Neurodiversiteit --> Algemeen topic ❤

MadameBijoux schreef: ↑

01-02-2026 13:02

Voor de mensen met ASS onder ons: Hebben jullie soms ook moeite met oogcontact? Ik heb dat wel eens als ik me overweldigd voel of me niet prettig voel tijdens een gesprek en soms kan ik staren. Het hangt van de situatie af. Is dat herkenbaar voor jullie?

Ja, ik herken dat wel. Ik ben van de generatie waar je als kind streng aan de sociale regels werd gehouden. Als tante Truus een knuffel wilde, dan deed je dat en als mijn ouders zeiden: kijk me aan, dan deed je dat. Ik heb mezelf ook altijd gedwongen om me aan die regels te houden en dus ook altijd mensen aankijken ook al voelde dat onveilig. Ik werk binnen de gezondheidszorg. Vanuit mijn werk heb ik veel en direct clientencontact, dan kun je niet anders. Ik merk wel dat ik op straat en in winkels nadrukkelijk oogcontact ontwijk. Volgens mij kijk ik ook meer naar het hele gezicht inclusief haar, dan strak in de ogen. Dus voor mij geldt: bij functioneel contact dan kijk ik wel, bij niet noodzakelijk contact kijk ik niet.

In lastige gesprekken kijk ik kort en dan even naar de tafel of een schilderij en dan weer kort naar de persoon tegenover mij. Staren herken ik eigenlijk ook wel, dan kijk ik, maar focus niet op het gezicht. Vaak dwalen mijn gedachten dan ook weg, waarschijnlijk is dat dan ook het overweldigende gevoel. Ik ben alleen niet goed in het voelen en erkennen van mijn gevoel. Ik vind dat moeilijk.

Solomio schreef: ↑

01-02-2026 13:33

Zoals eigenlijk met alles: dit is niet exclusief voor ASS. Oogcontact is ingewikkeld: niet teveel, niet te weinig.

Dat is inderdaad waar,niet exclusief voor ASS. In sommige situaties lukt oogcontact mij wel op een normale manier maar ik weet aan de andere kant ook weer niet wanneer het wel of niet gepast is en puzzel ik in mijn hoofd hoeveel oogcontact ik moet gaan maken of niet. Ik vind het belangrijker om betrokken bij het gesprek te zijn in plaats van het zo te moeten doen zoals het zogenaamd hoort.

duet1 schreef: ↑

01-02-2026 13:33

Ja, ik herken dat wel. Ik ben van de generatie waar je als kind streng aan de sociale regels werd gehouden. Als tante Truus een knuffel wilde, dan deed je dat en als mijn ouders zeiden: kijk me aan, dan deed je dat. Ik heb mezelf ook altijd gedwongen om me aan die regels te houden en dus ook altijd mensen aankijken ook al voelde dat onveilig. Ik werk binnen de gezondheidszorg. Vanuit mijn werk heb ik veel en direct clientencontact, dan kun je niet anders. Ik merk wel dat ik op straat en in winkels nadrukkelijk oogcontact ontwijk. Volgens mij kijk ik ook meer naar het hele gezicht inclusief haar, dan strak in de ogen. Dus voor mij geldt: bij functioneel contact dan kijk ik wel, bij niet noodzakelijk contact kijk ik niet.

Ja die sociale regels...zucht...het lijkt wel een wet en dat terwijl er meerdere manieren zijn om je eraan te houden. Moest je iemand echt verplicht een knuffel geven? Dan wordt ik zelf opstandig als het verplicht moet. Heeft dat niet veel energie gekost om je aan die regels te houden? Vooral iemand verplicht aankijken...terwijl het belangrijker is om bij het gesprek betrokken te zijn. En of ik oogcontact ontwijk hangt van de situatie af. Soms kijk ik ook naar het punt van de neus.

Wat ik vooral vervelend vind en waar ik niet van hou is iedereen verplicht een hand moeten geven tijdens een verjaardag en zoenen al helemaal niet. Ik heb geen probleem om naar een verjaardag van familie en vrienden te gaan,maar ik geef alleen de familie en vrienden een hand en zoen alleen als het goed voelt. Bij mensen die ik niet ken zwaai ik liever en zeg ´hallo,gefeliciteerd!´ In plaats van iedereen een hand te geven en te zeggen ´gefeliciteerd met de verjaardag van...´ een vreemdeling met de verjaardag van een familielid/vriendin feliciteren. Als ik dan zeg dat ik dat apart vind dan krijg ik te horen dat dit de Nederlandse manier van begroeten is. En als ik niet iedereen een hand geef dat sommigen zouden denken dat ik arrogant ben...nou ja! Al vaker gehad dat ik verplicht meedeed of dat iemand zomaar mijn hand pakte als ik zat. De volgende zwaai ik dan liever en zeg hallo...wat interesseert het mij wat onbekenden vinden?

duet1 schreef: ↑

01-02-2026 13:38

In lastige gesprekken kijk ik kort en dan even naar de tafel of een schilderij en dan weer kort naar de persoon tegenover mij. Staren herken ik eigenlijk ook wel, dan kijk ik, maar focus niet op het gezicht. Vaak dwalen mijn gedachten dan ook weg, waarschijnlijk is dat dan ook het overweldigende gevoel. Ik ben alleen niet goed in het voelen en erkennen van mijn gevoel. Ik vind dat moeilijk.

Same here! Als ik me niet prettig voel dan kijk ik vooral weg. Ik heb moeite met concentreren vooral als het veel info is en dan speelt mijn ADHD mij ook parten.

Voor degene die ADHD hebben: Maken jullie ook wel eens mee dat als je tijdens een gesprek moeite hebt om je aandacht erbij te houden dat men vind dat jullie ongeinteresseerd overkomen? Hier maak ik dat wel eens mee dan leg ik uit hoe dat zit. Maar concentratie kan ik nou eenmaal niet forceren.

koolvis schreef: ↑

29-01-2026 12:36

@Bijtie, Zou je willen delen waar/bij wie je de exposure therapie voor ADD heb gevolgd waar je het op blz 122 over had? Ik had dit in een pb gevraagd, maar weet niet of je dat ontvangen hebt, het staat bij mij in postvak uit. Als je het niet wil vanwege herkenbaarheid of wat dan ook ook helemaal goed natuurlijk.

Je hebt een pb terug.

MadameBijoux schreef: ↑

01-02-2026 19:36

Voor degene die ADHD hebben: Maken jullie ook wel eens mee dat als je tijdens een gesprek moeite hebt om je aandacht erbij te houden dat men vind dat jullie ongeinteresseerd overkomen? Hier maak ik dat wel eens mee dan leg ik uit hoe dat zit. Maar concentratie kan ik nou eenmaal niet forceren.

Jawel, ik rond het gesprek dan af want er komt niets goeds van. Dan kom ik bot en zelfs kil over inderdaad. Vind het niet fair voor die ander en ik weet dat mensen zich door mij onzeker of afgewezen kunnen voelen als ik mentaal uitcheck.

Dat ik arrogant ben hoor ik ook. Ik kan onbewust gespannen zijn of me minderwaardig voelen en daardoor uitzonen. Eenmaal uitgezoned is het moeilijk om terug te komen.

Oogcontact is ook lastig, niet bij iedereen, maar ik kan er zo meerdere noemen met wie ik het lastig vind. Ook soms vanwege overweldigd zijn door hun sprekende ogen, of door iets anders in de blik waardoor ik ga associëren in de gevoelswereld en afgeleid raak. Ik vind mij soms maar een moeilijk mens wat dat betreft.