Mijn vriend wil niet zonder mij op wintersport vakantie

Mijn vriend wil niet zonder mij op wintersportvakantie. Nou, lekker belangrijk denk je dan.... Dan niet toch? Probleem is, vanaf kinds af aan zijn wij al gaan skiën. Dus jarenlang toen ik hem had leren kennen zijn we ook samen gegaan. Echter, ik heb best een behoorlijke Osteoporose. In die zin dat ik vorig jaar rond deze tijd door een klein opstapje over het hoofd te hebben gezien en en niet eens harde val mijn rechterarm- en rechtervoet brak. 7 maanden geduurd voor het weer een beetje oke was. En ik breek dus om de twee jaar wel wat. Kortom, ik ben wat voorzichtiger geworden en skiën hoeft dus niet meer voor me. Ik ben door die breuken ook te angstig geworden dus is skiën meer een 'continu angstgevoel' (en dus gespannen en dus groter risico op fouten en dus weer breuken) ipv dat ik me heerlijk vrij voel op die latten zoals vroeger. Nou vind ik het prima als hij met een vriend gaat ofzo. Maar hij wil dus met mij. Gezegd dat ik dat ook prima vond, ik ga dan wel wandelen ofzo. We hebben daar altijd een heerlijk hotel met sauna, zwembad, buitenbubbelbad. Boek mee en ik vermaak me wel in het zonnetje op het terras.

Maar... dat is dus ook niet goed. Ik moet me maar over mijn angst heen zetten en gewoon weer de latten op. Wat ik (even voor de duidelijkheid hoor) pertinent niet doe gewoon. Hij wil niet in zijn eentje op de latten en ik dan lekker met een boek bubbelend in het hotel. ik MOET mee. En elk jaar komt deze discussie weer. Ik wil daar nu een keer voor eens en voor altijd vanaf. Mijn 'NEE DAT DOE IK NIET MEER, IK BEN TE BANG IETS TE BREKEN EN HET IS EN WORDT NIET ONTSPANNEND MEER VOOR ME' (zo duidelijk dus geweest, want het jaar daarvoor alleen simpel met mijn schouder tegen de deurpost aangelopen, niet eens hard maar zoals iedereen normaal elke dag bijna overkomt, hup, scheur erin, het is dus ech niet oke) gaan er even in... tot het jaar daarop weer. Hoe kan ik zorgen dat hij stopt met zaniken....

Ik heb mijns inziens al compromissen genoeg voorgesteld, maar niets werkt. Ik moet skiën blijkbaar.

Natuurlijk was ik de eerste paar keer meer bezig met mij dan hem. Een beetje glad, auto uit willen, spagaatje, bovenbeen kaduuk. Dat doet zeer. Maar alles kwam wel meteen op hem neer. Niet dat ik dat toeliet. Ik ging na een dag of 3 de wc alweer schoonmaken want schuldgevoel. En hij moest echt schoon en ik wilde het hem niet vragen. Hij had het al druk zat. En zijn moeder in de mantelzorg en ik die geen reet kon uitvoeren thuis. Zoiets.

En dit helpt hoor! Buiten dan de ‘ga weg!’. Misschien heb ik hem daardoor altijd wel het idee gegeven dat ik het allemaal wel redde. Het wel kon allemaal. Iets om over na te denken