Relaties
alle pijlers
Frenemy
donderdag 15 januari 2026 om 20:04
Drie jaar geleden ontmoette ik iemand via een gezamenlijke hobby. We raakten bevriend omdat we dezelfde achtergrond hebben. Mijn ouders zijn toen ik heel jong was naar Nederland verhuisd en zij is hier nu als expat. Dat laatste is belangrijk. Ze werkt voor een internationaal bedrijf en verdient heel goed, ongeveer vijf- tot zesduizend euro netto per maand. Daardoor kan ze niet alleen in haar eentje een huis kopen, maar ook nog gebruikmaken van de expatkorting.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
Tegelijkertijd is ze heel laatdunkend over mijn sociale huurwoning. Dat stoort me enorm, zeker omdat ik heel veel mensen in de veertig ken die na een relatiebreuk weer bij hun ouders moeten wonen. Dat zijn mensen met een academische opleiding en goede banen, waaronder advocaten, die simpelweg niet genoeg verdienen om particulier te huren in de stad. Kopen is voor hen vrijwel onmogelijk zonder een flinke bak geld. Daarnaast is het verstanduger om af te wachten tot de bubbel barst.
Zij doet echter alsof het volkomen normaal is om zoveel te verdienen. Ze zegt steeds dat iedereen die zij kent zoveel verdient en dat ze gewoon hard werken. Ik durf wel te stellen dat mijn baan tien keer zwaarder is dan de baan van personal assistant voor een rijke CEO.
Toen ik op zoek was naar een nieuwe baan, vroeg ik haar of ze me misschien kon voorstellen. Eén van mijn masters sluit aan bij haar opleiding, ik heb jarenlang werkervaring en wilde terug naar mijn vakgebied. Ze keek me aan en zei: ja, maar kan je dan wel voldoende omgaan met Outlook? Ik was echt verbaasd. Hoezo zou ik niet met Outlook kunnen omgaan? Ik gebruik dagelijks minstens zes verschillende programma’s om alles draaiende te houden. Outlook is iets waar een mbo-administratief medewerker mee werkt, dus iemand met twee WO-masters al helemaal.
Ik vond het een vreemde opmerking en vroeg of ze me dan niet gewoon het contact van haar manager kon geven, zodat ik misschien een gesprek kon voeren. Dat kon niet, zei ze, want zij was ook begonnen als secretaresse en je moest jezelf opwerken. Ik zei dat dat vijftien jaar geleden was, dat ik bijna twee decennia aan werkervaring heb en altijd op WO-niveau heb gewerkt. Ik hoef niet opnieuw te beginnen als secretaresse. We zijn geen achttien meer. Ze weigerde het alsnog en dat was eigenlijk het moment waarop voor mij duidelijk werd dat de vriendschap wel zo’n beetje klaar was. Ik heb geen zin in een vriendin die me niet wil helpen om hogerop te komen, maar me liever klein houdt. Ik denk ook dat dat de reden is waarom ze deze vriendschap überhaupt is aangegaan, omdat ze zich beter wilde voelen dan iemand. Tegelijkertijd merk ik dat ze jaloers is en vaak rare opmerkingen maakt. Zelf heb ik meermaals vrienden geholpen aan een baan, dus voor mij zegt dit genoeg.
Als het om haar liefdesleven gaat, merk ik dat ik me daar ook steeds meer aan begin te ergeren. Ze weet dat mijn ex mij financieel, fysiek en mentaal heeft mishandeld. Dat hij er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat ik mijn woning uit moest en dat ik daarom niet meer wil samenwonen, simpelweg omdat ik niet opnieuw door diezelfde hel wil gaan. Ze weet ook dat meerdere exen mij mentaal hebben mishandeld en hebben geprobeerd me te kleineren, omdat ze er niet tegen konden dat ik meer verdiende of hoger was opgeleid. Mijn ex probeerde me letterlijk te overtuigen dat ik eigenlijk heel dom was. Ik nam dat niet serieus, maar het wakkerde zijn jaloezie wel aan. En op het moment dat ik een sollicitatie of een carrièremogelijkheid had, probeerde hij dat ook altijd te saboteren.
Toch klaagt zij er dan over dat ik te hoge eisen heb wanneer ik zeg dat ik monogamie verwacht en alleen met kindvrije mannen een toekomst zie. Ze zegt steeds dat mijn eisen te hoog zijn en dat ik alleen ga eindigen met een kat. Terwijl dat juist precies de bedoeling is. Ik wil alleen blijven wonen en ik heb net een kat gekocht.
Zelf is ze compleet geobsedeerd door mannen en haalt ze de meest trieste capriolen uit. Ze woont in het midden van het land en is laatst helemaal naar de uiterste punten van België gereden om onenightseks te hebben met een match die toevallig kort in Nederland was. Ze heeft vijf uur enkele reis in de auto gezeten, daar een nachtje geslapen en is weer teruggereden. Daarna zat ze tegen mij op te scheppen dat ik ook maar eens een goede vriend moest vinden, want hij had haar bonbons gegeven. Vijf euro bonbons uit België voor seks. Naar mijn idee doet de gemiddelde stoephoer het beter.
Als we samen naar een event gaan, zoals laatst op Koningsdag, is ze altijd compleet dronken. Ze is veertig en gedraagt zich als een zestienjarige. Ze drinkt veel, danst heel opzichtig met allerlei vreemde mannen en haar gedrag begint me echt te beschamen. Ze loopt ook in rare, ongepaste kleding. Ik herinner me nog goed dat we in mijn woonplaats waren en dat ze een soort tutu aanhad. Een stel pubermeisjes zei sarcastisch dat ze er zo goed uitzag en zij geloofde dat ook nog echt en zei vrolijk bedankt. Ik zei tegen haar dat ze gemeen deden, maar dat ze die opmerkingen niet serieus moest nemen en gewoon moest dragen wat ze wilde. Zij zei toen dat ik weer zo negatief was en dat het geen wonder was dat ik single ben. Ik dacht alleen maar: hoezo is single zijn iets slechts?
Ze heeft nu een man ontmoet via Tinder. Hij is vijfentwintig, werkt als grafisch designer en verdient niet eens de helft van haar inkomen. Het duurde een half jaar voordat hij überhaupt monogaam met haar wilde zijn en dat alleen omdat zij zijn vakanties betaalde. Hij is daarnaast ook echt niet knap. Als ik hem moet vergelijken met iemand, dan komt Mark Rutte direct in me op. Toch doet zij alsof ze een enorme catch heeft. Ze is veertig en heeft een jonge vent, een cougar, maar waar zij denkt dat ze Samantha van Sex and the City is, komt ze op mij meer over als Samantha van Oh Oh Cherso.
Dan is er nog haar reisobsessie. Ze gaat zeven keer per jaar op reis, soms een weekend, soms langer, binnen Europa en buiten Europa. Ze doet alsof dat volkomen normaal is. Ik begin me steeds meer te ergeren aan de manier waarop zij over geld praat. Dat ze een huis kon kopen is één ding. Ze is vijf jaar ouder dan ik en kocht haar eerste huis in een veel gunstigere tijd, verkocht dat met overwaarde en kon daardoor opnieuw kopen. Als ik vijf jaar ouder was geweest, was het voor mij waarschijnlijk ook nog net haalbaar geweest. Maar nu gaat ze ook nog eens zeven keer per jaar op vakantie. Het voelt als vluchten, net als het vele zuipen. Wanneer boekt ze eens een therapiesessie?
Als ik haar vraag hoeveel ze dan in godsnaam te besteden heeft zegt ze dat ze gewoon veel spaart en dat zij, in tegenstelling tot mij, niet steeds naar de kapper gaat en niet haar nagels laat doen. Als ik minder zou uitgeven en minder uit eten zou gaan, zou ik ook zeven keer per jaar op vakantie kunnen. Maar veertig euro voor nagels en twee keer vijftig euro per maand voor uit eten, daar ga je echt niet van op vakantie. Bovendien kwam ze laatst aanzetten met een hoop lelijke tweedehands jurken die te groot waren voor mij. Alsof ik geen geld zou hebben. Terwijl we laatst nog naar een duur restaurant gingen en ik mijn deel altijd betaal.
Tijdens mijn operatie en herstel blijft ze ook stil, maar stuurt wel weer de zoveelste foto's van haarzelf en toyboy op reis.
Ik merk dat ik echt klaar ben met deze vriendschap. Ik speel met de gedachte om haar gewoon te ghosten en niet meer met haar te praten. Laat haar zichzelf maar uitbuiten door een idioot. Misschien krabbelt ze ooit terug en beseft ze dan alsnog dat mijn eisen ergens toe dienen. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik het verbreken van deze vriendschap het beste moet aanpakken.
zaterdag 17 januari 2026 om 12:55
Ik snap ook niet waar jij het idee vandaan haalt dat wij denken dat je als hoogbegaafde geen fouten mag maken of dat er vanuit hoogbegaafd zijn geen andere problemen kunnen ontstaan. Het is ons heel duidelijk dat er psychisch van alles mis is. Het is juist het beeld wat jij van jezelf geschetst hebt, door zo negatief over die vriendin van je te praten, en jezelf daardoor hoger te plaatsen, dan krijgen mensen het idee dat je jezelf dus heel wat vindt.
zaterdag 17 januari 2026 om 12:58
Maar dat is jouw eigen mening TO. Jouw kijk op het leven blijkbaar. Maar daar kan alleen jij verandering in aanbrengen. Dan kan je wel schoppen tegen alles en iedereen, want dit is niet goed en dat is niet goed ... Maar de problemen zitten in jouw hoofd. Stel je nou eens wat kwetsbaarder op tegen je medemens. Ga eens het gesprek aan met mensen. Hoe bekijken zij de wereld en wat is hun kijk op dit soort onderwerpen. Als je nieuwschierig bent naar de ander, kan je zelf ook wat leren.
zaterdag 17 januari 2026 om 12:59
zaterdag 17 januari 2026 om 13:03
Lange tijd is een terugkerend probleem geweest dat ik te veel gewicht toekende aan de meningen van mensen die geen mandaat hadden. Ik ben iemand die in principe strak en professioneel begrenst. Ik werk met een duidelijke escalatieladder die bestaat uit het benoemen van gedrag, waarschuwen, apart zetten, het opleggen van een consequentie of strafwerk en bij extreem gedrag, geweld of vechtpartijen het uitsturen van een leerling. Deze escalatieladder is gangbaar binnen de literatuur en is destijds expliciet goedgekeurd door mijn coach. Er ligt ook een verslag waarin wordt benoemd dat ik hiermee over voldoende instrumentarium beschik om klassenmanagementproblemen te kunnen hanteren.
Het probleem ontstaat niet in deze aanpak, maar in de context waarin ik moet werken. Op scholen waar veel gedragsproblematiek voorkomt, ontstaat vaak een impliciete spanning rondom handhaving. In de wandelgangen wordt gezegd dat je niet te veel moet uitsturen omdat dat invloed kan hebben op contractverlenging. Tegelijkertijd wordt gevraagd hoe het kan dat je steeds moet uitsturen en wordt gesuggereerd dat dit aan jouw gedrag zou liggen. Daarmee wordt een tegenstrijdige boodschap afgegeven. Enerzijds moet je handhaven, anderzijds mag dat niet zichtbaar consequenties hebben.
In de praktijk gaat het vaak om leerlingen die thuis nauwelijks begrensd worden en die moeite hebben met structuur, stilte en duidelijke werkafspraken. Wanneer zij geconfronteerd worden met vaste zitplaatsen, een duidelijke werkhouding en heldere verwachtingen, leidt dat voorspelbaar tot weerstand. Zeker wanneer er sprake is van aanvullende problematiek, kan die weerstand escaleren tot muitgedrag, waardoor uitsturen noodzakelijk wordt. Dat is geen falen van de aanpak, maar het directe gevolg van het introduceren van grenzen waar die eerder ontbraken.
Daar komt bij dat collegiale opmerkingen zonder formeel mandaat een ondermijnend effect hebben. Ze zijn niet gebaseerd op observatie of verantwoordelijkheid, maar zetten wel aan tot zelftwijfel. Het patroon dat dan ontstaat is dat ik stevig begin, vervolgens voortdurend word aangesproken op het feit dat ik handhaaf, en daardoor ga twijfelen. Ik ga meer waarschuwen, minder consequent zijn en juist op dat moment gaat het mis. In omgevingen waar extreem of gewelddadig gedrag deels wordt genormaliseerd en waar management geen eenduidige steun biedt, wordt dit effect versterkt.
Ik merk dat ditzelfde mechanisme zich niet alleen op het werk voordoet, maar ook in mijn privéleven, met name in vriendschappen en in daten. De boosheid richting die vriendin komt voort uit een vergelijkbare dynamiek. Zij maakt mijn waarnemingen kleiner, waardoor ik geneigd ben mijn grenzen te versoepelen en meer te accepteren dan goed voor mij is. Een concreet voorbeeld is daten. Ik ben duidelijk over mijn kader. Ik date monogaam en geef aan dat ik vanaf de tweede date niet wil dat iemand met andere vrouwen afspreekt, omdat dat voor mij belangrijk is om me veilig te voelen. Niemand wordt gedwongen om met mij te daten. Iemand kan ook zeggen dat deze manier van daten niet bij hem past en het daarbij laten. Dat is een normale en eerlijke reactie.
Wat er echter gebeurt, is dat er soms eerst instemming wordt beloofd en dat die belofte vervolgens wordt gebroken. Wanneer ik dat benoem bij deze vriendin, wordt niet de belofte ter discussie gesteld, maar mijn grens. Haar reactie is dan dat hij toch eerlijk is geweest en dat ik niet zulke hoge eisen moet stellen. Daarmee wordt mijn behoefte aan veiligheid en consistentie gerelativeerd en wordt de verantwoordelijkheid verschoven naar mij. Dat is inhoudelijk hetzelfde mechanisme als op het werk, waar niet het gedrag van leerlingen of het ontbreken van steun wordt bevraagd, maar mijn handelen.
Deze dynamiek raakt aan een veel oudere laag. Het is een echo van patronen uit mijn jeugd, waarin beloftes conditioneel werden gedaan en weer ingetrokken. Als je dit doet, dan mag dat. Als je hoge cijfers haalt, dan mag je een bijbaan. En vervolgens mocht die bijbaan toch niet, ondanks dat de cijfers goed waren. Die onvoorspelbaarheid en het niet nakomen van afspraken is voor mij fundamenteel ontwrichtend geweest.
Op het moment dat mensen niet luisteren naar mijn waarnemingen en analyses en mij blijven benaderen vanuit een beeld dat zij al van mij hebben, ontstaat hetzelfde probleem. Dat geldt in relaties, in vriendschappen en in het onderwijs. Het uitgangspunt dat gedrag van leerlingen altijd bij de docent zou liggen, klopt simpelweg niet. Ik heb leerlingen jaren later in het stadscentrum gesproken die mij expliciet hebben gezegd dat hun gedrag niets met mijn lessen te maken had, maar met hoe zij zich destijds voelden. Dat bevestigt dat context en persoonlijke omstandigheden een grote rol spelen.
Telkens wanneer ik stevig begin, maar vervolgens word gesaboteerd of aan het twijfelen word gebracht, gaat het mis. Niet omdat de grenzen onjuist zijn, maar omdat de consistentie wordt ondermijnd. Dat is de kern die in al deze situaties terugkomt.
Het probleem ontstaat niet in deze aanpak, maar in de context waarin ik moet werken. Op scholen waar veel gedragsproblematiek voorkomt, ontstaat vaak een impliciete spanning rondom handhaving. In de wandelgangen wordt gezegd dat je niet te veel moet uitsturen omdat dat invloed kan hebben op contractverlenging. Tegelijkertijd wordt gevraagd hoe het kan dat je steeds moet uitsturen en wordt gesuggereerd dat dit aan jouw gedrag zou liggen. Daarmee wordt een tegenstrijdige boodschap afgegeven. Enerzijds moet je handhaven, anderzijds mag dat niet zichtbaar consequenties hebben.
In de praktijk gaat het vaak om leerlingen die thuis nauwelijks begrensd worden en die moeite hebben met structuur, stilte en duidelijke werkafspraken. Wanneer zij geconfronteerd worden met vaste zitplaatsen, een duidelijke werkhouding en heldere verwachtingen, leidt dat voorspelbaar tot weerstand. Zeker wanneer er sprake is van aanvullende problematiek, kan die weerstand escaleren tot muitgedrag, waardoor uitsturen noodzakelijk wordt. Dat is geen falen van de aanpak, maar het directe gevolg van het introduceren van grenzen waar die eerder ontbraken.
Daar komt bij dat collegiale opmerkingen zonder formeel mandaat een ondermijnend effect hebben. Ze zijn niet gebaseerd op observatie of verantwoordelijkheid, maar zetten wel aan tot zelftwijfel. Het patroon dat dan ontstaat is dat ik stevig begin, vervolgens voortdurend word aangesproken op het feit dat ik handhaaf, en daardoor ga twijfelen. Ik ga meer waarschuwen, minder consequent zijn en juist op dat moment gaat het mis. In omgevingen waar extreem of gewelddadig gedrag deels wordt genormaliseerd en waar management geen eenduidige steun biedt, wordt dit effect versterkt.
Ik merk dat ditzelfde mechanisme zich niet alleen op het werk voordoet, maar ook in mijn privéleven, met name in vriendschappen en in daten. De boosheid richting die vriendin komt voort uit een vergelijkbare dynamiek. Zij maakt mijn waarnemingen kleiner, waardoor ik geneigd ben mijn grenzen te versoepelen en meer te accepteren dan goed voor mij is. Een concreet voorbeeld is daten. Ik ben duidelijk over mijn kader. Ik date monogaam en geef aan dat ik vanaf de tweede date niet wil dat iemand met andere vrouwen afspreekt, omdat dat voor mij belangrijk is om me veilig te voelen. Niemand wordt gedwongen om met mij te daten. Iemand kan ook zeggen dat deze manier van daten niet bij hem past en het daarbij laten. Dat is een normale en eerlijke reactie.
Wat er echter gebeurt, is dat er soms eerst instemming wordt beloofd en dat die belofte vervolgens wordt gebroken. Wanneer ik dat benoem bij deze vriendin, wordt niet de belofte ter discussie gesteld, maar mijn grens. Haar reactie is dan dat hij toch eerlijk is geweest en dat ik niet zulke hoge eisen moet stellen. Daarmee wordt mijn behoefte aan veiligheid en consistentie gerelativeerd en wordt de verantwoordelijkheid verschoven naar mij. Dat is inhoudelijk hetzelfde mechanisme als op het werk, waar niet het gedrag van leerlingen of het ontbreken van steun wordt bevraagd, maar mijn handelen.
Deze dynamiek raakt aan een veel oudere laag. Het is een echo van patronen uit mijn jeugd, waarin beloftes conditioneel werden gedaan en weer ingetrokken. Als je dit doet, dan mag dat. Als je hoge cijfers haalt, dan mag je een bijbaan. En vervolgens mocht die bijbaan toch niet, ondanks dat de cijfers goed waren. Die onvoorspelbaarheid en het niet nakomen van afspraken is voor mij fundamenteel ontwrichtend geweest.
Op het moment dat mensen niet luisteren naar mijn waarnemingen en analyses en mij blijven benaderen vanuit een beeld dat zij al van mij hebben, ontstaat hetzelfde probleem. Dat geldt in relaties, in vriendschappen en in het onderwijs. Het uitgangspunt dat gedrag van leerlingen altijd bij de docent zou liggen, klopt simpelweg niet. Ik heb leerlingen jaren later in het stadscentrum gesproken die mij expliciet hebben gezegd dat hun gedrag niets met mijn lessen te maken had, maar met hoe zij zich destijds voelden. Dat bevestigt dat context en persoonlijke omstandigheden een grote rol spelen.
Telkens wanneer ik stevig begin, maar vervolgens word gesaboteerd of aan het twijfelen word gebracht, gaat het mis. Niet omdat de grenzen onjuist zijn, maar omdat de consistentie wordt ondermijnd. Dat is de kern die in al deze situaties terugkomt.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:04
Enfin, de conclusie lijkt me dat jij gewoon te geweldig bent voor de mensheid, je werkveld, je voormalige vriendin, het mannelijke ras en vermoedelijk nog wat andere dingen die je nog niet hebt genoemd. Je bent geweldig in EMDR, je bent geweldig op scholen, je bent geweldig in relaties. Je enige probleem is dat wij je brille niet op waarde schatten.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 12:47Het ligt bij mij niet aan het management. Daar heb ik in het begin ook last van gehad maar aan gewerkt met coaching en inmiddels alle literatuur gelezen.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Ik heb vaak te maken met sabotage omdat ik teveel uitleg, te erg zichtbaar maak wat anderen laten vallen en te open ben in personeelsruimte.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Een voorbeeld is dat er vorig jaar een programma werd opgezet om achterstanden op te lossen. Ik zag al vrij snel dat leerlingen verkeerd geplaatst waren, waardoor hun gedrag natuurlijk vervelend werd. Ik heb toen de leerlingen beloofd dat ik het voor ze ging oplossen en ik heb zelf, buiten lestijd om, een nieuwe analyse gemaakt.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Dit jaar werk ik op een school waar de cao-bruiken zo heftig zijn dat er collega’s zijn die klassen draaien van zestig man. Het is daarnaast ook een doelgroep die gewoon niet bij mij past. Daarom vertrek ik nu.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Het punt is alleen dat als je op een school werkt waar bijvoorbeeld een mentor zijn werk niet doet, dat het vrij lastig wordt. Ik ben iemand die helder begrenst, die duidelijk is in de les, die met leerlingen spreekt met respect, rust en voorspelbaarheid.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Ik volg de instructies, ik houd mijn les aan de roos van Leary en ik doe eigenlijk alles om me professioneel te gedragen. Ik zou nooit tegen mijn leerlingen schreeuwen, schelden of een leerling kleineren. Ik ben beleefd en menselijk. Ik gun ze ook genoeg.
"Blablabla, ik ben geweldig"
Het punt is dat als ik dan vervolgens de schuld krijg en er tegen mij wordt gezegd: oh, het ligt aan jouw management, terwijl ik zeker weet dat het niet aan mijn management ligt omdat ik ook de achtergrond van deze leerling ken, ik wel in paniek raak. Ik heb voldoende bewijs maar het wordt op mij afgeschoven. En dan ga ik erover praten in de personeelsruimte, dan ga ik het continu analyseren en dan word ik heel krampachtig in de omgang met die leerling. En dat is waar het bij mij dan bijvoorbeeld vastloopt.
"Blablabla, ik ben geweldig"
zaterdag 17 januari 2026 om 13:08
en dat zit in jouw hoofd en jij bent de enige die daar wat aan kan veranderen. Jij vindt jezelf niet genoeg en je zoekt naar bevestiging van anderen dat je gelijk hebt.
Het gaat niet meer om wat anderen vinden, maar wat jij vindt.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 17 januari 2026 om 13:08
dan sporen jouw ouders niet en daar hoef je je niks van aan te trekken.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 17 januari 2026 om 13:12
Deze analyse is geen losse overtuiging of een gevoel dat zomaar is ontstaan, maar het resultaat van herhaalde concrete interacties, met name met mannen op datingapps. Vanaf het begin ben ik duidelijk over mijn kader. Ik date monogaam. Op het moment dat ik dit expliciet benoem op een datingapp, krijg ik opvallend vaak reacties die niet gaan over compatibiliteit, maar over mijn vermeende waarde als persoon. Er wordt gezegd dat ik denk dat ik heel wat ben. Dat ik niet knap genoeg ben om zulke eisen te stellen. Dat niemand iets voor mij zou hoeven opgeven. Dat ik mijn leven niet op orde heb omdat ik geen koophuis heb, maar één keer per jaar op vakantie ga en volgens hen niets te bieden heb. Dat ik mislukt zou zijn en dankbaar moet zijn als ik überhaupt een partner kan krijgen.Zonnebloem1996 schreef: ↑17-01-2026 12:58Maar dat is jouw eigen mening TO. Jouw kijk op het leven blijkbaar. Maar daar kan alleen jij verandering in aanbrengen. Dan kan je wel schoppen tegen alles en iedereen, want dit is niet goed en dat is niet goed ... Maar de problemen zitten in jouw hoofd. Stel je nou eens wat kwetsbaarder op tegen je medemens. Ga eens het gesprek aan met mensen. Hoe bekijken zij de wereld en wat is hun kijk op dit soort onderwerpen. Als je nieuwschierig bent naar de ander, kan je zelf ook wat leren.
Dit soort opmerkingen heb ik niet incidenteel gehoord, maar structureel. Ook in eerdere relaties werd hetzelfde narratief herhaald. Een ex-partner zei tegen mij dat hij terugging naar zijn ex omdat zij wel een koophuis had. Dat mijn diploma’s niets waard zouden zijn. Dat ik op dat moment niet meetelde. Dat terwijl ik diezelfde partner financieel heb geholpen en uit schulden heb gehaald. De discrepantie tussen wat ik feitelijk deed en wat mij werd verteld, werd telkens groter.
Doordat dit patroon zich bleef herhalen, ben ik die boodschappen langzaam gaan internaliseren. Op mijn zesendertigste merk ik dat het aantal matches op datingapps sterk afneemt wanneer ik expliciet aangeef dat ik monogaam date en op zoek ben naar een relatie. De realiteit is dat veel mannen in deze leeftijdsgroep vooral casual seks zoeken, net gescheiden zijn, emotioneel niet beschikbaar zijn of nooit werkelijk gericht zijn geweest op een duurzame relatie. Dat staat haaks op wat ik zoek, maar wordt in de praktijk vaak aan mij teruggespiegeld alsof mijn wens het probleem is.
Waar ik mezelf vroeger zag als een aantrekkelijke vrouw met misschien geen perfect lichaam, maar wel als iemand met waarde en uitstraling, ben ik door deze opeenstapeling van ervaringen steeds meer gaan twijfelen aan wie ik ben, hoe ik eruitzie en wat ik heb bereikt. Datingapps spelen hierin een grote rol, maar ze staan niet op zichzelf. Meerdere grensoverschrijdende relaties hebben dit beeld versterkt. Daarbovenop kwam het gedrag van deze vriendin, die bij herhaling kleine opmerkingen maakte en situaties zo framede dat mijn waarnemingen werden geminimaliseerd. Door telkens twijfel te zaaien over mijn grenzen, mijn keuzes en mijn inschattingen, werd hetzelfde patroon opnieuw bevestigd.
Wat al deze situaties met elkaar verbindt, is dat mijn grenzen niet inhoudelijk werden besproken, maar dat mijn bestaansrecht om die grenzen te hebben werd aangevallen. Dat mechanisme werkt door op werk, in vriendschappen en in relaties, en heeft direct invloed op hoe stevig ik mezelf kan blijven positioneren wanneer mijn handelen of mijn waarnemingen structureel ter discussie worden gesteld.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:13
Als anderen mij daarom afwijzen heb ik dat probleem wel.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:16
Samenvatting:ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 13:03Lange tijd is een terugkerend probleem geweest dat ik te veel gewicht toekende aan de meningen van mensen die geen mandaat hadden. Ik ben iemand die in principe strak en professioneel begrenst. Ik werk met een duidelijke escalatieladder die bestaat uit het benoemen van gedrag, waarschuwen, apart zetten, het opleggen van een consequentie of strafwerk en bij extreem gedrag, geweld of vechtpartijen het uitsturen van een leerling. Deze escalatieladder is gangbaar binnen de literatuur en is destijds expliciet goedgekeurd door mijn coach. Er ligt ook een verslag waarin wordt benoemd dat ik hiermee over voldoende instrumentarium beschik om klassenmanagementproblemen te kunnen hanteren.
Het probleem ontstaat niet in deze aanpak, maar in de context waarin ik moet werken. Op scholen waar veel gedragsproblematiek voorkomt, ontstaat vaak een impliciete spanning rondom handhaving. In de wandelgangen wordt gezegd dat je niet te veel moet uitsturen omdat dat invloed kan hebben op contractverlenging. Tegelijkertijd wordt gevraagd hoe het kan dat je steeds moet uitsturen en wordt gesuggereerd dat dit aan jouw gedrag zou liggen. Daarmee wordt een tegenstrijdige boodschap afgegeven. Enerzijds moet je handhaven, anderzijds mag dat niet zichtbaar consequenties hebben.
In de praktijk gaat het vaak om leerlingen die thuis nauwelijks begrensd worden en die moeite hebben met structuur, stilte en duidelijke werkafspraken. Wanneer zij geconfronteerd worden met vaste zitplaatsen, een duidelijke werkhouding en heldere verwachtingen, leidt dat voorspelbaar tot weerstand. Zeker wanneer er sprake is van aanvullende problematiek, kan die weerstand escaleren tot muitgedrag, waardoor uitsturen noodzakelijk wordt. Dat is geen falen van de aanpak, maar het directe gevolg van het introduceren van grenzen waar die eerder ontbraken.
Daar komt bij dat collegiale opmerkingen zonder formeel mandaat een ondermijnend effect hebben. Ze zijn niet gebaseerd op observatie of verantwoordelijkheid, maar zetten wel aan tot zelftwijfel. Het patroon dat dan ontstaat is dat ik stevig begin, vervolgens voortdurend word aangesproken op het feit dat ik handhaaf, en daardoor ga twijfelen. Ik ga meer waarschuwen, minder consequent zijn en juist op dat moment gaat het mis. In omgevingen waar extreem of gewelddadig gedrag deels wordt genormaliseerd en waar management geen eenduidige steun biedt, wordt dit effect versterkt.
Ik merk dat ditzelfde mechanisme zich niet alleen op het werk voordoet, maar ook in mijn privéleven, met name in vriendschappen en in daten. De boosheid richting die vriendin komt voort uit een vergelijkbare dynamiek. Zij maakt mijn waarnemingen kleiner, waardoor ik geneigd ben mijn grenzen te versoepelen en meer te accepteren dan goed voor mij is. Een concreet voorbeeld is daten. Ik ben duidelijk over mijn kader. Ik date monogaam en geef aan dat ik vanaf de tweede date niet wil dat iemand met andere vrouwen afspreekt, omdat dat voor mij belangrijk is om me veilig te voelen. Niemand wordt gedwongen om met mij te daten. Iemand kan ook zeggen dat deze manier van daten niet bij hem past en het daarbij laten. Dat is een normale en eerlijke reactie.
Wat er echter gebeurt, is dat er soms eerst instemming wordt beloofd en dat die belofte vervolgens wordt gebroken. Wanneer ik dat benoem bij deze vriendin, wordt niet de belofte ter discussie gesteld, maar mijn grens. Haar reactie is dan dat hij toch eerlijk is geweest en dat ik niet zulke hoge eisen moet stellen. Daarmee wordt mijn behoefte aan veiligheid en consistentie gerelativeerd en wordt de verantwoordelijkheid verschoven naar mij. Dat is inhoudelijk hetzelfde mechanisme als op het werk, waar niet het gedrag van leerlingen of het ontbreken van steun wordt bevraagd, maar mijn handelen.
Deze dynamiek raakt aan een veel oudere laag. Het is een echo van patronen uit mijn jeugd, waarin beloftes conditioneel werden gedaan en weer ingetrokken. Als je dit doet, dan mag dat. Als je hoge cijfers haalt, dan mag je een bijbaan. En vervolgens mocht die bijbaan toch niet, ondanks dat de cijfers goed waren. Die onvoorspelbaarheid en het niet nakomen van afspraken is voor mij fundamenteel ontwrichtend geweest.
Op het moment dat mensen niet luisteren naar mijn waarnemingen en analyses en mij blijven benaderen vanuit een beeld dat zij al van mij hebben, ontstaat hetzelfde probleem. Dat geldt in relaties, in vriendschappen en in het onderwijs. Het uitgangspunt dat gedrag van leerlingen altijd bij de docent zou liggen, klopt simpelweg niet. Ik heb leerlingen jaren later in het stadscentrum gesproken die mij expliciet hebben gezegd dat hun gedrag niets met mijn lessen te maken had, maar met hoe zij zich destijds voelden. Dat bevestigt dat context en persoonlijke omstandigheden een grote rol spelen.
Telkens wanneer ik stevig begin, maar vervolgens word gesaboteerd of aan het twijfelen word gebracht, gaat het mis. Niet omdat de grenzen onjuist zijn, maar omdat de consistentie wordt ondermijnd. Dat is de kern die in al deze situaties terugkomt.
Ik doe alles goed, maar mijn omgeving ondermijnt mij.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:21
Maar als jij dat soort dingen structureel hoort van meerdere mensen, met wat voor mensen ga je dan om? Sorry to, maar ik snap het echt niet. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat ik niks waard ben omdat ik geen koophuis heb. Het is gewoon heel bijzonder dat jij je dus telkens in dat soort situaties begeeft. Ga eens bij jezelf te raden hoe dat komt.ItsMineru schreef: ↑17-01-2026 13:12Deze analyse is geen losse overtuiging of een gevoel dat zomaar is ontstaan, maar het resultaat van herhaalde concrete interacties, met name met mannen op datingapps. Vanaf het begin ben ik duidelijk over mijn kader. Ik date monogaam. Op het moment dat ik dit expliciet benoem op een datingapp, krijg ik opvallend vaak reacties die niet gaan over compatibiliteit, maar over mijn vermeende waarde als persoon. Er wordt gezegd dat ik denk dat ik heel wat ben. Dat ik niet knap genoeg ben om zulke eisen te stellen. Dat niemand iets voor mij zou hoeven opgeven. Dat ik mijn leven niet op orde heb omdat ik geen koophuis heb, maar één keer per jaar op vakantie ga en volgens hen niets te bieden heb. Dat ik mislukt zou zijn en dankbaar moet zijn als ik überhaupt een partner kan krijgen.
Dit soort opmerkingen heb ik niet incidenteel gehoord, maar structureel. Ook in eerdere relaties werd hetzelfde narratief herhaald. Een ex-partner zei tegen mij dat hij terugging naar zijn ex omdat zij wel een koophuis had. Dat mijn diploma’s niets waard zouden zijn. Dat ik op dat moment niet meetelde. Dat terwijl ik diezelfde partner financieel heb geholpen en uit schulden heb gehaald. De discrepantie tussen wat ik feitelijk deed en wat mij werd verteld, werd telkens groter.
Doordat dit patroon zich bleef herhalen, ben ik die boodschappen langzaam gaan internaliseren. Op mijn zesendertigste merk ik dat het aantal matches op datingapps sterk afneemt wanneer ik expliciet aangeef dat ik monogaam date en op zoek ben naar een relatie. De realiteit is dat veel mannen in deze leeftijdsgroep vooral casual seks zoeken, net gescheiden zijn, emotioneel niet beschikbaar zijn of nooit werkelijk gericht zijn geweest op een duurzame relatie. Dat staat haaks op wat ik zoek, maar wordt in de praktijk vaak aan mij teruggespiegeld alsof mijn wens het probleem is.
Waar ik mezelf vroeger zag als een aantrekkelijke vrouw met misschien geen perfect lichaam, maar wel als iemand met waarde en uitstraling, ben ik door deze opeenstapeling van ervaringen steeds meer gaan twijfelen aan wie ik ben, hoe ik eruitzie en wat ik heb bereikt. Datingapps spelen hierin een grote rol, maar ze staan niet op zichzelf. Meerdere grensoverschrijdende relaties hebben dit beeld versterkt. Daarbovenop kwam het gedrag van deze vriendin, die bij herhaling kleine opmerkingen maakte en situaties zo framede dat mijn waarnemingen werden geminimaliseerd. Door telkens twijfel te zaaien over mijn grenzen, mijn keuzes en mijn inschattingen, werd hetzelfde patroon opnieuw bevestigd.
Wat al deze situaties met elkaar verbindt, is dat mijn grenzen niet inhoudelijk werden besproken, maar dat mijn bestaansrecht om die grenzen te hebben werd aangevallen. Dat mechanisme werkt door op werk, in vriendschappen en in relaties, en heeft direct invloed op hoe stevig ik mezelf kan blijven positioneren wanneer mijn handelen of mijn waarnemingen structureel ter discussie worden gesteld.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:22
Ik denk dat je serieuzer zult worden genomen in diverse situaties wanneer jij je wat bescheidener zou poneren. Leerlingen, dates en collega's schrikken zich rot wanneer ze met jouw uitlatingen geconfronteerd worden. Ze schieten in een soort verdedigingsmodus: sommige mannen worden beledigend en maken je kleiner, leerlingen zetten nog meer hun hakken in het zand en collega's reageren met: "OMG, daar heb je háár weer!"
Je stelt meteen al extreem hoge eisen aan iedereen.
Sommige mensen reageren expliciet op die veel te strenge regels: ze pakken je terug op je zwakke plek: je verknipte kijk op status.
Je stelt meteen al extreem hoge eisen aan iedereen.
Sommige mensen reageren expliciet op die veel te strenge regels: ze pakken je terug op je zwakke plek: je verknipte kijk op status.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:27
Precies Lieneke. En To, knoop wat Lieneke allemaal zegt nou eens goed in je oren. Want in alle eerlijkheid, mag je echt blij zijn dat er nog een aantal mensen serieus op je berichten reageren. Eigenlijk geeft dit topic precies weer hoe het waarschijnlijk in jouw echte leven ook gaat. Je stoot mensen af.Lieneke schreef: ↑17-01-2026 13:22Ik denk dat je serieuzer zult worden genomen in diverse situaties wanneer jij je wat bescheidener zou poneren. Leerlingen, dates en collega's schrikken zich rot wanneer ze met jouw uitlatingen geconfronteerd worden. Ze schieten in een soort verdedigingsmodus: sommige mannen worden beledigend en maken je kleiner, leerlingen zetten nog meer hun hakken in het zand en collega's reageren met: "OMG, daar heb je háár weer!"
Je stelt meteen al extreem hoge eisen aan iedereen.
Sommige mensen reageren expliciet op die veel te strenge regels: ze pakken je terug op je zwakke plek: je verknipte kijk op status.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:29
zaterdag 17 januari 2026 om 13:30
Eeen block.LolplusLolisHiHi schreef: ↑17-01-2026 13:04Enfin, de conclusie lijkt me dat jij gewoon te geweldig bent voor de mensheid, je werkveld, je voormalige vriendin, het mannelijke ras en vermoedelijk nog wat andere dingen die je nog niet hebt genoemd. Je bent geweldig in EMDR, je bent geweldig op scholen, je bent geweldig in relaties. Je enige probleem is dat wij je brille niet op waarde schatten.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:30
Ik denk niet dat to met de verkeerde mensen omgaat maar wel dat ze alle opmerkingen, om haar heen, heel negatief op zichzelf betrekt. Zelfs als die opmerkingen niet tegen of over haar gemaakt worden.Zonnebloem1996 schreef: ↑17-01-2026 13:21Maar als jij dat soort dingen structureel hoort van meerdere mensen, met wat voor mensen ga je dan om? Sorry to, maar ik snap het echt niet. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat ik niks waard ben omdat ik geen koophuis heb. Het is gewoon heel bijzonder dat jij je dus telkens in dat soort situaties begeeft. Ga eens bij jezelf te raden hoe dat komt.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:31
Welke uitlatingen zijn dat? Dit is niet wat er speelt namelijk. Ik vertel mannen en leerlingen en collega's niet dat ik hb ben of dat anderen falen.Lieneke schreef: ↑17-01-2026 13:22Ik denk dat je serieuzer zult worden genomen in diverse situaties wanneer jij je wat bescheidener zou poneren. Leerlingen, dates en collega's schrikken zich rot wanneer ze met jouw uitlatingen geconfronteerd worden. Ze schieten in een soort verdedigingsmodus: sommige mannen worden beledigend en maken je kleiner, leerlingen zetten nog meer hun hakken in het zand en collega's reageren met: "OMG, daar heb je háár weer!"
Je stelt meteen al extreem hoge eisen aan iedereen.
Sommige mensen reageren expliciet op die veel te strenge regels: ze pakken je terug op je zwakke plek: je verknipte kijk op status.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:32
Ik vertel deze dingen toch niet op het werk?Zonnebloem1996 schreef: ↑17-01-2026 13:27Precies Lieneke. En To, knoop wat Lieneke allemaal zegt nou eens goed in je oren. Want in alle eerlijkheid, mag je echt blij zijn dat er nog een aantal mensen serieus op je berichten reageren. Eigenlijk geeft dit topic precies weer hoe het waarschijnlijk in jouw echte leven ook gaat. Je stoot mensen af.
Het enige wat mijn exen wisten is dat ik hb ben.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:33
Vrijheid om weer te vertrekken en ban niemand afhankelijk te zijn. Ik wil geen droomhuis maar koop want vrijheid.
zaterdag 17 januari 2026 om 13:33
Welke regels handhaaf ik dan die veel te streng zijn?Zonnebloem1996 schreef: ↑17-01-2026 13:27Precies Lieneke. En To, knoop wat Lieneke allemaal zegt nou eens goed in je oren. Want in alle eerlijkheid, mag je echt blij zijn dat er nog een aantal mensen serieus op je berichten reageren. Eigenlijk geeft dit topic precies weer hoe het waarschijnlijk in jouw echte leven ook gaat. Je stoot mensen af.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
