrr.. echt kippenvel. Dit is wel iets wat ik van mezelf ken. Ik heb gemerkt dat ik best wel een hoge pijngrens heb, alleen ben ik heel bang voor pijn zelf, en dan vooral onbekende pijn. Bijvoorbeeld bij de tandarts.. Ik heb er 6 jaar over gedaan om een verstandskies te laten trekken. Zelfs toen ik wist dat ie aan het rotten was heb ik er nog een jaar over gedaan om mezelf zover te krijgen. Zodra ik eraan dacht raakte ik gewoon helemaal in paniek. Nu kan je bij de tandarts nog op elk moment zeggen... nou ik doe het toch maar niet. Bij een zwangerschap werkt dat niet zo, als je eenmaal zwanger MOET je echt bevallen. Je kan niet met 7 maanden zeggen van, nou ik zie er toch maar vanaf, ik vind het toch te eng.. Echt een angstaanjagende gedachte
Ik heb altijd gedacht (gehoopt) dat deze angst gelijk met je kinder wens weg zou vallen. Betekend dit dan toch dat ik hier nog niet klaar voor ben? Dat ik nog even moet wachten (ik ben nog niet zwanger btw). Of is het zo dat hoe langer je zwanger bent, hoe meer je steeds uit gaat kijken naar je geboorte van je kindje, en steeds minder gaat op zien tegen de bevalling? Ik hoor vriendinnen met een dikke buik immers altijd zeggen, nou hij / zij mag van mij wel al komen hoor!
Sorry, sorry, sorry voor het (toch nog) lange verhaal. Ik heb me echt nog ingehouden haha. Ik hoop dat jullie me tips kunnen geven, of nog beter dat iemand dit zelf ook heeft meegemaakt.
zaterdag 1 augustus 2009 om 20:26
Ik geloof je Vishnu
Persoonlijk ben ik nooit bang geweest voor mijn bevallingen (2), en het viel allemaal reuze mee. Zoals ik ze heb gekregen kan ik er nog wel 10!
Wat bij mij érg hielp tijdens de weeën, was om me heel erg te richten op buikademhaling (heb dus niet hoeven puffen), dat ontspant geweldig en ik was bij beiden in een mum van tijd ontsloten!
Bij de 1e duurde alles hierdoor nog geen 4 uur in totaal.
Bij de 2e was het meer een stortbevalling, vanaf mijn eerste echte wee totdat ze er was amper een half uur (daarvoor alleen maar harde buiken)...
Al vond ik het persen bij nummer 2 een stuk vervelender met d'r vierkante kop
Persoonlijk ben ik nooit bang geweest voor mijn bevallingen (2), en het viel allemaal reuze mee. Zoals ik ze heb gekregen kan ik er nog wel 10!
Wat bij mij érg hielp tijdens de weeën, was om me heel erg te richten op buikademhaling (heb dus niet hoeven puffen), dat ontspant geweldig en ik was bij beiden in een mum van tijd ontsloten!
Bij de 1e duurde alles hierdoor nog geen 4 uur in totaal.
Bij de 2e was het meer een stortbevalling, vanaf mijn eerste echte wee totdat ze er was amper een half uur (daarvoor alleen maar harde buiken)...
Al vond ik het persen bij nummer 2 een stuk vervelender met d'r vierkante kop
zaterdag 1 augustus 2009 om 20:40
Nou Bagheera, voor die geplande keizersnede zou ik dan ook weer niet gaan... Tis natuurlijk per persoon verschillend, maar ik heb echt 2 vriendinnen om me heen die veel langer de tijd nodig hebben gehad om echt te herstellen... Ook nog 5 dagen in het ziekenhuis, dat lijkt me helemaal niks... Nee als ik zou mogen kiezen nu, doe dan nog maar een keer een ramp bevalling en de ellende erna dan een keizersnede...
Scarlet, inderdaad gaat het fijn als je je ademhaling onder controle hebt... Maar daar heb je helemaal niks meer aan wanneer je kind verkeerd om gaat liggen...
Vishnu, vertel!!
Scarlet, inderdaad gaat het fijn als je je ademhaling onder controle hebt... Maar daar heb je helemaal niks meer aan wanneer je kind verkeerd om gaat liggen...
Vishnu, vertel!!
maandag 3 augustus 2009 om 19:57
Ik ben ook erg bang voor de bevalling, al wordt het gaandeweg wel iets minder. Ik heb yoga gedaan en ben nu ook bezig in 'veilig bevallen'.
Ik ben wel erg kleinzerig en heb mijn spiraaltje laten verwijderen wat niet lukte en dus operatief moest gebeuren. ik ben toen meerdere malen 'out' gegaan en hoor dit van wel meerdere.
Deze pijn kan vergeleken worden met een wee omdat ook dan je baarmoeder onwillekeurig samentrekt heb ik me laten vertellen.
Weet niet of de vergelijking ergens op slaat maar dit hoor ik van meerderen.
Nu ben ik toch erg aan het twijfelen. ik weet van mezelf dat ik erg kleinzerig ben en dat ik erg opzie tegen de pijn. Ik weet ook dat ik mezelf soms onderschat en ook mijn verloskundige stelt me hierin echt wel gerust. Ik ben nu aan het twijfelen of ik voor een ruggenprik zal gaan. Ik kan dit van te voren aangeven en misschien dat me dat al rust zal geven. Hebben jullie hier ervaring mee???
En voor TO, ik was ook altijd al bezig met de bevalling voor ik zwanger was, omdat ik wist dat ik heeel graag kindjes wilde dacht ik er veel aan. Ook erg bang toen al voor de pijn en verhalen die je hoort.
En ik kan je zeggen dat je er toch voor gaat wanneer je voelt dat je graag een kindje wilt, ik kan me niks mooiers voorstellen dan straks mama te zijn en wil met heel mijn hart een kindje op de wereld gaan zetten, maar de angst is er nog wel alleen kan ik het nu wel reeeler zien.
Ik ben wel erg kleinzerig en heb mijn spiraaltje laten verwijderen wat niet lukte en dus operatief moest gebeuren. ik ben toen meerdere malen 'out' gegaan en hoor dit van wel meerdere.
Deze pijn kan vergeleken worden met een wee omdat ook dan je baarmoeder onwillekeurig samentrekt heb ik me laten vertellen.
Weet niet of de vergelijking ergens op slaat maar dit hoor ik van meerderen.
Nu ben ik toch erg aan het twijfelen. ik weet van mezelf dat ik erg kleinzerig ben en dat ik erg opzie tegen de pijn. Ik weet ook dat ik mezelf soms onderschat en ook mijn verloskundige stelt me hierin echt wel gerust. Ik ben nu aan het twijfelen of ik voor een ruggenprik zal gaan. Ik kan dit van te voren aangeven en misschien dat me dat al rust zal geven. Hebben jullie hier ervaring mee???
En voor TO, ik was ook altijd al bezig met de bevalling voor ik zwanger was, omdat ik wist dat ik heeel graag kindjes wilde dacht ik er veel aan. Ook erg bang toen al voor de pijn en verhalen die je hoort.
En ik kan je zeggen dat je er toch voor gaat wanneer je voelt dat je graag een kindje wilt, ik kan me niks mooiers voorstellen dan straks mama te zijn en wil met heel mijn hart een kindje op de wereld gaan zetten, maar de angst is er nog wel alleen kan ik het nu wel reeeler zien.
maandag 10 augustus 2009 om 00:03
tsja zoals mijn zoontje zegt: iedereen is anders. Dus alle vrouwen zijn verschillend in hun angsten en pijnbelevenis.
Ik durfde nooit zwanger teworden mede ivm bevallingsangst.
.....
Inmiddels zijn de richtlijnen voor bevallingen veranderd en heeft iedere vrouw recht op een ruggenprik. Onnodig voor al die dapperen maar fijn voor de iets minder dapperen onder ons.
Coockie veel geluk gewenst
Ik durfde nooit zwanger teworden mede ivm bevallingsangst.
.....
Inmiddels zijn de richtlijnen voor bevallingen veranderd en heeft iedere vrouw recht op een ruggenprik. Onnodig voor al die dapperen maar fijn voor de iets minder dapperen onder ons.
Coockie veel geluk gewenst
maandag 10 augustus 2009 om 00:07
En dan maar hopen dat die anesthesist dus in huis is of niet bezig is met een dringender geval....
Die nieuwe regel van een paar jaar geleden ("iedereen mag een ruggeprik") is mooi, maar in praktijk zeker niet altijd haalbaar.
En ook al heeft iedereen recht op die prik, er wordt nogal altijd eerst naar de conditie van de baby gekeken. Ik geloof niet dat die prik altíjd mogelijk is.
Die nieuwe regel van een paar jaar geleden ("iedereen mag een ruggeprik") is mooi, maar in praktijk zeker niet altijd haalbaar.
En ook al heeft iedereen recht op die prik, er wordt nogal altijd eerst naar de conditie van de baby gekeken. Ik geloof niet dat die prik altíjd mogelijk is.
woensdag 12 augustus 2009 om 14:20
Hoi, ik was ook best angstig voor de bevalling, al werd dat minder in de laatste maanden. Maar ik heb hier over gesproken met mijn VK en een afspraak gemaakt in het ziekenhuis met de gyn. en een anesthesioloog om me voor te laten lichten over pijnbestrijding. Het is een prettige gedachte dat je de pijnbestrijding altijd kunt krijgen als je dat wilt (als je niet teveel ontsluiting hebt).
Mijn bevalling viel me uiteindelijk ontzettend mee, was in 2 uur gedaan, geen pijnbestrijding (ik had al volledige ontsluiting), geen hechtingen en na een week fietste ik alweer rond! Succes!
Mijn bevalling viel me uiteindelijk ontzettend mee, was in 2 uur gedaan, geen pijnbestrijding (ik had al volledige ontsluiting), geen hechtingen en na een week fietste ik alweer rond! Succes!
maandag 17 augustus 2009 om 15:11
Leuk om te lezen dat het niet bij iedereen een hel hoeft te zijn! Het komt natuurlijk ook door alle horror-verhalen, vooral mijn moeder heeft er een handje van. Die vind het echt prachtig om te roepen van; dat gaat pijn doen! Bereid je maar alvast voor want dat wordt een hel! Ja, bedankt he mam.. maar gelukkig kan het dus ook mevallen!
maandag 17 augustus 2009 om 15:29
Een van mijn verloskundigen is nu zwanger van haar tweede. Ik heb haar gevraagd of haar ervaring met/kennis van bevallen nu juist een goede voorbereiding of juist een drempel is. Ze vertelde dat het helemaal niets uitmaakt. Het enige wat zij geleerd had is dat elke bevalling uniek is, en dat ook een vorige bevalling niets hoeft te zeggen over hoe het de tweede keer gaat.
maandag 8 februari 2010 om 01:02
Hier nog 1 met vreselijke angst voor een bevalling, als ik er al aan denk of over zwanger zijn begin.
toch wil ik graag een kindje.....samen met me mannetje.
Maar de angst houd het tegen.
Ik heb zelf ook nog is een paniek stoornis, dus ik schijt extra in me broek als ik er al aan denk.
toch zou ik de stap toch moeten zetten
als ik het echt wil
en ik word 29!
wel fijn te lezen dat meerdere het hebben
toch wil ik graag een kindje.....samen met me mannetje.
Maar de angst houd het tegen.
Ik heb zelf ook nog is een paniek stoornis, dus ik schijt extra in me broek als ik er al aan denk.
toch zou ik de stap toch moeten zetten
als ik het echt wilen ik word 29!
wel fijn te lezen dat meerdere het hebben
maandag 8 februari 2010 om 07:52
Roosjuh, die paniekstoornis is wel het laatste waar je aan denkt als je ligt te bevallen (in mijn geval tenminste) Ik heb er ook last van, al jaren beheerst het mn leven zeg maar, maar tijdens de bevalling heb ik niet 1 keer gedacht: ojee, daar komt de paniek, / shit een paniekaanval. Je bent zo gefocust bezig, daar moet je je echt niet druk om maken. Dat is mijn ervaring, als er mensen zijn die anders ervaren hebben, zou ik dat ook graag lezen.
maandag 8 februari 2010 om 08:46
angst voor de bevalling, check!
ik heb de bevalling uit mn hoofd gezet tot het moment dat het zover was.
tuurlijk, ik heb wel over de praktische dingen gedacht omdat we het thuis wilden. maar niet over hoe het nou precies in zn werk zou gaan. ik was ook als de dood...
en ja, de bevalling wás heel heftig tot en met de vacuüm pomp aan toe, maar... ik zou het zó overdoen!
je lijft maakt zoveel stoffen aan, waardoor je in een heel andere staat verkeerd. en het is zo mooi wat je aan het doen bent (ook al pers je tijdens het persen poep uit je poepert).
als de angst je tegen houd, dan ben je wellicht nog nét niet klaar?
ik heb de bevalling uit mn hoofd gezet tot het moment dat het zover was.
tuurlijk, ik heb wel over de praktische dingen gedacht omdat we het thuis wilden. maar niet over hoe het nou precies in zn werk zou gaan. ik was ook als de dood...
en ja, de bevalling wás heel heftig tot en met de vacuüm pomp aan toe, maar... ik zou het zó overdoen!
je lijft maakt zoveel stoffen aan, waardoor je in een heel andere staat verkeerd. en het is zo mooi wat je aan het doen bent (ook al pers je tijdens het persen poep uit je poepert).
als de angst je tegen houd, dan ben je wellicht nog nét niet klaar?
maandag 8 februari 2010 om 13:56
Was soms zelfs een beetje opgelucht als ik ongesteld was geworden haha, leek me ook doodeng, de pijn.
Achteraf viel me het me zoooooo mee, zo kan ik er nog wel 10 krijgen.
Het allerergste vond ik de laatste 3 kwartier weeen. Toen kreeg ik een spuit in mijn bil (ingeleid in zkh) en vlak voordat het hoofdje zou komen heeft ze de binnenkant van mijn vagina verdoofd voor het geval ze een knip moest zetten of het ging scheuren.
Ik heb dus geen ene moer pijn gehad aan dat mn dochtertje er uit kwam, alleen de weeen dus. Viel heeeeel erg mee.
Dus niet bang zijn, het kan dus ook zo meevallen.
Achteraf viel me het me zoooooo mee, zo kan ik er nog wel 10 krijgen.
Het allerergste vond ik de laatste 3 kwartier weeen. Toen kreeg ik een spuit in mijn bil (ingeleid in zkh) en vlak voordat het hoofdje zou komen heeft ze de binnenkant van mijn vagina verdoofd voor het geval ze een knip moest zetten of het ging scheuren.
Ik heb dus geen ene moer pijn gehad aan dat mn dochtertje er uit kwam, alleen de weeen dus. Viel heeeeel erg mee.
Dus niet bang zijn, het kan dus ook zo meevallen.
maandag 8 februari 2010 om 15:34
quote:JWvB schreef op 17 augustus 2009 @ 15:29:
Een van mijn verloskundigen is nu zwanger van haar tweede. Ik heb haar gevraagd of haar ervaring met/kennis van bevallen nu juist een goede voorbereiding of juist een drempel is. Ze vertelde dat het helemaal niets uitmaakt. Het enige wat zij geleerd had is dat elke bevalling uniek is, en dat ook een vorige bevalling niets hoeft te zeggen over hoe het de tweede keer gaat.
Eens!
En wat daaruit voortvloeit: jouw bevalling zal altijd anders gaan dan dat je je het voorstelt, positief of negatief.
Dus eigenlijk heb je helemaal NIETS aan al deze ervaringen
Bij jou zal het wéér anders gaan...
Ik kan me wel voorstellen dat je om veiligheidsredenen of om je veiliger te voelen in het zh/met ruggenprik/met tens/met je moeder erbij/... wil bevallen. Als jij je er maar relaxt bij voelt.
Een van mijn verloskundigen is nu zwanger van haar tweede. Ik heb haar gevraagd of haar ervaring met/kennis van bevallen nu juist een goede voorbereiding of juist een drempel is. Ze vertelde dat het helemaal niets uitmaakt. Het enige wat zij geleerd had is dat elke bevalling uniek is, en dat ook een vorige bevalling niets hoeft te zeggen over hoe het de tweede keer gaat.
Eens!
En wat daaruit voortvloeit: jouw bevalling zal altijd anders gaan dan dat je je het voorstelt, positief of negatief.
Dus eigenlijk heb je helemaal NIETS aan al deze ervaringen
Bij jou zal het wéér anders gaan...
Ik kan me wel voorstellen dat je om veiligheidsredenen of om je veiliger te voelen in het zh/met ruggenprik/met tens/met je moeder erbij/... wil bevallen. Als jij je er maar relaxt bij voelt.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
