2,5 jaar dubbelleven

Hallo allemaal,

Ik zit in een zeer moeilijke situatie, waarover ik mijn verhaal kwijt wil. Ik vind het zelfs lastig om met mijn psycholoog te bespreken, omdat ik toch schaamte ervaar. Vandaar dat ik het nu van me af ga schrijven. Hopelijk hebben jullie tips voor mij hoe om te gaan met deze situatie.

Ik heb een relatie van 18 jaar met mijn vriend. Huisje, boompje, beestje. Ergens was ik altijd wel gelukkig met zo'n stabiele relatie waarin ik hem helemaal vertrouwde en al die jaren gewoon nog kriebels voelde. We hebben dezelfde vrienden, hobby's etc. Natuurlijk hadden we onze down-momenten. We zijn in de afgelopen jaren veel familieleden verloren. Verder is het zo dat hij een vorm van autisme heeft (pdd-nos). Een man met een gebruiksaanwijzing, maar altijd vond ik hier wel mijn weg in. Recent ben ik erachter gekomen dat hij ook de diagnose zwakbegaafdheid heeft. Iets wat ik niet zozeer achter hem zocht, maar alle vreemde gewoontes toeschreef aan zijn autisme.

Lang verhaal kort, in april 2024 ben ik erachter gekomen dat hij contact had met andere vrouwen via een seksdating-site. Volgens hem was dit alleen erotische chat en zo nu en dan een belletje. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik heb dit door mijn vingers gekeken. Ik wou onze relatie niet meteen opgeven omdat we zo lang samen zijn en er toch liefde is en wij veel hebben meegemaakt. In april 2025 heb ik een van zijn telefoonnummers uit zijn telefoon nagetrokken. Ik ben er toen achter gekomen dat het toch niet alleen chatcontact en bellen was. Het komt erop neer dat hij 2,5 jaar een dubbelleven had. Hij kwam in parenclubs waar hij met meerdere vrouwen seks heeft gehad. Ook heeft hij daar een vrouw leren kennen waar hij 1 jaar lang een soort van relatie mee had. Op de momenten waarvan ik dacht dat hij gezellig met een collega naar de sauna was, zat hij dus bij andere vrouwen. Mijn vertrouwen in hem is zo ernstig beschadigd momenteel. Ja, we zijn nog samen. Dit omdat hij mij beloofde dat hij hier echt mee zou stoppen, hulp zou gaan zoeken en hij zich besefte dat hij echt fout bezig was en mij niet kwijt wilt. Nu is zijn hulp bij de praktijkondersteuner GGZ bijna afgelopen, omdat dit maar een traject is van 8-9 sessies. Verdere hulp wilt hij wellicht niet omdat hij in de overtuiging is dat hij het wel goed vind gaan en hij echt niet meer vreemd zou gaan. Ik ben zo hopeloos momenteel. Hulp van een professional vind ik essentieel. We hebben vanalles besproken, zelfs een open relatie. Dit ziet hij echter niet zitten omdat hij zelf erg jaloers is. Momenteel zit ik ook zonder werk. Zelfs al zou ik met hem uit elkaar gaan, het huis zou ik graag willen behouden vanwege emotionele waarde. Het lijkt erop dat hij me helemaal heeft leeggezogen van alle energie en ik gewoonweg niet meer weet hoe ik alles moet aanpakken. Ik ben gewoon op. Vooral omdat ik ook denk dat we niet in alle vrede uit elkaar kunnen gaan en ik de steun van mijn overleden moeder mis en al mijn familieleden die vrij recent zijn gestorven allemaal. Wat moet ik nu?

Ik vond het helemaal geweldig. Hele leuke mensen, alsof ik ze al een eeuwigheid ken. Ook het werk lijkt me leuk om te doen. Het is alleen deze week afwachten of ik het ben geworden, dus ik zit in spanning nu

Heey lieve mensen,

Goed en slecht nieuws!
Om maar met het slechte te beginnen: deze ochtend weer de bevestiging gekregen dat mijn partner nooit is gestopt met vreemdgaan. Komt eigenlijk ook niet als een verrassing. Het zat toch altijd goed met mijn onderbuikgevoel. Ik heb een visitekaartje gevonden van een parenclub die uit zijn broekzak is gevallen. Alhoewel dit toch niet helemaal als een verrassing komt, ben ik erg emotioneel en vloeien de tranen rijkelijk.

Het goede nieuws is dat ik een baan heb gevonden en ben aangenomen bij de apotheek! Vanaf 13 april mag ik beginnen. Ik hoop zo erg dat ik de focus kan houden op mijn nieuwe baan.

Al met al ben ik wel bang voor het nieuwe. Dat sprankje hoop wat ik op sommige momenten had, is nu helemaal verdwenen.

Senseo schreef: ↑

03-04-2026 15:19

Mijn ex is dan wel niet laagbegaafd, maar wel autist en hij had een familie van jouw partner kunnen zijn. Mijn ex had ook een dubbelleven opgetuigd, wij waren ook 18 jaar samen maar wel met 2 kinderen. Ik snap dat je je schaamt, dat deed ik ook. Het is vreselijk als je merkt dat je partner zich op websites aanbied voor sex. Dat doet iets met jouw eigenwaarde.

Mijn traject met liegen, beterschap beloven en weer nieuwe leugens, en weer beterschap beloven enz enz, heeft in totaal 13 jaar geduurd. Ik wist dat het niet ging worden, toch bleef ik bij hem door allerlei redenen, maar vooral angst.

Uiteindelijk kon het niet meer, en zat ik op het punt waar jij nu bent. Het is moeilijk, het duurt een poos voordat je weer jezelf wordt, maar daarna ben je gelukkiger dan ooit daarvoor. Alleen rekening houden met jezelf, niet meer bang zijn dat je bedrogen wordt. Je hebt al een nieuwe baan, het kan alleen maar beter worden.

Veel succes en sterkte de komende tijd, het gaat jou lukken.

Heey, dankjewel voor je verhaal. Ik hoop inderdaad dat het me allemaal gaat lukken. Op het moment voel ik mij alleen maar moe en heb ik de strijd opgegeven betreffende deze relatie. Beetje bij beetje durf ik mijn verhaal los te laten aan de buitenwereld en ja dat lucht wel op. We wonen wel nog onder een dak en daar is alles mee gezegd. Ondertussen heeft hij op 2 woningen gereageerd. Verder probeer ik mijn eigen ding te doen. Straks wederom lekker even naar de sauna. Hij is er ook op uit. Uiteraard bestemming onbekend, dus dat zegt al genoeg.

Hoop dat jullie allemaal een fijne Pasen hebben. Waar hij eerst een gesprek aanging om te vertellen dat wij bij elkaar horen, ontaarde weer in agressie. Het liep natuurlijk niet zoals gehoopt. Hij zegt spijt te hebben dat hij nooit eerlijk is geweest. Hij wilt een oplossing zoeken om toch bij elkaar te blijven, maar blijft erop door hameren dat hij 2x in de maand naar de club wilt. Hij schuilt zich onder zijn autisme dat hij niet kan stoppen. Wilt mij meer vrijheden geven zegt hij. Maar als ik dan aangeef voor de flauwekul dat ik een datingprofiel ga aanmaken, dan ben ik de hoer. Want tjaa hij had altijd wel door hoe ik naar andere mannen keek. Ondertussen heb ik ook gezegd dat ik geen gezamelijke uitjes met hem ga doen zoals de sauna vandaag, hier is hij uiteraard ook kwaad om. Hij was zijn parkeerkaart kwijt en wie is het schuld? Ik uiteraard. Ben zo moe, zo op.

Ik kan niet meer stoppen met huilen. Vandaag een extra dagje naar de sauna gegaan om lekker van het zonnetje te genieten op mijn laatste vrije dagen. Ik wou alleen gaan, omdat ik dan uiteraard mijn rust kon pakken. Nou mijn partner of in feite ex-partner bleef maar bezig dat hij mee moest. Ik stelde het idee voor om dan maar met 2 auto's te gaan zodat ik mijn eigen plan kon trekken met tot hoe laat ik wou blijven enzo. Maar nee dat wou hij echt niet en hij zou dan echt boos worden zei hij. Ik ben maar overstag gegaan om van het gezeur af te zijn, beter was ik maar thuisgebleven. Bij de wellness ging alles wel goed en heb ik gewoon mijn eigen ding gedaan. Daarna moest hij nog perse boodschappen gaan doen. Ik pakte daar wat spullen uit de kofferbak en ik wou de hoedenplank vastklikken. Dit duurde hem allemaal te lang waardoor hij de klep van de kofferbak al liet zakken die ik vervolgens tegen mijn hoofd kreeg. Eenmaal in de winkel wat boodschappen gedaan en ineens raakte ik hem kwijt. In de veronderstelling dat hij wellicht al naar de auto was gelopen met zijn weinige geduld, ben ik maar gaan afrekenen. Hij bleek toch nog in de winkel rond te hangen. Hij was zo kwaad dat ik de kassa al voorbij was. Hij stak zijn middelvinger op en schold mij uit waar alle mensen bij waren. Eenmaal buiten spuugde hij naar me. Ik kon mij niet meer inhouden en deed hetzelfde terug waarop ik een trap in de rug kreeg. Ik wou niet meer instappen bij hem in de auto en was bang dat ik bont en blauw zou eindigen. Ik ben dus weggelopen en hij heeft mij op straat nog een heel stuk achterna gereden en uitgescholden. Omstanders viel het al op met hoe agressief hij is en wilden al de politie bellen. Omstanders werden uitgescholden waar ze zich mee bemoeiden. Uiteindelijk heeft mijn schoonvader me opgehaald en thuis afgezet. Hier hebben we nog met z'n allen gepraat. Zijn vader staat in feite aan mijn kant en het liefste had ik hem er helemaal niet mee lastig gevallen. Jullie willen niet weten hoeveel verwijten ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg toen zijn vader eenmaal de deur uit was. Hij heeft zijn zoon nu overigens echt leren kennen.
- Ik ben alles zelf schuld betreffende zijn vreemdgaan
- Ik ben dik, lelijk en vies.
- Ik ben alleen nog maar goed voor wat huishoudelijke taken, voor de rest vond hij toch al niks aan mij.
- Hij gaat wel een andere woning zoeken maar mocht hij daarover ontevreden zijn, dat ben ik het allemaal schuld.
- Als ik hem iets in de weg zou leggen, zou hij wel van die ongure types op me afsturen.
- Veel mensen zouden in het begin van onze relatie gezegd hebben wat hij met zo'n meid moest. Ik kan me eigenlijk alleen maar voorstellen dat het zijn vroegere vrienden vanuit de coffeeshop waren.

Ik verlang zo naar rust. Blijkbaar heb ik vandaag ook het ergste van het ergste gedaan en dat was het praten met een mannelijke omstander. Hij zag dit als vreemdgaan zei hij. Gelukkig is hij op een gegeven moment gaan slapen zonder agressie. En ja ik weet dat veel mensen zouden zeggen, bel de politie. Maar nu dat durf ik nu gewoonweg niet. Het zou de situatie nog veel en veel erger maken. Ik hoop echt dat hij binnenkort een andere woning heeft. Pijnlijk hoe iemand kan zijn, terwijl ik werkelijk zoveeeel liefde voor hem had

Zijn vader wilt hem niet in huis hebben en voor de rest staat ook niemand te popelen om hem in huis te nemen. Gelukkig heeft hij een jarenlange inschrijving bij de woningbouw waardoor hij in ieder geval in aanmerking zou kunnen komen voor een appartementje. Ik hoop gewoon dat hij overstag gaat. Ik heb geen jarenlange inschrijving en zou dus particulier moeten kijken. Gelukkig dat ik volgende week aan de slag kan en dus meer van huis ben. Ook ben ik wel blij dat zijn vader nu alles weet. Het lucht wel op dat iemand mijn verhaal nu kent. Het zegt toch eigenlijk wel genoeg dat zijn eigen vader niet achter hem staat. Ik denk dat hij zich wel klemgezet voelt en toch wel beseft dat hij diegene is wat moet vertrekken. Iedereen zal zich tegen hem keren als ze het echte verhaal weten en daar is hij ontzettend bang voor. Vreselijk overigens om te zien hoe hij een masker kan dragen t.o.v. andere mensen.