Relaties
alle pijlers
Partner (M60) kiest na 18 jaar voor ‘vrijheid’ en manne
vrijdag 6 maart 2026 om 18:51
Hoe ga je om met de verwarring?
Hoi allemaal,
Na een LAT-relatie van 18 jaar heeft mijn partner (60) onlangs onze relatie beindigd. De reden? Hij heeft ontdekt dat hij ook seksuele verlangens naar mannen heeft en wil dit nu 'vrij' kunnen ontdekken. Hij wisselde nogal eens van motief, van spannend, verlangen, fijne sex, mannen zijn anders tot de laatste: contact met mannen is eenvoudiger, directer. Hij noemt het zelf een nieuw pad, maar voor mij voelt het als een sabbatical van onze verbinding. Uit hoop dat het een tijdelijke fase is?
Wat het zo moeilijk maakt:
Waar in een gezonde relatie autonomie en verbinding in balans zijn, is hij vooral erg gericht op hoe hij het zelf wel en niet wil (hyperautonoom) waarbij hij te weinig empathie heeft voor mijn gevoelens. Hij heeft moeite met het uiten van zijn emoties, zoekt niet de verbinding maar loopt vaak letterlijk weg van het probleem (waardoor ik dus vaak niet weet wat hem dwars zit). Een relatie vindt hij iets ingewikkelds, duidelijk maken waar je behoefte aaan hebt, en invoelen wat de ander van je nodig heeft. Mijn gevoel is dat dat verlangen naar mannen, en die eenvoud die hij noemt, een vlucht is voor wat hem werkelijk dwars zit.
We kennen elkaar vanuit de sport en doen (deden) enorm veel leuke dingen samen. Waar we samen ook echt van genoten. Met eerst allebei ook nog kinderen thuis, en hij een onregelmatig werkrooster, leek een lat relatie een goede oplossing, en elk ook zo onze eigen dingen doen, beviel ook lang goed. Totdat we allebei meer tijd kregen, en het begon te ‘rammelen’.
Hij wil nu liever 'bijzondere vrienden' blijven. We doen weer leuke dingen samen (lunchen, bios, stedentrip), appen veel, hij zoekt fysieke nabijheid (praten over fysieke intimiteit, samen liggen) en noemt ons nog steeds 'ons'.
Hij lijkt de 'benefits' van onze band (mijn zorg, diepgang en gezelligheid) graag te houden, maar hij neemt geen verantwoordelijkheid voor de onrust die dit bij mij veroorzaakt.
Ik slinger tussen hoop (hij ziet in wat hij weggooit) en diepe somberheid (ik voel me een emotionele back-up terwijl hij elders 'eenvoud' zoekt). Ik herken de 'lieve man' in hem nog steeds, maar ik word uitgeput door het gissen naar zijn koers.
Zijn er hier mensen die ervaring hebben met een partner die op latere leeftijd een 'vrij' pad kiest en daarbij de vertrouwde partner als emotioneel vangnet blijft gebruiken?
Ik heb (te) lang meebewogen omdat ik eerst dacht dat hij misschien merkte dat hij homosexueel was, hem echt gesteund in zijn zoektocht, meegedacht over opties, maar het bleek dat hij vooral verwachtte dat ik mee zou bewegen in waar hij behoefte aan had.
En ik merk dat ik nog steeds mee probeer te bewegen omdat ik onze relatie niet kwijt wil en mis. Alles wat we samen deelden is mij toch veel waard. Mensen ervaring met deze periode en de manieren om hier mee om te gaan? Zijn er stellen waar het uiteindelijk echt op een “sabbatical” uitdraaide, en elkaar erna toch beter, wellicht in een andere vorm, vonden? Als je op je 60e een nieuwe relatie zoekt, weet je ook niet hoe degene echt is en die heeft misschien wel veel meer ‘’verkend’
.
Hoi allemaal,
Na een LAT-relatie van 18 jaar heeft mijn partner (60) onlangs onze relatie beindigd. De reden? Hij heeft ontdekt dat hij ook seksuele verlangens naar mannen heeft en wil dit nu 'vrij' kunnen ontdekken. Hij wisselde nogal eens van motief, van spannend, verlangen, fijne sex, mannen zijn anders tot de laatste: contact met mannen is eenvoudiger, directer. Hij noemt het zelf een nieuw pad, maar voor mij voelt het als een sabbatical van onze verbinding. Uit hoop dat het een tijdelijke fase is?
Wat het zo moeilijk maakt:
Waar in een gezonde relatie autonomie en verbinding in balans zijn, is hij vooral erg gericht op hoe hij het zelf wel en niet wil (hyperautonoom) waarbij hij te weinig empathie heeft voor mijn gevoelens. Hij heeft moeite met het uiten van zijn emoties, zoekt niet de verbinding maar loopt vaak letterlijk weg van het probleem (waardoor ik dus vaak niet weet wat hem dwars zit). Een relatie vindt hij iets ingewikkelds, duidelijk maken waar je behoefte aaan hebt, en invoelen wat de ander van je nodig heeft. Mijn gevoel is dat dat verlangen naar mannen, en die eenvoud die hij noemt, een vlucht is voor wat hem werkelijk dwars zit.
We kennen elkaar vanuit de sport en doen (deden) enorm veel leuke dingen samen. Waar we samen ook echt van genoten. Met eerst allebei ook nog kinderen thuis, en hij een onregelmatig werkrooster, leek een lat relatie een goede oplossing, en elk ook zo onze eigen dingen doen, beviel ook lang goed. Totdat we allebei meer tijd kregen, en het begon te ‘rammelen’.
Hij wil nu liever 'bijzondere vrienden' blijven. We doen weer leuke dingen samen (lunchen, bios, stedentrip), appen veel, hij zoekt fysieke nabijheid (praten over fysieke intimiteit, samen liggen) en noemt ons nog steeds 'ons'.
Hij lijkt de 'benefits' van onze band (mijn zorg, diepgang en gezelligheid) graag te houden, maar hij neemt geen verantwoordelijkheid voor de onrust die dit bij mij veroorzaakt.
Ik slinger tussen hoop (hij ziet in wat hij weggooit) en diepe somberheid (ik voel me een emotionele back-up terwijl hij elders 'eenvoud' zoekt). Ik herken de 'lieve man' in hem nog steeds, maar ik word uitgeput door het gissen naar zijn koers.
Zijn er hier mensen die ervaring hebben met een partner die op latere leeftijd een 'vrij' pad kiest en daarbij de vertrouwde partner als emotioneel vangnet blijft gebruiken?
Ik heb (te) lang meebewogen omdat ik eerst dacht dat hij misschien merkte dat hij homosexueel was, hem echt gesteund in zijn zoektocht, meegedacht over opties, maar het bleek dat hij vooral verwachtte dat ik mee zou bewegen in waar hij behoefte aan had.
En ik merk dat ik nog steeds mee probeer te bewegen omdat ik onze relatie niet kwijt wil en mis. Alles wat we samen deelden is mij toch veel waard. Mensen ervaring met deze periode en de manieren om hier mee om te gaan? Zijn er stellen waar het uiteindelijk echt op een “sabbatical” uitdraaide, en elkaar erna toch beter, wellicht in een andere vorm, vonden? Als je op je 60e een nieuwe relatie zoekt, weet je ook niet hoe degene echt is en die heeft misschien wel veel meer ‘’verkend’
.
annekassei wijzigde dit bericht op 08-03-2026 21:30
Reden: Tekst aangepast
Reden: Tekst aangepast
27.14% gewijzigd
maandag 9 maart 2026 om 18:56
Zo'n vermoeden had ik al
En wat betreft groeien door alles te accepteren, dat vind ik net zo'n bullshit. Volgens mij zou ze vooral groeien door een grens te trekken en uit die zweverige eigenwaardeloze modus te komen.
maandag 9 maart 2026 om 20:15
Wat verdrietig dat de drang zo hardnekkig te blijven zoeken je niet met rust laat. Je schrijft dat jullie beiden niet het gevoel hebben dat er teveel kapot is gemaakt om samen een weg voorwaarts te kunnen bewandelen.
Op basis van wat je hier gedeeld heb ontstaat bij mij het beeld dat hij vindt dat hij heel duidelijk gecommuniceerd heeft naar jou dat jullie die weg voorwaarts niet als partners zullen lopen.
En jouw hart is zo geschrokken van hoeveel pijn dat gaat doen dat ze uitgecheckt is en haar dienst heeft overgedragen aan je hoofd. Niet om het te snappen maar om een ontsnappingsroute te bedenken. En je hoofd draait heel loyaal overuren. Hij is hyper autonoom, daar ligt een probleem onder, dat kan ik vast oplossen. Hij weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat hij wil, dat kan ik hem wel helpen uitvogelen. Het was vijftien jaar niet zo, dus als ik maar diep genoeg nadenk dan kan ik ons wel naar die mindset terug gidsen.
Als je dit niet aan je hart overlaat, en haar dus laat breken, dan is de enige bestemming van jullie pad voorwaarts bitterheid en wrok. Want hoe langer de tijd voortschrijdt hoe verder hij is met het loslaten van hoe jullie relatie ooit was. En hij heeft daar al een voorsprong want het leeuwendeel ervan heeft hij gedaan in aanloop naar jullie breuk. En hij had ook al plannen voor een nieuw avontuur zodra hij weer ongebonden was. En ongeacht hoe dat er uit gaat zien, dat avontuur is voor hem twee maanden geleden al van start gegaan.
Dus over een half jaar is hij al acht maanden aan het avonturieren en loopt hij misschien wel over van de nieuwe ervaringen. Die hij ongetwijfeld graag met je zal delen onder het genot van een fijne lunch of één van de andere bijzondere dingen die hij met je wil blijven delen.
En als je doorgaat zoals je nu bezig bent dan heb jij tegen die tijd acht maanden hard gewerkt aan jullie relatie. In je hoofd, buiten iedere verbinding, maar wel op volle kracht. En als je daar als troostprijs dan in ieder geval bevestiging of erkenning voor wil dan zal hij verbaasd zeggen "Maar ik had toch heel duidelijk gezegd dat onze relatie als partners voorbij was?"
Op basis van wat je hier gedeeld heb ontstaat bij mij het beeld dat hij vindt dat hij heel duidelijk gecommuniceerd heeft naar jou dat jullie die weg voorwaarts niet als partners zullen lopen.
En jouw hart is zo geschrokken van hoeveel pijn dat gaat doen dat ze uitgecheckt is en haar dienst heeft overgedragen aan je hoofd. Niet om het te snappen maar om een ontsnappingsroute te bedenken. En je hoofd draait heel loyaal overuren. Hij is hyper autonoom, daar ligt een probleem onder, dat kan ik vast oplossen. Hij weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat hij wil, dat kan ik hem wel helpen uitvogelen. Het was vijftien jaar niet zo, dus als ik maar diep genoeg nadenk dan kan ik ons wel naar die mindset terug gidsen.
Als je dit niet aan je hart overlaat, en haar dus laat breken, dan is de enige bestemming van jullie pad voorwaarts bitterheid en wrok. Want hoe langer de tijd voortschrijdt hoe verder hij is met het loslaten van hoe jullie relatie ooit was. En hij heeft daar al een voorsprong want het leeuwendeel ervan heeft hij gedaan in aanloop naar jullie breuk. En hij had ook al plannen voor een nieuw avontuur zodra hij weer ongebonden was. En ongeacht hoe dat er uit gaat zien, dat avontuur is voor hem twee maanden geleden al van start gegaan.
Dus over een half jaar is hij al acht maanden aan het avonturieren en loopt hij misschien wel over van de nieuwe ervaringen. Die hij ongetwijfeld graag met je zal delen onder het genot van een fijne lunch of één van de andere bijzondere dingen die hij met je wil blijven delen.
En als je doorgaat zoals je nu bezig bent dan heb jij tegen die tijd acht maanden hard gewerkt aan jullie relatie. In je hoofd, buiten iedere verbinding, maar wel op volle kracht. En als je daar als troostprijs dan in ieder geval bevestiging of erkenning voor wil dan zal hij verbaasd zeggen "Maar ik had toch heel duidelijk gezegd dat onze relatie als partners voorbij was?"
maandag 9 maart 2026 om 23:23
Goed en indringend geformuleerd , Sinpermido. Een hoofd kan inderdaad veel mogelijkheden bedenken.
Als ik zijn keuze >drie jaar geleden (en duidelijker) had gehoord, dan was ik waarschijnlijk veel soepeler in het afscheid nemen mee omgegaan. Maar vanaf het moment dat hij aan zijn geaardheid begon te twijfelen , heb ik hem vol willen steunen. Er kwam bij hem ook een burn-out en andere lichamelijke klachten bij, waardoor het goed bespreken weer werd uitgesteld.
Erna ben ik het toch meer als een vlucht gaan zien, hij zat met zich zelf in de knoop. Het is toch niet raar dat je dan als partner wilt helpen om iemand weer blijer te zien worden. Maar daarin vergat ik mij zelf, en merkte ik pas na lange tijd dat hij vooral met zichzelf bezig was en niet meer met ons samen.
Als ik zijn keuze >drie jaar geleden (en duidelijker) had gehoord, dan was ik waarschijnlijk veel soepeler in het afscheid nemen mee omgegaan. Maar vanaf het moment dat hij aan zijn geaardheid begon te twijfelen , heb ik hem vol willen steunen. Er kwam bij hem ook een burn-out en andere lichamelijke klachten bij, waardoor het goed bespreken weer werd uitgesteld.
Erna ben ik het toch meer als een vlucht gaan zien, hij zat met zich zelf in de knoop. Het is toch niet raar dat je dan als partner wilt helpen om iemand weer blijer te zien worden. Maar daarin vergat ik mij zelf, en merkte ik pas na lange tijd dat hij vooral met zichzelf bezig was en niet meer met ons samen.
dinsdag 10 maart 2026 om 05:32
En ondertussen? Nu je een paar dagen en goede adviezen van forumleden verder bent?AnneKassei schreef: ↑09-03-2026 23:23Goed en indringend geformuleerd , Sinpermido. Een hoofd kan inderdaad veel mogelijkheden bedenken.
Als ik zijn keuze >drie jaar geleden (en duidelijker) had gehoord, dan was ik waarschijnlijk veel soepeler in het afscheid nemen mee omgegaan. Maar vanaf het moment dat hij aan zijn geaardheid begon te twijfelen , heb ik hem vol willen steunen. Er kwam bij hem ook een burn-out en andere lichamelijke klachten bij, waardoor het goed bespreken weer werd uitgesteld.
Erna ben ik het toch meer als een vlucht gaan zien, hij zat met zich zelf in de knoop. Het is toch niet raar dat je dan als partner wilt helpen om iemand weer blijer te zien worden. Maar daarin vergat ik mij zelf, en merkte ik pas na lange tijd dat hij vooral met zichzelf bezig was en niet meer met ons samen.
dinsdag 10 maart 2026 om 14:42
Wil ze niet horen. Ze denkt dat het een soort van fase is en accepteert niet dat het voorbij is. Maar ja, wat ik al zei; dood paard.Ben-ik-weer schreef: ↑10-03-2026 05:32En ondertussen? Nu je een paar dagen en goede adviezen van forumleden verder bent?
'If you obey all the rules, you miss all the fun'. (Katherine Hepburn)
dinsdag 10 maart 2026 om 14:42
Wil ze niet horen. Ze denkt dat het een soort van fase is en accepteert niet dat het voorbij is. Maar ja, wat ik al zei; dood paard.Ben-ik-weer schreef: ↑10-03-2026 05:32En ondertussen? Nu je een paar dagen en goede adviezen van forumleden verder bent?
'If you obey all the rules, you miss all the fun'. (Katherine Hepburn)
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
