darmkanker zus,coloscopie en gevoelschaos

Vorig jaar november is er bij mijn zus darmkanker geconstateerd waarvan we allemaal erg geschrokken zijn. Wij waren allemaal de eerste dagen na dit nieuws compleet in shock. De tumor is verwijderd en de prognose is goed. Volgens de oncoloog zijn er geen uitzaaiingen. Ze is nu bezig met een standaard-chemo van 3 maanden en krijgt nu de derde behandeling. Mijn wens is dat ze weer helemaal beter mag worden.

Op dit moment ben ik bezig met het acceptatieproces van mijn ASS en ADHD en met re-integratie en het verwerken van het nieuws van mijn zus. Ik ben er zelf ook erg verdrietig van en de eerste dagen kon ik het niet geloven en was behoorlijk in shock. Dat geldt trouwens voor de hele familie. Ik noem die dingen allemaal op omdat het op dit moment erg veel is. Mijn zus bracht op een botte manier dat we allemaal een coloscopie moesten laten doen. Ik reageerde overprikkeld en zei dat ik er later weer op terug zou komen (had net zelf ook 5 onderzoeken gehad waaronder het verwijderen van een bloedende poliep uit mijn baarmoeder.) Er ontstond een miscommunicatie (geen ruzie) en ik heb uiteraard gelijk mijn excuses aangeboden. Als het weer wat rustiger is gaan we een keer samen praten.

ik heb begrip voor de situatie van mijn zus,snap haar frustratie goed,toon regelmatig belangstelling,ga samen met mijn vriend bij haar op visite en stuur haar ook regelmatig berichten en blijf voor haar duimen. En dat ze de boodschap brengt is goed en ook belangrijk maar ze had het eventueel ook zo kunnen zeggen:´Mijn oncoloog raadt jullie allemaal een darmonderzoek aan. Maak bij gelegenheid een afspraak bij je huisarts en stel al je vragen!´

Tijdens het dieet mag je geen zaden en pitten eten wat logisch is. Maar als ik gespannen ben heb ik vaker moeite met eten. Ik hoef gelukkig alleen 2 keer een halve liter van het laxeermiddel te drinken en daarnaast nog veel vocht en hoop dat ik niet misselijk wordt of krampen krijg omdat ik vervelende ervaringen erover heb gelezen. Wat de coloscopie betreft zo ben bang dat het pijnlijk is. Dit komt o.a. ook door een trauma i.v.m. een gastroscopie die ik ooit had waarbij het roesje niet werkte. Ik voelde toen een enorme druk in mijn keel,kreeg een paniekaanval en stond ineens naast de onderzoekstafel. Daarna weet ik niets meer. Ik ben toen ook niet professioneel behandeld. Achteraf hoorde ik dat het onderzoek niet nodig was geweest want de klachten vielen mee. De kanker bij mijn zus is niet genetisch (gen-onderzoek is al gedaan). Maar op dit moment is de angst voor darmkanker behoorlijk aanwezig bij mij en dat vind ik het ergste van alles,de uitslag dus. Soms heb ik zelf nare dromen en paniekaanvallen.

Ik slaap gelukkig goed,geniet van de mooie dingen,heb afleiding en vergeet het tussendoor ook. Maar dan komt de angst ineens weer terug en daar heb ik geen controle over. De afspraken voor de intake en het onderzoek staan al en zullen half en eind maart plaatsvinden. Maar ik zit me nu al druk te maken en wil van me afschrijven,vandaar ook dit topic. Uiteraard weet ik dat dit hier ook weer over zal gaan en mijn angsten weer minder zullen worden.

Ik kan goed met mijn vriend,mijn begeleiding,mijn vriendinnen en andere familieleden erover praten. Mijn vriend is i.v.m. een chronische darmziekte bekend met onderzoeken en kan me wegwijs maken. Ik heb het intake-gesprek goed voorbereid en zal open zijn over mijn angsten,trauma,ASS en ADHD.

Het is een lang stuk geworden en ik zit in een rollercoaster vol emoties. Mijn post kan verwarrend overkomen omdat er zoveel in me omgaat.

Daarnaast ben ik ook op zoek naar verhalen van mensen die een coloscopie hebben laten doen en zou het fijn vinden als iemand deze zou willen delen. Alvast bedankt!