Psyche
alle pijlers
Man ondersteunen bij heroriëntatie
maandag 10 november 2025 om 14:47
Ik twijfelde of ik dit onder relaties of werk moest plaatsen, maar uiteindelijk past het denk ik beter bij psyche.
Mijn partner is, na eerdere periodes van overbelasting, een paar maanden geleden begonnen aan een nieuwe baan in een totaal andere richting. De hoop was dat een andere omgeving meer rust zou brengen. Helaas is dat anders gelopen: hij heeft in overleg besloten te stoppen.
Wat ik lastig vind, is dat hij opnieuw tegen dezelfde patronen aanloopt. Het lijkt alsof hij, ondanks een nieuwe context, zichzelf telkens meeneemt in het probleem. Dat is voor mij niet verrassend, maar voor hem nog moeilijk te zien.
Het plan was dat hij nu even de tijd zou nemen om te herstellen en te oriënteren op wat hij verder wil, in de vorm van een paar maanden thuis blijven. Hier hebben we een (kleine) buffer voor opgebouwd. In de praktijk levert dat hem vooral stress op: het gebrek aan richting, het gevoel van verlies van identiteit, zorgen over inkomen en toekomst. Hij voelt zich mislukt en verdwaald. Soms idealiseert hij zijn vorige baan of denkt hij aan helemaal thuis blijven, wat voor ons geen haalbare of wenselijke oplossing is. Het voelt voor mij ook niet zozeer als een wens/behoefte/oplossing vanuit hem, maar vooral als een vlucht.
Ik vind het zwaar om hem zo te zien. Natuurlijk gun ik hem rust en herstel, maar de spanning in huis neemt toe. Ik merk dat ik zelf minder geduld heb, misschien ook door de herinnering aan eerdere periodes van uitval. Ik probeer hem te steunen, maar weet niet altijd hoe, ik zeg vaak net het verkeerde. Ik ben soms te praktisch ingesteld denk ik, waar hij vooral worstelt met het gevoel van mislukking.
Hulp zoeken lijkt me noodzakelijk, maar hij voelt daar weinig voor. Hij is “hulp-moe”, en vindt het idee om weer in gesprek te gaan met een professional zinloos. Ik begrijp dat gevoel, maar ik zie ook dat het zo niet beter wordt.
Ik maak me zorgen over de komende tijd; om hem, om ons, om hoe dit alles uitwerkt op het gezin en onze toekomst. Ik weet niet goed wat ik nu nodig heb: herkenning, advies, of gewoon iemand die zegt dat het normaal is om hiermee te worstelen.
Misschien herkent iemand deze situatie? Of kan iemand vanuit het perspectief van mijn partner delen hoe het voelt, zodat ik hem beter kan begrijpen?
Alvast dank voor het meedenken.
Mijn partner is, na eerdere periodes van overbelasting, een paar maanden geleden begonnen aan een nieuwe baan in een totaal andere richting. De hoop was dat een andere omgeving meer rust zou brengen. Helaas is dat anders gelopen: hij heeft in overleg besloten te stoppen.
Wat ik lastig vind, is dat hij opnieuw tegen dezelfde patronen aanloopt. Het lijkt alsof hij, ondanks een nieuwe context, zichzelf telkens meeneemt in het probleem. Dat is voor mij niet verrassend, maar voor hem nog moeilijk te zien.
Het plan was dat hij nu even de tijd zou nemen om te herstellen en te oriënteren op wat hij verder wil, in de vorm van een paar maanden thuis blijven. Hier hebben we een (kleine) buffer voor opgebouwd. In de praktijk levert dat hem vooral stress op: het gebrek aan richting, het gevoel van verlies van identiteit, zorgen over inkomen en toekomst. Hij voelt zich mislukt en verdwaald. Soms idealiseert hij zijn vorige baan of denkt hij aan helemaal thuis blijven, wat voor ons geen haalbare of wenselijke oplossing is. Het voelt voor mij ook niet zozeer als een wens/behoefte/oplossing vanuit hem, maar vooral als een vlucht.
Ik vind het zwaar om hem zo te zien. Natuurlijk gun ik hem rust en herstel, maar de spanning in huis neemt toe. Ik merk dat ik zelf minder geduld heb, misschien ook door de herinnering aan eerdere periodes van uitval. Ik probeer hem te steunen, maar weet niet altijd hoe, ik zeg vaak net het verkeerde. Ik ben soms te praktisch ingesteld denk ik, waar hij vooral worstelt met het gevoel van mislukking.
Hulp zoeken lijkt me noodzakelijk, maar hij voelt daar weinig voor. Hij is “hulp-moe”, en vindt het idee om weer in gesprek te gaan met een professional zinloos. Ik begrijp dat gevoel, maar ik zie ook dat het zo niet beter wordt.
Ik maak me zorgen over de komende tijd; om hem, om ons, om hoe dit alles uitwerkt op het gezin en onze toekomst. Ik weet niet goed wat ik nu nodig heb: herkenning, advies, of gewoon iemand die zegt dat het normaal is om hiermee te worstelen.
Misschien herkent iemand deze situatie? Of kan iemand vanuit het perspectief van mijn partner delen hoe het voelt, zodat ik hem beter kan begrijpen?
Alvast dank voor het meedenken.
maandag 10 november 2025 om 15:04
maandag 10 november 2025 om 15:11
Hoi TO,
Wat naar voor jullie. Jouw gevoelens zijn heel normaal hoor, als partner is het niet altijd makkelijk om te dealen met dit soort dingen van een partner, al helemaal als partner zelf niet zo open staat voor proffesionele hulp. Daarintegen snap ik je partner ook. Het ontbreken van zingeving aan het leven (dat is hoe ik het bericht lees) is heel ingrijpend. Dat kan echt je zelfvertrouwen aantasten.
Wat ik alleen niet helemaal begrijp, je schrijft dat hij in goed overleg met werkgever heeft besloten te stoppen. Waarom zit hij niet in de ziektewet? Het klinkt niet alsof hij 'gewoon' zijn werk niet leuk vond, maar meer dat bij echt worstelt met zichzelf en zijn energie. In de ziektewet valt in ieder geval de stress ik salaris wat weg.
Wat naar voor jullie. Jouw gevoelens zijn heel normaal hoor, als partner is het niet altijd makkelijk om te dealen met dit soort dingen van een partner, al helemaal als partner zelf niet zo open staat voor proffesionele hulp. Daarintegen snap ik je partner ook. Het ontbreken van zingeving aan het leven (dat is hoe ik het bericht lees) is heel ingrijpend. Dat kan echt je zelfvertrouwen aantasten.
Wat ik alleen niet helemaal begrijp, je schrijft dat hij in goed overleg met werkgever heeft besloten te stoppen. Waarom zit hij niet in de ziektewet? Het klinkt niet alsof hij 'gewoon' zijn werk niet leuk vond, maar meer dat bij echt worstelt met zichzelf en zijn energie. In de ziektewet valt in ieder geval de stress ik salaris wat weg.
maandag 10 november 2025 om 15:14
Probeer hem te respecteren in zijn keuze om (nog) geen hulp te zoeken, maar hou daarbij wel je eigen grenzen duidelijk. Hij kiest ervoor om geen hulp te zoeken, maar dat betekent niet dat jij zich therapeut kan of wil zijn. Dat hij iets over zijn gevoelens wil kunnen delen is natuurlijk niet gek, maar jij bent er ook nog en moet ook overeind blijven. Aan hem dus de keuze of hij jou daarin wat minder kan belasten of dat hij toch hulp zoekt bij een therapeut.
maandag 10 november 2025 om 15:16
maandag 10 november 2025 om 15:20
Het ís toch ook zijn plicht om financieel bij te dragen aan het gezin? Net zoals dat de plicht is van to.
maandag 10 november 2025 om 16:18
Het lijkt me dat het niet kunnen/willen werken, en de worsteling, meer symptomen zijn van een onderliggend probleem? Ook omdat je zegt dat je partner "hulp-moe" is.
Ik herken het heel erg van mijn ex, die worsteling en het ongelukkig zijn in werk. Inmiddels heeft hij twee diagnoses (bipolair en ASS), en dat heeft veel verklaard. Hij heeft nu een werkbegeleider die goed met hem meedenkt.
Ik herken het heel erg van mijn ex, die worsteling en het ongelukkig zijn in werk. Inmiddels heeft hij twee diagnoses (bipolair en ASS), en dat heeft veel verklaard. Hij heeft nu een werkbegeleider die goed met hem meedenkt.
Deck mich zu mit Zärtlichkeiten
maandag 10 november 2025 om 16:49
Ja, ik herken therapie moe (hulp moe) zijn als geen ander. Ik zou op dat moment ook echt niets meer gehad hebben aan verdere hulp.
Het vervelende van therapie is dat het alleen werkt als de ontvanger dat daadwerkelijk wil, als die een intrinsieke motivatie heeft, beseft dat degene zelf al het werk moet doen.
Gedachtes als 'me oriënteren op iets anders' (=een baan hebben) brachten mij zoveel stress en angst dat het mij verlamde.
Opgeven en alleen maar thuis willen zitten is ook herkenbaar. Ik snap je man volledig.
Het vervelende van therapie is dat het alleen werkt als de ontvanger dat daadwerkelijk wil, als die een intrinsieke motivatie heeft, beseft dat degene zelf al het werk moet doen.
Gedachtes als 'me oriënteren op iets anders' (=een baan hebben) brachten mij zoveel stress en angst dat het mij verlamde.
Opgeven en alleen maar thuis willen zitten is ook herkenbaar. Ik snap je man volledig.
maandag 10 november 2025 om 17:44
Bedankt voor alle reacties. Ik probeer in dit bericht even op alles samen te reageren.
Hij heeft eerder jobcoach begeleiding gehad via een traject toen hij uitviel in zijn vorige baan, maar dat werkte niet goed. Er was geen klik en het bleef vooral praktisch, terwijl er volgens mij meer op emotioneel vlak speelt. Ik heb het idee van een coach nog eens genoemd, maar hij kon er weinig mee.
Ik deel hier niet veel over met mensen om ons heen, maar gelukkig heb ik één collega met wie ik er af en toe over kan praten. Dat helpt enorm.
Hij zit niet in de ziektewet, vooral omdat dat hem juist meer stress geeft. Toen dat eerder speelde, raakte hij al gespannen bij het idee van keuringen en verplichtingen. Hij voelde zich schuldig als hij dingen deed om te ontspannen, terwijl werken juist voelde als een vorm van controle.
We kennen eigenlijk niemand in een vergelijkbare situatie, misschien zou contact met anderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt wel helpen — een soort herkenning of perspectief.
@Natsuro, bedankt voor je begrip voor man. Ik voel dat ook écht, alleen vind het zo lastig om er in de realiteit mee te dealen. Moeilijk hè? Ik vind het zo rot. De neerslachtigheid is sommige dagen zo sterk aanwezig, het seizoen helpt daar ook niet bij.
De komende tijd staat in het teken van rust en ruimte vinden om te bedenken wat hij verder wil. Hij is een paar middagen per week met de kinderen, dat geeft structuur, maar verder is het zoeken naar balans.
Ik probeer vooruit te kijken, maar elk scenario lijkt ingewikkeld:
Meteen weer aan het werk lijkt te snel.
Lang thuis blijven geeft financiële zorgen.
Terug naar zijn oude werk voelt als een stap terug en mogelijk herhaling van het probleem.
Het is zoeken naar iets wat wel werkt, voor hem, voor ons, en voor het gezin als geheel.
Hij heeft eerder jobcoach begeleiding gehad via een traject toen hij uitviel in zijn vorige baan, maar dat werkte niet goed. Er was geen klik en het bleef vooral praktisch, terwijl er volgens mij meer op emotioneel vlak speelt. Ik heb het idee van een coach nog eens genoemd, maar hij kon er weinig mee.
Ik deel hier niet veel over met mensen om ons heen, maar gelukkig heb ik één collega met wie ik er af en toe over kan praten. Dat helpt enorm.
Hij zit niet in de ziektewet, vooral omdat dat hem juist meer stress geeft. Toen dat eerder speelde, raakte hij al gespannen bij het idee van keuringen en verplichtingen. Hij voelde zich schuldig als hij dingen deed om te ontspannen, terwijl werken juist voelde als een vorm van controle.
We kennen eigenlijk niemand in een vergelijkbare situatie, misschien zou contact met anderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt wel helpen — een soort herkenning of perspectief.
@Natsuro, bedankt voor je begrip voor man. Ik voel dat ook écht, alleen vind het zo lastig om er in de realiteit mee te dealen. Moeilijk hè? Ik vind het zo rot. De neerslachtigheid is sommige dagen zo sterk aanwezig, het seizoen helpt daar ook niet bij.
De komende tijd staat in het teken van rust en ruimte vinden om te bedenken wat hij verder wil. Hij is een paar middagen per week met de kinderen, dat geeft structuur, maar verder is het zoeken naar balans.
Ik probeer vooruit te kijken, maar elk scenario lijkt ingewikkeld:
Meteen weer aan het werk lijkt te snel.
Lang thuis blijven geeft financiële zorgen.
Terug naar zijn oude werk voelt als een stap terug en mogelijk herhaling van het probleem.
Het is zoeken naar iets wat wel werkt, voor hem, voor ons, en voor het gezin als geheel.
maandag 10 november 2025 om 18:00
Ik snap dat je man stress krijgt van keuringen. Maar aan de andere kant mag hij zichzelf ook tijd gunnen. Hij heeft daar ook recht op als blijkt dat bij niet in staat is te werken. Ik zou persoonlijk de financiele druk ook vervelend vinden, en dat is in alle eerlijkheid ook iets wat invloed heeft op jou. Dus ik zou daar nog wel eens het gesprek over willen hebben als ik jou was.
Verder denk ik dat erover praten met anderen voor jou heel goed en gezond is. Nu dragen jullie de last alleen. Terwijl steun van omgeving soms uit onverwachte hoek kan komen als je meer open bent. Voor jou is het in ieder geval een uitlaatklep. Zorgt er ook weer voor dat je hem in zijn proces beter kan steunen als je zelf ook iemand hebt waar je terecht kan.
Ik snap dat hij een coach te praktisch vind. Dat is het in feite ook. Als hij een psycholoog een te grote drempel vind, kan hij ook kijken naar een lotgenoten/steungroep. Vooral als hij zelf niet zoveel mensen kent in een vergelijkbare situatie. Daar hoef je niks, is het vooral praten over je ervaringen en luisteren naar anderen. Kan zijn dat hij daar kan vinden wat hij zoekt, namelijk meer iets op gevoelsniveau.
Verder denk ik dat erover praten met anderen voor jou heel goed en gezond is. Nu dragen jullie de last alleen. Terwijl steun van omgeving soms uit onverwachte hoek kan komen als je meer open bent. Voor jou is het in ieder geval een uitlaatklep. Zorgt er ook weer voor dat je hem in zijn proces beter kan steunen als je zelf ook iemand hebt waar je terecht kan.
Ik snap dat hij een coach te praktisch vind. Dat is het in feite ook. Als hij een psycholoog een te grote drempel vind, kan hij ook kijken naar een lotgenoten/steungroep. Vooral als hij zelf niet zoveel mensen kent in een vergelijkbare situatie. Daar hoef je niks, is het vooral praten over je ervaringen en luisteren naar anderen. Kan zijn dat hij daar kan vinden wat hij zoekt, namelijk meer iets op gevoelsniveau.
maandag 10 november 2025 om 18:01
Maar wat hebben jullie hier vooraf dan over besproken? Jullie hebben toch wel afspraken gemaakt? Of plannen? Over hoe lang het financieel haalbaar is dat hij thuis zit?Beabob schreef: ↑10-11-2025 17:44
Ik probeer vooruit te kijken, maar elk scenario lijkt ingewikkeld:
Meteen weer aan het werk lijkt te snel.
Lang thuis blijven geeft financiële zorgen.
Terug naar zijn oude werk voelt als een stap terug en mogelijk herhaling van het probleem.
Het is zoeken naar iets wat wel werkt, voor hem, voor ons, en voor het gezin als geheel.
Riskant wel: wat als hij straks (burnout, overspannen, depressief? ) echt ziek is? Dan is er geen enkel vangnet.
Jullie zullen toch niet zomaar hebben gezegd: man neemt ontslag en dan zien we wel?
maandag 10 november 2025 om 18:40
Is het ook een optie dat hij in plaats van helemaal niets te doen 2 dagen per week vrijwilligerswerk gaat doen? Zodat hij wel blijft meedraaien en zich misschien nuttiger voelt?
Of dat hij gewoon één of ander deeltijds rot-baantje aanneemt waar ie vrij hersenloos kan werken?
Ik zou op dit moment niet persé aansturen op een voltijdse baan op niveau.
Maar het klinkt niet alsof een half jaar gaan thuiszitten en straks na 4 à 5 maanden de stress of hij uberhaupt wel weer ergens aangenomen wordt echt positief gaat werken voor hem en voor jullie.
Of dat hij gewoon één of ander deeltijds rot-baantje aanneemt waar ie vrij hersenloos kan werken?
Ik zou op dit moment niet persé aansturen op een voltijdse baan op niveau.
Maar het klinkt niet alsof een half jaar gaan thuiszitten en straks na 4 à 5 maanden de stress of hij uberhaupt wel weer ergens aangenomen wordt echt positief gaat werken voor hem en voor jullie.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 10 november 2025 om 19:40
In theorie hebben we afgesproken dat man max. een half jaar thuis blijft. Hij heeft gunstige diplomas en komt relatief gemakkelijk aan goedbetaald werk. Er zijn grote tekorten in de sector waarvoor hij is opgeleid. En we wonen in een stedelijk gebied met veel vraag. Afspraak is dat als hij niets anders vindt, hij weer in deze sector stapt. Hij staat daar op zich ook niet negatief tegenover; idealiseert het nu ook.Itsnojoke schreef: ↑10-11-2025 18:01Maar wat hebben jullie hier vooraf dan over besproken? Jullie hebben toch wel afspraken gemaakt? Of plannen? Over hoe lang het financieel haalbaar is dat hij thuis zit?
Riskant wel: wat als hij straks (burnout, overspannen, depressief? ) echt ziek is? Dan is er geen enkel vangnet.
Jullie zullen toch niet zomaar hebben gezegd: man neemt ontslag en dan zien we wel?
Na drie maanden stopt de kinderopvangtoeslag, dat is wel een natuurlijk moment om ook wat besluiten te nemen. We moeten daarna natuurlijk weer op een wachtlijst en het is de vraag of er dan plek is.
beabob wijzigde dit bericht op 10-11-2025 19:44
15.11% gewijzigd
maandag 10 november 2025 om 19:42
Het "rotbaantje" was eigenlijk nu al het plan, maar liep in de praktijk anders. De belasting was veel hoger dan vooraf gedacht. Een alternatief "rotbaantje" weet ik niet of dat helpt. Vrijwilligerswerk is wel een idee, misschien kunnen we daar eens naar kijken.Wissewis schreef: ↑10-11-2025 18:40Is het ook een optie dat hij in plaats van helemaal niets te doen 2 dagen per week vrijwilligerswerk gaat doen? Zodat hij wel blijft meedraaien en zich misschien nuttiger voelt?
Of dat hij gewoon één of ander deeltijds rot-baantje aanneemt waar ie vrij hersenloos kan werken?
Ik zou op dit moment niet persé aansturen op een voltijdse baan op niveau.
Maar het klinkt niet alsof een half jaar gaan thuiszitten en straks na 4 à 5 maanden de stress of hij uberhaupt wel weer ergens aangenomen wordt echt positief gaat werken voor hem en voor jullie.
maandag 10 november 2025 om 19:55
In plaats van praten, zou het een idee zijn om hulp te zoeken bij het leren emoties reguleren? Bijvoorbeeld via haptotherapie? Of juist praktischer, via een loopbaancoach om te onderzoeken wat echt bij hem past?
Welke patronen zien je bij hem? Komt hij veel in conflict, of gaat hij juist keer op keer over zijn grenzen?
Ik snap dat je tegen hem aanloopt, to. Zeker als hij geen hulp wil zoeken en hij in de slachtofferrol lijkt te gaan zitten. Ik neem aan dat hij zelf ook snapt dat thuiszitten geen optie is?
Welke patronen zien je bij hem? Komt hij veel in conflict, of gaat hij juist keer op keer over zijn grenzen?
Ik snap dat je tegen hem aanloopt, to. Zeker als hij geen hulp wil zoeken en hij in de slachtofferrol lijkt te gaan zitten. Ik neem aan dat hij zelf ook snapt dat thuiszitten geen optie is?
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
maandag 10 november 2025 om 20:10
maandag 10 november 2025 om 20:10
Ex had dit ook. Alles gaf paniek dus deed hij niets. En dat gaf mij paniek want hallo, je doet het toch met zn tweeën in een relatie? Hij is uiteindelijk codam gaan doen (kan je googlen). Was heel eng en heftig want geen inkomsten dus ik draaide overal voor op. Maar uiteindelijk heeft hij daar zijn draai in gevonden, al was dat ook niet makkelijk. Sommige mensen vinden gewoon alles een grote verantwoordelijkheid en kunnen dat niet goed hebben. Sterkte, denk vooral ook aan jezelf. Geen vangnet hebben omdat zelfs dat te lastig is kan natuurlijk ook gewoon jouw grens over gaan. Nogal een verantwoordelijkheid voor jou opeens. En jij zit nu in de spagaat want jij kan nu niet zeggen deze verantwoordelijkheid is te groot want tja..
maandag 10 november 2025 om 20:26
Voor "oriënteren" zou je hem op het regionaal mobiliteitscentrum kunnen wijzen. Daar kunnen ze hem helpen met dat oriënteren door testen, coaching, gesprekken met arbeidsmarktdeskundigen, maar wel vrij laagdrempelig.
Jullie weten dat je ww alleen aansluitend op werk kunt krijgen? Voor het geval hij met een vso of ontslag in proeftijd is weggegaan en nu denkt dat hij over een half jaar wel ww gaat aanvragen... Dat zal niet lukken.
Jullie weten dat je ww alleen aansluitend op werk kunt krijgen? Voor het geval hij met een vso of ontslag in proeftijd is weggegaan en nu denkt dat hij over een half jaar wel ww gaat aanvragen... Dat zal niet lukken.
dinsdag 11 november 2025 om 00:47
Dit!
Je vertelde dat je man therapie moe is. Waarschijnlijk komt dat vooral omdat het praten is. Met praten blijf je altijd maar in je hoofd, iets wat je man al zoveel doet.
Werk geeft hem een gevoel van controle en een identitieitsgevoel. Dat is heel veel. Maar…….het is niet gebalanceerd. Verre van.
In principe gaat het niet om ander werk persee voor je man, maar het aangaan van onderliggende issues die spelen. En je hebt gelemaal gelijk, je neemt jezelf altijd mee en problemen blijven bestaan als het issues van binnen zijn.
Zo te lezen kan je man niet zichzelf zijn. En waarde ervaren van het gewoon mens zijn, man zijn, partner zijn, vader zijn. En de oorzaak daarvan ligt vaak in je jeugd. Hoe ouders in het leven hebben gestaan. En deze boodschap (wellicht onbedoeld) hebben doorgegeven. Bijvoorbeeld het idee dat je pas echt ‘geldt’ als je een goede baan hebt. Of als je een goede opleiding hebt gehad.
En ook dat je hard moet werken en ontspannen is niet nodig of dat is voor luie mensen.
Die overtuiging geeft een afsluiting naar natuurlijke gevoelens. En controle is nodig om jezelf in toom te houden.
Dit put uit, en uiteindelijk ren je af naar een burn- out.
En wat in de quote al stond, haptonomie zou erg goed voor hem zijn. In deze therapie staat praten niet centraal maar het lichaam en de emoties. Misschien, lees er samen met je partner over en je kunt eventueel mee gaan met hem naar een eerste consult als dat voor man fijner voelt.
Wat hem ook goed zou kunnen helpen is yoga en de oefening yoga nidra. Een yoga groep is heel geschikt hiervoor. 1x per week, iets later 2x per week misschien.
Leren mediteren. Er bestaan apps voor maar een groep waarbij je samenkomt zou voor hem denk ik beter werken. Dan ben je met mensen die allemaal proberen te leren mediteren.
En uiteindelijk ook Mindfullness, de oefeining waarbij je leert in het Nu moment te zijn met alle bezigheden en aktiviteiten van het dagelijks leven. Dus opstaan, douchen, ontbijt maken, voor kinderen zorgen, met jou samen zijn, autorijden, ademen, naar de wc gaan, koken, werken, je mobieltje oppakken van de tafel, hoesten, tuinieren, opruimen etc etc etc.
Je kunt het zo gek niet bedenken, uiteindelijk leer je alle dingen met aandacht te doen en je lijf te voelen zodat er geen controle meer speelt en er ruimte komt voor natuurlijke levensvreugde.
En een veel ruimer gevoel van wie je bent, hoe je je voelt.
Houdt je man van zwemmen? In het water zijn is ook erg goed
Af en toe een lichaamsmassage is goed om hem meer met zijn lijf te verbinden ipv in zijn hoofd te zitten. Sommige verzekerigen vergoeden een aantal massages.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
