Na heel lang twijfelen: toch dit topic over NAH.

Hi mede forummers,

Als forumfossiel - kun je nagaan hoelang ik hier al rondhang - na heel veel wikken en wegen besloten toch dit topic te openen.
Vanwege herkenbaarheid zal ik sommige details achterwege laten, dan wel meer algemeen formuleren.

Het feit dat ik dit topic open - ik heb afgelopen weken meerdere OP's zitten typen maar toch allemaal weer verwijderd...pfffff. En neeeeeee niet nadat ik ze geplaatst had hoor
Maar de reden dat ik hier toch voor kies is meerledig. Ik zal dit hieronder zo goed mogelijk proberen uit te leggen.

Ik heb enige tijd geleden een ongeluk gehad waarbij ik blijvende ( gelukkig minimale) hersenschade heb opgelopen, nader omschreven als NAH (niet aangeboren hersenletsel). Dat laatste is door de aard van het ongeval en de klachten langere tijd onzeker geweest. In eerste instantie werd er uitgegaan van een "zware hersenschudding". De MRI-scan, die om redenen ongeveer 3 maanden later pas gedaan kon worden, wees echter anders uit.

Mijn schade zit m, op de plek waar prikkels, signalen etc binnenkomen en verwerkt worden.
Mijn "makke" daarin: Ik ben ooit op volwassen leeftijd gediagnosticeerd met ADHD en dat is dus ook het deel in de hersenen die daardoor voor het ongeluk al anders gevormd waren zeg maar. Tel dit op met mijn leeftijd (50 plus) en dus ook bijbehorende hormoonschommelingen etc.

Tot zover mijn verhaal in een notendop. En oh ja, wat ik wil met dit topic: ervaringen uitwisselen met gelijkgestemden (uiteraard is iedereen welkom voor tips and trics).
Forummers met NAH: hoe gaan jullie met dingen om etc. Hoe heeft het jullie leven/relaties/ vrienden die je in de steek laten/ werk met nodige aanpassingen etc. gevormd?

Ik zit momenteel echt in een rouwproces (al zal ik dat beperkt aan de buitenwereld laten zien, zie mijn reacties op andere topics, dingen kunnen wat mij betreft naast elkaar bestaan). Maar ik moet misschien niet meer zo stoer doen en mijn oude coping-skills willen gebruiken die echt niets meer voor mij doen, dat gaat dus niet meer.

Ik besef mij dat ik nu echt aan de bak moet, qua acceptatie, nooit meer de oude worden wie ik ooit was en nog tigmiljoen dingen die het dagelijks leven belemmeren etc.

Ik ben overigens wel bezig met re-integratie op het werk en dat gaat redelijk goed echter, ik zal hier vanwege herkenning ook niet teveel over zeggen.

Nou, ik ga met bibberende handen deze OP toch plaatsen.

MissRigby schreef: ↑

14-04-2026 09:20

Hier ook nah en heel herkenbaar allemaal.

Het stellen van de diagnose duurde ook even en ik heb ook maanden in het donker gelegen.
Elke prikkel was teveel en ik kan echt ziek worden van licht, geluid en prikkels. Bij mij gaat het ook mis met informatieverwerking, zowel info in als er uit.
Heb veel dingen met revalidatie opnieuw moeten leren of uit handen geven, de hel voor zo'n zelfstandig tiepje als ik en daar ga ik nog wel de mist mee in.

Mijn hele leven is radicaal veranderd, wat ik leuk vond kan ik niet meer doen en voel me echt een beetje bejaard.
Wat het extra lastig maakt is dat er aan de buitenkant niets te zien is en ik daardoor overvraagd word,
en ik overschat mezelf ook vaak, vol plannen maar uitvoeren of afmaken is wel een ding.

Met de rouw hierover worstel ik nog dus ben wel benieuwd Moiren waar jij goed begeleid bent hierin.

Het lastigst vind ik het behouden van evenwicht, ik ben inmiddels best een expert maar er hoeft soms maar iets te gebeuren en ik wankel.
Dat kan een griepje zijn of een onverwachtse afspraak maar ook een slechte nacht of ineens een oude bekende tegenkomen.

Mijn tips tav werk:
Plan pauzes en echt rustmomenten
houd rekening met een terugslag, soms de dag erna (of de dag daarna)
Als je thuis blijvend (veel) minder kan doordat je uren werkt dan doe je waarschijnlijk teveel

Goed dat je ervaringen van anderen zoekt, het scheelt enorm als je aan 1 woord genoeg hebt en de ander weet wat je doormaakt, dat heeft mij in m'n proces denk ik nog het meest geholpen.

Sterkte!

Dank je wel. Ik herken best een aantal dingen in jouw verhaal. Ik ben heel "schrikachtig" geworden. Ik schrok om andere redenen altijd al snel (bleek achteraf onderdeel van mijn PTSS te zijn maar dat is een ander verhaal). Dat kan van een hard geluid zijn, wat er ineens is. Afgelopen Oud en Nieuw was dan ook de hel...maar ook iemand die achter mij - voor mijn gevoel - opeens opduikt etc. Ik schrik dan zo dat ik bijna door mijn benen zak.

Zonder even teveel los te laten m.b.t. mijn baan. Rustmomenten en pauzes inplannen gaat nog een dingetje worden gezien de aard, inhoud en planning van mijn huidige functie, enfin, voor latere zorg. Ik wil het wel proberen.
En wat jij vertelde over maanden in het donker te hebben gelegen och ik vond een maand al een complete hel. Je conditie gaat ook zo achteruit joh. Jouw opmerking m.b.t. : als je thuis blijvend minder kan, doordat je uren werkt, heeft mij echter wel aan het denken gezet, waarvoor dank. Want voorheen werkte ik 36 uur.

En idd de rouwverwerking, jezelf opnieuw uitvinden, wat ik al eerder zei, de wil is er nog steeds maar het hoofd en lijf fluiten je keihard terug.

Ikzelf heb ook last van de avonden, het veel eerder moe zijn, het dan melig uit mijn ogen gaan kijken en de brainfogs. Onlangs is dit door een aantal mensen verward met "aangeschoten zijn", wat ik via-via moest terug horen. Joh, sinds mijn val drink ik sporadisch nog een glas wijn bij het eten, kan ook daar niet meer goed tegen, maar die aannames....was er ook gelijk klaar mee.

Zo ook dat het inderdaad "aan de buitenkant is niets te zien "verward wordt met "zo dat is lekker dan, niet werken, toch doorbetaald krijgen en op stap gaan". Dit laatste speelde zich af toen ik na een maand of 3 na mijn val eindelijk weer eens uit eten ging met mijn partner en had een goede dag had, dus mij lekker op mijn manier opgedoft had zoals ik dat altijd doe en wat mensen van mij gewend zijn. Dat was zo'n onderbuik sneer van mensen die ik echt hoger had zitten dan dat.

Een laatste voorbeeld en dan gaat de klaag en sielug zijn modus echt weer op uit : de breuk met mijn beste vriendin hierdoor. Ik heb het zelf uitgemaakt overigens.
Wegens herkenning hou ik dit ook neutraal. Maar zij heeft sinds een aantal jaar na een hoop ellende ook een nieuw leven, wat ik haar nog steeds van harte gun.
Maar de connectie was er gewoon niet meer. Het zo blijven zitten in "goed advies en joh, je moet gewoon dit en dat" en "ben je nu alweer aan het werk of hoe zit het"? Terwijl ik haar bijna een soort psycho educatie heb gegeven omtrent mijn diagnose, in combinatie met nog een aantal andere dingen waarover ik om bovenstaande redenen niet teveel ga uitwijden, ik was er zo vreselijk klaar mee.
En ik ben nog steeds over het algemeen niet iemand die dingen laat sudderen dan wel doodbloeden (ieder zijn of haar keuze overigens hoor).

LemoosGaatDoor schreef: ↑

14-04-2026 12:00

Ja, broer had echt uitgepakt (hij is opgeleid tot kok dus koken en borrelhapjes maken kan hij wel)

Dat klinkt lekker

Haha, een andere eet-smiley is er niet dus wordt deze eindelijk ook eens gebruikt voor waar deze eigenlijk ooit was bedoeld.

Moiren schreef: ↑

14-04-2026 13:21

Over de zeik van onverwachte post is zo herkenbaar, vooral van instanties
Ik kijk vaak via de PostNL app vooruit

Lezen doe ik op de e-reader, grote letters, grote regelafstand, saaie boeken zonder ingewikkelde verhaallijnen. Maar eigenlijk kost lezen nog steeds teveel energie.

Ik trek licht en geluid niet, dan blijft er weinig over als handwerken niet je dingen is.
Mijn verwerkingssnelheid is enorm laag, al heb ik het idee dat het nu wel wat sneller gaat, mits de omstandigheden optimaal zijn
Het is simpel, alles wat ik graag deed kan ik niet meer, alles waar ik goed in was kan ik niet meer.

Hoe mijn leven nu in te vullen weet ik niet zo goed, de dagelijkse dingen kosten eigenlijk al te veel energie, omdat ze ingewikkeld zijn (verwerkingssnelheid) of te veel prikkels geven en dat natuurlijk samen met het chronische tekort aan energie.

Ik las daar laatst een mooi voorbeeld over. Een normaal mens heeft net als een normale auto werkende 4 cilinders. Iemand met NAH heeft nog maar 1 werkende cilinder.

Wat ik ook heel moeilijk vind, het nemen van beslissingen, omdat ik niet goed alle gevolgen kan overzien durf ik de knoop niet door te hakken en blijf ik uitstellen.
Hiervoor deed ik dat zo makkelijk en had ik elk denkbare scenario in korte tijd volledig in beeld.

Mijn emotie-regulatie is ook ver te zoeken...wat vroeger appeltje-eitje was, is nu een 13 delige Netflix horror drama serie pfffff.
En dat lezen inderdaad, joh vrienden hadden mij in mijn proces een aantal goede boeken cadeau gedaan omdat ik graag las en die op mijn lijstje stonden. Zo lief bedoeld maar heb ze op enig moment maar op zolder in de boekenkast gezet want de dagelijkse confrontatie ermee was zo pijnlijk, het gaat gewoon niet meer (ook icm met mijn keihard achteruit geholde ogen na mijn ongeluk en nog een aantal blijvende fysieke restverschijnselen)

P.S handwerken is ook mijn ding nooit geweest hoor (komt ws door de ADHD en een altijd al beroerde fijne motoriek) maar er blijft bar weinig over zo, van wat je vroeger leuk vond en graag deed zonder dat je daarvoor een bewuste keuze hebt gemaakt.

Hoi allen,

Ik tw twijfelde even om een "nieuw topic" te openen n.a.v. een ander topic wat mij nogal triggerde op deelgebied.
Enfin: samengevat, hebben jullie soms ook last van de zogenaamde "maakbare samenleving"?
Iemand vertelt haar of zijn hele ziel of zaligheid met wellicht een aantal hiaten uit privacy of wat voor overwegingen dan ook en de antwoorden zijn snoeihard, als A dan B, je moet "gewoon". Etc...

Ik zeg iedereen eerlijk dat ik hier ook weleens wat meer zwart-wit in ben geweest, in mijn jongere jaren, maar met de wetenschap van nu, de nuancering van nu (en nee, het hier een nu is echt niet zaligmakend, verre van)

Vandaag weer eens keihard gebotst met het instellen van een nieuw wachtwoord ergens....en dan de shizzle van : je bent geen robot etc.. Maar nu moest ik daar in plaats van de mainstream vragen over "waar zie je een bus of metro, klik het aan"..een fucking serieuze puzzel invullen van in mijn ogen wiskundig formaat, hee hallooooooooo.

Ik snapte er geen reet van en ben uiteindelijk voor de audio versie gegaan, wat ook mocht maar pffffff...had mijn laptop het liefst de singel ingepleurd voor mijn deur.
Ja, je kunt dan gaan zitten op dat er een alternatief is en dat ik niet zoveel moet zeiken maar oké...
Ik heb daar dus last van, voel mij onzeker daardoor...dat was al voor mijn ongeluk maar toen kon ik het nog behappen. Nu neemt het zoveel van mijn MB's in beslag en dat zou niet moeten....

Oh dat begrijp ik zo goed...van die laptop.
Ben bang dat het acceptatie proces hier ook niet binnen nu en afzienbare tijd voor mekaar is zeg maar.

Straks komt een vriendin die ict-er mij helpen met aantal dingen die niet lukken. Zij oordeelt niet, laat me ook gewoon ff janken tijdens het proces maar pfff. Ik ben een vermijder geworden als dingen niet lukken en dan hoopt t zich op, krijg ik daar weer stress van.

Had ik vroeger nooit joh, dat vermijden.
Hulp vragen en accepteren is altijd al wel een ding geweest...maar ik weet dat ik soms echt niet zonder kan

Moiren schreef: ↑

22-04-2026 11:13

Alleen al de omgeving van het UWV vind ik een doolhof. Ik hoop maar voor andere mensen dat het dat niet is maar ik kan de logica er niet in ontdekken.

Het juridische proces net zo, ik denk dat ik over mijn eigen advocaat heen rij als ik haar tegen kom Ze is niet in staat om helder te communiceren. Ik heb iemand gemachtigd om nu mijn zaken op dat vlak te behartigen en gelukkig is diegene het met me eens.

Over het algemeen ben ik veel milder geworden, minder driftig ook, maar in sommige dingen kan ik zo vast zitten in razernij, soms ook echt totaal onzinnig, maar zodra een van die dingen ter sprake komt zit ik gelijk weer in die razernij. En de enige die er last van heft ben ik

Wat betreft dat laatste Moiren (ik wil ook wel op het UWV ingaan echter, wat ik al eerder zei, herkenning etc).
Maar wat dus betreft dat laatste: ik was/ben een opgewonden standje, altijd al geweest, of het nu ging om heel hard lachen of heel boos zijn. En nee, ik werd nooit fysiek ofzo, ben nooit een ruziezoeker geweest, als kind zijnde al niet. Was jij ook zo, voor "je huidige leven" zeg maar? Driftig?

Ik heb soms het gevoel dat ik milder ben geworden maar uit een soort van "moeten". Wat ik al eerder zei, voor sommige dingen heb je gewoonweg de energie niet meer maar " de dingen zitten er wel". Maar vanwege het gebrek aan energie laat je het gaan, maar dat is niet je "natural habbit" zeg maar.
Ik heb tot op de dag van vandaag een soort irrationele angst dat als ik mij daaraan overgeeft of mij zo ga gedragen, het dan echt gedaan is met mij...kan het niet zo goed verklaren waar hem dat in zit maar strijd voeren, leveren, los van dat dat het leven ook niet is, begrijp mij niet verkeerd, maar dat stukje, ik wil het niet opgeven ofzo..... alle therapieen, zelfinzichten, confrontaties etc...ten spijt.
Ik was overigens wel onder de indruk van jouw benaming en uitleg wat betreft razernij. Zo herkenbaar qua inhoud en betekenis maar is ook heel lang geleden dat ik iemand dit woord heb horen gebruiken. Ja, ik heb ook last van razernij en niet zo'n beetje ook. Al probeer ik dat laatste wel zoveel mogelijk voor mezelf te houden want ik weet ook hoe het overkomt.

Heel soms is mijn partner hier getuige van en hoelang wij elkaar ook kennen en het feit dat wij alles van elkaar weten en dat het de liefste man voor mij op aarde is...na al die jaren nog steeds bij hem tijdens een razernij ogen op schoteltjes, onbegrip, irritatie (wat later wel uitgepraat wordt hoor) maar ook het willen redden van de situatie...pffffff
Sorry voor deze vage posting overigens maar kan er even niet meer van maken.

Moiren schreef: ↑

22-04-2026 11:13

Alleen al de omgeving van het UWV vind ik een doolhof. Ik hoop maar voor andere mensen dat het dat niet is maar ik kan de logica er niet in ontdekken.

Het juridische proces net zo, ik denk dat ik over mijn eigen advocaat heen rij als ik haar tegen kom Ze is niet in staat om helder te communiceren. Ik heb iemand gemachtigd om nu mijn zaken op dat vlak te behartigen en gelukkig is diegene het met me eens.

Over het algemeen ben ik veel milder geworden, minder driftig ook, maar in sommige dingen kan ik zo vast zitten in razernij, soms ook echt totaal onzinnig, maar zodra een van die dingen ter sprake komt zit ik gelijk weer in die razernij. En de enige die er last van heft ben ik

Ik ben ervan overtuigd (ook door mijn achtergrond in de GGZ qua werk) dat het UWV totaal niet de "menselijke maat" of uberhaupt "maatwerk" toepast op de doelgroep waar ze voor zijn. Dit heb ik wanneer ik jouw posting zo lees maar momenteel ook vanuit mijn eigen re-integratie traject:
De werkgever moet dit en dat en zus en zo....
Maar na een jaar ziekteverzuim wil het UWV dit en dat en zus en zo
En dat schuurt soms als een malle....in mijn geval dan.
Ik probeer daarom maar om sommige dingen keihard te lachen en als ik op een beschaafde manier in verzet kan (nee, ik ga niet schelden of met laptops gooien hahaha) dan doe ik dat.

Moiren schreef: ↑

22-04-2026 18:48

Ik heb op zich geen problemen met het UWV. Alleen snap ik ze niet

Ik bedoelde dat ik letterlijk problemen heb met hun “mijn omgeving”. De logica wil maar niet klikken, waardoor ik zelf niets kan vinden en eindeloos moet klikken. Het digitale dus.

Op de rest reageer ik nog, maar nu te moe om een zinnig verhaal te maken.

En een stomme vraag, zou je wat meer witregels in je berichten willen zetten? Dan leest het voor mij wat makkelijker. Ik ben nu steeds kwijt waar ik was en moet dan weer opnieuw beginnen

Tuurlijk



Geen

Probleem


Grapje

Hoi ieder,

Hoe gaat het op deze bevrijdingsdag met iedereen?
Hier een relax dag na aantal dagen van worstelingen...met name mentaal...trok voor t eerst sinds mensenheugenis de herdenking gisteren niet.


Heeft ook met andere zaken te maken waar ik qua,herkenning, verder niet over zal uitwijden maar pffff...lag er om 20:15 compleet af en voelde mij intens poreus.

Nu wel een prikkelarme dag waarin partner op meerdere malen aandringen ook iets is gaan doen met vrienden...iets waar ik normaal gesproken bij was...maar t gaat niet joh.

Ik gun t hem....heb er zwaar op aangestuurd maar men...wat voel ik mij stom eenzaam momenteel pfffff...moest dit ff ventileren.

Aandringen was overigens mijn Aandringen.

Hoe gaat het met iedereen?