Kinderen
alle pijlers
36 en kinderloos
donderdag 9 april 2026 om 06:37
Eerst en vooral: nooit gedacht dat ik in deze rubriek een topic zou openen.
Ik word vandaag 36 jaar en ineens word ik overvallen door het feit dat ik geen kinderen heb en allicht nooit zal hebben.
Tot nu had ik eigenlijk nooit een echte kinderwens. Behalve één keer: de eerste keer dat ik alleen ging wonen, dan werd ik ineens 3 dagen aan een stuk overwéldigd door een kinderwens. Ik zou nog in staat geweest zijn (als vrijgezel toen) "om het aan een vriend te vragen". Zo erg was het.
Maar dat absolute moedergevoel heb ik verder nooit in mij gehad.
Een paar jaar terug kreeg ik hersenstimulatie toegediend wegens aanhoudende depresssies en alles wat daarbij kwam kijken. De behandelende arts zei mij toen radicaal: "Jij? Kinderen? Sla die badzijde maar om. JIj bent niet geschikt als moeder".
Dat kwam wel even hard aan. Vond ik nu ook wel best hard van die arts.
Niet dat ik ooit die drang in mij had, maar toch... Af en toe, zoals nu, speelt het wel op. Ik weet zeker dat ik een goede, liefhebbende mama zou zijn, maar als ik zie hoe de wereld eraan toe gaat...
Familiaal gezien heb ik drie broers en slechts één daarvan heeft een inmiddels 16-jarige zoon: echt een crème van een kerel. Als ik hem zie, dan denk ik vaak: "mocht ik zeker weten dat die van mij ook zou zo zijn, dan teken ik er direct voor".
De tijd gaat voort, en ik heb gewoon schrik dat ik er ooit spijt zal van hebben dat ik nooit kinderen gehad heb.
Ik heb al een paar jaar een relatie met een 20 jaar oudere man en hij staat en stond er ook nooit om te springen.
Ik wil dit gewoon eens van mij afschrijven, misschien herkennen mensen zich hierin.
Hoe meer ik naar de 40 ga, hoe meer ik dit soms best wel als issue zie.
Het voelt als iets cruciaals waar ik bijna "hier en nu" moet over beslissen.
Ik word vandaag 36 jaar en ineens word ik overvallen door het feit dat ik geen kinderen heb en allicht nooit zal hebben.
Tot nu had ik eigenlijk nooit een echte kinderwens. Behalve één keer: de eerste keer dat ik alleen ging wonen, dan werd ik ineens 3 dagen aan een stuk overwéldigd door een kinderwens. Ik zou nog in staat geweest zijn (als vrijgezel toen) "om het aan een vriend te vragen". Zo erg was het.
Maar dat absolute moedergevoel heb ik verder nooit in mij gehad.
Een paar jaar terug kreeg ik hersenstimulatie toegediend wegens aanhoudende depresssies en alles wat daarbij kwam kijken. De behandelende arts zei mij toen radicaal: "Jij? Kinderen? Sla die badzijde maar om. JIj bent niet geschikt als moeder".
Dat kwam wel even hard aan. Vond ik nu ook wel best hard van die arts.
Niet dat ik ooit die drang in mij had, maar toch... Af en toe, zoals nu, speelt het wel op. Ik weet zeker dat ik een goede, liefhebbende mama zou zijn, maar als ik zie hoe de wereld eraan toe gaat...
Familiaal gezien heb ik drie broers en slechts één daarvan heeft een inmiddels 16-jarige zoon: echt een crème van een kerel. Als ik hem zie, dan denk ik vaak: "mocht ik zeker weten dat die van mij ook zou zo zijn, dan teken ik er direct voor".
De tijd gaat voort, en ik heb gewoon schrik dat ik er ooit spijt zal van hebben dat ik nooit kinderen gehad heb.
Ik heb al een paar jaar een relatie met een 20 jaar oudere man en hij staat en stond er ook nooit om te springen.
Ik wil dit gewoon eens van mij afschrijven, misschien herkennen mensen zich hierin.
Hoe meer ik naar de 40 ga, hoe meer ik dit soms best wel als issue zie.
Het voelt als iets cruciaals waar ik bijna "hier en nu" moet over beslissen.
donderdag 9 april 2026 om 11:47
@Hope22, ja hier spelen of speelden ook een aantal complexe dingen in de familie (zowel gezin van herkomst als daarvoor in de lijn van één van mijn ouders) waardoor verbinding, familiecontact, warme banden etc. moeilijk of ingewikkeld lagen. En daar heeft zich bij mij een verlangen ontwikkeld. En het leuke is ook wel; soms klópt het plaatje ook met het ideaal en verlangen. Maar ik denk dat het bij mij in essentie meer over familie dan over een kinderwens ging. En in het moederschap en de opvoeding is het nu soms zoeken naar de weg die werkt voor wat mijn kinderen nodig hebben van mij. In plaats van dat ik de kinderen nodig heb voor wat nodig was voor mij. Dat is denk ik wel mijn grootste les (geweest en nog steeds). Maar moet hierin ook een stukje leren loslaten... Al moet misschien elke ouder dat.
donderdag 9 april 2026 om 12:09
Ben je weer terug naar hem?Hope22 schreef: ↑09-04-2026 09:55Bedankt voor jullie reacties allemaal!
Ik probeer samenvattend te reageren op alles (alvast sorry mocht ik hier en daar toch iets overslagen zijn):
- Nu nog klacht indienen tegen de arts zal ik niet doen: het is al een paar jaar geleden en ik vind het alle moeite eerlijk gezegd ook niet waard om daar nu mee te beginnen.
Al vind ik van mezelf wel dat ik toen direct had moeten reageren, maar ik stond toen echt met de mond vol tanden...
- Het is ook niet dat ik hier en nu een héél prangende kinderwens heb, maar ik ben er mij nu plots wel extra van bewust: het is inderdaad die "deadline" die je hebt als vrouw.
- Wat betreft de partner: mocht ik het er écht moeilijk mee krijgen, weet ik zeker dat hij mij wel zou steunen en helpen zoeken naar een oplossing.
- Als nakomertje in een gezin weet ik heel goed dat het niet leuk is om al op vrij jonge leeftijd je ouders op pensioen/bejaard te zien...
Mijn moeder kreeg me rond mijn leeftijd en nu al moeten zien dat ze tegen haar zin op pensioen is, gezondheidsklachten krijgt, enz. is echt geen lachertje. Het gaat dus niet enkel om de leeftijd van de partner.
- Het speelt gewoon zo op nu. Wat als ik spijt krijg. Wat als blijkt dat dit met de jaren serieus gaat knagen, enz.
Noot: ik heb binnenkort toevallig een intakegesprek met een psychologe. Daar zal ik het vast ook eens kunnen opwerpen.
Het was al die jaren gewoon geen onderwerp voor mij: het zei me niet veel en dan nog had ik tijd zat om me te bedenken.
Lijkt nu ineens wat anders.
Hopelijk laat ik deze "episode" met zekerheid terug achter mij
donderdag 9 april 2026 om 13:27
Als ik even snel loep zie ik dat je relatieproblemen hebt, in combinatie met depressies en een eetstoornis. Dat is heel pittig, ik kan me voorstellen dat je verjaardag sowieso misschien even een moment was waarop je je afvraagt waarom het leven zo zwaar aanvoelt soms.
Zou het kunnen dat je met de kinderwens een gevoel van leegte probeert te vullen? Je wil graag liefde ontvangen en geven, maar door je partner lukt dat niet. En dan voelt een kindje misschien als een goede optie daarvoor, om eindelijk iets liefdevols te hebben. Tegelijkertijd voel je misschien ook dat het eigenlijk niet zo bij je past, moeder zijn. Maar je hunkert naar liefde en het idee van kinderen en een gezin is een van de manieren die ons het vaakst voorgespiegeld wordt, om dat te krijgen.
Als dat er inderdaad achter zit, kan ik je maar een tip geven: leer van jezelf te houden. Dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is zo waardevol. En als dat gelukt is, dan kun je nog onderzoeken of je nog wil proberen voor een kindje te gaan of niet, of dat je je als tante/oppas/maatje inzet voor andere kindjes.
Zou het kunnen dat je met de kinderwens een gevoel van leegte probeert te vullen? Je wil graag liefde ontvangen en geven, maar door je partner lukt dat niet. En dan voelt een kindje misschien als een goede optie daarvoor, om eindelijk iets liefdevols te hebben. Tegelijkertijd voel je misschien ook dat het eigenlijk niet zo bij je past, moeder zijn. Maar je hunkert naar liefde en het idee van kinderen en een gezin is een van de manieren die ons het vaakst voorgespiegeld wordt, om dat te krijgen.
Als dat er inderdaad achter zit, kan ik je maar een tip geven: leer van jezelf te houden. Dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is zo waardevol. En als dat gelukt is, dan kun je nog onderzoeken of je nog wil proberen voor een kindje te gaan of niet, of dat je je als tante/oppas/maatje inzet voor andere kindjes.
donderdag 9 april 2026 om 14:31
Gezien de forse en langdurige problematiek. In combinatie met de te hoge leeftijd en het ontbreken van motivatie van je partner zou ik hier niet aan beginnen. Kinderen opvoeden is niet alleen maar liefde geven. Dat kan je op talloze manieren doen. En kinderen verdienen ouders die stabiel zijn en waarbij ze gewenst zijn. Ze zijn geen invulling van leegte of verdriet. Ze moeten hierin geen taak hebben. Daarnaast is bekend dat kinderen van ouders met psychische problemen (nog los van de erfelijke belasting) vaak schade oplopen. En kunnen kinderen zorgen voor zaken als stress en onrust terwijl je juist rust en stabiliteit nodig hebt bij psychische problemen.
Probeer dus om te gaan met je niet vervulde kinderwens. En het zorgen op een andere manier in te vullen (een hond, familie, oppas worden, vrijwilligerswerk met kinderen etc).
Probeer dus om te gaan met je niet vervulde kinderwens. En het zorgen op een andere manier in te vullen (een hond, familie, oppas worden, vrijwilligerswerk met kinderen etc).
donderdag 9 april 2026 om 14:36
Ik snap dat het even confronterend kan zijn. Lijkt me heel goed om met een flinke dosis realisme te kijken naar je situatie, daar je conclusies aan te verbinden en dat te gaan leren accepteren.
Ik snap je angst voor spijt, maar die last valt natuurlijk in het niet van de last van en voor een kind dat in een heftige situatie op moet groeien en het kind dat zijn hele leven die consequenties en last met zich mee mag dragen.
Ik snap je angst voor spijt, maar die last valt natuurlijk in het niet van de last van en voor een kind dat in een heftige situatie op moet groeien en het kind dat zijn hele leven die consequenties en last met zich mee mag dragen.
donderdag 9 april 2026 om 16:34
Omdat het een totaal ongepaste opmerking is van de arts die niet gemaakt zou moeten worden en daar moet hij op aangesproken worden.
donderdag 9 april 2026 om 16:52
De arts had net zo goed een zij kunnen zijn.
Wat weten wij van de problematiek waar to toen mee kampte? En is het echt zo gezegd als to het heeft onthouden? Het kan ongepast zijn, maar het kan ook maar duidelijk wezen.
donderdag 9 april 2026 om 16:56
Het is totaal niet de taak van een arts om dat 'maar duidelijk te laten wezen'. Bij geen enkele patient in geen enkele situatie moet een arts tegen een patient zeggen dat ze niet geschikt is als moeder. En al helemaal niet tegen psychisch kwetsbare patienten. Het is erg gesteld met de maatschappij dat er zulke denkbeelden leven over hoe een arts zich zou mogen opstellen tegen patienten.ladadieladieda schreef: ↑09-04-2026 16:52De arts had net zo goed een zij kunnen zijn.
Wat weten wij van de problematiek waar to toen mee kampte? En is het echt zo gezegd als to het heeft onthouden? Het kan ongepast zijn, maar het kan ook maar duidelijk wezen.
donderdag 9 april 2026 om 17:54
Hmm neen, als iemand zoiets tegen je zegt, dan blijft dat woord voor woord hangen.
En het doet me twijfelen aan mezelf.
Vooral deze ochtend had ik het er plots weer moeilijk mee, het is terug gezakt nu. Allicht inderdaad de confrontatie...
Ik besef ook dat de situatie niet ideaal is. En gelùkkig is er vooralsnog geen enorme kinderwens, ik zie er inderdaad ook wel de voordelen van in.
Maar het is nog een groot verschil als het voor jezelf al dan niet voelen óf dat een derde dit zo cru tegen jou uitspreekt.
En het doet me twijfelen aan mezelf.
Vooral deze ochtend had ik het er plots weer moeilijk mee, het is terug gezakt nu. Allicht inderdaad de confrontatie...
Ik besef ook dat de situatie niet ideaal is. En gelùkkig is er vooralsnog geen enorme kinderwens, ik zie er inderdaad ook wel de voordelen van in.
Maar het is nog een groot verschil als het voor jezelf al dan niet voelen óf dat een derde dit zo cru tegen jou uitspreekt.
donderdag 9 april 2026 om 18:07
Ik zou willen dat het veel normaler is om tegen mensen te zeggen dat het verwekken van kinderen in hun situatie een heel slecht plan zou kunnen zijn. Dat kinderen krijgen helemaal niet de norm hoeft te zijn.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 9 april 2026 om 18:07
donderdag 9 april 2026 om 18:16
donderdag 9 april 2026 om 18:57
Dat kinderen krijgen niet de norm hoeft te zijn is iets heel anders dan mensen vertellen dat ze geen geschikte ouder zijn. Wie ben jij om voor een ander te bepalen dat zij zoiets persoonlijks niet zouden moeten doen?
donderdag 9 april 2026 om 19:05
Ik denk dat de arts TO beter kent dan wij allemaal bij elkaar.
En gezien wat TO allemaal al eerder heeft geschreven is het toch ook geen goed plan.
donderdag 9 april 2026 om 19:08
donderdag 9 april 2026 om 19:10
Nou: arts. Iemand die vrij aardig kan inschatten of je een zwangerschap en het vervolg zult overleven.
donderdag 9 april 2026 om 19:17
Wat een geoordeel over andermans leven. Bah.
TO: probeer je er niet teveel van aan te trekken. Het is gewoon niet ok dat mensen dit doen en laat je het ook niet aanpraten dat het wel normaal zou zijn. Succes met je keuzes. Ik wens je een betere arts/therapeut toe.
donderdag 9 april 2026 om 19:41
En dat kinderrechten vóór “ouderrechten” gaan. Dat er überhaupt geen recht bestaat om ondanks alles ouder te worden. Maar wel om zo gezond mogelijk op te groeien.
donderdag 9 april 2026 om 19:57
Een behandelaar die dagelijks ziet wat zwangerschap en ouderschap kan veroorzaken bij kwetsbare patiënten, én die ook heel regelmatig ziet wat het met kinderen doet als hun ouder dergelijke problematiek heeft (lees: heel veel).
Het is niet op grond van een haarkleur of accent die de arts minder mooi vond dat dit gezegd werd natuurlijk.
Er zijn echt wel omstandigheden waarin het gewoon níet wenselijk is, niet voor de ouder en niet voor het kind. En ja, dat kan heel verdrietig zijn als de wens er eigenlijk wel is. Maar dat maakt de feiten niet minder waar.
Ik ken ook iemand in zo’n situatie, die heel graag moeder had willen worden. Ze weet alleen dat het een enorm risico zou vormen voor haar welzijn, en daarmee dus ook voor het kind. Opgroeien met een suïcidale moeder is niet alles (voor de duidelijkheid: dat gaat om die persoon dus, niet om TO!), Zij kiest dus met haar verstand om het niet te doen, hoeveel verdriet dat ook doet. En ja, ze heeft het er ook met haar behandelaren over gehad, en die hebben het ook ten zeerste afgeraden.
donderdag 9 april 2026 om 20:43
Ik heb met veel belangstelling al jullie reacties gelezen, waarvoor dank! 
Het kwam gewoon weer even heel erg in me op: de confrontatie, zeker door die arts.
Soms borrelt dat plots terug op en dat kwetst behoorlijk.
Wat verder mijn achtergrond en relationele situatie is doet er hier en nu niet veel toe, denk ik.
Ik wou even het verdriet van me afschudden...
Het kwam gewoon weer even heel erg in me op: de confrontatie, zeker door die arts.
Soms borrelt dat plots terug op en dat kwetst behoorlijk.
Wat verder mijn achtergrond en relationele situatie is doet er hier en nu niet veel toe, denk ik.
Ik wou even het verdriet van me afschudden...
donderdag 9 april 2026 om 20:54
Ja juist… die controlfreak die het bed in 2 stukken ramde.Lady*Voldemort schreef: ↑09-04-2026 18:16Dat was toch die kerel die je telefoon het raam uit gooide en deed aan moedwillige slaapdeprivatie en zo?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
