Frenemy

Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.

Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.

Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.

Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.


Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.

Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?


Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.


Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?

Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.

Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.

Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.

Ik heb nooit ontkend dat ik onzeker ben. Sterker nog, ik heb dat openlijk en eerlijk gedeeld. Ja, ik ben onzeker. Ik ben onzeker omdat ik enorm veel potentie had toen ik werd geboren. Het feit dat ik hoogbegaafd ben en meerdere masters heb, vertel ik niet om te doen alsof ik beter ben dan andere mensen. Dat wordt vaak verkeerd begrepen. Ik benoem dit vooral om mezelf eraan te herinneren dat ik niet compleet gefaald ben in het leven.
Ik ben niet iemand die zijn of haar leven heeft vergooid door crimineel gedrag en nu vastzit. Ik ben ook niet iemand die zulke schulden heeft opgebouwd dat er geen uitweg meer is. Ik heb een hartstikke modaal leven, in een huizenmarkt die structureel ongelijk en oneerlijk is geworden. Het feit dat zij een huis heeft, maakt me niet jaloers omdat zij mooiere of duurdere spullen heeft. Waar het mij om gaat, is haar complete ontkenning van mijn situatie en het feit dat ze mij het gevoel geeft dat ik iets fout heb gedaan, terwijl zij heel goed weet hoe mijn situatie daadwerkelijk in elkaar zit.
In 2020 ontmoette ik mijn ex. We gingen samenwonen. Hij had gezegd dat hij mij op het huurcontract zou zetten, maar dat is nooit gebeurd. Ondertussen betaalde ik zijn boodschappen en een aanzienlijk deel van de meubels. Het huis was in de praktijk net zo goed van mij als van hem. Ik ben zelfs nog bij de verhuurder geweest en heb daar aangegeven dat ik daar ook zou intrekken en medehuurder zou worden. Toch is dat nooit doorgezet. Hij heeft mij jarenlang voorgelogen dat ik officieel medehuurder zou worden.
Ik had mijn eigen huur al opgezegd en ben daarheen verhuisd. Ik heb zelfs een andere baan aangenomen om daar te kunnen wonen, weg uit mijn studentenwoning. Ik heb precies hetzelfde gedaan als wat zij nu doet: financieel zorgen voor een partner die mij uiteindelijk heeft uitgebuit. Daarom vind ik het extra hypocriet dat zij tegen mij zegt dat ik te hoge eisen stel, terwijl ik duidelijk heb aangegeven hoe dat voor mij is geëindigd.
Na een ernstig geweldsincident, waarbij ik een lichte hersenschudding heb opgelopen, ben ik diezelfde dag door de politie uit huis gezet. Hij zei dat ik niet op het huurcontract stond, alleen stond ingeschreven. De politie zei dat ik maar bij mijn ouders moest gaan wonen. Ik heb nooit aangifte kunnen doen. Ik werd niet serieus genomen.
Het feit dat zij nu zo makkelijk haar vrijheid en haar koophuis opgeeft voor een man die vijftien jaar jonger is en die openlijk van haar profiteert, maakt me boos. Bij elke andere vriendin zou mijn eerste instinct zijn om haar te beschermen. Wat me nog bozer maakt, is dat zij tegen mij zegt dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik maar moet accepteren dat dit het enige is wat ik kan krijgen.
Hetzelfde geldt voor mijn carrière. Ik heb jarenlang misdiagnoses gekregen en bleek uiteindelijk complexe PTSS te hebben. Daar heb ik keihard aan gewerkt. Die klachten zijn nu verdwenen, maar tussendoor ben ik wel steeds op onveilige werkplekken terechtgekomen. Dat komt deels doordat ik moeite heb met filteren of een situatie goed voor mij is. En toch proberen mensen mij neer te zetten als iemand die haar werk niet goed doet en niet goed genoeg is voor haar positie.
Daarnaast stoort het me dat zij hier relatief nieuw is, de taal nauwelijks leert, profiteert van een regeling waardoor anderen — zoals ik — jarenlang vastzaten in onveilige situaties. Ik kon geen kant op toen mijn ex begon met emotionele mishandeling. Pas na het gewelddadige incident durfde ik terug te gaan naar mijn ouders. Ondertussen krijgt zij zomaar een huis, mede door belastingvoordelen, terwijl ik vastzat.
Ik ben niet jaloers op vrouwen die knapper zijn of meer verdienen dan ik. Een oud-klasgenoot van mij is inmiddels miljonair en dat heeft me nooit beziggehouden. Waar ik wél boos over ben, is dat zij met haar opmerkingen en gedrag impliciet — en soms expliciet — uitstraalt: jij moet je plek kennen. Jij verdient niet meer dan wat je hebt meegemaakt. Ik ga je niet helpen om hieruit te komen. Houd je maar klein en onderdanig en denk vooral niet dat je beter kunt krijgen dan dit.
Dat is waar mijn irritatie zit. Zij weet hoe hard ik heb gevochten om hieruit te komen. Hoeveel therapie ik heb gevolgd om niet meer dagelijks angstaanvallen te hebben. En dan zegt zij tegen mij, als ik strengere eisen stel aan mannen, dat ik me maar beter moet aanpassen.
Het feit dat mijn ex langdurig vreemd is gegaan, en dat de man daarna tegen mij zei dat ik hem moest verdienen en dat hij beter kon krijgen dan mij, is extreem triggerend voor mij. En wanneer een zogenaamde vriendin dan zegt: dit is wat je moet accepteren, beter ga je niet krijgen, maakt me dat woedend.
Geen van mijn andere vriendinnen heeft mij ooit gezegd dat ik dit moest blijven accepteren. Integendeel: de meesten zijn woedend op mijn ex en zeggen dat ik beter single kan blijven dan mezelf opnieuw ondergeschikt te maken aan een man. En precies dát is waarom ik boos ben.

Nyx• schreef: ↑

16-01-2026 17:09

Je wilde haar dus als opstapje gebruiken. En nu vertikt ze dat en is ze ineens nog minder dan een stoephoer.

Kut man.

Nee, voorstellen aan andere migranten uit mijn thuisland.

MevrouwJack schreef: ↑

16-01-2026 16:45

Niet omdat je haar leuk vond dus. Je kon haar gebruiken.

Ja, en zij mij ook.

LolplusLolisHiHi schreef: ↑

16-01-2026 16:40

Ja, doei. Ga je nu serieus beweren dat je voor deze vriendschap ontzettend senang en stabiel was?
1) Iemand die dat daadwerkelijk is, verandert echt niet door een enkele vriendin in een labiel wrak
2) je hebt uitgebreid uit de doeken gedaan hoe je in meerdere relaties bent mishandeld en gekleineerd, dat je al 10+ jaar therapie hebt voor depressies en trauma en dat je ook onzeker uit je jeugd bent gekomen. Plus dat topic over je werk dat je hebt leeggehaald waart ook weinig stabiliteit uit blijkt. Het is echt onzin om te beweren dat je tot 3 jaar terug geweldig in je velletje zat.

Het lijkt erop dat je door de jaren heen vooral steeds harder je onzekerheid bent gaan overschreeuwen.

Dat beweer ik niet. Maar ik vergeleek mezelf minder.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

16-01-2026 17:38

Misschien heeft die zgn profiteur wel gezegd dat hij haar luxe huis niet wil en trekt ze daarom bij hem in. Als het zo’n profiteur was had hij haar nog iets mooiers laten kopen, lijkt mij.

Dat doen ze ook. Zij geeft alles op.

Zonnebloem1996 schreef: ↑

16-01-2026 17:39

Ook dit is zeker waar. Ik twijfel ook sterk of je de situatie wel helder kan zien, want alles is zeer gekleurd door je verleden. Maar áls dat al zo is, dan nog mag zij die keuzes maken.

Zij mag alles doen maar dan niet tegen mij zeggen dat ik niet meer mag willen.

Zonnebloem1996 schreef: ↑

16-01-2026 17:36

To, ik denk dat het door je manier van verwoorden komt. Kan best zijn dat je onzeker bent, fijn dat je dat nu ook even duidelijk neerzet. Maar je straalt iets anders uit. Iemand die zijn stekels uitzet, om zo anderen pijn te doen. Misschien omdat je zelf ook pijn bent gedaan. Het helpt vaak om je kwetsbaar op te stellen, dan zullen mensen je over het algemeen beter begrijpen. Nu sla je wild om je heen, en doe je uitspraken die niet handig zijn (en eerlijk gezegd ook pijnlijk om te lezen). Begin gewoon je verhaal bij jezelf. Ik ben onzeker, punt. Nu is het steeds mijn vriendin doet x en y, is een hoer etc.

Je overschreeuwt jezelf nu om zo je eigen kwetsbaarheid niet te tonen. Dan doe je uitspraken die overkomen alsof heel egoïstisch/ naar bent. Het is heel makkelijk om af te geven op een ander, de meeste mensen voelen zich dan beter over zichzelf. Maar op de lange termijn werkt dat zo niet. Het is veel effectiever om te erkennen dat je vanuit een kwetsbaarheid reageert en dat je daar dus ook een keuze in hebt. Jij ervoor kiezen om minder last te hebben van deze situatie. Je houdt het zelf in stand door alle nare gedachtes die je over deze vrouw hebt.

Daarnaast projecteer je ook allemaal dingen op deze vriendin, waar zij niks mee te maken heeft. Zij is jouw verleden niet. Zij staat daar los van. Zij heeft het recht om haar eigen keuzes te maken, ook als zij wil gaan voor een jongere man die van haar profiteert. Dan mag jij nog wel een verleden hebben, maar dat staat er compleet los van. Zij is jou geen verantwoording schuldig.

Klopt. Ik schrijf nu vanuit boosheid. Dat kan anders idd.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

16-01-2026 17:54

Wat geeft ze op dan ?

Haar koophuis en vrijheid. Ze is geen Nederlander en als hij haar dumpt houdt hij wss het huis.

blijfgewoonbianca schreef: ↑

16-01-2026 17:59

Waarom houdt hij waarschijnlijk het huis ?

Omdat ik ook het huis uit moest toen ik mishandeld werd en hij vreemdging. Ookal was ik ingeschreven en betaalde mee. En ik ben staatsburger, zij niet.