Kinderen
alle pijlers
Zoon met suïcidale gedachten
zaterdag 14 maart 2026 om 21:54
Woensdagavond veranderde mijn leven in een nachtmerrie. Mijn 19 jarige zoon vertelde me niet meer te willen leven.
Hii is een jongen met vrienden, sport, doet een bbl opleiding.
Mijn wereld storte in. Donderdag heb ik meteen de huisarts gebeld en hij kon daar terecht. Over 2 weken moet hij terugkomen.
Nu heb ik een schrift gevonden met een verhaal die hij maandag heeft geschreven.
Het plan is er alleen nog de locatie.
Hij schrijft al jaren met zelfmoord ideeën rond te lopen. Hij hoopte dat hij een ziekte zou krijgen, zodat hij het zelf niet hoeft te doen. Hij schrijft over een oorlog in zijn hoofd die niet te winnen is. En dat hij heel erg moe is.
En dat hij niet weet waar het vandaan komt gewoon chronisch depressief en fucked up geboren is.
Het is een hele slimme jongen en een denker. Hij schrijft wel blij te zijn en plezier gehad te hebben maar zich niet gelukkig voelt. Ook weet hij niet of hij wel van iemand houdt.
Mijn hart is gebroken ik kan alleen maar huilen.. Vandaag is hij niet hier. Morgen komt hij weer thuis.
Ik heb vandaag contact gehad met 113 maar voel me niet geholpen.
Wat kan ik doen behalve morgen in gesprek gaan en de huisarts weer inschakelen? Moet ik het vertellen dat ik zijn schrift heb gelezen. Of vertrouwd hij me dan niet meer en gaat hij boos wel en zijn leven beëindigen.
Ik ben zo bang en intens kapot en verdrietig.
Hii is een jongen met vrienden, sport, doet een bbl opleiding.
Mijn wereld storte in. Donderdag heb ik meteen de huisarts gebeld en hij kon daar terecht. Over 2 weken moet hij terugkomen.
Nu heb ik een schrift gevonden met een verhaal die hij maandag heeft geschreven.
Het plan is er alleen nog de locatie.
Hij schrijft al jaren met zelfmoord ideeën rond te lopen. Hij hoopte dat hij een ziekte zou krijgen, zodat hij het zelf niet hoeft te doen. Hij schrijft over een oorlog in zijn hoofd die niet te winnen is. En dat hij heel erg moe is.
En dat hij niet weet waar het vandaan komt gewoon chronisch depressief en fucked up geboren is.
Het is een hele slimme jongen en een denker. Hij schrijft wel blij te zijn en plezier gehad te hebben maar zich niet gelukkig voelt. Ook weet hij niet of hij wel van iemand houdt.
Mijn hart is gebroken ik kan alleen maar huilen.. Vandaag is hij niet hier. Morgen komt hij weer thuis.
Ik heb vandaag contact gehad met 113 maar voel me niet geholpen.
Wat kan ik doen behalve morgen in gesprek gaan en de huisarts weer inschakelen? Moet ik het vertellen dat ik zijn schrift heb gelezen. Of vertrouwd hij me dan niet meer en gaat hij boos wel en zijn leven beëindigen.
Ik ben zo bang en intens kapot en verdrietig.
zondag 15 maart 2026 om 08:12
Wat moet dit vreselijk zijn. Je bent in een hel beland. Is er een reden waarom hij naar huis is gestuurd met een vervolgafspraak over 2 weken?
Ik heb er geen verstand van, maar er lijkt een hulpvraag te zijn vanuit je zoon. Dit is een aanname omdat ik denk dat hij het had uitgevoerd ipv besproken.
Waar lag het schrift..heb je moeten zoeken of lag het er om gevonden te worden?
I
Ik heb er geen verstand van, maar er lijkt een hulpvraag te zijn vanuit je zoon. Dit is een aanname omdat ik denk dat hij het had uitgevoerd ipv besproken.
Waar lag het schrift..heb je moeten zoeken of lag het er om gevonden te worden?
I
zondag 15 maart 2026 om 08:31
Heel erg veel sterkte, dit moet een hel zijn voor elke ouder. Wat Xantileppe schrijft dacht ik ook: lag het schrift er om te vinden, of juist op een geheime plek?
Ik herken veel in wat je zoon in zijn schrift schrijft: het is niet primair de wereld om hem heen die hem depressief en wanhopig maakt, maar de "oorlog" in zijn hoofd.
Heeft hij ooit medicatie geprobeerd?
Ik hoop heel erg dat de huisarts de aanzet kan geven tot effectieve hulp.
Jou en je gezin wens ik nu steun en kracht toe.
Ik herken veel in wat je zoon in zijn schrift schrijft: het is niet primair de wereld om hem heen die hem depressief en wanhopig maakt, maar de "oorlog" in zijn hoofd.
Heeft hij ooit medicatie geprobeerd?
Ik hoop heel erg dat de huisarts de aanzet kan geven tot effectieve hulp.
Jou en je gezin wens ik nu steun en kracht toe.
zondag 15 maart 2026 om 08:55
Ik denk dat veel mensen van die leeftijd wel eens aan zelfmoord denken (en de meesten proberen het natuurlijk niet).
Ik denk dat het meeste uitmaakt of zijn opleiding/werk goed gaat.
En daarna of hij wel eens plezier heeft (sport? vrienden?).
En ik weet ook niet of die sport echt zijn passie is, of dat hij vooral erheen gaat omdat hij zich anders verveelt.
(ik ontdekt ook pas toen ik een jaar of 18 was welke hobby ik echt leuk vond).
En hij heeft vrienden, maar zijn dat vrienden die je uit de brand helpen als je fiets gestolen wordt, of vrienden die vooral stoer doen naar elkaar?
Misschien worden de vriendschappen ook nog beter.
Ik denk dat het meeste uitmaakt of zijn opleiding/werk goed gaat.
En daarna of hij wel eens plezier heeft (sport? vrienden?).
En ik weet ook niet of die sport echt zijn passie is, of dat hij vooral erheen gaat omdat hij zich anders verveelt.
(ik ontdekt ook pas toen ik een jaar of 18 was welke hobby ik echt leuk vond).
En hij heeft vrienden, maar zijn dat vrienden die je uit de brand helpen als je fiets gestolen wordt, of vrienden die vooral stoer doen naar elkaar?
Misschien worden de vriendschappen ook nog beter.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 15 maart 2026 om 09:28
Wat erg… Ikzelf heb op die leeftijd ook met zulke gedachten gekampt. Medicatie én therapie hebben mij enorm geholpen. Het kan een gouden combinatie zijn voor mensen die suïcidaal zijn.
Wat goed dat je zoon je hierover heeft ingelicht. Maar wat een hel. Heb je een partner die jou of jullie hierbij kan steunen?
Veel liefs
Wat goed dat je zoon je hierover heeft ingelicht. Maar wat een hel. Heb je een partner die jou of jullie hierbij kan steunen?
Veel liefs
Veritas vos liberabit
zondag 15 maart 2026 om 09:32
De eerste stap heeft hij gedaan, zijn gedachtes met je gedeeld.
Ga zeker in gesprek, maar luister dan vooral. Oordeel niet, en biedt niet vanuit jezelf oplossingen aan. Vraag naar waar hij nu behoefte aan heeft.
Je bent zijn moeder en niet zijn behandelaar. Hoe moeilijk dit ook is. Luister en geef ruimte. Hij voelt en ervaart het leven anders dan jij. Erken zijn pijn, verdriet en gevoelens en spreek uit dat dit een kut situatie is en dat je er vertrouwen in hebt dat hij goede hulp kan krijgen en dat hij hier uit kan komen. Zo voelt het nu niet.
Stimuleer hem om meer hulp te zoeken (ouder dan 16, dus hij moet dit zelf doen). En vraag of dat jij iets voor hem kan betekenen. Is er een studenten psycholoog / vertrouwenspersoon bij zijn opleiding? Er zijn online platformen waar hij zich kan melden, want helaas is hij niet uniek. En terug naar de huisarts. Wanneer hij open staat voor hulp dan moet hij zijn klachten niet bagatelliseren maar echt vertellen waar hij mee worstelt.
Verder wees er voor hem, hou hem in de gaten door er gewoon te zijn.
Het is echt een kutsituatie, en niet iets wat in een weekje is opgelost. Sterke!
Ga zeker in gesprek, maar luister dan vooral. Oordeel niet, en biedt niet vanuit jezelf oplossingen aan. Vraag naar waar hij nu behoefte aan heeft.
Je bent zijn moeder en niet zijn behandelaar. Hoe moeilijk dit ook is. Luister en geef ruimte. Hij voelt en ervaart het leven anders dan jij. Erken zijn pijn, verdriet en gevoelens en spreek uit dat dit een kut situatie is en dat je er vertrouwen in hebt dat hij goede hulp kan krijgen en dat hij hier uit kan komen. Zo voelt het nu niet.
Stimuleer hem om meer hulp te zoeken (ouder dan 16, dus hij moet dit zelf doen). En vraag of dat jij iets voor hem kan betekenen. Is er een studenten psycholoog / vertrouwenspersoon bij zijn opleiding? Er zijn online platformen waar hij zich kan melden, want helaas is hij niet uniek. En terug naar de huisarts. Wanneer hij open staat voor hulp dan moet hij zijn klachten niet bagatelliseren maar echt vertellen waar hij mee worstelt.
Verder wees er voor hem, hou hem in de gaten door er gewoon te zijn.
Het is echt een kutsituatie, en niet iets wat in een weekje is opgelost. Sterke!
zondag 15 maart 2026 om 10:10
Wat moeilijk! Maar heel fijn dat hij het aan je heeft verteld. Ik zat op die leeftijd ook zo in de knoop dat ik die gevoelens had, maar durfde er met niemand over te praten. Ik denk dat dat me al veel lucht had gegeven om er met mijn ouders over te praten.
Ik trek me trouwens niets aan van dat mijn kinderen boven de 16 zijn en dus zelf hulp moeten regelen. Zij laten zich makkelijk met niets naar huis sturen daarom doen we het samen of ik doe het. Ik bel gewoon overal heen, kan mij het schelen.
Ik trek me trouwens niets aan van dat mijn kinderen boven de 16 zijn en dus zelf hulp moeten regelen. Zij laten zich makkelijk met niets naar huis sturen daarom doen we het samen of ik doe het. Ik bel gewoon overal heen, kan mij het schelen.
zondag 15 maart 2026 om 10:54
Bedankt voor jullie berichtjes.
Mijn zoon heeft het aan me verteld, omdat hij het niet eerlijk vind dat zijn vrienden het weten en ik niet.
Zijn schriftje lag in zijn nachtkastje.
Er staat ook in dat hij het opgeschreven heeft, zodat niemand zich schuldig hoeft te voelen.
Ik ben zo bang dat hij het echt gaat uitvoeren. Er staat ook in dat schriftje dat er geen enkele manier is waarmee hij geholpen kan worden.
Vannacht heb ik niet kunnen slapen.
Ik heb steeds zijn locatie gecheckt.
Vanmiddag komt hij hopelijk thuis.
Mijn zoon heeft het aan me verteld, omdat hij het niet eerlijk vind dat zijn vrienden het weten en ik niet.
Zijn schriftje lag in zijn nachtkastje.
Er staat ook in dat hij het opgeschreven heeft, zodat niemand zich schuldig hoeft te voelen.
Ik ben zo bang dat hij het echt gaat uitvoeren. Er staat ook in dat schriftje dat er geen enkele manier is waarmee hij geholpen kan worden.
Vannacht heb ik niet kunnen slapen.
Ik heb steeds zijn locatie gecheckt.
Vanmiddag komt hij hopelijk thuis.
zondag 15 maart 2026 om 11:21
zondag 15 maart 2026 om 11:28
Inderdaad.
Kun je met jouw zoon gewoon afspreken dat hij nog even geen zelfmoord pleegt? Gewoon, om jou een plezier te doen.
En dat je kijkt of hij over een jaar gelukkiger is.
(of een half jaar? of 3 maanden? en dat hij in ieder geval nog keer met jou:
- een gesprek voert / een weekeinde weg gaat / naar Pinkpop gaat
)
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 15 maart 2026 om 13:07
Ik herinner me het gevoel weer dat ik had toen mijn dochter zo in het leven stond.
Een vraag die je misschien aan hem zou kunnen stellen is: wil je er daadwerkelijk niet meer zijn, wil je dood óf is het zo dat je deze situatie, deze chaos in je hoofd niet meer wil?
Dat besef maakte voor mijzelf toendertijd een groot verschil.
Evt kan je aangeven dat je ontzettend geschrokken bent van zijn verhaal, dat je wilde weten wat er in zijn hoofd omging en dat je toen zijn schrift gevonden hebt. Open kaart met hem spelen, dat heeft hij gelukkig ook met jou gedaan, door je te vertellen over zijn gedachtes.
En bel nog eens met 113, waarschijnlijk krijg je dan iemand anders aan de telefoon. Wellicht krijg je dan meer antwoorden waar je mee verder kan. En geef aan dat je zoon zelf ook 113 kan bellen.
Heel veel sterkte, ik vond het een inktzwarte tijd.
Een vraag die je misschien aan hem zou kunnen stellen is: wil je er daadwerkelijk niet meer zijn, wil je dood óf is het zo dat je deze situatie, deze chaos in je hoofd niet meer wil?
Dat besef maakte voor mijzelf toendertijd een groot verschil.
Evt kan je aangeven dat je ontzettend geschrokken bent van zijn verhaal, dat je wilde weten wat er in zijn hoofd omging en dat je toen zijn schrift gevonden hebt. Open kaart met hem spelen, dat heeft hij gelukkig ook met jou gedaan, door je te vertellen over zijn gedachtes.
En bel nog eens met 113, waarschijnlijk krijg je dan iemand anders aan de telefoon. Wellicht krijg je dan meer antwoorden waar je mee verder kan. En geef aan dat je zoon zelf ook 113 kan bellen.
Heel veel sterkte, ik vond het een inktzwarte tijd.
zondag 15 maart 2026 om 14:00
Zodra hij thuis is gaan we met hem in gesprek. Ik ben zo bang dat hij geen therapie en of medicatie wil.
Hij schreef al dat niks hem kan helpen.
Mijn zoon is een type met een eigen mening en laat zich niet snel ompraten. De afgelopen jaren heeft hij waarschijnlijk al veel op internet opgezocht. Dat hij al jaren in zijn eentje zit te strijden maakt me zo verdrietig.
Wat moet hij het zwaar hebben en al op zo'n jonge leeftijd.
Hij schreef al dat niks hem kan helpen.
Mijn zoon is een type met een eigen mening en laat zich niet snel ompraten. De afgelopen jaren heeft hij waarschijnlijk al veel op internet opgezocht. Dat hij al jaren in zijn eentje zit te strijden maakt me zo verdrietig.
Wat moet hij het zwaar hebben en al op zo'n jonge leeftijd.
zondag 15 maart 2026 om 14:34
Als ik het goed begrijp heeft je zoon dus wel over z'n gevoelens verteld, maar heb je zelf het schriftje gevonden in zijn nachtkastje zonder dat hij het wist?
Ik zou zeker met urgentie nu overal aan de bel trekken: ggz crisisdienst, huisarts, 113 net zo lang bellen en escaleren totdat er nu hulp komt. En niet opgeven totdat er (liefst vanaf meerdere kanten) hulp komt. In Nederland moet je enorm hard aan de bel trekken voordat je hulp krijgt en je hebt meer dan alle redenen om die hulp nu te krijgen.
Mensen die weleens aan zelfmoord denken is 1 ding. Maar je zoon die niet wil dat anderen zich schuldig voelen en al een heel plan heeft gemaakt vind ik echt een crisissituatie hoor.
En pas na 2 weken terugkomen bij de huisarts: ik zou echt nog eens bellen dat je concrete plannen hebt gevonden en er NU iets moet gebeuren.
Ik hoop dat je zoon het nog wat tijd wil geven. Hij heeft dus nog geen eerdere professionele hulp of behandelingen gehad? Heeft hij voorbeelden in z'n omgeving van mensen die zo diep hebben gezeten maar er goed uit zijn gekomen en nu een gelukkig leven hebben? Weet hij dat heel veel mensen dit soort gevoelens hebben (gehad) en denken dat niemand hen snapt, en niemand hen kan helpen? Ik snap heel goed dat hij nu dat perspectief niet kan zien, maar hopelijk wil hij het nog langer proberen zodat je tijd hebt de juiste hulp te vinden.
Heel veel sterkte!
Ik zou zeker met urgentie nu overal aan de bel trekken: ggz crisisdienst, huisarts, 113 net zo lang bellen en escaleren totdat er nu hulp komt. En niet opgeven totdat er (liefst vanaf meerdere kanten) hulp komt. In Nederland moet je enorm hard aan de bel trekken voordat je hulp krijgt en je hebt meer dan alle redenen om die hulp nu te krijgen.
Mensen die weleens aan zelfmoord denken is 1 ding. Maar je zoon die niet wil dat anderen zich schuldig voelen en al een heel plan heeft gemaakt vind ik echt een crisissituatie hoor.
En pas na 2 weken terugkomen bij de huisarts: ik zou echt nog eens bellen dat je concrete plannen hebt gevonden en er NU iets moet gebeuren.
Ik hoop dat je zoon het nog wat tijd wil geven. Hij heeft dus nog geen eerdere professionele hulp of behandelingen gehad? Heeft hij voorbeelden in z'n omgeving van mensen die zo diep hebben gezeten maar er goed uit zijn gekomen en nu een gelukkig leven hebben? Weet hij dat heel veel mensen dit soort gevoelens hebben (gehad) en denken dat niemand hen snapt, en niemand hen kan helpen? Ik snap heel goed dat hij nu dat perspectief niet kan zien, maar hopelijk wil hij het nog langer proberen zodat je tijd hebt de juiste hulp te vinden.
Heel veel sterkte!
zondag 15 maart 2026 om 16:26
We hebben met hem gesproken.
Hij staat open voor hulp maar gelooft niet in medicatie.
Hij heeft nog allerlei plannen om te gaan doen. En wil morgen ook naar zijn werk. Voor afleiding maar ook om zijn diploma te halen. Die heeft hij waarschijnlijk voor de zomer. Hij zegt anders ben ik voor niks naar school geweest. Het voelt zo dubbel allemaal.
Ik mag morgen de huisarts bellen om te zeggen dat het urgent is en zeggen dat hij een doorverwijzing nodig heeft.
Hij staat open voor hulp maar gelooft niet in medicatie.
Hij heeft nog allerlei plannen om te gaan doen. En wil morgen ook naar zijn werk. Voor afleiding maar ook om zijn diploma te halen. Die heeft hij waarschijnlijk voor de zomer. Hij zegt anders ben ik voor niks naar school geweest. Het voelt zo dubbel allemaal.
Ik mag morgen de huisarts bellen om te zeggen dat het urgent is en zeggen dat hij een doorverwijzing nodig heeft.
zondag 15 maart 2026 om 16:33
zondag 15 maart 2026 om 16:35
Lekker naar school laten gaan, dat geeft afleiding, ritme, regelmaat en perspectief.
Waarom moet bijnier 2 weken terugkomen? Wat gebeurt er dan in die 2 weken?
Stop met stiekem in zijn privé te snuffelen en te lezen. Niet oké.
Maak voor jezelf een afspraak bij de POH om de dingen voor jezelf op een rijtje te kunnen krijgen.
Succes!
Waarom moet bijnier 2 weken terugkomen? Wat gebeurt er dan in die 2 weken?
Stop met stiekem in zijn privé te snuffelen en te lezen. Niet oké.
Maak voor jezelf een afspraak bij de POH om de dingen voor jezelf op een rijtje te kunnen krijgen.
Succes!
Everything is possible for the one who believes.
zondag 15 maart 2026 om 16:50
Het voelt dubbel.
Een beetje opgelucht, maar besef me ook dat hij er toch elk moment voor kan kiezen om ermee te stoppen.
Mn zoon gaf aan dat het leek alsof de huisarts hier nooit eerder mee te maken heeft gehad.
Ik wil echt dat hij een snelle doorverwijzing krijgt, maar weet dat er bijna overal lange wachtlijsten zijn.
Een beetje opgelucht, maar besef me ook dat hij er toch elk moment voor kan kiezen om ermee te stoppen.
Mn zoon gaf aan dat het leek alsof de huisarts hier nooit eerder mee te maken heeft gehad.
Ik wil echt dat hij een snelle doorverwijzing krijgt, maar weet dat er bijna overal lange wachtlijsten zijn.
zondag 15 maart 2026 om 17:23
Pittige situatie waar jullie inzitten, hier ook zo’n periode
Houdt er rekening mee dat de huisarts hem zelf wilt spreken omdat hij ouder dan 18 is.
Mijn zoon wilde geen medicatie maar na lang wikken en wegen is hij na een gesprek met mij hij en de huisarts toch gestart.
Het geeft hem rust in zijn hoofd en heeft weer meer overzicht. De ergste donkere gedachten zijn naar de achter grond verdwenen.
Hij staat nu een half jaar op de wachtlijst en is ergens in september aan de beurt. Bij de ggz die gespecialiseerd is in mensen met autisme en mentale problematiek.
Ik hoop dat hij snel terecht kan.
Houdt er rekening mee dat de huisarts hem zelf wilt spreken omdat hij ouder dan 18 is.
Mijn zoon wilde geen medicatie maar na lang wikken en wegen is hij na een gesprek met mij hij en de huisarts toch gestart.
Het geeft hem rust in zijn hoofd en heeft weer meer overzicht. De ergste donkere gedachten zijn naar de achter grond verdwenen.
Hij staat nu een half jaar op de wachtlijst en is ergens in september aan de beurt. Bij de ggz die gespecialiseerd is in mensen met autisme en mentale problematiek.
Ik hoop dat hij snel terecht kan.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in