Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

MevrouwJack schreef: ↑

15-01-2026 21:38

Ik vergelijk me altijd met mijn vrienden qua sociaal-economische klasse hoor. We moeten wel een beetje op 1 lijn zitten. Valt niet mee nu ze allemaal verhuizen naar fancy dure koopwoningen met kookeilanden en quookers, en ik in een sociale huurwoning zit, dus ik hoop dat ze me niet gaan heroverwegen nu ik onder ze sta.

Het is ook erg belachelijk. Maar zowel de liefde van mijn ouders en mijn laatste 2 exen moest ik verdienen. De laatste zei het letterlijk zo. Ik voel me letterlijk misselijk als ik jouw grappig bedoelde opmerking lees, omdat ik me schaam.

dolfje schreef: ↑

15-01-2026 21:39

Nou dan kan je toch een open sollicitatie sturen en heb je haar niet nodig.

Ik heb al een baan, ik wilde me gewoon orienteren.

Nyx• schreef: ↑

15-01-2026 21:41

Hoe lang blijf je dit als excuus aanvoeren voor je eigen gedrag?

Het is geen excuus en ik werk aan mijn gedrag. Het is belangrijke informatie.

Rabarbara schreef: ↑

15-01-2026 21:40

Op dit forum? Of in het algemeen?
Onzekerheid is mij (helaas) niet vreemd, maar ik ben gestopt met steeds zeggen dat ik heel slim ben. De harde waarheid is dat sommige mensen het toch niet willen geloven. En de andere mensen zullen het sowieso wel zien als ze je leren kennen.

Bij mannen en werkgevers. En mijn ouders, al zijn die nu wel milder.

granny71 schreef: ↑

15-01-2026 22:02

Aan je verleden kan je niets veranderen. Je toekomst kan je wel veranderen.
Hoe je in het verleden reageerde kan je niet veranderen.
Wel hoe je in de toekomst gaat reageren.

Klopt, ik ben ermee aan de slag gegaan nu. Daarom zie ik ook nu pas hoe naar ik deze vriendschap vind.

Wotah schreef: ↑

15-01-2026 22:01

Newsflash: dat boeit niemand, in ieder geval de aardige personen die je om je heen wil hebben geven er niets om of je 'boven' of 'onder' staat.

Het schrikt mensen ook af als je je op deze manier moet 'introduceren'.

Ik kom heus niet binnen met " hoi ik ben Mineru en ik heb 2 masters,".

Maar ik investeer al volledig vanaf het begin, stel weinig grenzen en probert steeds dingen uit te leggen.

SinPermiso schreef: ↑

15-01-2026 22:14

Dit is iets dat diepe sporen kan nalaten. En één van de gevolgen daarvan kan zijn dat je steeds weer een zelfde soort relaties opzoekt omdat je zoekt naar een oplossing van die oude pijn. Heel je verhaal over haar en het jezelf verweren tegen alle kritiek over jouw aandeel die online natuurlijk onvermijdelijk is zou je in kunnen ruilen voor de vraag waarom je het zo lang ok hebt gevonden om zo behandeld te worden. Dat is een hele pijnlijke en confronterende vraag. Maar in tegenstelling tot alles dat met haar te maken heeft is dat de vraag waarmee je zelf weer de regie pakt en het lijstje met relaties waarin je jezelf minderwaardig voelde door wat anderen deden of zeiden kunt stoppen bij het op de klippen lopen van deze vriendschap.

Misschien dat het voor de schaamte die je voelt alvast fijn is om bij jezelf na te gaan hoe de vrouw die je vanbinnen eigenlijk gewoon al bent deze vriendschap zou afronden op een manier waarop ze er met trots op terug kan kijken. Want ghosten is natuurlijk een heel erg gebrekkige manier om met mensen om te gaan, dus als je dat doet dan zit je straks met terechte negatieve gevoelens over jezelf.

Als ik kijk naar waarom ik accepteer dat ik zo behandeld word, is het antwoord voor mij eigenlijk vrij simpel. Ik accepteer het omdat ik het idee heb dat ik anders helemaal niets heb. En dat was voor mij heel lang het allerergste wat me kon overkomen.
Ik heb nu geaccepteerd dat ik de komende maanden, misschien wel jaren, niet meer ga daten totdat ik dingen binnen mezelf heb opgelost. Ik ben niet ongelukkig als single, maar ik ben wel iemand die gewoon inkomen moet hebben. En ik moet een baan hebben. Ik ben altijd heel erg bang dat dingen mij zomaar, uit het niets, worden afgenomen. Dat ik ineens word ontslagen, of dat ik uit het niets word gedumpt.
Ik heb enorme verlatingsangst. Daarnaast heb ik in mijn jeugd heel sterk geleerd, zeker toen ik op de basisschool zat, dat ik er eigenlijk niet bij hoorde. Maar dat ik wel werd getolereerd als ik iets te bieden had.
Ik ben hoogbegaafd en ik hoorde er eigenlijk niet echt bij totdat ik naar de brugklas ging en op het vwo belandde. Pas daar had ik voor het eerst in mijn leven het idee dat ik vrienden maakte. Op de basisschool was ik altijd de vreemde eend in de bijt. Ik was jonger dan de rest en liep ongeveer drie klassen voor. In die tijd was het ook nog veel minder gebruikelijk om klassen over te slaan, waardoor ik me vrij snel verveelde met de stof. Tijdens de uitleg had ik het werk al af. Dan zat ik te tekenen of een beetje te lezen, en dat werd als raar gezien.
Kinderen vonden mij gewoon raar. Hoezo heeft zij alles zo makkelijk? Daar werd op gereageerd met pesten. Ik heb die kinderen allang vergeven, het gaat over dertig jaar geleden. Maar toch heeft dat in mij, zeker in combinatie met mijn opvoeding, iets heel diep verankerd. Namelijk het idee dat mijn aanwezigheid voorwaardelijk is. Dat ik harder moet werken om te krijgen wat anderen vanzelfsprekend krijgen. Omdat ik anders ben.

bijtie schreef: ↑

15-01-2026 23:18

Wow wat een aanklacht.

Je mag de fout hier ook bij jezelf zoeken, je had haar blijkbaar op een voetstuk staan en nu dondert ze eraf, kan zij ook niks aan doen. Zij was altijd al de persoon die ze is.

Volgende keer eerder je grenzen aangeven.

Ik zet niemand op een voetstuk. Ik negeerde haar gedrag tot ik ineens doorkreeg hoe ze deed.

SinPermiso schreef: ↑

16-01-2026 00:05

Was of is? En is het nu iets dat nog steeds je echte overtuiging is of zit het in je botten en weet je ratio al dat dit geen kloppend verhaal is? Heb je ooit al met hulp van iemand die ervoor gestudeerd heeft en een heldere kijk als buitenstaander is geprobeerd om die overtuiging los te laten? Zou zomaar heel erg de moeite waard kunnen zijn.

Ik heb in totaal vijftien jaar therapie gevolgd, gericht op depressie en angst. Het enige wat ik daaraan heb overgehouden, is gewichtstoename door de antidepressiva die ze mij steeds toestopten. Ik heb zoveel misdiagnoses gekregen, totdat er eindelijk iemand was die zei dat mijn gedrag leek op trauma. Pas toen heb ik EMDR gekregen, waarna een groot deel van mijn klachten als sneeuw voor de zon verdween.

Ik ben me heel goed bewust van mijn emoties en ik voel me oprecht niet depressief of angstig meer, maar ik leef wel met bepaalde overtuigingen die heel hardnekkig zijn. Ze blijven ook hardnekkig, omdat ik keer op keer in dezelfde frames stap. Ik heb geen problemen met mijn eigen emoties. Ik heb als hoogbegaafde problemen met het omgaan met machtsspelletjes. Dat is niet iets wat ik van nature doe.

Ik ben een heel eerlijk persoon en ik herken dit ook bij veel andere hoogbegaafden: we zijn te eerlijk over onze zwakke punten. Eigenlijk geef ik al macht weg aan het begin van een relatie of aan het begin van een werkrelatie, waardoor ik uiteindelijk keer op keer word gesaboteerd, gebruikt en uitgebuit. Ik heb meerdere werkgevers gehad waar ik na een paar maanden vertrok, omdat ze mij steeds meer werk opschoven en ondertussen geen enkele keer naar me wilden luisteren wanneer ik aangaf dat ik bepaalde dingen niet kon doen omdat ik materialen of inwerking miste.

Ik word ook vaak gezien als een bron van werk, energie, aandacht en intimiteit, met name door mannen. Dat maakt het gewoon heel moeilijk om dit patroon te doorbreken. En op het moment dat een therapeut nooit tegen je zegt dat je niet alleen maar naar jezelf moet kijken, maar ook naar je omgeving, dan blijf je hierin vastzitten. Wat hebben deze situaties gemeen? Wat maakt dat deze problemen steeds terugkeren, zowel op het werk als in relaties? Hoe filter jij? Hoe gedraag jij je in relaties met werkgevers en mannen, en inderdaad ook met deze vriendin?
Als dat ooit met mij was besproken, was ik veel verder gekomen. Maar ik heb geen enkele therapeut gehad die dit met mij heeft gedaan. Jarenlang werd er alleen gekeken naar schema’s, overtuigingen en emoties. Er werd me gezegd dat ik te veel in mijn hoofd zat, terwijl ik ondertussen steeds opnieuw in dezelfde situaties terechtkwam.

Niemand heeft mij ooit gezegd: dit komt omdat je je macht weggeeft. Dit komt omdat je te eerlijk bent. Dit komt omdat je jezelf saboteert door te veel uit te leggen. Niemand heeft mij uitgelegd hoe macht werkt. Dat degene die het meeste te verliezen heeft, minder macht heeft. Dit soort dingen zijn voor mij als hoogbegaafd persoon heel verwarrend.
Hoogbegaafdheid is niet alleen maar makkelijk kunnen leren. Hoogbegaafdheid is ook neurodiversiteit, net als autisme of ADHD. Als iemand mij hierin psycho-educatie had gegeven, had ik niet jarenlang antidepressiva hoeven slikken en was ik niet continu van slechte relatie naar slechte relatie en van slechte werkgever naar slechte werkgever gehopt. Dan had ik veel sneller kunnen filteren aan de poort en mijn eigen gedrag kunnen aanpassen.

Dus nee, ik heb geen psycholoog nodig. Ik heb iemand nodig die mij coacht op het gebied van hoogbegaafdheid en die mij uitlegt hoe bepaalde structuren werken die voor mij minder vanzelfsprekend zijn. Ik heb enorm mijn best gedaan om zo iemand te vinden, maar tot nu toe zonder geluk. Ik heb rondgevraagd bij mijn therapeuten en oud-therapeuten. Ik heb zelfs de gemeente gecontacteerd, maar zij zeggen dat ze niemand kunnen vinden die aan mijn behoeften voldoet.

Dit soort ondersteuning bestaat wel voor autisten of voor mensen in het doelgroepregister, maar niet voor iemand zoals ik. En daar baal ik van.

Lalaloepsie schreef: ↑

15-01-2026 22:13

Begrijpelijk dat je even anoniem wilt spuien, want het contact met haar zit je niet lekker meer na alles wat er gebeurt is. Lekker laten gaan dat contact, geen aandacht meer aan besteden.

Ja, zo op een rijtje is het me ook helder nu.

Nyx• schreef: ↑

16-01-2026 00:29

Zolang jij niet verandert blijf je in dezelfde “frames” stappen.
Wat mij betreft prima hoor, maar aangezien je hier zelf al jaren topics over opent en je ondanks je hoge IQ en eindeloos veel masters en opleidingen nog steeds in hetzelfde cirkeltje loopt kan je 2 dingen doen.
Of je zoekt hulp.
Of je blijft doen wat je altijd al deed en blijft krijgen wat je altijd al krijgt.

Heb je mijn laatste post expres genegeerd ofzo?

Nyx• schreef: ↑

16-01-2026 00:29

Zolang jij niet verandert blijf je in dezelfde “frames” stappen.
Wat mij betreft prima hoor, maar aangezien je hier zelf al jaren topics over opent en je ondanks je hoge IQ en eindeloos veel masters en opleidingen nog steeds in hetzelfde cirkeltje loopt kan je 2 dingen doen.
Of je zoekt hulp.
Of je blijft doen wat je altijd al deed en blijft krijgen wat je altijd al krijgt.

Heb je mijn laatste post expres genegeerd ofzo?

Ik kan er nu pas iets aan doen omdat ik nu pas het werkelijke probleem zie. Ik vind het een vrij smerige opmerking om te zeggen dat ik 15 jaar lang niks heb lopen doen, terwijl ik continu hulp heb gezocht, maar gewoon steeds verkeerde hulp kreeg. Als jij een lekkende kraan hebt en iedereen jou alleen maar vertelt hoe je de vloer moet dweilen in plaats van hoe je de kraan moet repareren, dan geef je na een tijdje ook gewoon op, want dan denk je, ik word niet serieus genomen. Ik zie dat er iets mis is met de kraan, maar iedereen praat alleen maar over die natte sokken die ik heb. Ik kan op dit moment geen goede loodgieter voor mijn lekkende kraan vinden. Dat is waarom ik nu zelf maar op onderzoek ben uitgegaan en samen met behulp van ChatGPT artikelen heb zitten opzoeken over macht, machtsrelaties op het werk en macht in dating. Want dat is de enige manier hoe ik hier uit ga komen. Een psycholoog gaat mij dit niet vertellen. Ze weten vaak zelf niet eens dat dit iets is, omdat de meeste mensen dit onbewust doen.