Relaties
alle pijlers
Ik mis hem
maandag 9 maart 2026 om 13:37
Hallo allemaal,
Mijn naam is Brokkepootje en ik ben nieuw hier. Ik hoop op eerlijke reacties, maar dan zonder (voor)oordelen.
Het zit zo: Afgelopen najaar, na een ziekenhuisopname, moest mijn geliefde peettante opgenomen worden in een verpleeghuis. In het ziekenhuis kon ik haar regelmatig opzoeken, het was op loopafstand van mijn flat. Het verpleeghuis was enkele dorpen verderop en met het OV (ik rijd geen auto) knap lastig te bereiken. Gelukkig schoot een vriendelijke collega te hulp. Hij woonde vlakbij en vond het niet erg om een stukje om te rijden. Terug naar huis ging ik dan wel met de bus/trein/ Lastig, maar ik vond één lift erheen al fijn.
Het werd een wekelijks ritueel. In de auto tijdens deze ritjes bleken we het uitstekend met elkaar te kunnen vinden. Zelfde humor, zelfde kijk op zaken. Grappige verhalen en serieuze gesprekken wisselden elkaar af. Hij vertelde over zijn gezin (vrouw en puberzoon) en ik over mijn zorg voor mijn vader en whatever er nog meer ter sprake kwam. Ik begon toch echt wat warme gevoelens voor hem te krijgen. maar vanaf het begin was het me volkomen duidelijk dat hij zijn gezin op een voetstuk had staan, en terecht natuurlijk. En ik zou zelf ook nooit opzettelijk proberen om een getrouwde man te strikken, zelfs al had ik de illusie dat het iets zou opleveren. Hij hoort bij vrouw en kind en daar is hij gelukkig.
Nam niet weg dat ik een fijne vriend aan hem had. Een steun, een praatpaal, een maatje. En dat voelde goed. Voelde, inderdaad. Want onze ritjes zijn helaas verleden tijd. Niet vanwege iets vervelends tussen ons, maar, verdrietig genoeg, omdat mijn peettante enkele weken geleden is overleden. Ik heb hem een appje gestuurd en hem (voor de zoveelste keer) bedankt dat hij al die weken lang mijn privéchauffeur heeft willen zijn. Maar nu mis ik dus twee mensen. Mijn lieve peettante en de man die het mogelijk heeft gemaakt dat ik haar tijdens haar laatste levensfase nog zo vaak heb kunnen zien.
Ik mis hem. Nu ik geen reden meer heb om met hem in de auto te stappen, is de connectie verbroken. Nu zijn er bijna altijd collega's bij als ik hem zie en gaat het, op enkele opmerkingen en grappen na) weer gewoon over het werk. Wat niet zo vreemd is uiteraard, maar het voelt,,,leeg. Ik zou hem zo graag weer eens één op één hebben, maar dat gaat een grens over die ik niet over wil gaan. Eén blik op de ring om zijn vinger is genoeg. Ik bereik er niks mee. Maar in de tussentijd mis ik mijn maatje.
Hoe ga ik hiermee om, zonder mezelf voor gek te zetten en hem in verlegenheid te brengen?
Bedankt voor het advies.
p.s. Zeg alsjeblieft niet dat ik moet gaan daten. Dat heb ik heus wel geprobeerd, maar ik heb er echt de energie niet meer voor.
Mijn naam is Brokkepootje en ik ben nieuw hier. Ik hoop op eerlijke reacties, maar dan zonder (voor)oordelen.
Het zit zo: Afgelopen najaar, na een ziekenhuisopname, moest mijn geliefde peettante opgenomen worden in een verpleeghuis. In het ziekenhuis kon ik haar regelmatig opzoeken, het was op loopafstand van mijn flat. Het verpleeghuis was enkele dorpen verderop en met het OV (ik rijd geen auto) knap lastig te bereiken. Gelukkig schoot een vriendelijke collega te hulp. Hij woonde vlakbij en vond het niet erg om een stukje om te rijden. Terug naar huis ging ik dan wel met de bus/trein/ Lastig, maar ik vond één lift erheen al fijn.
Het werd een wekelijks ritueel. In de auto tijdens deze ritjes bleken we het uitstekend met elkaar te kunnen vinden. Zelfde humor, zelfde kijk op zaken. Grappige verhalen en serieuze gesprekken wisselden elkaar af. Hij vertelde over zijn gezin (vrouw en puberzoon) en ik over mijn zorg voor mijn vader en whatever er nog meer ter sprake kwam. Ik begon toch echt wat warme gevoelens voor hem te krijgen. maar vanaf het begin was het me volkomen duidelijk dat hij zijn gezin op een voetstuk had staan, en terecht natuurlijk. En ik zou zelf ook nooit opzettelijk proberen om een getrouwde man te strikken, zelfs al had ik de illusie dat het iets zou opleveren. Hij hoort bij vrouw en kind en daar is hij gelukkig.
Nam niet weg dat ik een fijne vriend aan hem had. Een steun, een praatpaal, een maatje. En dat voelde goed. Voelde, inderdaad. Want onze ritjes zijn helaas verleden tijd. Niet vanwege iets vervelends tussen ons, maar, verdrietig genoeg, omdat mijn peettante enkele weken geleden is overleden. Ik heb hem een appje gestuurd en hem (voor de zoveelste keer) bedankt dat hij al die weken lang mijn privéchauffeur heeft willen zijn. Maar nu mis ik dus twee mensen. Mijn lieve peettante en de man die het mogelijk heeft gemaakt dat ik haar tijdens haar laatste levensfase nog zo vaak heb kunnen zien.
Ik mis hem. Nu ik geen reden meer heb om met hem in de auto te stappen, is de connectie verbroken. Nu zijn er bijna altijd collega's bij als ik hem zie en gaat het, op enkele opmerkingen en grappen na) weer gewoon over het werk. Wat niet zo vreemd is uiteraard, maar het voelt,,,leeg. Ik zou hem zo graag weer eens één op één hebben, maar dat gaat een grens over die ik niet over wil gaan. Eén blik op de ring om zijn vinger is genoeg. Ik bereik er niks mee. Maar in de tussentijd mis ik mijn maatje.
Hoe ga ik hiermee om, zonder mezelf voor gek te zetten en hem in verlegenheid te brengen?
Bedankt voor het advies.
p.s. Zeg alsjeblieft niet dat ik moet gaan daten. Dat heb ik heus wel geprobeerd, maar ik heb er echt de energie niet meer voor.
maandag 9 maart 2026 om 14:03
Wat rot... 
Het is inderdaad zoals je het zegt: je bent in één keer twee mensen kwijtgeraakt. Dat is niet niks.
Het beste wat je nu kunt doen? Rouwen, denk ik. Je verdriet erkennen. Verdrietig zijn. Lief zijn voor jezelf. Er met mensen die je vertrouwt over praten. Hier moet tijd overheen. Het maakt het wel extra lastig dat je hem nog gewoon ziet op je werk. Beter zou zijn om voorlopig helemaal geen contact meer te hebben.
En als je merkt dat je hier heel somber van wordt en het je leven gaat beheersen, zoek dan professionele hulp of rouwbegeleiding.
Het is inderdaad zoals je het zegt: je bent in één keer twee mensen kwijtgeraakt. Dat is niet niks.
Het beste wat je nu kunt doen? Rouwen, denk ik. Je verdriet erkennen. Verdrietig zijn. Lief zijn voor jezelf. Er met mensen die je vertrouwt over praten. Hier moet tijd overheen. Het maakt het wel extra lastig dat je hem nog gewoon ziet op je werk. Beter zou zijn om voorlopig helemaal geen contact meer te hebben.
En als je merkt dat je hier heel somber van wordt en het je leven gaat beheersen, zoek dan professionele hulp of rouwbegeleiding.
The impossible only takes a little longer
maandag 9 maart 2026 om 14:03
TO, wees eens eerlijk tegen jezelf, als hij geen gezin had en single was zou jij hem dan willen? Als het antwoord ja is dan zou ik het maar zo laten. Dat is het kat op het spek binden. Als hij ruzie met zijn vrouw krijgt en bij jou komt uithuilen is het moeilijk die gevoelens voor je te houden. Dus dan is het het beste om hem te laten gaan.
Als het antwoord nee is, dan moet je hem eens een keer opbellen. Ga een stukje met hem wandelen of fietsen. Dat vindt iedereen wel leuk.
Sterkte TO.
Als het antwoord nee is, dan moet je hem eens een keer opbellen. Ga een stukje met hem wandelen of fietsen. Dat vindt iedereen wel leuk.
Sterkte TO.
maandag 9 maart 2026 om 15:06
Bedankt voor de reacties tot nu toe.
@Queenie_70: Ik denk daar dus bewust nooit over na, juist omdat ik er 100% van overtuigd ben dat hij dol is p[ zijn vrouw en zoon. Speculeren over hoe het anders zou zijn geweest, is zo volkomen nutteloos. Maar als hij ruzie met zijn vrouw zou krijgen? Dan mag hij bij mij komen, maar ik zal hem, hand op mijn hart, naar huis sturen. Eerst uitpraten en als dat niet werkt, netjes afsluiten en dan praten we later, véél later, wel weer over wat er evt. na komt. Maar dat is speculeren. Ze zijn al 25 jaar samen, dus ik zie een breuk echt niet gebeuren. En dan nog denk ik niet dat ik iets meer zou worden dan een collega. En dat is goed, daar kan ik best mee leven.
@Moiren: Bedankt voor je condoleance. En om je vraag te beantwoorden op de simpelste manier: Beide. Die vlinders zijn toch stiekem best iets om vrolijk van te worden, op mijn bijna 50e. Maar ik mis de vriendschap meer. Het is gewoon een warm, integer, mooi, lief (en soms strontvervelend, eigenwijs en lomp) mens en dat is er wel een beetje af sindsdien.
Over dat lunchwandelen zal ik eens nadenken. Meestal wandel ik niet mee. Ik ben na een ongeval niet erg goed meer ter been en wil de rest van de collega's (de helft die gaat wandelen dan) niet ophouden. Het is een lange vent die graag zijn benen strekt en zijn energie kwijt wil na een morgen zitten/staan/hangen achter zijn bureau en dat moet ik hem ook gunnen. Maar er komen nog wel wat bedrijfsuitjes aan en wie weet kan ik hem dan even alleen krijgen. Gewoon voor een praatje, uiteraard.
@Queenie_70: Ik denk daar dus bewust nooit over na, juist omdat ik er 100% van overtuigd ben dat hij dol is p[ zijn vrouw en zoon. Speculeren over hoe het anders zou zijn geweest, is zo volkomen nutteloos. Maar als hij ruzie met zijn vrouw zou krijgen? Dan mag hij bij mij komen, maar ik zal hem, hand op mijn hart, naar huis sturen. Eerst uitpraten en als dat niet werkt, netjes afsluiten en dan praten we later, véél later, wel weer over wat er evt. na komt. Maar dat is speculeren. Ze zijn al 25 jaar samen, dus ik zie een breuk echt niet gebeuren. En dan nog denk ik niet dat ik iets meer zou worden dan een collega. En dat is goed, daar kan ik best mee leven.
@Moiren: Bedankt voor je condoleance. En om je vraag te beantwoorden op de simpelste manier: Beide. Die vlinders zijn toch stiekem best iets om vrolijk van te worden, op mijn bijna 50e. Maar ik mis de vriendschap meer. Het is gewoon een warm, integer, mooi, lief (en soms strontvervelend, eigenwijs en lomp) mens en dat is er wel een beetje af sindsdien.
Over dat lunchwandelen zal ik eens nadenken. Meestal wandel ik niet mee. Ik ben na een ongeval niet erg goed meer ter been en wil de rest van de collega's (de helft die gaat wandelen dan) niet ophouden. Het is een lange vent die graag zijn benen strekt en zijn energie kwijt wil na een morgen zitten/staan/hangen achter zijn bureau en dat moet ik hem ook gunnen. Maar er komen nog wel wat bedrijfsuitjes aan en wie weet kan ik hem dan even alleen krijgen. Gewoon voor een praatje, uiteraard.
maandag 9 maart 2026 om 16:46
Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn).
Ik ben helemaal voor vriendschappen m/v, maar zodra er romantische gevoelens bij komen kijken, kun je er maar beter mee stoppen, vind ik.
I'm finally old enough to don't give a fuck
maandag 9 maart 2026 om 16:47
Sterkte. En nog gecondoleerd met het verlies van je tante.
Maar hoe moeilijk ook, ik zou het contact met die man hier verder bij laten. Niet omdat je geen vrienden met een man kunt zijn maar omdat jij meer voelt. Daarmee pijnig je jezelf alleen maar en als hij wel toenadering zou zoeken op wat voor manier ook maak je het voor jezelf ook niet makkelijker of aangenamer.
Maar hoe moeilijk ook, ik zou het contact met die man hier verder bij laten. Niet omdat je geen vrienden met een man kunt zijn maar omdat jij meer voelt. Daarmee pijnig je jezelf alleen maar en als hij wel toenadering zou zoeken op wat voor manier ook maak je het voor jezelf ook niet makkelijker of aangenamer.
maandag 9 maart 2026 om 17:07
Ach to, gecondoleerd!
Vraag die wel gelijk in mij opkomt; is het wel echt verliefdheid, of lijkt dat zo omdat hij iemand die was die in een moeilijke periode dichtbij jou stond? Dat het veilig is gaan voelen zeg maar?
Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik hiermee zou doen. Als je de vriendschap belangrijker vindt dan de verliefdheid (en hier écht eerlijk over kan zijn naar jezelf), is het nog wel een poging waard om tegen hem te zeggen dat je jullie contact mist. Een vriendschap met een man is opzich geen reden om het af te kappen natuurlijk. Maar dan moet je wel heel zeker weten dat je jezelf hier niet extra pijn mee gaat doen.
Vraag die wel gelijk in mij opkomt; is het wel echt verliefdheid, of lijkt dat zo omdat hij iemand die was die in een moeilijke periode dichtbij jou stond? Dat het veilig is gaan voelen zeg maar?
Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik hiermee zou doen. Als je de vriendschap belangrijker vindt dan de verliefdheid (en hier écht eerlijk over kan zijn naar jezelf), is het nog wel een poging waard om tegen hem te zeggen dat je jullie contact mist. Een vriendschap met een man is opzich geen reden om het af te kappen natuurlijk. Maar dan moet je wel heel zeker weten dat je jezelf hier niet extra pijn mee gaat doen.
maandag 9 maart 2026 om 17:24
Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 13:37Nu ik geen reden meer heb om met hem in de auto te stappen, is de connectie verbroken. Nu zijn er bijna altijd collega's bij als ik hem zie en gaat het, op enkele opmerkingen en grappen na) weer gewoon over het werk. Wat niet zo vreemd is uiteraard, maar het voelt,,,leeg. Ik zou hem zo graag weer eens één op één hebben, maar dat gaat een grens over die ik niet over wil gaan. Eén blik op de ring om zijn vinger is genoeg. Ik bereik er niks mee.
Je weet het zelf allemaal al als ik jou zo lees. Gecondoleerd met je verlies. Sterkte.
maandag 9 maart 2026 om 17:26
@Nerdopviva:
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
maandag 9 maart 2026 om 17:51
Je reageert best heftig op iemand die een vrij logische conclusie trekt op basis van jouw verhaal.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 17:26@Nerdopviva:
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
En je laatste stuk: dat is het niet...als je alleen een lieve vriend miste zou je toch überhaupt niet beginnen over een trouwring en warme gevoelens?
maandag 9 maart 2026 om 18:08
Als dat waar is, wat precies staat dan een vriendschap in de weg?
maandag 9 maart 2026 om 18:11
Dan maak je een afspraak met hem.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 17:26@Nerdopviva:
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
Everything is possible for the one who believes.
maandag 9 maart 2026 om 18:12
Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 17:26@Nerdopviva:
"Omdat ze verliefd op hem is/graag een relatie met hem zou willen (als hij niet getrouwd zou zijn)."
Dat is nou precies wat ik NIET wil! Ik ontken niet dat ik gevoelens heb, maar jij bent niet in een posite om ern ander te vertellen wat ern volslagen vreemde wel of niet wil! Hij IS getrouwd, het doet er niet toe wat ik, zijn buurvrouw, de kapper, de bakker of de goudvis zou willen "als". Er IS geen als. Er is een lieve vriend, die me heeft geholpen om door een lastige tijd heen te komen en wiens warmte ik nu mis. Dat is het.
Wat bedoel je dan hiermee:
Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 15:06@Queenie_70: Ik denk daar dus bewust nooit over na, juist omdat ik er 100% van overtuigd ben dat hij dol is p[ zijn vrouw en zoon. Speculeren over hoe het anders zou zijn geweest, is zo volkomen nutteloos. Maar als hij ruzie met zijn vrouw zou krijgen? Dan mag hij bij mij komen, maar ik zal hem, hand op mijn hart, naar huis sturen. Eerst uitpraten en als dat niet werkt, netjes afsluiten en dan praten we later, véél later, wel weer over wat er evt. na komt. Maar dat is speculeren. Ze zijn al 25 jaar samen, dus ik zie een breuk echt niet gebeuren. En dan nog denk ik niet dat ik iets meer zou worden dan een collega. En dat is goed, daar kan ik best mee leven.
Ik lees hierin dat je meer zou willen dan alleen vriendschap als hij niet (meer) bij zijn vrouw zou zijn. Als dat niet klopt, ben ik benieuwd wat je er dan wel mee bedoelt.
I'm finally old enough to don't give a fuck
maandag 9 maart 2026 om 18:51
@Zonnebloem: Soijker op zijn kop. Hij was/is, bovenal een veilige haven. Een bron van warmte voordat ik dat akelige verpleeghuis instapte waar mijn lieve rante langzaam verwelkte. Hij snapte me vroeg naar haar, luisterde. Hij heeft mijn vader geholpen toen deze geen telefoon had en ik niemand anders wist die verstand had van wifi, routers en modems. Ik vroeg, hij hielp. Hij vroeg, ik hielp. Vanzelfsprekend. Rustig. Ik mis dat. We zijn op het werk nog steeds wel.goed met elkaar, ook al vliegen we elkaar ook weleens in de haren uit koppigheid. Het klikt. Het klopt. Hij maakt me blij. En dan is het prima dat hij thuis naar zijn gezin gaat. Ik mis alleen dat half uurtje extra, dat hij heel.even alleen aandacht had voor mij.
maandag 9 maart 2026 om 18:51
Dat is erg nobel van je TO. Maar als hij in de avond aanbelt met tranen in zijn ogen, je hebt net een glaasje wijn gedronken, het is koud buiten en warm binnen en je bent nog steeds in je rouwproces... Menig vrouw is niet sterk genoeg om de man waar ze zo emotioneel verbonden mee te zijn te weerstaan.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 15:06Bedankt voor de reacties tot nu toe.
@Queenie_70: Ik denk daar dus bewust nooit over na, juist omdat ik er 100% van overtuigd ben dat hij dol is p[ zijn vrouw en zoon. Speculeren over hoe het anders zou zijn geweest, is zo volkomen nutteloos. Maar als hij ruzie met zijn vrouw zou krijgen? Dan mag hij bij mij komen, maar ik zal hem, hand op mijn hart, naar huis sturen. Eerst uitpraten en als dat niet werkt, netjes afsluiten en dan praten we later, véél later, wel weer over wat er evt. na komt. Maar dat is speculeren. Ze zijn al 25 jaar samen, dus ik zie een breuk echt niet gebeuren. En dan nog denk ik niet dat ik iets meer zou worden dan een collega. En dat is goed, daar kan ik best mee leven.
Deze vriendschap zou ik dan niet meer voortzetten. Want dan ben je de hele tijd bezig aan het zoeken naar een moment van zwakte. Totdat hij ingeeft. Het is ongezond voor zowel jou als voor hem.
maandag 9 maart 2026 om 18:55
@Nerdopviva.
Ik bedoel vriendschap. Pure vroendschap. Niets meer of minder. Geen relatie, geen seks, geen samenwonen, geen beloftes. Ik wil geen relatie. Niet met hem, niet met iemand anders. Maar ik zou hem helpen, als een vriendin. Niet een potentiële nieuwe partner. Want dat ben ik niet en zou ik niet willen zijn.
Ik bedoel vriendschap. Pure vroendschap. Niets meer of minder. Geen relatie, geen seks, geen samenwonen, geen beloftes. Ik wil geen relatie. Niet met hem, niet met iemand anders. Maar ik zou hem helpen, als een vriendin. Niet een potentiële nieuwe partner. Want dat ben ik niet en zou ik niet willen zijn.
maandag 9 maart 2026 om 18:57
Dit klinkt voor mij niet als vriendschappelijk.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 18:51@Zonnebloem: Soijker op zijn kop. Hij was/is, bovenal een veilige haven. Een bron van warmte voordat ik dat akelige verpleeghuis instapte waar mijn lieve rante langzaam verwelkte. Hij snapte me vroeg naar haar, luisterde. Hij heeft mijn vader geholpen toen deze geen telefoon had en ik niemand anders wist die verstand had van wifi, routers en modems. Ik vroeg, hij hielp. Hij vroeg, ik hielp. Vanzelfsprekend. Rustig. Ik mis dat. We zijn op het werk nog steeds wel.goed met elkaar, ook al vliegen we elkaar ook weleens in de haren uit koppigheid. Het klikt. Het klopt. Hij maakt me blij. En dan is het prima dat hij thuis naar zijn gezin gaat. Ik mis alleen dat half uurtje extra, dat hij heel.even alleen aandacht had voor mij.
Everything is possible for the one who believes.
maandag 9 maart 2026 om 18:57
Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 18:55@Nerdopviva.
Ik bedoel vriendschap. Pure vroendschap. Niets meer of minder. Geen relatie, geen seks, geen samenwonen, geen beloftes. Ik wil geen relatie. Niet met hem, niet met iemand anders. Maar ik zou hem helpen, als een vriendin. Niet een potentiële nieuwe partner. Want dat ben ik niet en zou ik niet willen zijn.
Wat houdt je dan tegen om deze vriendschap door te zetten? Want dat was het blijkbaar al.
I'm finally old enough to don't give a fuck
maandag 9 maart 2026 om 19:01
Ik zou echt de kriebels krijgen als een vriend(in) zo intens naar mij zou verwoorden.nerdopviva schreef: ↑09-03-2026 18:59Niet? Ik vind van wel. Ben benieuwd waarom je het niet als vriendschap ziet.
Everything is possible for the one who believes.
maandag 9 maart 2026 om 19:01
Maar als dat alles oprecht geen rol speelt dan staat een vriendschap toch niet in de weg omdat hij getrouwd is? Al mijn vriendinnen zijn getrouwd en een hele grote steun voor mij.Brokkepootje schreef: ↑09-03-2026 18:55@Nerdopviva.
Ik bedoel vriendschap. Pure vroendschap. Niets meer of minder. Geen relatie, geen seks, geen samenwonen, geen beloftes. Ik wil geen relatie. Niet met hem, niet met iemand anders. Maar ik zou hem helpen, als een vriendin. Niet een potentiële nieuwe partner. Want dat ben ik niet en zou ik niet willen zijn.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
