Als je echt niet meer kan, maar dat kan niet…

Ik kan niet meer. Ik ben op. Echt compleet op. En het stopt niet. Ik kan niet op zijn. Ik moet doorgaan. En niemand die me helpt. Ik ben echt wanhopig.

De aanleiding: zoon van 16 heeft ASS. Het is altijd pittig met hem geweest. Mijn carrière moest wijken voor de zorg voor hem. Alles draaide om hem en wat hij nodig had. Op zijn 13e is hij getraumatiseerd en depressief en suïcidaal geworden. Hij is uitgevallen van school in 3 vwo. Ik dacht toen dat ik hem kwijt was. Sindsdien onder behandeling van 3elijns GGZ. Daar konden ze hem niet bereiken en werd hij dus ook niet beter. Antidepressiva haalde de scherpe randjes eraf. Na thuiszitten, dagbesteding, nieuwe school en weer uitvallen, is hij nu sinds 5 maanden begonnen bij een gespecialiseerde dagbehandeling. Speciaal voor uitvallers in deze leeftijd met ASS. Zij geven aan dat de afgelopen jaren hem geen goed hebben gedaan, eigenlijk hem alleen maar beschadigd hebben.

Ondertussen is dochter van 14 ook uitgevallen van school afgelopen zomer.
Door alle stress rondom haar broer van de afgelopen jaren. Zij is weer opgebouwd maar het dreigt weer mis te lopen. Ze is soms fysiek ziek van de stress die school haar geeft. Heeft inmiddels eczeem en netelroos gekregen en wordt nog amper ongesteld. Allemaal spanning volgens mij.

Mijn man is uitzonderlijk hoogbegaafd en heeft ook heel veel trekken van ASS. Hij trekt het allemaal totaal niet. Dit uit zich in een aantal maanden compleet terugtrekken, stil, afwezig, niks zeggen, tot hij uitbarst. Dan is hij extreem; wil scheiden of zoon uit huis laten plaatsen of hij loopt zelf weg. Dan is het weer een paar maanden rustig en dan begint het weer.

Een netwerk is er niet. Aan familie hebben we volledig niks. De enige die mijn zoon begreep was mijn moeder en zij is overleden na een gruwelijk ziekbed. Vriendinnen heb ik wel maar zij kunnen niks met mijn zoon beginnen.

De dagbehandeling werkt totaal niet. Hij loopt er bijna elke dag weg. Hij is daar altijd boos en gespannen. En tot nu toe is er nog geen echte behandeling behalve wat gesprekjes. Hij staat op wachtlijsten voor behandeling. Doet nu wel al vervroegd examen voor 2 vakken, maar ik ben benieuwd wat daar de uitkomst van gaat zijn. Ik ben echt zijn veiligheid en dus ook degene die hij altijd appt of belt als er iets is. En dat is sowieso dagelijks. Dit voelt heel belastend.

Hij heeft een grote groep vrienden (sinds kort) die allemaal vapen/roken/blowen. En daar doet hij lekker aan mee. Hij is amper thuis en komt dus vaak stoned thuis. Hij werkt dus verdient en daar koopt hij dus allerlei shit mee. Hij is lief en ook best zorgzaam enzo, maar zodra ik iets wil bespreken wat hem niet aanstaat (en dan vooral iets rondom school/dagbehandeling/drugs) dan wordt hij zo enorm boos en gaat er vandoor. Wij kunnen echt niet op een normale manier een gesprek met hem aangaan.

Ik slaap al 3 jaar niet meer dan 4/5 uur per nacht. Heb inmiddels al 2 jaar een enorm ijzertekort, een maagzweer gehad, een schouderoperatie, een maagonderzoek, nu galstenen, allerlei ontstekingen, trombose en een diagnose van een chronische ziekte gekregen. Ik voel me fysiek altijd vreselijk. En mentaal trouwens ook. Ons hele gezin is compleet van de rit. En het lukt me niet om het recht te trekken.

Ik heb alle alternatieve vormen van hulp al geprobeerd, niks helpt. Inmiddels is de geldkraan ook behoorlijk leeg. Door compensatiekopen, proberen een beetje blijheid te kopen, maar ook door alle niet vergoedde zorg en megaveel reiskosten die we maken. Ik ga naar een psycholoog, heb emdr gehad. Maar ik voel me nog steeds vreselijk, bang, verdrietig, machteloos. Dochter gaat ook naar een psych, man begint binnenkort met een traject. Heeft ook al 2x een burn-out gehad de afgelopen jaren.

Ontspannen kan ik vrijwel nooit. Ik spreek soms wel met vriendinnen af maar ik kan nooit los zijn van thuis, telefoon is altijd aan en in beeld. Een hobby heb ik niet meer. Ik werk wel maar ook altijd alert en bereikbaar en bij nood ga ik direct naar huis. De enige ontspanning die ik soms krijg is als ik met mijn dochter wegga, maar dat is financieel nogal lastig, om vaak op reis te gaan of dagjes weg. En ook dan ben ik bereikbaar voor zoon en is het helaas ook vaak nodig dat ik brandjes blus.

Hoe kan ik dit nog volhouden? Niemand lijkt ons te kunnen/willen helpen. We zitten al bij de meest gespecialiseerde hulp. Ons huwelijk is kapot, we zijn collega’s en soms zitten we zo niet op 1 lijn. Iedereen gaat zo kapot en ik kan het niet stoppen. Wat kan ik nog doen?

En gelukkig heeft ook zij vriendinnen met wie ze leuke dingen doet en sport ze lekker. Qua school aanwezigheid is het flut en ook daar is veel aandacht voor. Ik heb veel contact met haar mentor, telefonisch en fysiek op school, met de orthopedagoog en soms de teamleider. En natuurlijk kan dochter ook daarover haar ei kwijt. We kijken regelmatig samen wat ze aankan en wat ze wel en niet doet en daar maken we samen keuzes in.

Lucy schreef: ↑

05-06-2026 21:25

Ik denk dat therapie (welke therapie dan ook) valt of staat met in hoeverre je zelf verandering wil brengen. Als alle omstandigheden hetzelfde blijven, je doet wat je altijd deed, zal therapie niets helpen. Maar nu je stappen aan het zetten bent om dingen anders te gaan doen, kan therapie wel enorm ondersteunend zijn aan leren loslaten, leren grenzen te stellen en leren vertrouwen te krijgen en uit de overlevingsstand te komen. En dát kan enorm helpend zijn bij het verminderen van lichamelijke klachten.

En dat gaat geen traject van 8x zijn.

Maar dat is aan jou. Ik zie iemand die overbelast is, en ondanks alle (grote) stappen de controle loslaten ook doodeng vindt. Begrijpelijk. Ik zou je bij dat proces hulp gunnen. Ook voor je kinderen.

Klopt wat je zegt. Ik denk daarover na.

S-Groot schreef: ↑

05-06-2026 21:33

Ik vind het heel erg goed klinken. En dan hopelijk ook loslaten dat het meteen moet lukken op het mbo!

Waar ik benieuwd naar ben is je uitspraak dat de examens de komende week voor jullie veel strijd zouden opleveren. Waarover, vraag ik me dan af? Zou je hem dan toch zijn gaan pushen om te leren, op tijd naar bed en allerlei ander gedrag gaan sturen? Want dat is wel gedrag wat contraproductief is, niet alleen nu maar ook straks met het mbo en wat hij dan ook verder nog gaat doen.

Wat vind je van de cursus geweldloos verzet die Frizz hier gelinkt had?

De strijd die ik bedoel is dat hij niet zelfstandig kan leren. Dus niet over slapen, weggaan, blowen, gedrag, maar puur over leren. Alles moet met ons samen. Daar zouden we dan bijvoorbeeld afspraken over maken (op zaterdagmiddag gaan we samen zitten voor Engels) en dan op het afgesproken moment is zoon toch weg of heeft toch geen zin. En ik wil dus niet meer gaan pushen dat hij toch iets moet doen. Die strijd bedoel ik, die wil ik niet.

Maar we weten dat hij het zelfstandig niet kan. Dus als we niet helpen haalt hij het niet. En ik gun hem niet weer een faalervaring. Hij gaat die examens niet halen zonder voorbereiding. Hij vindt het nu al lastig dat hij - voor zijn gevoel! - onder zijn niveau gaat qua opleiding. Als hij dan ook nog de examens niet zou halen, dat zou hij heel erg vinden.

Werken aan zelfstandigheid (qua school, op andere vlakken kan hij prima dingen zelfstandig) is een ding, maar ook daar wil ik nu even geen druk op zetten.

Tijd voor mezelf is idd een heel groot ontwikkelpunt voor me. Ben mezelf helemaal kwijtgeraakt de afgelopen jaren. Heb ook geen idee wat ik leuk vind ter ontspanning, heb geen hobby ofzo. Ik heb onlangs mijn e-reader abonnement weer aangezet en heb weer wat gelezen. Eerste stapje….

Lucy schreef: ↑

06-06-2026 09:17

Maar Lente: ook school is zijn verantwoirdelijkheid. Niet de jouwe. Hij mag hulp vragen en dan krijgt hij hulp. Maar het is zijn opleiding. Zijn leven. Hij is slim genoeg. Misschien kan hij niet plannen: maak dat duidelijk bij de intake. Overleg met zoon of hij het zinvol vindt om op huiswerkbegeleiding te gaan. Maar het is zijn leven.

Dat is precies de reden dat ik blij ben dat hij nu niet verder wil met de examens. Want hij kan het niet zelf en dat kan ik niet ineens van hem verwachten. Maar ik wil die stress niet meer.

Op het mbo hoop ik dat het iets makkelijker wordt omdat het dan ook meer zijn interessegebied is, dat helpt altijd al veel. En ook het zelfstandiger worden is een proces, dat kan niet ineens.

Lucy schreef: ↑

06-06-2026 09:17

Maar Lente: ook school is zijn verantwoirdelijkheid. Niet de jouwe. Hij mag hulp vragen en dan krijgt hij hulp. Maar het is zijn opleiding. Zijn leven. Hij is slim genoeg. Misschien kan hij niet plannen: maak dat duidelijk bij de intake. Overleg met zoon of hij het zinvol vindt om op huiswerkbegeleiding te gaan. Maar het is zijn leven.

Dat is precies de reden dat ik blij ben dat hij nu niet verder wil met de examens. Want hij kan het niet zelf en dat kan ik niet ineens van hem verwachten. Maar ik wil die stress niet meer.

Op het mbo hoop ik dat het iets makkelijker wordt omdat het dan ook meer zijn interessegebied is, dat helpt altijd al veel. En ook het zelfstandiger worden is een proces, dat kan niet ineens.

Lucy schreef: ↑

06-06-2026 09:17

Maar Lente: ook school is zijn verantwoirdelijkheid. Niet de jouwe. Hij mag hulp vragen en dan krijgt hij hulp. Maar het is zijn opleiding. Zijn leven. Hij is slim genoeg. Misschien kan hij niet plannen: maak dat duidelijk bij de intake. Overleg met zoon of hij het zinvol vindt om op huiswerkbegeleiding te gaan. Maar het is zijn leven.

Dat is precies de reden dat ik blij ben dat hij nu niet verder wil met de examens. Want hij kan het niet zelf en dat kan ik niet ineens van hem verwachten. Maar ik wil die stress niet meer.

Op het mbo hoop ik dat het iets makkelijker wordt omdat het dan ook meer zijn interessegebied is, dat helpt altijd al veel. En ook het zelfstandiger worden is een proces, dat kan niet ineens.

Frizz schreef: ↑

06-06-2026 09:57

Wil je het wel echt?
Ik kan me vergissen, maar je hebt twee kinderen die niet continu zorg nodig hebben en een man die alles thuis kan wat jij ook kan.

Is het eng om even helemaal stil te staan bij jezelf?

Dat weet ik eigenlijk niet.

Frizz schreef: ↑

07-06-2026 10:33

Of je bent het simpelweg ontwend?
Maar dan is het goed om het bewust te gaan inplannen lijkt me.

Ik zie een parallel proces met zoon (en dochter?) over dat hulpverlening de oplossing moest zijn (en dat vaak niet was), terwijl de druk simpelweg te hoog was om überhaupt ervan te kunnen profiteren.

Op jou is de druk ook onafgebroken hoog en hulpverlening bracht geen oplossing.
Misschien is de eerste stap om een ruimte te gaan maken voor jezelf.

Ik ben het zeker ontwend om tijd voor mezelf te hebben aan mezelf te denken.
Ik heb dus ook geen idee hoe ik ruimte moet maken voor mezelf.

Ik snap wat jullie zeggen, ik wil dat pushen ook niet meer.
Maar ik weet ook (en zoon zelf ook) dat hij niet zelfstandig gaat leren. En dat hij dan de examens niet gaat halen. En dat wil hij zelf niet en ik wil dat ook niet voor hem. Dus precies daarom kiezen we ervoor om het niet te doen. Zoon geeft dit ook zelf aan.

En als hij volgend schooljaar op mbo start wil ik dat ook echt gaan veranderen, dat het zijn verantwoordelijkheid is om aan school te werken. En dat we hem altijd willen helpen als hij dat wil en vraagt. Maar ik ga niet meer elke dag naast hem zitten en voor hem plannen.

S-Groot schreef: ↑

07-06-2026 10:56

Hoe komt het dat je dit antwoord geeft? Klopt wat je eerder in dit topic zei niet meer? Toen gaf je namelijk aan dat je absoluut niet minder wilde werken want als je vrij bent slaat je hoofd op hol met zorgen maken en raak je heel erg gestresst.

Dus dat werken is jouw coping en afleiding, maar dat is geen helpende/gezonde coping want het doet niets met het onderliggende probleem en je merkt zelf ook dat het niet meer werkt (compleet overbelast). Of is dat nu al zoveel anders, nu je al meer druk van zoon afgehaald hebt? Dat zou kunnen natuurlijk, maar het stilstaan lijkt me nog steeds iets wat je sterk vermijdt, klopt dat?

Dat klopt nog steeds. Ik wil absoluut blijven werken en ook deze uren. Nog steeds draai ik door zodra ik wakker word in de ochtend. Daar is niks aan veranderd helaas.