Relaties
alle pijlers
Hoe omgaan met deze situatie?
maandag 11 mei 2026 om 16:20
Ik lees hier vaak mee op dit forum maar nu heb ik zelf nood aan advies.
Mijn partner doorloopt momenteel een langdurig medisch traject. Hij doet dit heel autonoom, deelt weinig informatie en wil niet dat ik aanwezig ben bij medische afspraken of ingrepen. Hij kan er moeilijk over praten. Bepaalde keuzes in zijn traject liggen voor mij emotioneel erg moeilijk. Daardoor voel ik me onbegrepen en groeit de afstand tussen ons.
De situatie roept bij mij veel angst en stress op. Mijn man begrijpt dat het mij raakt maar hij heeft het heel moeilijk om er over te praten. Hij zegt ook mij niet te willen 'belasten' met zijn aandoening.
Ondertussen voel ik me erg gespannen omdat ik heel weinig info heb en krijg rond het verloop van zijn aandoening. De plaats waar het traject loopt roep bij mij veel stress en angst op door eerdere negatieve ervaringen.
We gaan dus allebei heel anders om ziekte en kwetsbaarheid. De afstand tussen ons groeit nog steeds.
Iemand een gelijkaardig iets meegemaakt? Of tips en advies is welkom.
Nog even vermelden dat ik ben aangemeld voor therapie.
Mijn partner doorloopt momenteel een langdurig medisch traject. Hij doet dit heel autonoom, deelt weinig informatie en wil niet dat ik aanwezig ben bij medische afspraken of ingrepen. Hij kan er moeilijk over praten. Bepaalde keuzes in zijn traject liggen voor mij emotioneel erg moeilijk. Daardoor voel ik me onbegrepen en groeit de afstand tussen ons.
De situatie roept bij mij veel angst en stress op. Mijn man begrijpt dat het mij raakt maar hij heeft het heel moeilijk om er over te praten. Hij zegt ook mij niet te willen 'belasten' met zijn aandoening.
Ondertussen voel ik me erg gespannen omdat ik heel weinig info heb en krijg rond het verloop van zijn aandoening. De plaats waar het traject loopt roep bij mij veel stress en angst op door eerdere negatieve ervaringen.
We gaan dus allebei heel anders om ziekte en kwetsbaarheid. De afstand tussen ons groeit nog steeds.
Iemand een gelijkaardig iets meegemaakt? Of tips en advies is welkom.
Nog even vermelden dat ik ben aangemeld voor therapie.
maandag 11 mei 2026 om 18:37
Hier zou ik echt niks mee kunnen. Je mag je dus geen zorgen maken en niet meeleven? Hij behandelt zijn eigen vrouw als een buitenstaander. En dan wel een warme relatie (blijven) verwachten?
Ik kan geen ziekte bedenken die puur de ene persoon in de relatie raakt….
Ik kan geen ziekte bedenken die puur de ene persoon in de relatie raakt….
bbubbels wijzigde dit bericht op 11-05-2026 18:37
0.56% gewijzigd
maandag 11 mei 2026 om 18:37
"Hij wil je er niet mee belasten" maar beseft hij dat hij je er daardoor nu eigenlijk dubbel zo hard mee belast?
Niet meegaan naar de afspraken is één zaak. Er niet over willen praten terwijl het mogelijk wel gevolgen naar de toekomst heeft een andere.
Is hem - eens je opgestart bent - meeslepen naar therapie en het eerder zien als relatie-therapie een optie?
Niet meegaan naar de afspraken is één zaak. Er niet over willen praten terwijl het mogelijk wel gevolgen naar de toekomst heeft een andere.
Is hem - eens je opgestart bent - meeslepen naar therapie en het eerder zien als relatie-therapie een optie?
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 11 mei 2026 om 19:18
Dat hij verantwoordelijk is voor zijn aandoening en dat ik er niets van zal merken (wat niet kan uiteraard)Lila-Linda schreef: ↑11-05-2026 18:34En als je hem precies vertelt, wat je hier zegt. Wat gebeurt er dan?
maandag 11 mei 2026 om 19:21
Nee dat beseft hij waarschijnlijk niet. Misschien is hij nog de diagnose aan het verwerken.Wissewis schreef: ↑11-05-2026 18:37"Hij wil je er niet mee belasten" maar beseft hij dat hij je er daardoor nu eigenlijk dubbel zo hard mee belast?
Niet meegaan naar de afspraken is één zaak. Er niet over willen praten terwijl het mogelijk wel gevolgen naar de toekomst heeft een andere.
Is hem - eens je opgestart bent - meeslepen naar therapie en het eerder zien als relatie-therapie een optie?
Ik vrees dat ik hem niet mee krijg naar de therapie.
maandag 11 mei 2026 om 19:22
Hij was betrokken bij de ervaring.
maandag 11 mei 2026 om 19:22
maandag 11 mei 2026 om 19:23
Ik mag niet mee van man.blijfgewoonbianca schreef: ↑11-05-2026 19:09Mee gaan levert je stress op ( vanwege eerdere nare ervaringen daar ) , niet mee gaan ook. Waar zou je meer stress van hebben ?
maandag 11 mei 2026 om 19:25
Confronterend misschien, maar in hoeverre dragen jouw angst en emotie, denk je, bij aan het niet praten van je man? Want het klinkt alsof er bij jou niet echt ruimte is om te delen, omdat er bij jou heel veel gebeurt en het daardoor, op basis van hoe je het opschrijft, ook veel om jou lijkt te draaien en dan is het niet een heel gekke reflex om jou niet te willen belasten. Omdat het er op lijkt alsof je die belasting niet zou kunnen dragen. En als je man dan bijvoorbeeld al niet zo'n prater is of gewend is om dingen alleen te ondergaan, dan raak je alleen maar verder van elkaar verwijderd.
maandag 11 mei 2026 om 19:25
Hij zou van mij best tijd krijgen om zijn diagnose te verwerken.
Maar na een tijd zou het toch echt relatietherapie worden of einde relatie.
Want je groeit na een tijd loeihard uit elkaar.
Of hij moet dus thuis ineens wél gaan praten.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 11 mei 2026 om 19:26
?
Edit: oh, ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Hij was betrokken bij jouw negatieve ervaring met deze lokatie. Maar dat was niet wat BGB bedoelde. Zij vroeg zich af of je denkt dat je man zich door jou wél begrepen voelt.
lori wijzigde dit bericht op 11-05-2026 19:28
50.67% gewijzigd
maandag 11 mei 2026 om 19:27
maandag 11 mei 2026 om 19:28
Man staat niet open voor nog verdere communicatie. Hij wordt boos of stopt de gesprekken en zegt niets meer. Het is heel frustrerend en het maakt dat ik me emotioneel gebroken voel. De problemen zijn er al sinds januari.Lila-Linda schreef: ↑11-05-2026 19:22En dan? Ben je uitgepraat? Of wordt het dan ruzie? Of zwijgen?
Je moet wel blijven praten tot je elkaar snapt
maandag 11 mei 2026 om 19:33
Mijn man en ik hebben samen besloten dat ik naar bepaalde afspraken niet meer mee ga, omdat mijn stress hem stress oplevert. Dat hebben we alleen wel in heel goed overleg gedaan, waarna we tot de conclusie kwamen dat dit voor beide beter was. Daar zit natuurlijk wel de crux.
Je zult toch in gesprek moeten blijven. Ik zou aangeven dat hij jou en jullie relatie juist extra belast door jou buiten te sluiten.
Zijn geslotenheid hieromtrent staat vast niet op zichzelf. Maar je bent toch echt samen ziek is mijn ervaring. Zeker als het ernstig is en je hele leven daardoor op zijn kop staat
Je zult toch in gesprek moeten blijven. Ik zou aangeven dat hij jou en jullie relatie juist extra belast door jou buiten te sluiten.
Zijn geslotenheid hieromtrent staat vast niet op zichzelf. Maar je bent toch echt samen ziek is mijn ervaring. Zeker als het ernstig is en je hele leven daardoor op zijn kop staat
maandag 11 mei 2026 om 19:34
Oh mijn post was tegelijkertijd met deze. Dat maakt het wel heel lastig. Word jij ook wel eens boos?
Kun je hem een brief/e-mail schrijven waarin je aangeeft wat het met je doet?
maandag 11 mei 2026 om 19:34
Dan legt hij een bom onder de relatie, vertel hem dat
Zo kunnen jullie niet verder.
maandag 11 mei 2026 om 19:37
Dit vraag ik me inderdaad ook af.Lori schreef: ↑11-05-2026 19:25Confronterend misschien, maar in hoeverre dragen jouw angst en emotie, denk je, bij aan het niet praten van je man? Want het klinkt alsof er bij jou niet echt ruimte is om te delen, omdat er bij jou heel veel gebeurt en het daardoor, op basis van hoe je het opschrijft, ook veel om jou lijkt te draaien en dan is het niet een heel gekke reflex om jou niet te willen belasten. Omdat het er op lijkt alsof je die belasting niet zou kunnen dragen. En als je man dan bijvoorbeeld al niet zo'n prater is of gewend is om dingen alleen te ondergaan, dan raak je alleen maar verder van elkaar verwijderd.
Toen mijn kind langdurig en ernstig ziek was, was het verdriet van mijn moeder eigenlijk alleen maar een extra belasting voor mij. Ze kon ons niet echt steunen, en op de echt moeilijke momenten moesten wij eigenlijk haar steunen. Dat was het tegenovergestelde van wat we op dat moment nodig hadden. Want dan draait het toch om haar. Dat deed ze ongetwijfeld niet met die bedoeling, maar dat was wel het effect.
Kan het zoiets zijn, to? Dat delen wat hem betreft alleen maar leidt tot extra zorg om jou? Dat hij daarom liever niet deelt? Omdat hij dat er niet bij kan hebben? Kan hij op jou bouwen? Heeft hij steun aan jou nu de situatie voor hem moeilijk is?
Zo nee: dan heb je daar je reden en dan is er veel werk aan de winkel.
Zo ja, dan is er een dringend gesprek nodig over wat nou eigenlijk de reden is van dit toch wel aparte gedrag.
maandag 11 mei 2026 om 19:38
We hebben niet de gewoonte zaken los van elkaar te doen. Het valt me nu na enkele maanden (het traject loopt al enkele maanden) heel zwaar. Ik ben een vreemde in mijn relatie. Ik kan ook echt wel beslissen wat ik kan dragen en wat niet.Lori schreef: ↑11-05-2026 19:25Confronterend misschien, maar in hoeverre dragen jouw angst en emotie, denk je, bij aan het niet praten van je man? Want het klinkt alsof er bij jou niet echt ruimte is om te delen, omdat er bij jou heel veel gebeurt en het daardoor, op basis van hoe je het opschrijft, ook veel om jou lijkt te draaien en dan is het niet een heel gekke reflex om jou niet te willen belasten. Omdat het er op lijkt alsof je die belasting niet zou kunnen dragen. En als je man dan bijvoorbeeld al niet zo'n prater is of gewend is om dingen alleen te ondergaan, dan raak je alleen maar verder van elkaar verwijderd.
maandag 11 mei 2026 om 19:42
Het is heel moeilijk om steun te geven zonder het traject te kennen. Ik weet ook niet wat het vervolg is en wanneer man terug op onderzoek of naar dokter moet. Er wordt gewoon niet over gecommuniceerd. En nee, ik kan hem echt wel steunen maar hij blijft zeggen dat hij dit zelf oplost. Hij kan heel rigide zijn.Itsnojoke schreef: ↑11-05-2026 19:37Dit vraag ik me inderdaad ook af.
Toen mijn kind langdurig en ernstig ziek was, was het verdriet van mijn moeder eigenlijk alleen maar een extra belasting voor mij. Ze kon ons niet echt steunen, en op de echt moeilijke momenten moesten wij eigenlijk haar steunen. Dat was het tegenovergestelde van wat we op dat moment nodig hadden. Want dan draait het toch om haar. Dat deed ze ongetwijfeld niet met die bedoeling, maar dat was wel het effect.
Kan het zoiets zijn, to? Dat delen wat hem betreft alleen maar leidt tot extra zorg om jou? Dat hij daarom liever niet deelt? Omdat hij dat er niet bij kan hebben? Kan hij op jou bouwen? Heeft hij steun aan jou nu de situatie voor hem moeilijk is?
Zo nee: dan heb je daar je reden en dan is er veel werk aan de winkel.
Zo ja, dan is er een dringend gesprek nodig over wat nou eigenlijk de reden is van dit toch wel aparte gedrag.
maandag 11 mei 2026 om 19:44
Ik kan moeilijk boos worden. Ik ben emotioneel uitgeput momenteel. Gelukkig krijg ik veel begrip van mijn huisarts. Dat van de email dacht ik ook aan.
maandag 11 mei 2026 om 19:48
We spraken niets af over meegaan of niet. Man besloot dit zelf. Hij ging ook naar ziekenhuis zonder dat ik wist dat hij een medisch probleem had. De ziekte zal sowieso heel veel impact hebben op ons gezin. Voorlopig ziet hij dit nog niet in.Poeszie schreef: ↑11-05-2026 19:33Mijn man en ik hebben samen besloten dat ik naar bepaalde afspraken niet meer mee ga, omdat mijn stress hem stress oplevert. Dat hebben we alleen wel in heel goed overleg gedaan, waarna we tot de conclusie kwamen dat dit voor beide beter was. Daar zit natuurlijk wel de crux.
Je zult toch in gesprek moeten blijven. Ik zou aangeven dat hij jou en jullie relatie juist extra belast door jou buiten te sluiten.
Zijn geslotenheid hieromtrent staat vast niet op zichzelf. Maar je bent toch echt samen ziek is mijn ervaring. Zeker als het ernstig is en je hele leven daardoor op zijn kop staat
maandag 11 mei 2026 om 19:49
Je kunt, ook zonder het precieze traject te kennen, zeker wel steun geven.Kadille schreef: ↑11-05-2026 19:42Het is heel moeilijk om steun te geven zonder het traject te kennen. Ik weet ook niet wat het vervolg is en wanneer man terug op onderzoek of naar dokter moet. Er wordt gewoon niet over gecommuniceerd. En nee, ik kan hem echt wel steunen maar hij blijft zeggen dat hij dit zelf oplost. Hij kan heel rigide zijn.
Je kunt met hem praten over hoe het met hem gaat.
Gewoon vragen hoe hij zich voelt. Of hij goed geslapen heeft.
Of hij zich zorgen maakt.
Dit zijn kleine dingen waardoor jij kunt laten zien dat je hem kunt steunen zonder dat het een emotionele gijzeling wordt die eigenlijk om het sussen van jóuw emoties gaat.
Zelfs al is dat laatste niet aan de orde, dan nog denk ik dat het nu misschien even beter is om eerst wat vertrouwen te creëren van hem ten opzichte van jouw emotionele draagkracht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
