Ik leef teveel mee

23-06-2026 19:46 105 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik lees net een stukje over topic over de verkering van een 16 jarige zoon en dat doet mij denken aan de periode waar ik nu in zit:

Moeder van twee dochters, 16 en 18, ze zijn allebei aan het daten en dat gaat gepaard met liefdesverdriet, twijfels, alles wat er bij hoort… En ik ga er ook in op, ik leef mee, maar ik vind dat ik me te druk maak. Een voorbeeld; oudste heeft echt een leuke vriend, maar ze twijfelt of ze er mee door gaat want ze mist het flirten met andere jongens. Dat is haar goed recht, maar ik pieker me suf. Ik zou het zo jammer vinden.

Aan de ene kant is het leuk om mee te leven met mijn dochters, maar ik ga er teveel in op. Mijn man heeft dit niet.

Wat ik met dit topic wil? Geen idee, misschien tips om los te laten. En ja, ik ben een controlefreak.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hmmm volgens mij geef je het antwoord zelf al: jíj zou het jammer vinden.

Zíj is haar eigen persoon.

Je wil toch dat ze vrij is om te ontdekken wie ze is: blijkbaar is deze lieve jongen voor haar niet de juiste. Vertrouw daarop.

Jij kunt niet bepalen wat voor haar het beste is

Wat dan wel bij haar past zal ze zelf achter moeten komen.

Belemmer haar niet met jouw emoties, laat haar merken dat je vertrouwen hebt in haar beoordelingsvermogen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dank je, Dropdrop, ik wil het ook precies wat jij omschrijft maar ik heb het er gewoon moeilijk mee.
Ik had nooit verwacht dat ik me zo zou laten mee slepen met het liefdesleven van mijn kinderen. Ik vind het ook belachelijk van mezelf. Ik zit gewoon te piekeren over dat het leuke vriendje waarschijnlijk wordt afgewezen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Zoek afleiding. Werk je? Richt je daar meer op, of weet ik wat.
Memories are priceless... especially the awful ones that keep you up at night.
Week 29 van de Extremely Demotivational Calendar
Alle reacties Link kopieren Quote
Ja, ik werk. En ja je hebt gelijk.

Zijn er meer moeders die dit zo hebben? Bij mijn vriendinnen hebben de kinderen nog geen verkering.
Alle reacties Link kopieren Quote
Is meeleven niet iets anders?
Mijn moeder had dit ook enigszins. Maakte ik het uit met een vriendje: "Wat jammer, ik vond 'm zo aardig en hij was lief voor je". Dat was zo'n beetje haar standaardreactie. Ik vond het bloedirritant omdat het niet over mij ging, zo voelde het in ieder geval. Ze had geen oog voor het feit dat ik het blijkbaar niet leuk meer had, maar betrok het - in ieder geval - deels op zichzelf. Ze maakte het van haar, terwijl het van mij was. Vond ik niet leuk. Misschien heb je aan deze kant van het verhaal ook iets? Daarnaast: ik snap eigenlijk niet zo goed wat het met controlfreak-zijn te maken heeft?
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb hier geen controle over, misschien dat ik me er daarom zo druk over maak. Zo zat ik een beetje te denken. Ik kan mijn kinderen ook moeilijk loslaten, dit hoort voor mijn idee ook wel bij een stukje loslaten. Ze gaan hun eigen leven leiden. En dat kunnen ze ook, en nu moet ik mijn weg er in vinden. Ik vind het niet fijn dat ik me gewoon druk maak hier over. Ik wil het ook loslaten, maar ik zit gewoon de hele dag te piekeren soms.

Ik wil het echt niet ‘van mij’ maken, ga ik op letten!
Alle reacties Link kopieren Quote
Controlfreaks worden niet geboren. Over het algemeen ligt er een angst ten grondslag aan de drang om alles onder controle te houden. Weet je waar je bang voor bent? (Het moet iets over jou zeggen, dus als je zegt "dat mijn dochter spijt krijgt" dan is dat gewoon iets dat je als ouder rot vindt)
Alle reacties Link kopieren Quote
Waar pieker je dan de hele dag over? Welke gedachten komen er dan allemaal voorbij?
Alle reacties Link kopieren Quote
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…
Zo klinkt het eerlijk gezegd wel ja.
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.
Stel dat ze spijt krijgt, niet het einde van de wereld toch?

Ga met jezelf aan de slag.
Everything is possible for the one who believes.
Alle reacties Link kopieren Quote
SinPermiso schreef:
23-06-2026 20:23
Controlfreaks worden niet geboren. Over het algemeen ligt er een angst ten grondslag aan de drang om alles onder controle te houden. Weet je waar je bang voor bent? (Het moet iets over jou zeggen, dus als je zegt "dat mijn dochter spijt krijgt" dan is dat gewoon iets dat je als ouder rot vindt)
Ik zou inderdaad aan de slag gaan met je controle issues. Die zijn er vast niet voor niets, en bovendien zijn ze schadelijk. Voor jou, maar ook voor je gezin. Je hoeft dat niet te accepteren onder het mom 'ik ben een controle freak'.
Dat is niet bepaald een pluspunt. Maar daar kun je wel aan werken, dat is nuttiger dan tips krijgen over de specifieke uiting van je controle dwang van het moment.
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:05
Ja, ik werk. En ja je hebt gelijk.

Zijn er meer moeders die dit zo hebben? Bij mijn vriendinnen hebben de kinderen nog geen verkering.
Ik herken dit wel hoor. Mijn dochter had veel advies nodig in de eerste periode dat ze voor het eerst een vriend had(ze heeft ASS). Dus ik leefde ook erg mee, omdat ze me overal bij betrok. En vriend was een ontzettend lieve jongen en tegelijkertijd complex. Het liep helaas stuk. Het komt hier nog regelmatig ter sprake en ik hoop maar dat het goed met hem gaat. Kind is er inmiddels overheen, maar wat verdrietig was het.

Dus ja... ik herken het wel!
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.
Tja ach en dan vindt ze weer een ander. Of blijft lekker een tijdje single

Natuurlijk leef je mee als je kinderen iets meemaken. Maar het moet wel hun leven blijven. En hun emotie
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.
En dan? Je kunt je kind niet behoeden voor verdriet. Liefdesverdriet, verkering, het uitmaken, misschien ook (even) spijt krijgen...Dat zijn allemaal normale emoties. Waarom zou je daar bang voor zijn?
Niemand komt zonder schrammen het leven door. Jouw dochter ook niet.
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.
En dan?
Alle reacties Link kopieren Quote
Lori; ik pieker over het liefdesverdriet van mijn jongste, ik vind het sneu voor haar, ze is erg gevoelig. Ik pieker over mijn oudste, die een hele leuke vriend heeft maar twijfelt of ze wel aan een vaste relatie toe is. Ik pieker er over dat ze spijt krijgt.
Als ik het zo opschrijf, weet ik dat ik relaxter moet worden…
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:32
Lori; ik pieker over het liefdesverdriet van mijn jongste, ik vind het sneu voor haar, ze is erg gevoelig. Ik pieker over mijn oudste, die een hele leuke vriend heeft maar twijfelt of ze wel aan een vaste relatie toe is. Ik pieker er over dat ze spijt krijgt.
Als ik het zo opschrijf, weet ik dat ik relaxter moet worden…
Pas maar op dat je kinderen niet naar jouw behoeftes gaan leven. Dit klinkt echt niet gezond en ik denk dat er wel wat meer nodig is dan relaxter leven.
Everything is possible for the one who believes.
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:27
Poeh, SinP., daar zeg je me wat. Ik heb een angststoornis, die met medicatie goed te doen is. Maar misschien nu weer de kop op steekt…

Waar ik bang voor ben in deze situatie; dat ze het uit maakt en spijt krijgt.

That’s life. En een levensles. Die zij moet leren net als ieder ander.

Misschien even met de praktijkondersteuner van de huisarts in gesprek gaan? Dit is echt een “you-problem”, dus ik denk dat je daarmee aan de slag moet gaan.
Alle reacties Link kopieren Quote
Moiren schreef:
23-06-2026 20:34
Pas maar op dat je kinderen niet naar jouw behoeftes gaan leven. Dit klinkt echt niet gezond en ik denk dat er wel wat meer nodig is dan relaxter leven.
De topictitel is een voorbeeld van dat to wellicht het echte probleem niet helemaal ziet.
Meeleven is hier niet het probleem.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik ben blij met jullie reacties. Ik weet dat ik er teveel in door sla. Even goed die bevestiging.

En natuurlijk leef ik mee, en dat vind ik ook kunnen, maar ik ga er te ver in door. Mijn meiden zijn, vooral de oudste, heel zelfstandig en hebben hun eigen mening. Maar ik wil ze niet beïnvloeden, ik wil ze hun eisen keuzes laten maken.

Oh, Flipflop, wel ‘fijn’ dat je je een beetje er in herkent.
Alle reacties Link kopieren Quote
Itsnojoke schreef:
23-06-2026 20:37
De topictitel is een voorbeeld van dat to wellicht het echte probleem niet helemaal ziet.
Meeleven is hier niet het probleem.
Ja ik denk dar ik het wel zie, maar het lukt me niet om me er van los te maken.
Ik wil niet dat mijn dochters gaan doen wat ik wil, ik wil dat ze hun eigen keuzes maken. Maar ik heb het dus wel moeilijk daarmee, want het liefste zou ik willen dat oudste bij dat leuke vriendje blijft.

Vooralsnog denk ik dat mijn dochters wel hun eigen keuzes hierin maken. Mijn man zegt dat ik het vooral mezelf moeilijk maak. Ik kan met hem er goed over praten.

Ik ga nadenken over het hulp zoeken. Ik heb al eerder bij poh gelopen ivm angststoornis.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je wil dat ze hun eigen keuzes maken. Kun je er ook op vertrouwen dat de keuzes die ze maken, voor hen de juiste zijn? En dat ze kunnen puinruimen als dat toch een keer niet zo is geweest?
Alle reacties Link kopieren Quote
RubyAnne schreef:
23-06-2026 20:43
Ja ik denk dar ik het wel zie, maar het lukt me niet om me er van los te maken.
Ik wil niet dat mijn dochters gaan doen wat ik wil, ik wil dat ze hun eigen keuzes maken. Maar ik heb het dus wel moeilijk daarmee, want het liefste zou ik willen dat oudste bij dat leuke vriendje blijft.

Vooralsnog denk ik dat mijn dochters wel hun eigen keuzes hierin maken. Mijn man zegt dat ik het vooral mezelf moeilijk maak. Ik kan met hem er goed over praten.

Ik ga nadenken over het hulp zoeken. Ik heb al eerder bij poh gelopen ivm angststoornis.
Jij bent degene die dat vriendje zo leuk vindt. Je dochter niet meer zo.

Ga in therapie, dit is echt niet oké.
Everything is possible for the one who believes.

Gebruikersavatar
Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven